» روز غدیر، روز ارزش‌هاست
» «غدیرشناسی» نقطه اوج امام شناسی
» غدیر یک مکتب است
» غدير متعلق به تمام اعصار است
» غدیر؛ تداوم رسالت انبیا در آینه ولایت
» غدیر خم، قطعه‌ای از بهشت
» غدیر بیانگر رابطه نورانی ثقل اصغر با ثقل اکبر
» واقعۀ غدیر، ندای حقانیت شیعه در اعصار مختلف بشری
» مسئولیت وتکلیف جامعه در قبال غدیر
» غدیر یکی از چهار روزی که شیطان در آن فریاد کشید
درباره ما

چون شاخ گلی که خم شود پیش نسیم *** از دوست سلامی و ز ما تسلیمی
مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست
دل سرگشته ما غیر تورا ذاکر نیست
زاهد ظاهر پرست از حال ما آگاه نیست
در حقما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست
'كلام جاودانه ى ''نهج البلاغه''، جوششى است از سرچشمه ى بى انقطاع الهى، كه به ''امر رب'' خود مى جوشد. این كلام، تقریر دوباره اى است از حقایق تجسم یافته ''قرآن كریم''، و از علوم ''وحى محمدى'' و شناختهاى قرآنى و تعالیم اسلامى
اللهم عجل لولیک الفرج و النصر و اجعلنی من اعوانه و انصاره سلام كاربر گرامي ** قدمتان گلباران **وخوش اومديد لازم بذكر است اين وبلاگ در راستاي فرمايشات مقام معظم رهبري برآنست تاجامعترين مطالب درباره هر موضوع مطرح شده رادريك مقاله گردآوري كرده وبراي دانلوددر اختيار شما سروران گرامي قرار دهدتا شما بزرگواران با نهايت صرفه جويي در وقت بهترين استفاده راببريد
یكی از مسایل دردناك كه هرگز نمی‎توان انكار نمود، مسئله مهجوریت نهج البلاغه در میان امت اسلامی و حتی شیعیان آن حضرت است، گر چه به بركت نظام اسلامی نهج البلاغه نیز همانند بسیاری از معارف مهجور الهی به تدریج از مهجوریت رهایی یافته، اما این واقعیت تلخ هرگز قابل انكار نیست كه نهج‎البلاغه مهجور است همان‎طور كه امیرمۆمنان، مظلوم بلكه مهجور بود.
'سخن على علیه السلام براى او وسیله بوده، نه هدف، او نمى خواسته است به این وسیله یك اثر هنرى و یا یك شاهكار ادبى از خود باقى گذارد، بالاتر از همه اینكه سخنش كلیت دارد و محدود به زمان و مكان و افراد معین نیست. مخاطب او انسان است، و به همین جهت، نه مرز مى شناسد و نه زمان... نهج البلاغه از همه جهات متاثر از قرآن و در حقیقت فرزند قرآن است.'

به اميد ظهور آقا امام زمان***اللهم عجل لوليك الفرج***** ازوقتتان نهايت استفاده را ببريد
پیوندهای روزانه
دیگر امکانات
شبکه وبلاگی استان کردستان
رسانه های بر خط غدیر
روزشمار غدیر
پیوندهای وبگاه
آرشیو مطالب
موضوعات مطالب
برچسب‌ها
» نماز (3), » ذکر (3), » آرامش (2), » خدا (2), » بهجت (1),
روز غدیر، روز ارزش‌هاست
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در سه شنبه یکم مهر 1393 |

 یا اَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغ ما اُنزِلَ اِلَیکَ مِن رَبّکَ…

http://rasanews.ir/Images/News/Smal_Pic/29-7-1392/IMAGE635180474167968750.jpg

گرچه خداوند در سوره مبارکه مؤمنون بعد از آفرینش انسان سخن از ﴿تَبَارَکَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِینَ﴾ را مطرح فرمود لکن حسن خلقت و تمامیّت این برکت در سایه خلافت و ولایت انسانهای کامل است که آن را در سور‌ه مبار‌که مائده تشریح فرمود. اگر فرمود: ﴿الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی﴾ نشان آن است که آن دینی را که خدا می‌پسندد دینی است که از خلافت اولیای الهی و ولایت اهل بیت عصمت و طهارت(علیهم الصلاة و علیهم السلام) بهره‌مند باشد از چنین دینی تعبیر به دین مرضیّ کرد فرمود: ﴿وَرَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلاَمَ دِیناً﴾ بنابراین حسن خلقت انسان در آن است که به مقام ولایت برسد وقتی خدای سبحان به عنوان تبارک تجلّی می‌کند که کسی مانند علی‌بن‌ابی‌طالب در غدیر منسوب به ولایت بشود و جامعه اسلامی و الهی از علوم و اعمال صالحه آن ولیّ مطلق طرْفی ببندد چنین جامع‌ای از دینی برخوردار است که خداپسند است بنابراین تبرّک انسان در سایه عمل به دستورهای ولیّ خداست و چون ولایت اهل بیت از قرآن کریم جدا نیست و قرآن حکیم از ولایت اهل بیت جدا نیست زیرا اینها دو وزنه وزین ناگسستنی هستند

خداوند متعال ولایت را کامل کننده دین دانسته و بر تبعیت از ولایت تاکید فرموده است.غدیر یک سرزمین نیست، چشمه اى است که تا پایان هستى مى جوشد، کوثرى است که فنا برنمى دارد، افقى است بى کرانه و خورشیدى است عالمتاب. حقیقت این است که شیعه برای غدیر و غدیر برای همه چیز است. شیعه با غدیر معنی پیدا می‌کند و با غدیر هویّت خود را می‌یابد. هویّت و شخصیت شیعه غدیری است؛ غدیر، رمز پایداری و استقامت آزادمردان جهان در طول تاریخ است. غدیر، حقیقت اسلام و حقیقت ادیان الهی است.

برکه جوشان غدیر است که تشنگان حقیقت و عدالت را در طول تاریخ سیراب می‌کند و درخت تنومند خداپرستی و توحید و نبوّت را آبیاری می‌نماید. آنان که از این چشمه گوارا نوش جان کردند حیات ابدی یافته و زندگی برایشان معنی پیدا می‌کند و آنان که قطره‌ای از غدیر با برکت نوشیدند به حوض کوثر نبوی اتصال پیدا نموده که لا ظَمَأ بعدَها.در غدیر، عترت، همتاى قرآن معرفى مى شود: إنّى تارِک فیکُم الثَّقَلَینِ کِتابَ اللّهِ وَ عِترَتى ، و این دو همتاى وزین تا همیشه، جدایى ناپذیرند: لَن یَفتَرِقا حَتّى یَرِدا عَلَىَّ الحَوضَ.


غدیر یک سرزمین نیست، چشمه اى است که تا پایان هستى مى جوشد، افقى است بى کرانه و کوثرى است که فنا برنمى دارد. واقعه غدیر حادثه اى تاریخى نیست که در کنار دیگر وقایع بدان نگریسته شود، بلکه غدیر نشانه و رمزى است که از تداوم خط نبوت حکایت مى کند. غدیر در محتوا و روح حقیقی خود فقط متعلق به شیعیان نیست، بلکه به همه دنیای اسلام تعلق دارد. مقام معظم رهبری(حفظه الله)
 
پس عترت بسان قرآن است و اوصاف قرآنى دارد. اگر قرآن خود را نور، هادى، بَیان، تِبیان، شِفاء، حَقّ وصف کرده، عترت نیز چنین خواهد بود، چرا که نور و ظلمت، هادى و مضل، شفاء و درد، حق و باطل، بیان و ابهام همتاى هم نیستند،تنها نور با نور، حق با حق، شفاء با شفاء و… مى توانند دو ثقل جدایى ناپذیر باشند، و این یعنى عصمت عترت، یعنى حجیّت کلام، فعل و تقریر آنان.
 
زیرا آنچه نور است، ظلمت را در آن راهى نیست، و آنچه حق است، از باطل به دور است، و هادى، از اضلال مبرا است، و بیان و تبیان، مجمل نیست تا روشنگر بخواهد و این یعنى عصمت و حجیت سنّت آنان.فَماذا بَعدَالحَقِّ اَلاَّ الضَّلال.در غدیر، عترت به مقام مولایى و جانشینى رسول الله(ص) برمى نشیند. رسول صلا مى دهد: اَیُّهاالنّاسُ مَن اَولى بِالمُؤمِنینَ مِن اَنفَسِهِم؟ امّت پاسخ را به خدا و رسول وامى گذارد و پیامبر‌(ص) مى‌فرماید:اِنَّ اللّهَ مَولاى وَ اَنَا مَولَى المُؤمِنینَ وَ اَنَا اَولى بِهِم مِنَ اَنفُسِهِم.مسلمانان به مولایى و اولویت رسول اعتراف مى کنند و ایشان این منصب را به جانشین خود وامى گذارد و مى گوید: فَمَن کُنتُ مَولاهُ فَعَلِىّ مَولاهُ

غدیر در اسلام به منزله شناخت حقیقت و دستیابی به سعادت از مسیر درست و شفاف است. غدیر حساس ترین فراز تاریخ و اساسی ترین پیام اسلام است. غدیر، سندی برای تداوم خط رسالت در جلوه امامت و خلاصه و ادامه مکتب وحی است.عید غدیر آغاز زیبایی برای ورود به ساحت جامعیت امام علی(ع) است که در زهد، فوق همه زاهدها بود، در جنگ فوق همه جنگجویان و در قدرت فوق همه قدرتمندان بود.

زلال غدیر سرچشمه ای خروشان و پرجوش است که همواره تشنگان وادی عشق الهی را سیراب کرده و کتابی مبین است تا ما پیوسته در آن نظر کنیم و راه وروش زندگی را از آن بیاموزیم وهر چه بیشتر در روشنگری راه ولایت تلاش کنیم.غدیر، فقط یک واقعه تاریخى نیست؛ بلکه اعتقاد ماست. غدیر، تأییدی است بر مسئله ولایت از امام علی(ع) تا امام زمان(عج) و ولایت فقیه در زمان غیبت آن خورشید فروزان.

غدیر، تعیین کننده خط و مشی همه مسلمانان تا آخرین روز دنیا است و ولایت مداری و استمرار بیعت با ولایت مهم ترین درس غدیر است.غدیر، روز میثاق و روز بیعت تازه با مولای انسانیت و با یگانه امام دادگستر و بر پا کننده حکومت عدل واحد جهانی است غدیر،اوج ابلاغ ولایت است که آیه اکمال در شأن آن فرود آمد و امام على‌(ع) در خطبه غدیریه بدان استناد جُست، و براى ماندگارى آن در جان و دل مسلمانان، آداب شرعى و دینى برایش منظور گشت.


غدیر؛ روز رمز وراز اکمال دین ،اتمام نعمت پروردگار،ریشه ی تمام فضیلت ها ،شرافت ها،ارزش ها وبه تکامل رسیدن هاست. گر غدیر نبود عشق می مرد ورسالت ناتمام می ماند وگل واژه های شهادت وایثار بی معنی بود. غدیرخم؛ حادثه ی مهم وبزرگی است که باید دهن به دهن به نسلهای آینده انتقال داده شود واگر امروزه مسئولین ارزشمند نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران فاصله ی بین عید سعید قربان تا عید سعید غدیر خم را به عنوان دهه امامت وولایت در سطح کشور نام گذاری کرده اند، به دلیل این است که پیام غدیر را به مردم برسانیم .

غدیر رازی نهان از اسرار ملکوت برای خاک نشینان شد، دل، عشق آن را پذیرفت و جان و چشم بصیرت آن را شناخت و بکار گرفت، نه به‌عنوان یک واقعه‌ی تاریخی، بلکه به‌عنوان خود تاریخ به بلندا و پهنای آن، علم به فرصت حضور حضرت آدم (ع) تا خاتم و یوم الحساب علی متعلق به بشریت است" و" عیدهای اسلامی همه حجت و برهان الهی برای بیداری، هدایت ، روشنگری و آگاهی بشریت است. غدیر روز میلاد امامت, تولد عدالت، در حیات بشریت برای رسیدن به کمال، سعادت و تاریخی است که سرنوشت اسلام در آن رقم خورد، دین خدا در آن روز کامل و رضایت معبود حاصل و باغ نبوت ثمر داد.  اگر "عید قربان" ایثار و ذبح نفسانیات و نفس اماره است "عید غدیر" (افضل الاعیاد) بیعت و پیمان انسان‌ها با خالق معبود خود است.


خطبه غدیر مغفول مانده است، باید خطبه غدیر بیشتر مورد توجه قرار گیرد چون از اهمیت بسیار والایی در جامعه اسلامی برخوردار است. عزت و عظمت امروز دنیای اسلام مدیون واقعه غدیر و انتخاب نخستین امام شیعیان به عنوان رهبر جامعه اسلامی است غدیر اسلام را در برابر هر گونه توطئه و خطری بیمه کرده است. انتساب این واقعه تاریخی به امام اول شیعیان مایه مباهات و افتخار است و می توان از این مناسبت درس ها و روشنگری هایی جستجو کرد که در بسیاری مقاطع حساس کارساز و کارآمد خواهد بود. عید غدیر محدود به مسلمانان و شیعیان نیست، بلکه یک جشن تاریخی برای همه انسان هاست.عید غدیر، یک عید اصیل و بزرگ اسلامی است.

http://namazportal.ir/pictures/gallery-pic/aminhossein_16120000_1.jpg

آنچه در غدیرخم روی داد به واقع نتیجه زحمات و رنج های 23 ساله رسالت بود که خط مشی آینده مسلمانان را رقم زد و اتمام حجتی بود برای آنانکه بعداز پیامبر(ص) به دنبال هدایت و سعادت بودند. این رخداد بزرگ تاریخ اسلام می تواند نقطه اتحاد مذاهب و فرقه های مختلف اسلامی حول محور ولایت باشد و تمامی مسلمانان در یک مسیر حرکت کنند و با بهره گیری از این معادن حکمت و علم و معرفت، جهانی پر از عدل و داد را رقم بزنند.
هیچ نظامی به اندازه نظام اسلامی ولایی نیست.  عید غدیر بیان نوعی از حکومت است،  آنچه در غدیرخم مطرح شد، ادامه آن در جمهوری اسلامی در حال ارائه شدن است. نظام اسلامی با تمام نظام ‌های جهان تفاوت دارد، برخی از کشورها خودشان را نظام اسلامی می‌دانند اما نظام آنها نیز ولایی نیست. غدیرخم یعنی حکومت اسلامی و ولایی که در آن امام معصوم (ع) در راس قرار دارد و در دوران غیبت نیز ولی فقیه وظایف امام معصوم (ع) را انجام می ‎دهد.


شعاعی از غدیر در ایران تابید و انقلابی به این عظمت به وجود آورد، انقلاب اسلامی ایران شعاعی از غدیر است و این ملت را از ذلت به قله عظمت و عزت رساند.انقلاب اسلامی محصول و عصاره غدیر است،  امروز انقلاب و نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران به برکت انوار نورانی غدیر در عرصه بین المللی عزت و آبرو دارد.  بیداری اسلامی که امروز در خاورمیانه اتفاق افتاده به برکت انوار غدیر است. اگر امروز شعاعی از غدیر به هر کشور اسلامی بتابد وضع مسلمانان این گونه نخواهد بود که دو میلیون یهودی از گوشه کنار دنیا جمع شوند و نخستین قبله مسلمانان را اشغال کنند و بیش از یک میلیارد مسلمان جهان حریف اشغالگری این دو میلیون یهودی بی خانمان نشوند.امروز به برکت نعمت ولایت فقیه و تابشی که از شعات غدیر به جامعه اسلامی می تابد نظام اسلامی در جهان عزت و عظمت دارد.


واقعه ی بزرگ غدیرخم؛این درس را در طول تاریخ غنی اسلام به ما بشریت داد که همگان،همیشه پیرو ولایت باشیم، ولی امر زمان خود را بشناسیم ،از اواطاعت بکنیم وائمه اطهار (ع)را برای خودمان سرمشق والگو قرار بدهیم.تحکیم بیعت با ولایت مهم‎ترین درس غدیر است و همان گونه که پیامبر اکرم(ص) پس از نصب امام علی(ع) به امامت مسلمین به جماعت مسلمانان امر کرد که با او بیعت کنند، در سالروز آن حماسه جاوید پیامبر، تجدید آن بیعت سفارش شده است؛ بنابراین زیارت امیرمؤمنان و سایر ائمه مستحب است.

امروز شیعه شناسی به عنوان یک کرسی در دانشگاه های اسرائیل  و کشورهای اروپایی و آمریکا  تدریس می شود، همه این ها به برکت غدیر است که باید در جهت حفظ آن تلاش کنیم. مبادا غدیر را به گونه ای تفسیر کنیم که منشأ اختلاف، شقاق و بدبینی در صفوف امت اسلامی به وجود آید و این خلاف فلسفه غدیر است. باید از غدیر دفاع  و در جهت احیای آن گام برداریم و برای گسترش آن تلاش کنیم، باید مراقب باشیم که غدیر منشأ وحدت و انسجام اسلامی باشد و نه بستری برای اختلاف و انشقاق شود.  اختلاف امروز تنها دستور کاری است که روزی میز دشمنان قرار دارد،  اختلاف میان مردم، شیعه و سنی مهم ترین برنامه و تلاش دشمنان در جهت تضعیف جایگاه اسلام ناب است.


عید غدیر از بزرگ‌ترین و مهمترین اعیاد اسلامی است که باید نسبت به آن توجه کافی و لازم انجام شود. واقعه غدیر یک حرکت و جریان معمولی در عصر 1400 سال پیش نیست بلکه بمربوط به همه اعصار و همه بشریت بوده و باید در تمامی زمان‌ها به پیام های آن توجه شود. همانطور که عاشورا به خوبی به جهانیان شناسانده شده است باید پیام های واقعه عظیم غدیر را در گستره ای وسیع به جهانیان معرفی کنیم.غدیر به یک یا چند روز، چند سال یا چند قرن خلاصه نمی شود و باید در حد توان و امکانات برای تبلیغ و ترویج مفاهیم غدیر بکوشیم.

عید غدیر عید جدایی حق از باطل است عید غدیر عید بزرگ شیعیان و فرصت طلایی برای ترویج فرهنگ علوی در جامعه است. عید غدیر روز ولایت و تکمیل کار خداست.غدیر نقشه راه و چشم انداز حرکت همه بشریت در مسیر تکامل است و محدود به زمان خاصی نیست و تا قیامت ادامه دارد. غدیر بیانگر بقای رسالت پیامبر اکرم (ص) و دوام دوره الهی آن حضرت در تجلی‌گاه وجود حضرت امیرالمؤمنان علی (ع) است.بایدغدیر را به عنوان تعظیم شعائر دینى بزرگ داشت و بر شکوه آن افزودو ارزش‌های نهفته در آن را بیان و ترویج داد.

غدیرخم به عنوان نقطه عطف ولایت علوی است. غدیر هویت ماندگاری از تاریخ بشریت است که در پناه و سایه امامت امتی را به سوی نور هدایت، رهنما کرد. غدیر امتداد مسیری نورانیست که سر منشا آن نشات گرفته از حریم نبوی است که آسمان شیعیان جهان را با دوازده ستاره منور کرده است. آسمانی که در آن شمیم ولایت و سفیر هدایت در آسمان آن طنین انداز گشته است.


به واقعه غدیر خم و ماجراهای متعاقب آن نباید تنها به صورت یک داستان نگاه شود. جامعه و امت اسلامی این حادثه را باید محور حرکت خود قرار دهند و حول آن حرکت نمایند. جامعه و خانواده ها باید با آشنایی با ماجرای غدیر، هویت اسلامی خویش را درک کنند و پشتیبان ولی امر خود باشند. تفکر آینده نگرانه پیامبر بزگوار اسلام در روز غدیر، اتخاذ تصمیمی بزرگ به دستور الهی بود تا از گسست و جدایی امت اسلامی جلوگیری شود. اما افسوس که بصیرت کم عده ای حبل اامتین مستحکم الهی را گسست و چاه را همنشین و همدم مولای متقیان کرد. تمسک جستن به حبل الله و گردن نهادن بر فرمان الهی و رسول خدا و جانشینان وی و ولی امر مسلمین روشنگر راه و هدایت گر مسیر جامعه است.

اوّلین وظیفه ما معرفت قرآن و عترت است بعد آشنایی به اخلاق و اعمال و عقاید آنهاست بعد ایمان به آنهاست بعد عمل به دستور آنهاست بعد نشر مآثر و آثار آنهاست تا این‌چنین دین را ذات اقدس الهی به احسن وجه بپذیردجامعه و امت اسلامی با آگاهی نسبت به مسئله غدیر باید چشم و گوش خود را به روی واقعیت باز کند و از هر گونه انحراف از خط امامت دوری بجوید. کالبد امت اسلامی بدون دمیدن روح امامت به آن، جسمی سرد و مرده خواهد بود. عید غدیر، عید ولایت و فرمان بری از ولی امر است تا اتحاد در جامعه اسلامی حفظ شود و جامعه در مسیر هدایت به حرکت خود ادامه دهد و از حرکت باز نایستد. لزوم داشتن بصیرت در تمام قرون و دوره ها می تواند مددرسان جامعه در شتناخت ولایت باشد.

شناخت صحیح از واقعه غدیر باعث فهم دین می شود، هر کس بتواند واقعه غدیر را به درستی بشناسد به حقیقت دین اسلام پی برده چرا که اطاعت از ولایت و امامت تنها راه نجات مسلمانان است. فرهنگ غدیر باید در جامعه ترویج یافته و جوانان و نوجوانان بیش از پیش با این واقعه بسیار ارزشمند آشنا شوند. دوری از غدیر، ظلمت، جهل، بدبختی، بیچارگی و ذلّت و زبونی است و نزدیکی به غدیر، حیات طیّبه انسانی و رشد و شکوفایی و سعادت دنیا و آخرت است.


روز غدیر، روز ارزش‌هاست،‌ما باید بتوانیم فرهنگ غدیر را آنچنان که حق آن است ادا کرده و همانند فرهنگ عاشورا در بین مردم و جامعه نهادینه کنیم. اگر مردم با فرهنگ غدیر آشنا شوند و به اهداف والای آن توجه داشته باشند، بسیاری از مشکلات فرهنگی، اجتماعی و سیاسی رفع خواهد شد. تک تک افراد جامعه بویژه رسانه ها تلاش کنند تا غبار مظلومیت از چهره غدیر بزدانید و اهداف والای این روز بزرگ را در جامعه گسترش دهند.ما که سر مست جام ولای غدیر شدیم از هر آنچه داشتیم در این راه گذشتیم . ورق پایانی کتاب تنومند غدیر هنوز نوشته نشده است که تا ظهور موفور السرور آخرین خورشید سلاله غدیر این کتاب مفتوح و باز است و با امضای آن امام عزیز به سرانجام می‌رسد.

http://fatemi.persiangig.com/91/asrar/rahbari.gif

انما ولیکم اللّه و رسوله الذین آمنوا الذین یقیمون الصلوة و یوتون الزکوة و هم راکعون:دوست‏دار شما خدای شما و پیامبر شماست و نیز آنان‏ که نماز میگذارند و همچنان بهنگام نماز از دستگیری‏ بینوایان نمی‏مانند شما را دوست می دارند.

«غدیرشناسی» نقطه اوج امام شناسی
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه سی ام شهریور 1393 |

http://ts2.mm.bing.net/th?id=HN.607998800531097245&pid=1.7

شیعه خبر نگار غدیر در جهان  و غدیر عید الله اکبر است روزی که رسول خدا(ص)در «حرای حق » به نبوت مبعوث شد، فرمان هدایت و سعادت انسان ها را در کف داشت.آن روز هم در «پهنه غدیر» و در جمع حاجیان وقافله ای که از زیارت کعبه بر می گشت و راهش حق بود و بارش ایمان و مقصدش «الله » ، وقتی به غدیر خم رسید به خطبه خوانی پرداخت ، چشم به افقی دوخت که پیام هدایت داشت و دستی را دید که خورشید نبوت به همگان نشان داد وگفت:هر که را باشم منش مولا و دوست ابن عم من علی، مولای اوست و گوش امت به دهانی بود که از وحی و غیب می گفت و به خدا وصل بود و دامن، دامن معرفت برای بندگان خدا هدیه می داد و خرمن،خرمن کرامت و معنویت پیش پایشان می ریخت، تا از وسوسه های نفس وتلبیس ابلیس و فریب نفاق رها شوند و همچنان «عبد خدا» و«مطیع رسول» بمانند. علی(ع)، برگزیده محمد(ص)نبود، بلکه منتخب خدا بود.پیامبراکرم(ص)تنها مامور ابلاغ پیام آسمان بود «بلغ ما انزل الیک من ربک» و اگر در آن نیمروز داغ، آن پیام را نمی رساند، رسالت الهی را به انجام نرسانده بود.

مردم پیمان ها بستند و تبریک ها گفتند و قول ها دادند اما.... تاریخ نشان می دهد شیطان نمی گذارد که بندگان خدا، راه بندگی را بی درد سر بپیمایند و به مقصد برسند؟!خطبه حضرت رسول در آن دشت سوزان، آب گوارایی برای روح های عطشناک بود که می رفت تا همیشه تاریخ را سیراب سازد.اما.... مگر گذاشتند که این زلال گوارا به جانهای تشنه برسد؟رسول خدا(ص)می خواست دست «امت » را در دست «امام » بگذارد،تا نه گمراه شوند و نه سرگردان، نه تشنه بمانند و نه در دام نفس بیفتند آن عهدها شکستند و آن پیمان هااز یادها رفت.افسوس که گروهی از امت، در کلاس درسهای نبوت و وحی، مردودشدند و آن همه «یاد» ها را به «نسیان » سپردند.هزاران دست بیعت گر کجا رفت؟ وفا با آل پیغمبر کجا رفت؟ اگر «مولی » ، «ولی » می شد، چه می شد؟ خلیفه گر «علی » می شد، چه می شد؟ ولی... خاتم دوباره بی نگین شد عدالت با علی خانه نشین شد.این بود که منشور بلند و جاودانه «خطبه غدیر» را سرود و به گوش تاریخ سپرد.

غدیر، روز بشریت و روز «انسانیت » است، عید پیمان و میثاق وعهد است.آیا دریغ نیست که بشریت امروز، علی(ع)را نشناسد و درک نکند واز زمزم زلال «علی شناسی » سیراب نشود؟ و دامن مهر در این دریانشوید و چراغ راه از این فروغ الهی نجورید؟!....رسالتی را که رسول در غدیر خم انجام داد، اطاعت امر خدا بودو حج آن سال، گرچه به «حجه الوداع » شهرت یافته است، لیکن درگذشته های دور و در متون کهن، از آن به «حجه الابلاغ » هم تعبیرشده است، که اشاره به همین فرمان «بلغ » است که نازل شد و چون ابلاغ انجام گرفت، آیه «اکمال دین » فرود آمد و حجت تمام شد وصراط، روشن گشت.

حرف وپیغام «غدیر» این است:آب را از سرچشمه باید خورد، میوه را از شاخه باید چید، چهره را بی پرده باید دید. جریان غدیر تنها یک رخدادتاریخی یا یک بحث روایی و سیاسی نیست و حتی به رغم تصور عموم،حد فاصل تشیع و تسنن در مسئله خلافت نیز نیست; زیرا این دو فرقه بر سر وقوع حادثه تاریخی غدیر، یا صدور روایت آن یا لزوم وجودامام و رهبر اختلاف ندارند. آنچه در این رهگذر مورد ابرام نقض وفریقان است لزوم تنصیصی بودن نصب امام و ولی است.

http://gol.sefaresh.net/uploads/posts/2012-10/1351421020_ghadir.jpg

شیعه این معنی را با توجه به دلایل قرآنی، روایی، تاریخی وعقلی اثبات می کند و معتقد است که باید خداوند «امام » را معین و منصوب کند.بنا بر این، غدیر معرف ولایت است; یعنی مظهر ولایت کبرای الهی(ولی الله)بر عالم و آدم است; به عبارت دیگر، غدیر سر فصل عقیده ای است که سرچشمه همه طاعت ها، و نمود رسالت و نبوت همه انبیا است. غدیر کلمه ای است که پیشوندش لاهوت و رسالت و پسوندآن امامت و ولایت است.غدیر جمله ای است که مبتدای آن توحید و خبرش معاد و ربطش ولایت است. پس بر ما است که با درک ربط توحید و نبوت و ولایت همه عقاید، اخلاقیات و اعمال خود را با ولی الله الاعظم(صراط مستقیم مجسم)بسنجیم و بر وفق آن رفتار کنیم.

راویان شیعه و اهل سنت، همه در کتابها نوشتند و در نقل هاآوردند.شاهدان، بارها برای اثبات حق، به «خطبه غدیر» استنادکردند.مولفان، برای اینکه حق این روشن و مسلم انکار نشود، صدها سندبرای غدیر و خطبه رسول خدا و بیعت مردم آوردند و ثبت کردند، تااگر «انصاف » در میان باشد و هدف، شناختن حقیقت باشد، نه انکار لجوجانه خورشید و نه کتمان حسودانه فضایل و نه ستیزعنودانه با «ولی خدا» و «وصی رسول » ، به این آینه بنگرند،آینه غدیر، که همه حقیقت در آن متجلی است.

امروز همه امت بزرگ اسلامی به ویژه عالمان دین و مبلغان گرامی برای نجات بشریت راهی بهتر از معرفی اندیشه امامت و فرهنگ غدیر ندارند.غدیر، فقط بحثی تاریخی نیست، غدیر، فقط بحثی اجتماعی نیست، غدیر، فقط موضوعی کلامی و عقیدتی نیست، غدیر تفکر شیعی و بی ارتباط با جامعه جهانی نیست.غدیر، حلقه وصل کننده تمامی بندگان خدا با پروردگارشان پس از انقضاء نبوت و ارسال رسل است. غدیر، پل ارتباطی جهت استفاده بهینه از قرآن و معارف الهی است. و بالاخره غدیر زمینه ساز حاکمیت سراسر الهی امام و امامت بر تمام جهان می باشد.

این است که «غدیر» را حلقه میانی «رسالت » و «امامت » می شناسیم و «ولایت » را تداوم «نبوت » می دانیم.غدیر، از سویی به «بعثت در حرا» وصل می شود و از سوی دیگربه «شهادت در کربلا» پیوند می خورد و فاصله میان حرا تا کربلارا دریایی از باورهای پاک و هدایتهای آسمانی پر کرده است که در«غدیر» تجسم یافته است.دریای غدیر، از ریزش آبشارگون وحی بر جان محمد(ص)لبریز است وقامت دین در زلال «غدیرخم » انعکاس می یابد.«غدیر» ، هنوز هم چشمه ای لبریز از هدایت ها و کرامت هاست ودریایی مواج از آب حیات و باور و بصیرت، تا در کویر حیرت وهامون ضلالت، کام جانها را سیراب سازد و هادی اندیشه ها گردد.غدیر، یک «کتاب مبین» وسندی برای تداوم خط رسالت درجلوه امامت و صراط مستقیمی است که به سنت پیامبر خدا منتهی می شود.

«ابلاغ پیام غدیر» از بزرگ ترین وظایف مسلمانان ومبلغان است؛ پیامی که خداوند با آوای «یا اَیُّهَا الرَّسُول بَلِّغْ ما اُنْزِلَ اِلَیْکَ مِنْ رَبِّک»؛ پیامبر اعظم را مأمور اعلام آن فرمود. و رسول خدا صلی الله علیه و آله آن را با متن استوار و پرفروغ و در شرائطی فراموش نشدنی به دهها هزار از افراد امّت ابلاغ کرد. غدیر مائده ای الهی است که بدون آن بشریت همیشه گرسنه و تشنه خواهد بود و در کنار آن عید ایمان و آزادی و عدالت برقرار می شود.

همه ی رسالت پیامبر یک طرف و رساندن پیامبر غدیر یک طرف دیگر. این یعنی این که ارزش پیام غدیر به تنهایی برتری داشت بر سایر دستورات و پیام هایی که از طرف پیامبر خدا در طول مدت رسالت23 خود به گوش مردم رسانده بودند. به بیان قرآن اگر ایشان پیام غدیر را که به گوش مردم نمی رساندند گویی که کاری اصلا نکرده بودند(سوره ی مبارکه ی مائده/ آیه ی شریفه ی67).  اما دلیل انتخاب ارزشمندامیرالمومنین (ع) و قرار دادن دستور و سفارشی به نام ولایت اهل بیت و اطاعت از ایشان میتواند این باشد که دین خدا معلم و مجری می خواهد و پیامبر خدا هم تا قیامت که نمی توانند زنده بمانند تا این کارها را انجام دهند. بنابراین باید بعد از نبود و رحلت ایشان افرادی باشند که راه و رسالت پیامبر را ادامه دهند. انسان نیاز به هدایت دارد و دین هم برای هدایت انسان آمده است. پس باید افرادی باشند که این دستورات را به انسان ها آموزش دهند

هدایت انسان ها ازعهده ی هر کسی بر نمی آید بلکه باید کسانی باشند که علم به این کار داشته باشند و این افراد جزء به انتخاب خداوند شناخته نمی شوند، این است که رسالت پیامبر از طریق امیرالمومنین و سپس امام حسن و امام حسین تا امام زمان عجل ا... تعالی فرجه الشریف ادامه یافته و در زمان غیبت امام زمان این رسالت و وظیفه ی سنگین بر عهده ی فقها و علمای بزرگ دین گذاشته شده است. شایسته است که شیعه ی امیرالمومنین قدر این دو نعمت( زندگی در عصر حاضر آن هم در کشور علوی و دیگری زندگی به مذهب تشیع )را بدانیم و با استفاده از این فرصت خوبی که در آن قرار داریم پیام غدیر را به گوش جهانیان برسانیم. این وظیفه ای است که پیامبر صل ا... علیه و آله و سلم از ما می خواهند. آنچه پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله در روز غدير بر همه ي مسلمانان تكليف فرموده اند. اين است كه اميرالمؤمنين عليه السلام و ائمه معصومین را مولاي خويش بدانيم و قيد غلامي ايشان را بر گردن انداخته وبه لوازم آن مقيد گرديم.

اینک ماییم و علی(ع)که غدیر خم را از دریای فضایلش به موج نشانده است.اینک ماییم و غدیر، که مرامنامه مکتب ما و محور وحدت ما وچراغ راهمان و راه زندگیمان است.گرامیداشت غدیر، تکریم رسالت پیامبر(ص)و وحی خدایی است.بر این باوریم که در ادای تکلیف نسبت به «غدیر» ، قصورکرده ایم.می بایست «غدیر» را بیش از این، چونان مشعلی فرا راه اندیشه های بشری قرار دهیم و دین پژوهان و حقیقت جویان را بافرهنگ ژرف نهفته در غدیر آشنا سازیم و جامعه بشری را با دوچشمه فیاض و جوشان معرفت، یعنی «قرآن و عترت » آشنا سازیم.دو چشمه ای که یادگار پیامبر و میراث ماندگار آن رسول خاتم تادامنه قیامت است و خود او پیروان و متمسکان به این هر دو را که نام «ثقلین » بر آنها نهاده است، ارج نهاده و سلامتشان را از«ضلالت » ، تضمین کرده است.

تکریم غدیرارج نهادن به فضیلت های متبلور در وجود صاحب ذوالفقار و ساقی کوثر است.بها دادن به غدیر، ادای احترام به تکمیل دین و اتمام نعمت است.کاشتن بذر ولایت در جانهاست.نشان دادن خورشید به گرفتاران در ظلمتهاست.عید گرفتن غدیر، ارج نهادن به کرامت انسان است، چرا که غدیر،عید عدالت و رهبری، عید کمال طلبی و حق جویی، عید شعله افکنی براندیشه ها و امید آفرینی در دلهاست.امتی که پاسدار غدیر باشد، عاشوراهای مظلومیت و کربلاهای خون و شهادت را شاهد نخواهد بود و ولایت در محاق غربت و تنهایی نخواهد ماند.دریغ و صد دریغ که کوردلان و خفاشان به تابش خورشید، دل ودیده نسپارند و به تیرگی و ظلمت خو کنند و همچون گله ای باچوپان باشند و راهی بی راهنما و شبی بی چراغ و کشتی ای بی ناخداو دشتی بی چشمه و کویری بی آب...!

«غدیرشناسی» نقطه اوج امام شناسی است. غدیر آینه کوثر است. اگر کوثر در قیامت آب گوارای نجات بخش انسان است، غدیر در دنیا آب زلال امامت است که بدون نوشیدن از آن راهی به سوی «حوض کوثر» در شرائط کنونی که دشمن نه تنها پیروان علی علیه السلام و شیعیان او را هدف گرفته، بلکه به شخص بزرگوار رسول اللّه صلی الله علیه و آله نیز اهانت می کندنیست بنابراین، بهترین شیوه مقابله با آن، ابلاغ پیام غدیر است .در جریان غدیر سخن فقط از امامت علوی نیست. امامت همه امامان معصوم و جانشینان آنان در سراسر تاریخ است. غدیر یک تاریخ نیست، یک اندیشه و یک فرهنگ است؛ یک حادثه نیست یک حدیث و حماسه آسمانی است. اعلام یک رهبری نیست؛ اعلام نظام رهبری الهی در سراسر تاریخ است.

آنچه بشریت را از زندگی عصر جاهلیت ومدرن  قرن بیست و یکم نجات می دهدشناخت امامت الهی و غدیر است.سلام بر تو ای صاحب غدیر؛ سلامی به شکوه و عظمت غدیرت.یا علی، در کتاب تاریخ زندگی ات، روز غدیر برایمان زیباست و غدیرخم بی نام تو برای هیچ کس شناخته نیست. تویی که در روزی چون غدیرخم در زیر آفتاب سوزان، دستت روی دست پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم به سوی آسمان ها بالا رفت، و همگان از زبان آن حضرت شنیدند که بعد از او اختیار تو بر مؤمنان از خودشان بیشتر است.

خداوند به دست تو باب رحمتش را بر خلق گشود. بهانه وپیام عظیم غدیر امامت تو بعد از نبوت پیامبر صلی الله علیه و آله بود، که خداوند آن را برای همه مردم برگزید. و بدینسان غدیر، آن برکه گمنام، برای همیشه در تاریخ جاویدان شد.از واقعه غدیر چه بنویسم که خدا برایت نوشت: «اَلْیَومَ اَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ»؛ نعمت خود را با غدیر بر شما تمام کردم و افزود: «رَضیتُ لَکُم الاِسلامَ دینا».از روزی بگویم که حاجیان به تو شاد باش می گفتند، یا از آن لحظه بگویم که دست رحمت پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم روی شانه تو آمد و تو را تا عرش بلند کرد؟

یکی از شاخصه های غدیر آیه «یا ایها الرسول ...» است که در ادامه آن، خداوند می فرماید: «وَ اِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ»، یعنی اگر در ابلاغ این پیام ولایت کوتاهی کنی رسالت خدا را ابلاغ نکرده ای. چنین کلامی درباره هیچ یک از احکام الهی نازل نشده و پیداست که باید بالاترین مسائل اسلام باشد که چنین پیامدی برایش در نظر گرفته شده باشد. از سوی دیگر در چندین مورد خدا را بر این ابلاغ شاهد گرفتند که در هیچ یک از احکام الهی چنین نکردند. پیرو آن چندین بار از مردم خواستند که «حاضران به غائبان اطلاع دهند» که این را هم در هیچ یک از احکام الهی انجام ندادند. آیه «اَلْیَوْمَ اَکْمَلتُ لَکُمْ» نیز مانند آیه فوق درباره هیچ یک از احکام الهی نازل نشده، و لزوما باید مهم ترین احکام اسلام باشد که کمال دین با آن باشد. این سه مورد دلیل آن است که معنای ولایت در غدیر فراتر از محبت و همان وصایت و امارت و صاحب اختیاری مردم است که چنین محکم کاری درباره آن صورت گرفته است.

ای غدیر، از ما انتظارات زیادی داری و حق با توست که راه بلندی را به بهای سنگینی طی کرده ای تا به دست ما رسیده ای. قسم به عزیز تو که پیامبر او را از روی دست خویش به رخ جهانیان کشید، غدیری هستیم و غدیری خواهیم ماند.امروز شهد شیرین تر از عسل تو را می نوشیم و با آن زنده ایم تا فردا تو را در شفاف ترین آیینه ها جلوه گر سازیم و چهره زیبای تو را جام جهان نمای خلقت سازیم تا پرتو چهاردهْ معصوم پاک را در آن به تماشا بایستیم.سلام و درود بر آنان که چهارده قرن غدیر را با حفظ پیام آن به امروز رسانده اند و از سنگر غدیر دشمن اسلام را نشانه رفته اند، تا پرچم ولایت را بر بلندای تاریخ سرفراز دارند، و لبخند رضایت بر لبان تو، ای صاحب غدیر، نشانند.

متأسفانه آنچه از واقعه ي غدير تا كنون, مورد فراموشي قرار گرفته، توجه به لوازم مولويت است.از همان لحظات اوليه در سال دهم هجري بسياري از مردم، منافقانه با اميرالمؤمنين دست بيعت دادند و آنگونه كه پيامبر صلي الله عليه و آله دستور فرموده بودند با دل و جان، دست و زبان، تسليم علي بن ابي طالب عليه السلام نشده به مولوييتشان تن ندادند. هم اكنون كه ما بايد منصفانه درباره ي وضعيت خويش به داوري بنشينيم كه چقدر در انجام اين وظيفه ي قلبي و جوارحي خود موفق بوده ايم؟ حداقل در روز غدير كه متعلق به وجود مقدس ولي عصر مي باشد چقدر از صاحب غدير و حقوق ايشان ياد مي شود؟

 گاهي بي توجهي و غفلت شيعيان؛ نسبت به ايشان، چنين مي نمايد كه عهد پيامبر (ص)  در بين مسلمانان زمان غيبت هم به دست فراموشي سپرده شده و در روز غدير هم آنچنان كه شايسته است، حق امام عليه السلام ادا نمي شود پيام غدير كه همان فرمان مولويت حجة بن الحسن(عج) است در اين زمان كاملاً مسكوت باقي مي ماند و ما كه مدعي تشيع در زمان غيبت حضرت مهدي  عليه السلام هستيم در پايبندي به مفاد اين خطبه مرتكب قصور گشته ايم و چه بسا وظيفه ي خود را هنوز نشناختيه ايم.بنابراين كسي كه حضرت مهدي (عج) را مولاي خود مي داند همواره بايد اعمال خويش را در جهت رضايت ايشان قرار داده و مورد بررسي قرار دهد كه مرتكب كوتاهي در ايفاي نقش سر سپردگي نگشته و چيزي از حقوق ايشان را پايمال نكرده باشد.

 پس آنگاه كه دستان مبارك صاحب  غدير را از فراسوي  قرنها مي فشاريم بايد بدانيم كه تبريكش به ما چه مي گويد؟ اين كاروان هزار و چهار صد ساله كه از گذرگاه پر خطر سقيفه عبور كرده از سپردن ميراث جاودانه ي غدير به دست ما چه انتظاري دارد؟بايد بدانيم كه امروز پرچم سبز غدير در دست صاحب آن حضرت بقية الله (عج) بر بلنداي تاريخ مي درخشد و شيعه مكلف است كه با صدايي رسا اعلام كند كه اگر در روز غدير سال دهم هجري در كنار بركه اي  با علي عليه السلام دست بيعت داده است و شنيده است آنچه را كه پيامبرمان گفت و تسليم شده است به آن امري كه از جانب پرودگار آورد اينك با قلب و جان و زبان و دستش با يادگار غدير و موعود غدير هم پيمان  مي شود تا اين نبأ عظيم را به نسلهاي آينده برساند.

برای شناخت بهتر غدیر باید انواع انحراف از غدیر و پیامدهای آن را مورد کند و کاو قرار دهیم.پیدایش نواصب، پیدایش غلات، پیدایش فرقه های کلامی فراوان، پیدایش فرقه های سیاسی در دنیای اسلام، تشتت و پراکندگی حقوقی و فقهی امت اسلامی، جنگهای مذهبی و سیاسی و فقهی و انواع ملیت گرایی و جنگهای حیدری و نعمتی و بالاسری و پایین سری و سلطه سیاسی و اقتصادی و فرهنگی اجانب بر فرزندان اسلام و قرآن همه و همه پیامد دوری از مرجعیت علمی و مرجعیّت فقهی و مرجعیت سیاسی اهل بیت علیهم السلام است. جایگاهی که رسول خدا صلی الله علیه و آله آن را از عترت خویش می شناخت و تا دوازده نسل پیشوایان پس از خویش را معرفی فرمود.رسول گرامی علیهاالسلام فرمود: «مَنْ ماتَ وَلَمْ یَعْرِفْ اِمامَهُ ماتَ میِتَةً جاهِلِیَّةً؛ هر کس بمیرد و پیشوای خویش را نشناسد، بر مرگ جاهلیت مرده است.»

http://www.rasekhoon.net/_WebSiteData/PhotoGallery/Photos/1c3d3b30-aecd-4bb7-b66b-b01ee21bf690.jpg

«خطبه غدیریه » حضرت محمدنیز، همچون خود غدیر خم مظلوم است و مورد بی مهری قرار گرفته است و جز چند جمله مشهور آن، چندان مطرح نیست، در حالی که سزاوار و بجاست که این منشور جاویدان، هر چه دقیق تر و گسترده ترو پرشورتر، مورد توجه و مطالعه و شرح و تفسیر قرار گیرد، تاچشم های بصیر، از درخشش حکمتها و پندها و تذکرهای پر ارج این گنجینه معرفت، لذت ببرد و به تماشای «حقیقت ناب » بنشیند. ابلاغ پیام غدیر، کار خدای حکیم و علیم و سیره و سخن رسول اعظم خداست. کلام و سیره تک تک پیشوایان معصوم علیهم السلام است، فریاد جاوید تمام شهیدان ولایت اهل بیت علیهم السلام است. آوای عاشورائیان تاریخ است، زبان حال و قال تمام امام زادگان معتبر دنیای اسلام است. بازتاب فریاد فاطمه علیهاالسلام در خطبه معروف مسجد نبوی است. حاصل تلاش فاطمه ها و حدیث فاطمیان اعصار است.

همه شیعیان  نسبت به این خطبه و پیام زندگی ساز، وظیفه ای سنگین برعهده دارند که فهرستی از آن بدین شرح است:

1. فهم دقیق و جامع خطبه غدیر؛ تبیین و تشریح وترجمه؛ نشر و گسترش محتوای پیام آن برای فرزندان اسلام و قرآن به زبانهای گوناگون ودر قالبهای مختلف.

2. حفظ و نگهداری متن خطبه غدیر ؛مستندسازی پیام غدیرو شبهه زدایی ازمتنو سند آن برای اهل پژوهش و تحقیق و گنجاندن متن پیام غدیر در متون آموزشی حوزه های علمیه و دانشگاههای بلاد اسلامی؛

3. معرفی و گزارش حادثه غدیر به امت اسلامی؛ معرفی راویان وشاعران حدیث غدیر؛ وتدوین کارنامه عالمان دین در موضوع غدیر؛ همچنین معرفی کتاب شناسی غدیر برای سطوح گوناگون

4. شناخت عوامل اجتماعی و روانی مخالفت با غدیرو شناخت مخالفان و علل کتمان غدیر در تاریخ.

5. بررسی جایگاه غدیر در آینده جهان؛ و بررسی پیوند آن با بعثت، عاشورا و مهدویت.

6. رصد وشناسائی ؛معرفی وسرمایه گذاری برروی شبکه های اجتماعی، سایتها و وبلاگهای مرتبط با موضوع امامت و غدیر

7. ابلاغ اندیشه غدیر از راههای گوناگون: نمایشگاهی و سینمایی –رسانه ای ونرم افزاری - آموزشی و پژوهشی - آیات واحادیث مرتبط –ابلاغ تاریخی و تجسّمی حادثه غدیر.

8.انجام مراسم اخوّت و بیعت سمبلیک در روز عید غدیر با امامان جمعه سراسر کشور و سادات بزرگوار و حضور در نماز ظهر آن روز

 9.در یک نگاه به فرهنگ مکتوب غدیر، جلوه های آن را به صورت های مختلفی می بینیم: کتاب های بزرگ و کوچک، جزوه ها، بروشورها، مقالات مجلات و روزنامه ها، برنامه های علمی رایانه ای، کاشی کاری ها و تابلوهای زیبا و به صورت کارت و پوستر.این روند هر ساله اوج بیشتری از خود نشان می دهد، و در ظل عنایت حضرت بقیة اللّه الاعظم عجل اللّه فرجه آثار عمیق خود را در ابلاغ پیام غدیر به اثبات رسانده است.خلاصه کردن آثار بزرگان و کتاب های مرجع و تألیفات قدیم به چند صورت دیده می شود: تلخیص کتاب های بزرگ، تلخیص احادیث و قطعه های تاریخی، داستان پردازی تلفیقی که با برداشت از چند متن به دست می آید، تدوین مجموعه های چهل حدیث، انتخاب یک قطعه از کتب مؤلفان و نشر جداگانه آن به سبب اهمیت محتوای آن.با توجه به اهمیت مسئله غدیر در شیعه، و این که برهان مستحکمی که در برابر دشمنان و مخالفان شیعه است، جا دارد اولین کتاب هایی که به هر زبان بیگانه ترجمه و تألیف می شود، درباره غدیر باشد.به دلیل سابقه طولانی ارتباط زبان های عربی، فارسی و اردو با مسئله غدیر، اکثر نوشتارهای غدیری به این سه زبانند. در غیر این زبان ها، تألیف و نشر، هنوز در آغاز راه است.

حضرت معصومه سلام الله علیها با الهام گرفتن از کلام پیامبر صلی الله علیه و آله در غدیرخم که فرمودند:ِ مَعَاشِرَ النَّاسِ إِنِّی أَدَعُهَا إِمَامَهً وَ وِرَاثَهً فِی عَقِبِی إِلَى یَوْمِ الْقِیَامَهِ وَ قَدْ بَلَّغْتُ مَا أُمِرْتُ بِتَبْلِیغِهِ حُجَّهً عَلَى کُلِّ حَاضِرٍ وَ غَائِبٍ وَ عَلَى کُلِّ أَحَدٍ مِمَّنْ شَهِدَ أَوْ لَمْ یَشْهَدْ وُلِدَ أَوْ لَمْ یُولَدْ فَلْیُبَلِّغِ الْحَاضِرُ الْغَائِبَ وَ الْوَالِدُ الْوَلَدَ إِلَى یَوْمِ الْقِیَامَه.ای مردم، من امر خلافت را به عنوان امامت و وراثتِ آن در نسل خودم تا روز قیامت به ودیعه می‌سپارم، و من رسانیدم آنچه مأمور به ابلاغش بودم تا حجت باشد بر حاضر و غائب و بر همه‌ی کسانی که حضور دارند یا ندارند و به دنیا آمده‌اند یا نیامده‌اند پس حاضران به غائبان و پدران به فرزندان تا روز قیامت برسانند(۱) به تبلیغ مسئله ولایت پرداختند و روایت ذیل را از مادر خود حضرت زهرا سلام الله علیها نقل نمودند.

حضرت فاطمه معصومه علیها السلام به نقل از حضرت فاطمه زهرا علیها السلام می فرماید: «اَنَسیتُمْ قَوْلَ رَسُولِ الله صلَّی الله علیهِ وَ آلِه یَوْمَ غَدیر خُمٍّ: مَنْ کُنْتُ مَوْلاَهُ فَعَلِیٌّ مَوْلاهُ، و قوله: اَنْتَ مِنِّی بِمَنْزِلَهِ هارونَ مِنْ موسی ؛آیا فراموش کردید فرمایش رسول خدا صلی الله علیه و آله را در روز غدیر؟ که فرمود: هر کس من مولای اویم، علی علیه السلام نیز مولای اوست و [آیا فراموش کردید این سخن حضرت را که ]فرمود: [یا علی ]نسبت تو به من همانند هارون به موسی علیه السلام است.(۲)و این درسی است برای زن ومرد،دختر وپسر،پیر و جوان ما که با سرمشق گرفتن از حضرت معصومه سلام الله علیها به هر نحوی که در توان داریم امر امامت را احیاء نماییم.

بزرگداشت غدير تکليف اصلي مردم و مسوولان است؛امروز مهمترين واساسي ترين اقدام براي زنده نگه داشتن اسلام ناب محمدي (ص) نکوداشت و ترويج و نهادينه کردن فرهنگ غدير و وحدت حول محورقرآن و عترت (ع) است. برخي فرقه هاي ضاله از جمله وهابيت مي کوشند تا حادثه عظيم، تاريخي وسرنوشت ساز غدير که انتصاب امير المومنين علي (ع) وفرزندانش از سوي خداوند به عنوان وصي بلافصل رسول الله(ص) بود را در اذهان ودر تاريخ محو کنند اما غافل از اين حقيقت هستند که نورخدا خاموش شدني نيست .

به فرموده نبي مکرم اسلام (ص)در خطبه غدير همه ما در قبال ولايت واصل وکنه غدير که بحث امامت و ولايت ائمه معصومين (ع) است مسوول وهمه موظف به ترويج فرهنگ غدير به عنوان سند حقانيت مذهب تشيع هستيم.  غدير و ماجراي ولايت امير المومنين (ع) يک واقعيت انکارناپذيراست که دوست ودشمن به کرات ودر کتب مختلف مهر تاييد بر آن زده اند وعليرغم تلاش برخي کم انديشان غدير روز به روز در بين ملت هاي مسلمان وحتي غير مسلمان جا افتاده ولي بي شک يگانه راه سعادت وکمال بشريت در سايه عمل، توسل و تمسک به قرآن کريم و ولايت ائمه اطهار (ع) است . 

اگر ما به دنبال آماده‌سازی زمینه ظهور منجی عالم هستیم، باید بتوانیم ترکیبی برای زندگی ارائه دهیم که در جهان قابل استفاده باشد، یکی از راه‌های ارائه این هندسه و ترکیب این است که فلسفه و فرهنگ غدیر برای جهان تبیین شود و با استفاده از این واقعه عظیم بیداری اسلامی، تحولات منطقه را جهت دهی کنیم.ما به انجام حداقل‌ها بسنده کرده‌ایم و جای افسوس دارد برنامه‌ای را که پیامبر(ص) در مورد غدیر برای کل جهان اسلام برنامه ‌ریزی کرده بود، نتوانیم در کل جهان انجام دهیم. دو موضوع در مورد غدیر وجود دارد؛ یک موضوع اصل امامت و ولایت است و موضوع دوم مصادیق امامت و ولایت و ما در حوزه اندیشه و نظریه‌پردازی در جهان اسلام پیرامون این دو موضوع بسیار کم کار کرده‌ایم.

پیام غدیر تنها بحث امامت و ولایت نیست، لزوم ابلاغ پیام خدا از مهم‌ترین پیامهای غدیر است که حتی رسالت رسول اکرم (ص) وابسته به ابلاغ بود و سکوت ایشان می‌‌توانست ثمره رسالت ایشان را از بین ببرد و ما حوزویان که رسالت انبیا را به دوش داریم، باید در تبلیغ و ابلاغ دین خدا کوتاهی نکنیم.خدا به رسول اکرم(ص) امر کرد که در ابلاغ پیام غدیر از کسی نترسد، یعنی اینکه رسول اکرم(ص) در ابلاغ امر خدا در خط مقدم بودمی‌‌توان نتیجه گرفت که مبلغان باید در مقابل خطرها و مشکلات تبلیغ از هیچ کس جز خدا نترسند.رسالت مبلغان از غدیر سرچشمه می‌‌گیرد و ابلاغ رسول اکرم(ص) در روز غدیر نماد تبلیغ و رسالت وارثان انبیا است و تداوم رسالت انبیا به ولایت ائمه (ع) و به دنبال آن ولایت علما است.

ابلاغ غدیر نه تنها بر ما واجب، که وظیفه خلقتی ماست. هرجا که باشیم، در هرزمانی که زندگی کنیم و در هرشرایطی که برایمان فراهم شود، عاشورا و غدیر را در کنار هم تبلیغ خواهیم کرد و پیام آن را خواهیم رساند و همه را از این دو رکن اعتقادی آگاه خواهیم ساخت.در نگاهی به عمق غدیر، با واقعه ای پرماجرا و خطبه ای بلند رو به رو می شویم. آنگاه از خود و از همه انسان ها می پرسیم: کدام سخنرانی را در سراسر تاریخ سراغ دارید که در طراز خطابه غدیر پیش بینی و برنامه ریزی و تدارکات برای آن در نظر گرفته شده باشد؟ آیا در بین همه ملت ها حتی با امکانات پیشرفته امروز خطابه ای با این همه پیش برنامه و میان برنامه و پس برنامه پیدا می کنید؟ سپس سوال می کنیم که چه کسی می تواند آن برنامه ریزی توانمند و با عظمت را از پشتیبانی خداوند نداند؟

حادثه بزرگی که قرن ها کنار "غدیر خم" شکل گرفت و نقطه تلاقی بعثت پیامبر اکرم و عاشورای سید الشهداء (ع)بود، شاید تنها رویداد تاریخ اسلام است که رسول خدا صلی اله علیه و آله اصرار داشتند با زبان هنر و ادب ماندگار شود امروز که آرام آرام شور و رمق بیداری و پایداری به جان خسته و تن فرتوت همه کشورهای منطقه و جهان سرایت کرده است، بزرگداشت " غدیر" در آثار و اندیشه فرهیختگان و نخبگان غیر شیعی بیش از هر زمان دیگر اثر بخش و معنادار است و بی تردید در آینده نزدیک برکات و ثمرات فراوان تری را در چشم و دل نسل جوان و جویای حقیقت به نمایش خواهد گذاشت.

امروز نوبت ما و نسل های بعد از ماست که برای قدردانی از آن همه لطف الهی و به عنوان سپاسگزاری از آن تلاش بی وقفه پیامبر(ص) بپاخیزیم. آن برنامه پیچیده و حساب شده در غدیر درسی بزرگ و راهنمایی جاوید برای همه ماست که در عصر ارتباطات و با این امکانات متفاوت و گسترده که در اختیار داریم، همطراز آن روز غدیر برنامه ریزی کنیم و برای انتشار خبر غدیر به صورت همه جانبه و با استفاده از همه امکانات و با تدارک همه جهات تبلیغی، حرکتی جهانی برای تبلیغ غدیر آغاز کنیم.لذا این بدان معنی است که عظمت غدیر اقتضا می کند به بلندای آن برنامه ریزی داشته باشیم و گمان نکنیم پیامی با آن عظمت را در گونه های کم ابهت تبلیغ می توان جلوه گر ساخت. احترام به مقام یا عظمت غدیر به ما فرمان می دهد که آن را در جذاب ترین و ارزشمندترین گونه های رسانه ای جلوه گر سازیم، و هرگونه تبلیغی در رابطه با غدیر را لایق شان آن و به عظمت ساحت مقدس اولین مبلغ آن یعنی پیامبر اکرم(ص) به انجام رسانیم.

http://ts1.mm.bing.net/th?id=HN.608047380910769437&pid=1.7

پانوشت:

۱-الإحتجاج على أهل اللجاج (للطبرسی)، ج‏۱، ص: ۶۲

۲- عوالم العلوم و المعارف والأحوال-الإمام علی بن أبی طالب علیهما السلام، حدیث ‏الغدیر، ص: ۱۲۱

منبع: كتاب پيمان غدير

 

غدیر یک مکتب است
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در سه شنبه بیست و پنجم شهریور 1393 |

" یا ایهاالذین آمنو اطیعوالله و اطیعو الرسول و اولی الامرمنکم" ای اهل ایمان، خدا و رسول و اولی الامر را اطاعت کنید.

http://img1.tebyan.net/big/1383/11/1122313123615223919154631072118455224148181.jpg

سخن گفتن از غدیر تکرار یک حادثه تاریخی نیست غدیر درس امروز ماست. غدیر همین امروز در دستور کار ما قرار دارد. میدان نبردی که ما با مخالفان انقلاب داریم، همین میدانی است که در پرتو مفهوم غدیر تفسیر می‌شود، ما انقلاب اسلامی را تجلی حقیقت غدیر می‌دانیم، امام(ره) آن روز که احساس تکلیف کرد درس و بحث حوزه را رها کرد، درس فقیه را زمین گذاشت، پرچم مبارزه را به دست گرفت، به زندان رفت، به تبعید رفت و نظریه ولایت فقیه را در درس‌های خود تبیین کرد و خود و جامعه را برای ایجاد حکومت اسلامی در ایران آماده کرد، امام راحل این درس را در مکتب پیامبر، در مکتب غدیر و در مکتب امامت آموخته بود، شهیدان ما و مردم ما هم که ندای امام(ره) را پاسخ داد، همین درس را در مکتب اسلام آموخته بودند. عید غدیر عید حکومت دینی و سیاست دینی است.

پیام غدیر این است که حکومت در جهان‌بینی اسلامی یک موضوع دینی و یک امر معنوی و اسلامی است و اگر دقت کنیم تصدیق می‌کنیم که همین گونه هم باید باشد. یکی از پیام‌های غدیر این است که حکومت باید با صالحان باشد اسلام به مسلمانان تکلیف می‌کند که مراقب باشند رهبری جامعه خود را به دست چه کسی می‌سپارند، چرا که در تفکر اسلامی فرد در جامعه اثر می‌گذارد و جامعه هم بر فرد تاثیرگذار است. یک فرد تربیت‌شده و معنوی می‌تواند یک جامعه را متحول کند، اما این جامعه متحول شده به نوبه خود بستر می‌شود برای رشد هزاران متعالی درآینده. شیعه سالها است که از غم غدیر در جشن غدیر هم غصه دار است و حق علی (ع) را که حق همه مسلمین و حق همه بشریت در عالم بود در زیر پای هوس های شیطانی و دنیاخواهی عده ای له شده دید و در مسیر احقاق آن فاطمه (س) را اولین شهید راه ولایت و امامت قرار داد. فاطمه (س) اما نشان داد که در دفاع از حریم امامت چگونه باید عمل کرد و برای آن جانبازی نمود.

ترک کردن میدان و وانهادن مسئولیت بر شانه دیگری و بازی کردن با سیاست و سیاسی کاری کردن نمی تواند مشی عاقلانه و عادلانه ای برای احیای حق ولایت باشد و در این مسیر باید از جان گذشت و محسن را هم در این راه شهید نمود. خداوند می خواست با غدیر انسان را در مسیر علم و آگاهی نگهدارد و چراغ هایی را برای هدایت انسان ها قرار دهد تا از در غلطیدن به ورطه های خطرناک شکاکیت و سردرگمی در تشخیص حق و باطل و درماندن در شبهات و گم کردن مسیر تکلیف، حفظ شوند. در مجمع مهمی که روز 18 ذی الحجه سال دهم هجرت با حضور چند هزار حاجی برگزار شد، بنا بود تا مسئله مهم خلافت از سوی پیامبر اسلام مطرح شود و غدیر به عنوان مهم ترین عید مسلمین است و ما تاثیرگذارترین از آن چیزی نداریم. این روز سمبلی است که تا قیامت باید حکومت ها به هین شکل باشد و به طور کلی در جهان دو نوع حکومت غدیری (الهی) و غیر غدیری (غیر الهی) وجود دارد و در روز غدیر مسیرها مشخص شد و ما هم از همین مسیر پیروی می کنیم. حکومت اسلامی شامل دو جنبه مدیریتی و مبارزاتی است و در حضرت علی (ع) نهج البلاغه بسیار بر این دو جنبه و لزوم مبارزه با کفار، منافقان و دولت های مخالف اسلام و انقلاب تاکید کرده اند. بشریت برای نجات خویش چاره ای جز بازگشت ندارد و باید از کژراهه ای که در آن جولان داده و در مسیر مادیگرایی افتاده به سمت غدیر بازگشت نماید. تا زمانی که این غفلت بر بشریت حاکمیت داشته باشد، نتیجه ای جز حاکمیت کفر و نفاق و دو رویی و سیاست های مبتنی بر دروغ و تحمیل های صهیونیزم و لیبرال دموکراسی غرب در پیش رو نخواهد بود.

غدیرخم ،واقعه ای فراموش نشدنی و تثبیت شده در دل تاریخ، ماندگار برای همه عصرها و زمان ها و هدایت گر انسان های تشنه حقیقت زلال مکتب تشیع است. غدیر خم بزرگ ترین و جاودانه ترین و مشهورترین سندی است که امامت و ولایت حضرت علی(ع) را به عنوان دستگیره مستحکم نجات و یگانه راه فلاح و تداوم دهنده ولایت و رهبری پس از ختم رسالت پیامبر خدا(ص) به انسان ها معرفی می کند.محتوای غنی و رهایی بخش غدیرخم یعنی « امامت و ولایت و حکومت » آنگونه حائز اهمیت و دارای نقش حیاتی و محوری است که خداوند متعال به پیامبرش وحی می کند که جمعیت انبوه و کثیر مسلمانان را گرد آورده و این مهم را با تعیین جانشینی و خلافت امیرمؤمنان(ع) به آنان ابلاغ و انجام نیافتن این مأموریت را با ناتمام ماندن اهداف رسالت مساوی می داند.

ولایت و حکومت آنگونه دارای جایگاه و منزلت رفیع است که پس از پایان یافتن مراسم تاریخی این انتصاب الهی خداوند متعال توسط فرشته وحی اعلام می نماید که امروز دین شما را کامل کردم و نعمت را برشما تمام نمودم.باید دانست که نعمت بزرگ امامت و ولایت ائمه معصومین علیهم السلام با ارزش ترین گوهری است که خداوند به ما عنایت فرموده است و با تمسک به این حبل متین الهی و با تبعیت از این شجره طیبه است که می توان سعادت دنیا و آخرت را رقم زد.اصل امامت تنها اصلی است که هیچ یک از پیامبران نیاورده بودند و پیامبر اسلام این ارمغان را به دست آورد، اصل امامت را آنطور که باید و شاید فرهنگ‌سازی نکرده‌ایم و مغفول واقع شده است.ما در جهان اسلام در مورد اصل امامت اختلاف نداریم، بلکه در مورد مصادیق امامت اختلاف داریم که اگر مساله امامت در جامعه به خوبی تبیین شود، هیچ عقل سلیمی نمی تواند وجود حضرت علی(ع) را نادیده بگیرد.


عید غدیرروز اکمال دین و اتمام نعمت های پروردگار و از اساسی ترین برنامه های پیامبر خدا(ص) برای دوام، عزت و شکوه اسلام و قرآن بود.پیام غدیر ولایت مداری و ولایت پذیری و تبعیت از ولایت مطلقه فقیه و دفاع از حریم ولایت و امامت در هر شرایطی است.بزرگداشت و تبیین عید غدیر تأثیر به سزایی در فکر، اعتقاد و گرایش جوانان نسبت به مسئله امامت و ولایت ائمه اطهار (ع) داشته و برگزاری هرچه باشکوه این گونه مراسم کمک شایانی به ولایت مداری اقشار جامعه می کند.

غدیر امروز یعنی اسلام ناب محمدی (ص) و سقیفه یعنی اسلام آمریکایی. پس بشر باید انتخاب کند یا اسلام ناب را یا ادامه سرگشتگی ها در مسیر اسلام آمریکایی را. غدیر می تواند تحریم های را دور بزند و مردم را در راه های مقابله با تحریم ها یاریگر باشد. غدیر می تواند پیامی را به جهان مخابره کند که مردم را از اسارت در زنجیره خطرناک سرمایه داری نجات داده و به سمت فلاح و پیشرفت هدایت نماید.

سیستم حکومتی منبعث از غدیر امامت و ولایت ائمه هدی (ع) بود و سیستم حکومتی ولایت فقیه محصول زحمات طاقت فرسای امام راحل (ره) پس از قرن ها مبارزه شیعه محسوب می شود. غدیر امروزه اعلام می کند که حفظ سیستم ولایت فقیه کاری است فاطمی و باید در راه آن فداکاری نمود. راه حل رفع بحران ها از مسیر سازش با آمریکا نمی گذرد و باید این راه حل را در درون جامعه خودمان پیدا کنیم و نقطه اتکاء ما خدای متعال باشد و ملجاء و محور توکل ما باید خالق جهان هستی باشد و به او باید اطمینان و اعتماد داشته باشیم. . پیامبر اعظم (ص) در غدیرخم نوع مدیریت صحیح اسلامی آن هم از نوع علوی را به نمایش گذاشت و مولفه های آن را به حاکمان اسلامی آموخت.غدیر یک مکتب است، اندیشمندان و بزرگان بسیاری چون علامه امینی سعی کردند که مضامین و مفاهیم غدیر را برای مردم تبیین کنند اما هیچ کدام نتوانستند به ماهو غدیرخم بپردازند چرا که غدیر کلاس فشرده تاریخ است که در کلمات نمی گنجد. اسلام بدون غدیرخم اسلام نیست و بدون تمسک به آن نمی توان آیات الهی را تفسیر کرد، احکام الهی نیز بدون دقت در مشی و منش نقش آفرینان اصلی غدیرخم اجرایی و عملیاتی نمی شود.

پیام غدیر پیامی است که خداوند، پیامبر اعظم را مأمور اعلام آن فرمود و رسول خدا(ص) آن را با متن استوار و پرفروغ و در شرایطى فراموش نشدنى به دهها هزار از افراد امت ابلاغ کرد.مبلغان نسبت به این خطبه و پیام زندگى ساز، وظیفه اى سنگین برعهده دارند، فهم دقیق و جامع خطبه غدیر، نشر و گسترش خطبه غدیر، حفظ و نگهدارى متن خطبه غدیر در قالبهاى گوناگون، شرح و تبیین و تشریح محتواى پیام غدیر، ترجمه و نشر پیام غدیر براى فرزندان اسلام و قرآن به زبانهاى گوناگون، خلاصه و عرضه پیام غدیر براى نسل جوان و مستندسازى پیام غدیر براى اهل پژوهش و تحقیق از جمله رسالت های مبلغان در قبال پیام غدیر است.

در شرایط کنونى که دشمن نه تنها پیروان حضرت علی(ع) و شیعیان او را هدف گرفته، بلکه به شخص بزرگوار رسول ا... (ص) نیز اهانت مى کند، بهترین شیوه مقابله با آن، ابلاغ پیام غدیر بصورت های نختلف از جمله: سینمایى، اینترنتى، نرم افزارى، آموزشى و نمایشگاهى است.براى شناخت بهتر غدیر باید انواع انحراف از غدیر و پیامدهاى آن را مورد کندوکاو قرار دهیم، آنچه بشریت را از زندگى درعصر جاهلیت نجات مى‌دهد، امامت الهى است و شناخت غدیر، راهکار نجات بشر از جاهلیت مدرن قرن بیست و یکم می باشد.

تنها راه ترویج و گسترش فرهنگ غدیر و آموزه های دین در جامعه عمل به دستورات اسلام به ویژه از سوی مسئولان و کارگزاران نظام جمهوری اسلامی ایران است راست گویی، بی توجهی به دنیا، صداقت در گفتار و رفتار، نظارت جدی و بدون مسامحه و ملاحظه، عمل به وعده و وعیدهای معقول و تصویب قوانین جامع دفاع از جمله وظایف کارگزاران نظام و نمایندگان مردم در مجلس برای تبلیغ عملی فرهنگ مقدس غدیر است.تعیین تکلیف امت اسلام بعد از پیامبر(ص) از مهم‌ترین ویژگی‌های غدیر است که باید قدردان ولایت و امامت باشیم.

تاریخ خود بهترین گواه برای تبیین نقش ولایت در پیروزی مسلمانان است که در هر کجا مسلمانان از جایگاه ولایت و امامت غافل شدند، شکست خوردند. هم‌ترین بحث اشاعه فرهنگ دین تبیین واقعه غدیر است،  اگر ولایت‌پذیری در جامعه نهادینه شود کشور از آسیب دشمنان به دور می‌ماند و می‌توانیم با عبور از تمام مشکلات به هدف اصلی که توسعه همه جانبه ولایت پذیری و ولایت امام عصر(عج ) است، برسیم. حرکت برای اجرایی کردن اصول شیعه کشور را در برابر نفوذ و تهاجم استکبار همچون دژ مستحکمی غیرقابل نفوذ می کند. جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند روشنگری در خصوص ولایت است، بزرگداشت عید غدیر خم، تکریم همه ارزش‌های الهی و انسانی است. برای شناسایی استعدادهای مختلف در نهادینه کردن فرهنگ غدیر در جهان اسلام، نیازمند تلاشی همه جانبه هستیم که نقش رسانه‌ها در این میان قابل توجه است . شناسایی تأثیرات زوایای مختلف واقعه غدیر بر جامعه اسلامی باید مورد توجه مسئولان قرار گیرد  .

http://ts4.mm.bing.net/th?id=HN.608039864711056857&pid=1.7

غدیر، امتیاز خاص امیرالمؤمنین علیه السلام

امیرالمؤمنین علیه السلام در مجلسی امتیازات خاص خود را بیان کرده چنین فرمودند: «به خدا قسم، خداوند تبارک و تعالی نُه چیز به من عطا فرموده که جز پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم به احدی قبل از من نداده است» و از جمله فرمودند:خداوند با ولایت من دین این امت را کامل و نعمت ها را بر آنان تمام کرد، و به اسلامشان خشنود شد؛ آن گاه که در یوم الولایة (روز غدیر) به پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم فرمود: یا محمد، به مردم خبر ده که امروز دینشان را کامل کردم و نعمتم را بر آنان تمام نمودم و اسلام را بعنوان دینشان پذیرفتم.مردی خدمت امیرالمؤمنین علیه السلام عرض کرد: یا امیرالمؤمنین، بالاترین منقبت خود را از سوی پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم بفرمایید. حضرت فرمود: منصوب کردن آن حضرت مرا در غدیر خم، که به امر خدای تبارک و تعالی ولایت را از جانب او برایم مقدر فرمود ...

همچنین ایشان فرمودند: من امیرالمؤمنین ام؛ من لسان صادقین ام؛ من وزیر مصطفایم. ... من آن نعمت خدای تعالی هستم که به خلقش عنایت فرموده است. منم آن که خداوند تعالی در حق او فرموده: «اَلْیَومَ اَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَ اَتمَمْتُ عَلَیکُم نِعمَتی وَ رَضیتُ لَکُمُ الاِسْلامَ دینا». پس هر کس مرا دوست بدارد مسلمان و مؤمن و دینش کامل است ... من «نبأ عظیم»ای هستم که خداوند در روز غدیر خم دین را با او کامل کرد. منم آن که پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم درباره اش فرمود: «مَنْ کُنْتُ مَوْلاهْ فَعَلِیٌّ مَوْلاهُ».

منشور علوي عليه السلام در عيد غدير
اميرمومنان عليه السلام در قسمت آخر خطبه فرمود: رحمت خدا بر شما اي مسلمانان. بعد از برگشت از اين اجتماع بزرگ، امروز(غدير) را عيد بگيريد و با انجام اين امور آن را بزرگ بشماريد:
* نعمت را بر افراد خانواده و خويشاوندانتان گسترش دهيد و نيکي و بخشش پيشه کنيد.
* خدا را در برابر نعمت‌هايي که به شما ارزاني داشته، شکرگزار باشيد.
* کنار يکديگر جمع شويد تا خداوند اجتماع شما را فراگير کند.
* نعمت‌هاي الهي را به يکديگر تهنيت گوييد همان طور که خداوند (در اين روز) با اعطاي اجر و ثوابي بيش از ديگر اعياد به شما تبريک مي‌گويد.
* با خوش‌رويي و شادماني يکديگر را در آغوش بگيريد.
* در هنگام ديدار يکديگر، مصافحه کنيد و به هم تبريک بگوييد.

وظیفه ما

مسئله غدیر در اسلام، مسئله‌ای حیاتی و ثمربخش است، مسئله غدیر و جایگاه امامت در جامعه امروز نیاز به تبیین و تبلیغ بیشتری دارد. مسئله امامت جامعه دینی را در برابر دشمنان نفوذ ناپذیرمی کند،غدیر یک تکلیف الهی و دستور خداوند به حضرت محمد(ص) بود و باید در این ایام، مسئه ولایت به درستی در جامعه و در بین جوانان تبیین شود.  اگر واقعه غدیر و جایگاه امامت در تاریخ اسلام جدی گرفته می شد حادثه کربلا هیچ وقت اتفاق نمی افتاد،  بحث غدیر و جایگاه امامت در جامعه امروزی ما نیاز به تبیین و تبلیغ بیشتری دارد. ولایت مسئله مهم اعتقادی است و باید در جهت تقویت و تبیین ولایت در جامعه از وجود کارشناسان، روحانیان و مبلغان به درستی استفاده شود.

ولايت حضرت علی(ع) هم‌طراز با رسالت انبياء الهي می باشد اين از ظرافت‌هايي است که در مسئله غدير وجود دارد و در قرآن کريم جز ولايت، هيچ موضوعي بدين صورت مورد تاکيد قرار نگرفته است، اگر بتوانيم آن را به درستي معرف کنيم رسالت همه انبياء را ابلاغ کرده‌ايم حضرت علي (ع) در جهان اسلام مظلوم واقع شده است و بايد سعي شود ذکر و ياد آن حضرت در همه مجالس و محافل زنده نگه داشته شود و هر فرد به اندازه توان خود در اين مسير گام بردارد.  خطبه‌هاي برجسته‌اي که از اميرالمومنين (ع) پيرامون معارف ذکر شده است، نشان از غناي فرهنگ شيعي دارد و ترويج آن خدمت به تمام بشريت است. حقايق زندگي شخصيت و فضايل حضرت علي (ع) بايد به صورت دقيق مورد بررسي قرار گيرد و با حفظ قداست آن به جامعه منتقل شود.

اصلی ترین نیاز امروز جامعه همچون عصر امام علی(ع) وفاق برمحوریت ولایت و پاسداری از حریم آن و جایگاه ولایت، متصل و برگرفته از اسلام ناب محمدی(ص) و نبوت است و خط ولایت همان خط اسلام ناب محمدی (ص) که سرچشمه آن وحی و نبوت است و غدیر رمز میان خالق و مخلوق بود و ریشه در حرا و بعثت داشت.آن گاه که دستان علی علیه السلام را از فراسوی قرن ها می فشاریم، از نگاه عمیق چشمانش چه می خوانیم؟ آنان که فداکارانه کاروان 1400 ساله غدیر را از گذرگاه های پر خطر تاریخ عبور داده اند، از سپردن میراث جاودانه غدیر به دست ما، چه انتظاری داشتند؟ سخن نسل کنونی ما که خود را تشنه معارف غدیر می داند، چیست؟ فرزندان آینده غدیر که وارثان این گنج عظیم خواهند بود، چه خواسته هایی دارند که باید امروز به دست ما فرجام پذیرد؟ همه یک صدا می گویند: غدیر را تنها نگذارید، حقیقتش را به گوش جهانیان برسانید که رستگاری عالمیان در غدیر است.

http://ts1.mm.bing.net/th?id=HN.608044692252593902&pid=1.7

تبلیغ «غدیر» باید به خواب‌رفتگان را بیدار کند

 ابلاغ پیام «غدیر» از بزرگ‌ترین وظایف مبلغان دینی است. پیامی که خداوند با آوای «یا اَیُّهَا الرَّسُول بَلِّغْ ما اُنْزِلَ اِلَیْکَ مِنْ رَبِّک» پیامبر اعظم را مأمور اعلام آن فرمود و رسول خدا آن را به افراد امت ابلاغ کرد.در شرایط کنونی که دشمن نه تنها پیروان علی(ع) و شیعیان او را هدف گرفته، بلکه به شخص رسول ا...(ص) نیز اهانت می‌کند، بهترین شیوه مقابله با آن، ابلاغ پیام غدیر است. امروز امت بزرگ اسلامی بویژه عالمان دین و مبلغان برای نجات بشریت، راهی بهتر از معرفی اندیشه امامت و فرهنگ غدیر ندارند و حوزه‌های علمیه و مبلغان، پیام رسانان فرهنگ غدیر هستند.

 تبلیغ و رساندن پیام غدیر وظیفه همه است، تبلیغ غدیر از دغدغه‌های نظام است، مقام معظم رهبری نیز فرمودند: برادران اهل سنت ما نیز باید مانند ما غدیر را جشن بگیرند.  کشور ما برای تبلیغ آماده تر از حجاز زمان حضرت امیر(ع) است،جامعه ایران، مستعد کارهای ولایی است و لازم است طلاب و مبلغان در این رابطه فعال تر باشند.رسانه‌ها بیش از همه نقش مؤثری در انعکاس این موضوع دارند و برای تبیین موضوع غدیر باید تلاشها در این زمینه دو چندان شود.

بی گمان، بر عهده پدران و مادران است که فرزندان خود را با صاحبان غدیر ، اهل بیت پیامبر از امیرمؤمنان علیه السلام تا امام زمان علیه السلام، آشنا سازند و آن‌ها را با پیشوایشان نزدیک کنند. باید فرزندان ما از پدران و مادران خود، محبت به امام عصرعلیه السلام را ببینند و بیاموزند. باید محبت و پذیرش سرپرستی امیرالمومنین علیه السلام را ببینند و بیاموزند.این هدف غدیر است. و وظیفه ی ما این است که پیام غدیر را، که پیامبرِ صلی الله علیه وآله وسلم  به ما فرمود، به فرزندان خود بیاموزیم.

باید کودکان ما از کودکی تا سنین بالاتر، در مکتب اهل بیت علیهم السلام بزرگ شوند و گوشت و خونشان با آن آمیخته شود. باید پیشوایانشان به آن‌ها شناسانده شوند و محبت امام عصرعلیه السلام در قلب شان ظهور وبروز یابد. این تنها نمونه ای از کارهایی است که در قبال فرزندان مان برای غدیر می توانیم انجام دهیم. از این‌که دغدغه مند تبلیغ غدیر شده ایم، باید خدای را شاکر باشیم و برای خدمت به امیرمؤمنان علیه السلام و امام زمان علیه السلام تلاش کنیم.

منبع: اقبال الاعمال، سيد بن طاووس، صص 464-461

غدير متعلق به تمام اعصار است
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در پنجشنبه بیستم شهریور 1393 |

غدير  تجلي‌گاه جايگاه ولايت در جامعه است غدير روز عهد و پيمان‌، تجديد ميثاق و استمرار حق نبوت است عيد غدير تنها مربوط به امام علي (ع) نيست، در روز غدير، تكليف اسلام تا قيامت تعيين و مشخص شد. بزرگداشت عيد غدير تبيين جايگاه ولايت امام علي (ع) و پس از آن جايگاه ائمه اطهار (ع) در جوامع اسلامي است غدير تنها منحصر به زمان و مكان مشخصي نيست، بلكه غدير متعلق به تمام اعصار است روز غدیر خم با انتخاب حضرت علی (ع) به عنوان جانشین پیامبر اعظم (ع)، تاریخ و بشریت شاهد تحولی نو و حرکتی جدید در عرصه هستی شد، در حقیقت باید گفت؛ عید غدیر از اعیاد بزرگ مسلمانان است، چراکه در این روز بزرگ سرنوشت تاریخ اسلام رقم خورد. شناخت فلسفه غدیر لازمه و مقدمه درک عبودیت پروردگار متعال است،خداوند بزرگ در واقعه غدیر خم به پیامبر بزرگ اسلام(ص) دستور جانشینی حضرت علی(ع) را داد و درستی امر رسالت پیامبر(ص) را منوط به ابلاغ ولایت مولای متقیان به مسلمانان اعلام کرد. پیامبر گرامی اسلام (ص) با قرائت خطبه غدیر تکلیف آحاد جامعه اسلامی را مشخص کرد، از این رو باید واقعیت غدیر سینه به سینه و نسل به نسل منتقل شود تا همگان حقیقت ولایت مولی علی(ع) را بدانند.


معرفي عظمت و جايگاه واقعه غدير و تبيين و شناسايي سيره علوي به ويژه براي نسل جوان بيش از پيش لازم و ضروري است عيد‌غدير تبيين‌كننده مقام و شئون ولايت در بين مردم است عيد غدير را فرموده‌اند: «عيد اللَّه الاكبر»؛ از همه‌ى اعياد موجود در تقويم اسلامى اين عيد بالاتر است؛ پرمغزتر است؛ تأثير اين عيد از همه‌ى اين اعياد بيشتر است. چرا؟ چون تكليف امت اسلامى در زمينه‌ى هدايت، در زمينه‌ى حكومت، در اين حادثه‌ى غدير معيّن شده است.مسئله‌ى غدير، مسئله‌ى ايجاد يك شاخص است، يك معيار و ميزان است. تا آخر دنيا مسلمانان ميتوانند اين شاخص را، اين معيار را جلوى خودشان قرار بدهند و تكليف مسير عمومىِ امت را معيّن كنند تک تک شیعیان در ابلاغ پیام غدیر به نسل های آینده مسؤولیت دارند.

غدیر مهمترین و بالاترین پیام نبوی برای هدایت بشریت است مهمترین پیام غدیر ،وحدت و انسجام امت واحد اسلامی است و باید برای نهادینه کردن پیام غدیر در جامعه تلاش کرددر شرایطی که دشمنان اسلام با تمام توان خود برای به انحراف کشاندن پیام غدیر و خدشه در باورها و اعتقادات مردم وارد شده اند  باید با برنامه و فکر مبتنی بر آموزه های مکتب راستین اسلام ناب ، حرکت کرد ار در حوزه تبیین پیام  غدیر منحصر به شخص یا دستگاه خاصی نمی شود بلکه همه باید در بحث ترویج و توسعه فرهنگ غدیر احساس تکلیف کنند باید از تمام ظرفیت ها استفاده شود تا پیام غدیر به نسل جوان و آینده ساز جامعه انتقال داده شود . 

«غدير» عصاره و نتيجه خلقت و چکيده تمام اديان الهي و خلاصه مکتب وحي است و صرفا واقعه ‏اي تاريخي نيست. اين نام مقدس، عنوان عقيده ما و اساس دين است. غدير ثمره نبوت و ميوه رسالت است غدير تعيين کننده خط ‏مشي مسلمانان تا آخرين روز دنياست. غدير ماجرايي سرنوشت‏ ساز است که «خطبه غدير» شاخص‏ترين و زنده ‏ترين سند آن است. عید غدیر علامت و نشان تشیع و رکن و پایه اعیاد اسلامی است و بقای جامعه اسلامی نیز به این عید بستگی دارد.غدير، سرچشمه هميشه‏ جوشان ولايت است که از سينه تفتيده «خم» به جام محبت دوست‏داران پيامبر و خاندانش جارى است. غدير، شايسته هر ثناست که وحى از او پيراست و محمد بدو آراست و اسلام از او برخاست. غدير، تفسير بدر و احد و شأن نزول صفين و نهروان است. بدر، عدالت مى‏ خواست؛ احد، شجاعت آرزو مى ‏کرد؛ خيبر تماشاى صداقت را تمنا داشت و غدير، آمين آن همه ثنا و دعا بود. غدير، روز انسان است. غدير، تداوم رسالت محمد صلى ‏الله‏ عليه‏ و‏آله در ولايت على عليه‏السلام است جوامع بشرى نيازمند يادآورى و حضور هميشگى هويت‏ه اى فرهنگى و اصالت‏هاى معنوى است. زنده نگه داشتن شعاير الهى، رسالتى است که مرزبانان عقيده و ايمان، از جمله رسول اکرم صلى ‏الله ‏عليه‏ و‏آله بر آن تأکيد داشته ‏اند.  اينک و در عصر ما، شناختن مرزهاى بلند غدير، بازگويى اين شکوه و جشن و سرور اين عيد بزرگ، در راستاى آن پاس‏داشت است.

بی توجهی به فلسفه غدیر صدماتی برای جامعه اسلامی در پی دارد، اگر شناخت درستی از رسالت پیامبر اسلام(ص) نداشته باشیم، به یقین به فلسفه ولایت مولای متقیان نیز نخواهیم رسید، همین امر منجر به بروز بحران‌های عقیدتی، اخلاقی و رفتاری در جامعه اسلامی خواهد شد. رسالت انبیای الهی پیوندی معرفتی با ولایت و امامت داشته است،  پیامبر اسلام(ص) در روز غدیر خم رسالت تمام انبیای الهی را با ابلاغ مسأله ولایت مولا علی(ع) به کمال رساندند.

غدیر؛ تداوم رسالت انبیا در آینه ولایت
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در شنبه پانزدهم شهریور 1393 |

http://media.shabestan.ir/Original/archive%5C29-8-1389%5CIMAGE634258439464191250.jpg

علی(ع)!‌ای زاده کعبه و ای همسر بی همتای زهرا(س)؛‌ در آن هنگام که در صحرای عطش گرفته؛ در جحفه ندای رسول (ص) بلند شد که «هرکه من مولای اویم این علی مولای اوست...» خداوند تو را برگزیده قرار داد و ولایت و سرپرستی امت اسلام را به تو واگذار کرد. چه زیبا 11فرزند خلفت این رشته زیبای هستی را به دست گرفتند و تا امروز تداوم یافت، زیرا ولایت تو تا همیشه تاریخ جاری است و تا هستی هست، شما امیرِ مومنان هستی و خواهی بود

در طول تاریخ بسیاری از مبغضین و چشم تنگ ها سعی کرده اند  واقعه غدیر که نبض جهان اسلام است را منحرف کنند اما به حول و قوه الهی «انا نحن نزلنا الذکر و انا له لحافظون» و «ما ینطق عن الهوی ان هو وحی یوحی» و از این قبیل آیات به ما آرامش می دهد که همه تلاش اینان در انحراف این قضیه مانند پوشاندن خورشید با کف دست است!!اما در این رابطه با این روز 2 آیه  نازل شده که یکی مقدمه این کار مهم را به پیامبر گوشزد می کند و دیگری بیان نعمت عظیمی است که خداوند به مسلمین عطا فرموده.

اما آیه نخست: «یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت رسالته و الله یعصمک من الناس ان الله لا یهدی القوم الکافرین» ترجمه: «ای پیامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است، کاملا (به مردم) برسان؛ و اگر (این کار را نکنی) رسالت او را انجام نداده ای. خداوند تو را از (خطرات احتمالی) مردم نگاه می دارد و خداوند، جمعیت کافران (لجوج) را هدایت نمی کند.(مائده 67)

این آیه شریفه که معروف به "آیه تبلیغ" است، پیرامون مسئله جهان اسلام پس از مسئله نبوت و پیامبری بحث می کند و به پیامبر اسلام در اواخر عمر شریفش با تاکید فراوان دستور می دهد که مسئله خلافت و جانشینی پس از خودش را با صراحت تمام با مردم در میان بگذارد و تکلیف مردم را از این جهت روشن کند

نکته ای که در این آیه شریفه مد نظر حقیر است این قسمت است: «والله یعصمک من الناس».

1- چرا خداوند، پیامبر را دلداری می دهد که "ما تو را از خطرات حفظ می کنیم" ؟

2- طبق حساب تاریخی، این آیه در زمان اوج قدرت پیامبر و پس از فتح مکه و به زانو درآوردن مشرکان نازل شده. بنابراین پیامبر در چه موردی از جانب عده ای تهدید می شدند؟

علت این نگرانی را در خطبه غدیر باید جستجو کرد:«و سالت جبرئیل ان یستعفی لی عن تبلیغ ذلک الیکم ایها الناس لعلمی بقلة المتقین و کثرة المنافقین و ادغال الاثمین و ختل المستهزئین بالاسلام»  ترجمه: «از جبرائیل علیه السلام خواستم که از خداوند متعال ، معافیت مرا از تبلیغ این ماموریت تقاضا کند چون می دانستم که در میان مردم پرهیزگاران اندک و منافقان بسیارند و از مفسده جویی گنه آلودگان و نیرنگ بازی آنان که دین اسلام را به تمسخر و استهزاء گرفته اند آگاهی داشتم»آری! پیامبر رحمة للعالمین است و از خود مردم نسبت به آنها مهربانتر.


و اما آیه دوم: «الیوم یئس الذین کفروا من دینکم فلا تخشوهم و اخشون الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا...»   ترجمه: «امروز کافران از (زوال) آیین شما، مأیوس شدند؛ بنابراین از آنها نترسید! و از (مخالفت) من بترسید! امروز، دین شما را کامل کردم؛ و نعمت خود را بر شما تمام نمودم؛ و اسلام را به عنوان آیین (جاویدان) شما پذیرفتم...»

فخر رازی، مفسر معروف و زبر دست اهل سنت در کتاب "تفسیر کبیر" می نویسد:" مورخان و محدثان اتفاق نظر دارند که پیامبر اسلام پس از نزول آیه شریفه، بیش از 81 یا 8۲ روز عمر نکرد..."با توجه به این سخن فخر رازی می توان با یک محاسبه ساده فهمید که روز این حادثه چه زمانی بوده است (چون یکی از ادعاهای معاندین، عدم انطباق وقت نزول این آیه با روز 18 ذی الحجة سال 10 هجری است و عده ای نیز ادعا می کنند که آیه، مربوط به روز عرفه است)اهل سنت معتقدند که پیامبر گرامی اسلام در روز 12 ربیع الاول به دنیا آمدند و اتفاقا در روز 12 ربیع الاول نیز رحلت فرمودند( البته در بین علمای شیعه نیز این نظریه طرفدارانی دارد)با توجه به این که هیچ موقع 3 ماه قمری پشت سر هم 30 روز نمی شود(همانگونه که 29 روز هم نمی شود)

 اگر دو ماه صفر و محرّم را بيست و نه روز در نظر بگيريم، جمعاً 58 روز مى شود كه به اضافه دوازده روز ماه ربيع الاوّل هفتاد روز مى گردد و با توجّه به اين كه بايد ماه ذى الحجّه را سى روز در نظر بگيريم دوازده روز ديگر به عقب بر مى گرديم تا هشتاد و دور روز شود، با كسر دوازده روز از ماه ذى الحجه به هجدهم اين ماه كه روز عيد غدير است مى رسيم. بنابراين طبق اين محاسبه، كه موافق نظريّه علما اهل سنّت است، آيه شريفه فوق مربوط به غدير مى شود، نه روز عرفه!اگر معيار را هشتاد و يك روز هم قرار دهيم مصادف با روز پس از عيد غدير مى شود. و از روز عرفه فاصله زيادى دارد و هيچ هماهنگى با آن ندارد.

و اگر دو ماه صفر و محرم را سى روز در نظر بگيريم و ماه ذى الحجه را بيست و نه روز، طبق هشتاد و دو روز، نوزدهم ذى الحجة و طبق هشتاد و يك روز، بيستم ذى الحجة زمان نزول آيه مى شود، يعنى آيه شريفه يك يا دو روز پس از واقعه غدير و جانشينى امير مؤمنان(عليه السلام) نازل گشته و ناظر به آن حادثه مهمّ تاريخى است و هيچ ارتباطى با روز عرفه نخواهد داشت!نتيجه اين كه، قرائن مختلفى وجود دارد كه آيه شريفه در ارتباط با ولايت و خلافت حضرت امير المؤمنين، على (عليه السلام) نازل گشته است. نام غدیر به عنوان مکان اصلی یکی از مهمترین مسائل عقیدتی و سیاسی در جامعه اسلامی همواره بین دانشمندان شیعه و سنی مطرح بوده ­است غدیر محور حرکت ارزش های اسلام در قالب امامت است یعنی در واقع اگر غدیر حذف شود، اسلام منهای اسلام شده و در واقع خالی از محتوا و ارزش است. همانطور که در قرآن تاکید می فرماید «بلغ ما انزل الیک من ربک فان لم تفعل فما بلغت رسالته» اساس و تداوم رسالت پیامبر خدا(ص) در گرو غدیر است .

واقعه غدیر خم نقشه راهی برای مسلمانان ترسيم كرده،عید غدیر خم بزرگ‌ترین اتفاق در تاریخ اسلام و موجب افتخار شیعیان جهان است.واقعه غدیر حادثه ای تاریخی نیست که در کنار دیگر وقایع بدان نگریسته شود. غدیر تنها نام یک سرزمین نیست. یک تفکر است، نشانه و رمزی است که از تداوم خط نبوّت حکایت می کند. غدیر نقطه تلاقی کاروان رسالت با طلایه داران امامت است.غدیر خم نام ناحیه ای است بین مکه و مدینه که پیامبر اسلام در حجة الوداع علی را «ولی» پس از خود اعلام کرد. ۱۸ ذی الحجه، سال روز این واقعه میان شیعیان به عید غدیر خم شهرت دارد.واقعه غدیر حادثه ای تاریخی نیست که در کنار دیگر وقایع بدان نگریسته شود. غدیر تنها نام یک سرزمین نیست. یک تفکر است، نشانه و رمزی است که از تداوم خط نبوّت حکایت می کند. غدیر نقطه تلاقی کاروان رسالت با طلایه داران امامت است.غدير صرفاً يك واقعه نيست و هويت و شناسنامه نبوت است،  عيد غدير عيد وحدت و يكدلی مسلمانان است و بايد اتحاد ميان مسلمانان با تبعيت از اين عيد سعيد بيشتر شود.

http://cld.persiangig.com/preview/f8g3vWm8V9/ghder-www.110fk.ir1.gif

غدیر خم، قطعه‌ای از بهشت
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در چهارشنبه بیست و نهم مرداد 1393 |

http://media.shabestan.ir/Original/archive%5C30-8-1389%5CIMAGE634260194777054939.jpg

سخن از غدیر است، واقعه‌ای به وسعت تاریخ، که خود تاریخ‌ساز است، غدیر خلاصه و عصاره تمام نبوت و حاصل و نتیجه چندین سال تلاش و مجاهدت نبی‌ مکرم اسلام (ص) درانجام رسالت خطیر و عظیم است.غدیرخم، واژه‌ای آشنا ولی مظلوم و غریب تاریخ، واقعه‌ای چسان زود فراموش شده و نادیده انگاشته شده غدیرخم، مانند ده‌ها غدیر دیگر است و مشابه آنها که حاصل نزول بارش رحمت الهی است برای کام‌های تشنه در کویر تنهایی و هجرت. غدیر خم ، برترین غدیری است که آب آن به زلالی و شفافیت آب حوض کوثر و زمزم است.  افتخارغدیر خم در میزبانی سال‌های سال از پنج درخت سرسبز دنیا دیده و کهنسال "سَمُر" است که همواره در خاطراتی با آن‌ها در اشتراک است. ولی این بار غدیرخم میزبان پنج انسان وارسته و کامل است به تعداد همان درختان سمر که همنشین و سنگ صبور سالیان دراز اوست. امروز غدیر خم به خود می‌بالد و نسبت به هم‌قطاران خویش فخر می‌فروشد چرا که میهمانانی بس گرانبها و ارزشمند دارد.امروز درختان سمر نیز طناز و با جنباندن شاخ و برگ شادمان و مسرورند. چرا که در این بیابان سکوت و برهوت، سایبانی برای برترین مخلوقات آفرینش شده و سایه‌سارشان بسان چتری بر سر پنج تن آل‌عبا قرارگرفته است. راستی چه افتخار و سعادتی و حق دارند که همنوا با بادهای خشک کویری رقصان باشند. آری غدیرخم از امروز پر آوازه می‌شود شهره خاص و عام، قطعه‌ای از بهشت، بالاترین و برترین مکان، آن جایی که دیگر پیامبران و اولیاء نیز به‌خاطر بودن در چنین جایگاهی رشک ‌برده و افسوس می‌خورند. غدیر، آخرین نقطه برای انسجام و اتحاد و با هم بودن حاجیان است و پس از این جا هر که به سویی روان خواهد شد. پس چه بهتر و مناسب که این مکان به عنوان نقطه وصل همگان در طول تاریخ اسلام تلقی گردد. و هر سال با گردآمدن همه طوایف و قبایل در این مکان و یادآوری ثقل بیان ابلاغ رسالت نبی‌مکرم اسلام در آخرین سفر حج، آخرین کلام وحی که از زبان مبارک حضرت ایشان بیان شده است با یادآوری هرساله به فراموشی سپرده نشود. 

غدیرخم، تنها یک توقفگاه نیست، توقفی است برای نشان حرکتی درست و صحیح و بدون انحراف و زاویه.  در این توقفگاه‌، همه باید مهیا برای حرکتی  پرشتاب در مسیری سلامت و حق، حضور داشته باشند. چه آنانکه که تند رفته‌اند و از رسول گرامی اسلام در این راه (ص) پیش‌افتاده‌اند و چه آنهایی که حرکتی کُند داشته و از آن حضرت عقب‌ مانده‌اند. همه باید دوش به دوش پیامبر باشند. همه باید یک‌صدا را که برترین صوت تاریخ اسلام شده و ماناترین، رساترین و بلیغ‌ترین پیام‌ها را در خویش جای داده باید بشنوند. در این شنیدن و ابلاغ کمال رسالت نباید با چندصدایی و در چند بار صورت گیرد. در ابلاغ نیز باید وحدت باشد همچنانکه در اجتماع مردم نیز وحدت در عین کثرت صورت گرفته است. و طوایف و قبایل مختلف حجاج مکی، مدنی، یمنی، و... در این اجتماع وحدت آفرین حضور پیدا نموده‌اند. چه اجتماع باشکوهی و چه جمع بی‌نظیری، یکصد و بیست هزار سر با چشمانی منتظر و گوش‌هایی آماده شنیدن و ... در این میان، غیر از آدمیان نیز این اجتماع و ابلاغ رسالت را به نظاره نشسته‌اند تا شاید فردای تاریخ اگر آدمیان دچار نسیان و فراموشی شوند، آنان گواهان صادقی خواهند بود و شهادتشان بر صدق این واقعه در قیامت گواهی‌است توأم با تأکید بر صحت و درستی این پیام، امروز نه تنها درختان سمر به عنوان شاهدان زمینی در این جمع حاضرند، میلیون‌ها ستاره نیز از میان آسمان شفاف و روشن کویر نظاره‌گر این واقعه‌اند. خورشید در رضایت از این حادثه عظیم لبخندزنان با تشعشع انوار خویش می‌نگرد.

آری جمعیت آماده ‌استماع سخنان پیامبر خدا در آخرین سفر تاریخی‌است، باید پیام الهی را گفت بیش از این نباید صبر و تعلل کرد. اگر گفته نشود زحمات پیامبر به هدر خواهد رفت و رسالت ایشان به اکمال نخواهد رسید. یاران با وفا وخاص پیامبر(ص) که تاریخ بر ایستادگی آنان بر پیمان و عهدی که با آن حضرت بسته بودند به درستی گواهی می‌دهد، همواره برگِرد شمع نبوت همچون پروانه حلقه زده و. مأمور مهیای جایگاه خطابه پیامبر شدند. عمار،ابوذر، سلمان، مقداد. امروز نه تنها پیامبر بلکه تاریخ و حتی غدیر خم هم به حضور چنین اصحابی در این جمع افتخار می‌کند. سنگ‌ها، روانداز‌ها و کجاوه‌ها و ... در میان درختان سمر و زیر سایه ‌آنها منبری به بلندای قامت پیامبر برافراختند. این منبر باید طوری بر پا می‌شد تا همگان و این خیل جمعیت آن را به وضوح می‌دیدند تا بدون واسطه، صدق و صحت ابلاغ حضرت را شخصاً شاهد باشند تا در آیند دچار شک و تردید نشوند. همه چیز آماده شد تا ابلاغ وحی در آخرین خطابه رسمی ایشان در آخرین سفر در حجه الوداع، نه تنها به گوش جسم بلکه به جان و دل اجتماع کنندگان، رسانیده شود. پیامبراسلام (ص) بر بالای منبر رفتند و حضرت علی (ع) را نیز به بالای منبر فراخواند و ایشان در طرف راست آن حضرت ایستادند. آن حضرت، نخست به حمد و ثنای الهی پرداختند و بعد از آن فرمودند: باید فرمان مهمی در باره علی بن ابیطالب (ع) را ابلاغ کنم، و اگراین پیام را نرسانم رسالت الهی را انجام نداده و نبوت من کامل نمی‌شود. ایشان سپس فرمودند خداوند به من چنین وحی نموده است: « یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکَافِرِینَ؛[١] ترجمه: اى پیغمبر! برسان و ابلاغ کن به مردم آنچه را که از جانب پروردگارت به تو نازل شده است! و اگر نرسانى، رسالت پروردگارت را نرسانده‏اى! و خداوند تو را از مردم حفظ مى‏کند، و خداوند کافران را هدایت نمى‏کند!»

پس از آن، فرمان موکد خداوند را در باره اعلام ولایت حضرت علی (ع) با صراحت هر چه تمامتر اعلام کردند و فرمودند: «جبرئیل سه مرتبه بر من نازل شد و از طرف خداوند مرا مأمور کرد که در این محل اجتماع بپا خیزم و بر هر سفید و سیاهی اعلام کنم که علی‌بن ابی‌طالب برادرِ من و وصی من و جانشین من بر امتم و امام بعد از من است. نسبت او به من همانند نسبت هارون به موسی است جز اینکه پیامبری بعد از من نیست و او صاحب اختیار شما بعد از خدا و رسولش است»[٢]خداوند در این مورد آیه‌ای از کتابش را بر من نازل کرده‌است که فرمود: «إِنَّمَا وَلِیُّکُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُواْ الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاَةَ وَیُؤْتُونَ الزَّکَوهَ وَهُمْ رَاکِعُونَ؛[٣] ترجمه: ولىّ و سرپرست شما تنها خدا و رسول اوست و کسانى که ایمان آورده‏اند همانها که نماز را برپا مى‏دارند و در حال رکوع زکات مى ‏دهند.»آری، این چنین است شرح واقعه‌ی غدیر خم، داستان راستان قطعه‌ای از بهشت.

هم برآنانی که اینجا حاضرند
بر تمام قول و فعلم ناظرند
وان گروهی هم که اکنون نیستند
بر تخلف هیچ مأذون نیستند
آن کسانی هم که تا این وقت روز
پای ننهادند در دنیا هنوز
حاضران تشریح این دعوت کنند
هر زمان با غائبان صحبت کنند
تا قیامت هر پدر از این خبر
قصه ها باید بگوید با پسر
غدیر حقیقتی است که هیچ کس نمی تواند آن را منکر شود و شعرای بزرگ فارسی زبان در قالبهای مختلف شعری و ادبی به جایگاه حضرت علی(ع) پرداخته اند. با اینکه شیعه و سنی به واقعه تاریخی غدیر اشاره دارند اما اختلاف بر سر معنی یک کلمه است. اهل سنت به جمله «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» تأکید دارند و منکر واقعه نیستند اما واقعه را تحریف می کنند و معنی «ولی» را به معنی دوست می گیرند و شیعه ولی را به معنی سرپرست می گیرد. انکار، غفلت و فراموشی غدیر توسط مسلمانان باعث تمام مصیبت های بشر شد و انسان ها را از صراط مستقیم هدایت و سعادت به سراشیبی گمراهی و سقوط سوق داد. فاجعه عاشورا میوه تلخ این شجره شوم بود که لکه سیاه همه تاریخ شد. استمرار این دوری از غدیر که کفران تمام نعمت خدا بود موجب مصیبت غیبت امام از جامعه بشریت گردید. اما بشریت چنان در این مصیبت گرم است که هنوز درک نکرده که چه بلایی بر سرش آمده و چه نعمتی را از دست داده است و به آنچه دارد می نازد و می بالد. شیعه هر روز صبح که از خواب بر می خیزد دعای عهد می خواند و با امام زمان خویش تجدید بیعت می کند. دعای ندبه در حقیقت ناله از سرِ دردِ شیعه است که در فراق امام تعیین شده توسط خداوند در روز غدیر سر می دهد. بخش هایی از دعای ندبه دقیقاً فرازهای خطبه غدیر است که پس از ذکر آنها در این دعا، زخم کهنه دل شیعه سر باز می کند و با ندبه و گریه عرض می کند که «أین الحسن و أین الحسین، أین ابناء الحسین» تا می رسد به آنجا که مانند کودکی که پدر خویش را گم کرده است به جستجوی امام زمان خویش مدام «أین» «أین» می گوید.

 پانوشت:

[١] - قرآن کریم، سوره مائده، آیه ٦٧.

[٢] - انصاری محمد باقر، گزارش لحظه به لحظه از واقعه غدیر، ص٢٤.

[٣] - قرآن کریم، سوره مائده، آیه ٥٥.

غدیر بیانگر رابطه نورانی ثقل اصغر با ثقل اکبر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه بیست و چهارم مرداد 1393 |

http://www.hawzahnews.com/uploads/ali_ll_220475.jpg

قال الله الحکیم : الیوم یئس الذین کفروا من دینکم فلا تخشوهم و اخشون الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا.عید شریف غدیر خم و دهه امامت و ولایت مناسبتهای ارزشمندی را در خود دارد و یک فرصت طلائی و پربرکت و گرانبها برای درک بهتر معارف اسلامی ، شناخت تاریخ اسلام، آگاهی از عمق معارف و حقایق دین ، تشخیص صحیح خط امامت و ولایت از خطوط انحرافی و روز مبارزه با خرافات ، انحرافات ، استبداد و دیکتاتوری خود کامگی و فساد ، تباهی و تبهکاری ، جهالت و جنایت ارباب قدرت و جباران و ستمگران است.از یک سو حقیقت غدیر و ولایت و امامت روشن می شود و از سوی دیگر عملکرد نظامهای فاسد و قلدر بنی امیه و بنی عباس و دار و دسته و ازناب و ایادی آنها که عامل بیشترین ظلم و عدوان و فساد و طغیان شدند و مسیر جامعه بشری و اسلامی را به فساد و تفرقه و جنایت آلوده کردند ، آشکار می گردد.زیارت امیرالمؤمنین (ع) گنجی است انسانساز و آموزنده . یک دوره سیر و سلوک و آموزش و تعلیم و تربیت است.

کلاس ، کلاس ولایت و هجرت الی الله و وصول به مقام اولیاء الله بلکه به مقام خلّص اولیاء الهی است. کسب فیض از محضر ولی الله اعظم (عج) است . تأسی به امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (ع) است . عشق و محبت و مجذوب شدن در بارگاه قدسیان و جذبه الهی است.از خداوند نفس مطمئنه خواستن است .نه تنها قرآن کریم و مخصوصاً آیات  مبارکه ولایت در سوره مائده و هل اتی و کوثر و مباهله و دیگر سور قرآن کریم و روایات شریف مربوط به غدیر خم که به تواتر نقل شده و نیز کلمات اصحاب و بزرگان و اشعار ادبا و فرهیختگان و احادیث مضبوط همه دلالت بر عظمت غدیر و ابعاد نورانی آن دارند. البته گوهر غدیر در ولایت خلاصه می شود و تداوم خط نبوت و هدایت را نوید می دهد . بلکه زیارتنامه ها نیز غبار از ره می زدایند و چهره خورشید جهان افروز ولایت را می نمایانند و نشان می دهند و گنجینه معارف است.

آری حقیقت غدیر تداوم خط ولایت و امامت تا قیام قیامت و تا حضور در محفل جانان و انس با خدای رحمان است . جوهر غدیر گوهر گرانبهای حبّ فی الله و بغض فی الله و محبت اولیای خداوند و تبری از اعداء الله است.غدیر روح و جان تاریخ است . غدیر فصل ممیز تاریخ اسلام از تاریخ جاهلی است . بر ماست که غدیر را بشناسیم ، اهداف آن را درک کنیم ، برای پیاده کردن آرمانهای غدیر تلاش کنیم و در تبیین آن کوشا باشیم.غدیر مظهر وحدت و همدلی و عزت و کرامت انسانی انسانهاست. غدیر مشعل پرفروغ خیر و صلاح و سعادت است . غدیر رمز برادری و اخوت ، برابری و عدالت ، تقوا و فضیلت است. محتوای غدیر انسان کامل و ولایت خداوند و اولیای اوست. صورت ظاهری غدیر احیای شریعت و عمل به وظیفه و اخلاص در راه خداوند و پرهیز از تفرقه افکنی و آلوده گی و انحراف است.غدیر بیانگر رابطه نورانی ثقل اصغر با ثقل اکبر و تبلور عینی مکتب و نشاندهنده راه حقیقت است.غدیر حلقه وصل همه پیامبران عظیم الشأن الهی و اولیای ربانی و نفوس قدسی و صمدانی تا مقام جمع الجمعی و اتصال به کوثر الهی در قیامت است. البته سر حلقه تمامی انبیاء (ع) خاتم پیامبران حضرت محمد بن عبدالله (ص) است که همه زیر چتر نگین آن بزرگوار قرار دارند. و او صدر نشین قاب قوسین او ادنی است.

غدیر در حقیقت روح و جان و باطن عالم است. و امام قافله سالار اولیاء الی الله است. و یا بعبارت دیگر ولایت باطن نبوت و حقیقت نبوت است. و نبوت خود نشأت گرفته از ولایت و نتیجه قرب الی الله تعالی است. و بسترساز سیر و سلوک الی الله و وصول به مقام قرب و ولایت است . و هدف از نبوت تربیت اولیاء و هموار نمودن راه برای اصفیا و خلص عبادالله است. و این همه در غدیر متبلور است و غدیر یک حادثه نبود و نیست. بلکه یک تاریخ و یک مکتب و رمز جاودانگی دین و اسلام است.در سایه احیای غدیر از دشمنان نباید ترسید و نباید هراسید . باید از خداوند خشیت داشت و امر حضرت ربّ العالمین را اطاعت کرد. تا عرصه بر دشمنان تنگ و دل دوستان و امام زمان (عج) شاد و شادمان گردد.

واقعۀ غدیر، ندای حقانیت شیعه در اعصار مختلف بشری
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در شنبه هجدهم مرداد 1393 |

http://ts1.mm.bing.net/th?id=HN.607989282876820695&pid=1.7

حادثۀ تاریخی غدیر به عنوان مهمترین حرکت تاریخی برای حاکمیت  امام معصوم در استمرار اسلام و با دستور خدا در ۱۸ ذیحجه سال ۱۰ هجری بنیان‌گذاری شد،ولی جریانی متنقذ و قدرتمند با برنامه ریزیِ به زعم خود حساب شده،غدیر را در سقیفه دفن کرد و حاکمیت دینی را از جامعه زدود،در تشریح خیانت آشکار اصحاب سقیفه می توان گفت ، تنها در خلافت دستگاه بنی امیه بیش از صد سال لعن به حضرت علی (ع) بر جهان اسلام تحمیل گردید،و کشتار شیعیان آن حضرت در دستور کار خلفای اُموی و عباسی و..قرار گرفت که  با هدف  محو آثار بی پایان غدیر انجام گرفت تا هیچ جا اثری از آن حضرت در تاریخ اسلام نماند زیرا فریبکاران نگران استمرار حکومت ناب و متعالی امیرالمومنین علی (ع)در آیندۀ تاریخ بودند،ولی به لطف و عنایت خدا در توطئه های خودناکام ماندند.
تداوم غدیر؛ به وسعت تاریخ و عصر قیام حضرت بقیه الله(عج)
باید اذعان نمود مقابلۀ با غدیر و نفی حقانیت تشیع توسط استکبار ، از صدر اسلام تاکنون به انحاء مختلف  صورت پذیرفته است،که مهمترین پیام غدیر در صدر اسلام و بعد از شهادت امام علی (ع) در نهضت امام حسین(ع) به وقوع پیوست،لذا اوج غدیر در نهضت سید الشهداء نمایان گشت و باز فرهنگ سقیفه که از بازگشت غدیر در ترس و نگرانی به سر می برد حضرت را که که متذکر برگشت غدیر بود،شهید کردند و بر جسد مبارک آن حضرت اسب ها تازاندند تا حتی بدن او نیز به جا نماند چون نگران حضور غدیر در آینده تاریخ بودند،ولی حضور غدیر در طول تاریخ زندگانی ائمه اطهار(ع) و به صورت های مختلف  آشکار گشت به نحوی که امام صادق(ع)۴۰۰۰دانشمند صاحب نظر در امور اسلامی تربیت نمود و حضور غدیر را در تاریخ به نمایش گذارد، که این امر ترس خلفای عباسی را دو چندان نمود و برای مقابلۀ با روند رو به رشد غدیر، امام کاظم(ع)را روانۀ زندان طویل المدت نمودند تا غدیر محو گردد ولی با اذن خداوند سیر صعودی غدیر هم چنان جلو می رود، به طوری که مأمون این خلیفۀ حیله گر عباسی، فرزند غدیر یعنی امام رضا(ع) را به عنوان ولیعهد خود تعیین می کند تا از بسط و گسترش روز افزون غدیر در پهنای تاریخ ممانعت نماید ،ولی در نهایت برای دفن غدیر به حضرت زهر خوراندند و بقیه امامان را نیز در حصر نگه داشتند به امید اینکه غدیر را برای همیشه از صحنۀ تاریخ محو سازند،که رسمی گردیدن تشیع در ایران و در عصر صفوی ، بار دیگر پیام غدیر و ندای حقانیت تشیع را به گوش دشمنان اسلام رساند، به نحوی که در نظام مشروطه و طبق قانون اساسی مشروطه، فقهِ آل‌محمد(ص) است که باید حقانیت قوانین مجلس شورای ملی را تأیید کند،اما این بار با نقش آفرینی دشمنان علیه اسلام و تشیع و روی کار آمدن رضا خان در راستای نفی غدیر اقدام نمودند که بار دیگر غدیر،تاریخ را شکافت و انقلاب اسلامی  پدیدار گشت،حالا در انقلاب اسلامی ملتی وجود دارد که به اذعان بنیانگذار جمهوری اسلامی ،بهترین ملت طول تاریخ وحتی بهتر از مردم حجاز در عهد پیامبر اکرم(ص)و بهتر از مردم حاضر در دورۀ غدیر به معنای خاص زمانی یعنی عهد امیر المومنین(ع)و حتی بهتر از مردم دوران نهضت عاشورائی امام حسین(ع) در راستای استمرار و شتاب بخشی بیشتر به سیر صعودی غدیر حرکت می نمایند،لذا می توان مدعی گردید با انقلاب اسلامی سیر تاریخی غدیر در زمان غیبت به نحو اتم اجراء گردید و یک قدم دیگر به تحقق کامل غدیر باقی مانده است و آن ظهور وجود مقدس امام معصوم یعنی حضرت مهدی(عج) بر رأس امور است،که قطعا ملت ایران به عنوان احیاء کنند گان غدیر در تاریخ معاصر، با تبعیت از اندیشه های امام راحل(قدس سره)و خلف شایسته ایشان مقام معظم رهبری در زمینه سازی برای ظهور امام زمان(عج)، اکمال دین و اتمام هدایت نبوی را به ارمغان خواهند آورد، لذا امید است ملت ایران به عنوان پیروان واقعی اهل بیت(ع)در چنین شرایط تاریخی و با شناسائی حساسیت وضع موجود در جهان معاصر و  با به کار گیری اسلام مبتنی بر غدیر با اقتدار در همۀ ابعاد تربیتی،سیاسی و اقتصادی گام بردارند که انجام این مهم می تواند به نقش آفرینی اسلام و تشیّع برگرفته از غدیر در صحنة نفی ظلمات غرب و اثبات نور اسلام و حقانیت شیعه منجر گردد.

مسئولیت وتکلیف جامعه در قبال غدیر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه دهم مرداد 1393 |

یَآأَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَآأُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِنْ لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ (1)؛ اى پیامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است، کاملا [به مردم] برسان! و اگر نکنى، رسالت او را انجام نداده اى! خداوند تو را از [خطرات احتمالى] مردم، نگاه مى دارد.این آیه در روز هجدهمِ ذى الحجّه سال حجّة الوداع (10 هـ)، زمانى که پیامبر أعظم(صلى الله علیه وآله) به مکان غدیر خم رسید، پنج ساعت از روز گذشته، توسّط جبرئیل بر حضرت نازل شد و گفت: «یا محمّد! إنّ الله یقرئک السلام و یقول لک: «یَآأَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَآأُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ» فی علىّ «وَإِنْ لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ»»؛ (اى محمّد! خداوند به تو سلام مى رساند و مى گوید: اى پیامبر! آنچه را که «درباره على» به تو از جانب پروردگار نازل شده، به مردم برسان، و اگر انجام ندهى رسالت خویش را به انجام نرسانده اى...).

http://shegerdha.ir/im/matlab/22/GADIR-TEBYAN-ZN8791.jpg

ابتداى کاروان که صد هزار نفر یا بیشتر بودند نزدیک مکانى بنام «جُحفه» بودند، که خداوند به پیامبر فرمان داد آنان که پیش افتاده اند، برگردند و آنها که نرسیده اند، در آن مکان بمانند، و على را پیشوا و رهبر قرار دهد  دستور الهى در این زمینه را به آنان ابلاغ کند، و جبرئیل به او خبر داد که خداوند وى را از گزند مردم حفظ خواهد کرد.این مطالب نزد شیعیان اجماعى است. لیکن ما در اینجا به احادیث اهل سنّت در این باره استدلال مى کنیم.مرحوم علاّمه امینى (رحمه الله) در کتاب الغدیر(2)، 30 حدیث از احادیث اهل سنّت را برشمرده است که به چند نمونه اشاره مى کنیم:

1ـ حافظ ابو جعفر محمّد بن جریر طبرى، متوفّاى (310).

وى در «کتاب الولایة» که آن را پیرامون طریق هاى حدیث غدیر نگاشته، به سند خود از زید بن أرقم روایت کرده است: آنگاه که پیامبر در بازگشت از حجّة الوداع به غدیر خم رسید ـ و ظهر بود و هوا بسیار گرم ـ فرمان داد که اطراف چند درختِ بزرگِ نزدیکِ به هم را تمیز کرده و جارو بکشند (تا جایگاهى فراهم شود)، و بانگ نماز جماعت سرداد، پس از نماز گرد هم آمدیم و در ضمن خطبه اى طولانى فرمود: «خداوند آیه: «بَلِّغْ مَآأُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِنْ لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ» را بر من نازل کرد. و جبرئیل از جانب پروردگار به من فرمان داد که در این مکان بایستم و به هر سیاه و سفیدى اعلام کنم: «أنّ علىّ بن أبی طالب أخی و وصیّی وخلیفتی والإمام بعدی»؛ (همانا على بن ابى طالب برادر و وصّى و خلیفه من و امام پس از من است). و از جبرئیل درخواست کردم که از خدا بخواهد که این مسؤولیّت را از دوش من بردارد؛ زیرا مى دانستم که متّقیان اندکند، و آزار دهندگان من فراوانند، و بسیارند کسانى که ملازمت فراوان من با على و شدّت رویکرد من به او را سرزنش مى کنند تا به جایى که مرا«اُذُن»؛ (گوش ) نامیدند و دراین باره خداوند این آیه را نازل کرد: «وَ مِنْهُمُ الَّذینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَیْر لَکُمْ یُؤْمِنُ بِاللّهِ وَ یُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنینَ وَ رَحْمَةٌ لِلَّذینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ الَّذینَ یُؤْذُونَ رَسُولَ اللّهِ لَهُمْ عَذابٌ أَلیمٌ»(3)؛ (از آنها کسانى هستند که پیامبر را آزار مى دهند و مى گویند: «او آدم خوش باورى است»! بگو: «خوش باور بودن او به نفع شماست! [ولى بدانید] او به خدا ایمان دارد؛ و [تنها] مؤمنان را تصدیق مى کند؛ و رحمت است براى کسانى از شما که ایمان آورده اند»! و آنها که رسول خدا را آزار مى دهند، عذاب دردناکى دارند!).

اگر بخواهم مى توانم نام آنان را فاش سازم و آنان را به شما معرّفى کنم، لیکن من با مخفى کردن نامشان آبرویشان را نریختم، و خداوند جز به تبلیغ من درباره على رضایت نداد.

«فاعلموا معاشرَ الناس ذلک؛ فإنّ الله قد نصبه لکم ولیّاً وإماماً وفرض طاعته على کلّ أحد، ماض حکمه، جائز قوله، ملعونٌ من خالفه، مرحومٌ من صدّقه، اسمعوا وأَطیعوا؛ فإنَّ اللهَ مولاکم وعلیٌّ إمامکم. ثمّ الإمامة فی ولدی من صلبه إلى القیامة. لاحلال إلاّ ما أحلّه الله و رسوله، ولا حرام إلاّ ما حرّم الله و رسوله وهم؛ فما من علم إلاّ و قد أحصاه الله فیَّ، ونقلتُه إلیه، فلا تضلّوا عنه، ولاتستنکفوا منه؛ فهو الّذی یهدی إلى الحقّ و یعمل به، لن یتوبَ الله على أحد أنکره، ولن یغفر له، حتماً على الله أن یفعل ذلک أن یعذّبه عذاباً نُکراً أبد الآبدین، فهو أفضل الناس بعدی ما نزل الرزق وبقی الخلق، ملعونٌ من خالفه، قولی عن جبرئیل عن الله، فلتنظر نفسٌ ما قدّمت لغد»؛ (اى مردم! این واقعیّت را بفهمید؛ زیرا خداوند او را ولىّ و امام شما قرار داده و اطاعتش را برهمگان واجب کرده است، حکمش لازم الاجرا و سخنش برابر حقّ است، کسى که با او مخالفت کند ملعون و آنکه تصدیقش کند مرحوم است. بشنوید و فرمان ببرید؛ چرا که خداوند مولاى شما و على امام شماست، و پس از او تا روز قیامت امامت در فرزندان من از نسل وى مى باشد. حلالى نیست جز آنچه را که خداوند و رسولش حلال کرده اند، و حرامى نیست جز آنچه را که خدا و رسول و آنان (امامان) حرام کرده اند.

هیچ علمى نیست مگر آنکه خداوند در من گرد آورده است، و من به او انتقال داده ام. از وى گمراه نشوید و از روى تکبّر از او سرباز نزنید؛ اوست که به حقّ هدایت مى کند(4) و به آن عمل مى کند. هرکه وى را انکار کند توبه اش پذیرفته نمى شود و خداوند او را نمى آمرزد. خداوند حتماً چنین مى کند و وى را تا ابد عذابى سخت خواهد کرد. او برترین مردم پس از من است تا آنگاه که روزى نازل شود و مخلوقات باقى باشند. هر که با او مخالفت کند ملعون است. این سخنان را جبرئیل از جانب خداوند بر من نازل کرده است؛ پس هر کس باید بنگرد که براى فردایش چه چیز از پیش فرستاده است).(5)

محکمات قرآن را دریابید و از متشابهات آن پیروى نکنید، هیچ کس آن را براى شما تفسیر نخواهد کرد، جز آنکه من دستش را گرفته و بازویش را بالا برده ام و به شما اعلام کرده ام که: «من کنتُ مولاه فهذا ـ فعلىٌّ ـ مولاه، وموالاته من الله عزّوجلّ أنزلها علىَّ»؛ (هر که من مولاى اویم، پس این ـ على ـ مولاى اوست، و موالات وى از جانب خداوند بر من نازل شده است).

آگاه باشید که من پیام خداوند را رساندم، آگاه باشید که آن را ابلاغ نمودم، آگاه باشید که آن را به گوش مردم رساندم، آگاه باشید که آن را توضیح دادم. [و سپس فرمود:] «لا تحلُّ إمرةُ المؤمنین بعدی لأحد غیره»؛ (فرمانروایى بر مردم، پس از من بر هیچ کس غیر از او جایز نیست).

سپس او را به طرف آسمان بالا برد تا پاى او در کنار زانوى پیامبر(صلى الله علیه وآله) قرار گرفت و فرمود: «معاشر الناس هذا أخی و وصیّی و واعی علمی و خلیفتی على من آمن بی وعلى تفسیر کتاب ربّی»؛ (اى گروه مردم! این «على» برادر و وصىّ و ظرف علم من و جانشین من بر ایمان آورندگان به من و بر تفسیر کتاب پروردگار من است).

و بنا بر روایتى فرمود: «أللّهمّ والِ مَن والاه، و عادِ ِمن عاداه والعَنْ من أنکره، و اغضَب على من جحد حقّه»؛ (خدایا دوستدارش را دوست بدار و دشمنش را دشمن بدار، و انکار کننده اش را لعنت کن، و بر کسى که حقّش را انکار مى کند غضب کن).

و فرمود: «أللّهمّ إنّک أنزلت عند تبیین ذلک فی علیٍّ: «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ»(6) بإمامته، فمن لم یأتمَّ به وبمن کان من ولدی من صلبه إلى القیامة، فاُولئک حبطت أعمالهم وفی النار هم خالدون. إنّ إبلیس أخرج آدم(علیه السلام) من الجنّة، مع کونه صفوة الله، بالحسد؛ فلا تحسدوا فتحبطَ أعمالُکم وتزلَّ أقدامکم. فی علیّ نزلت سورة: «وَالعَصْرِ* إِنَّ الاِْنسَانَ لَفِى خُسْر».

معاشرَ الناس آمنوا بالله ورسوله والنور الّذی اُنزِل معه «مِّن قَبْلِ أَن نَّطْمِسَ وُجُوهًا فَنَرُدَّهَا عَلَى أَدْبَارِهَآ أَوْ نَلْعَنَهُمْ کَمَا لَعَنَّـآ أَصْحَابَ السَّبْتِ». النور من الله فیَّ، ثمّ فی علیّ، ثمّ فی النسل منه إلى القائم المهدیّ.

معاشرَ الناس سیکون من بعدی أئمّة یدعون إلى النار ویوم القیامة لا یُنصرون، وإنّ الله وأنا بریئان منهم، إنّهم وأنصارهم وأتباعهم فی الدرک الأسفل من النار، وسیجعلونها ملکاً اغتصاباً، فعندها یُفرغ لکم أیُّها الثَّقَلان، و «یُرْسَلُ عَلَیْکُمَا شُوَاظٌ مِّن نَّار وَنُحَاسٌ فَلاَ تَنتَصِرَانِ»...»؛ (بار خدایا! تو براى آشکار کردن امامت على آیه: «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ» را نازل کردى؛ پس هر که به وى و به فرزندان من از صلب او اقتدا نکند، اعمالش باطل و در دوزخ جاودان خواهد بود. همانا ابلیس، آدم را با این که برگزیده خدا بود، به خاطر حسادت از بهشت بیرون کرد; پس حسادت نکنید که اعمالتان باطل شده و قدم هایتان لغزش مى یابد. سوره «وَالعَصْرِ * إِنَّ الاِْنسَانَ لَفِى خُسْر»(7)؛ (به عصر سوگند * که انسان ها همه در زیانند) درباره على نازل شده است.

اى جماعت مردم! به خدا و رسولش و به نورى که با او نازل شده(8) است ایمان آورید «مِن قَبْلِ أَن نَّطْمِسَ وُجُوهاً فَنَرُدَّهَا عَلَى أَدْبَارِهَآ أَوْ نَلْعَنَهُمْ کَمَا لَعَنَّـآ أَصْحَابَ السَّبْتِ»(9)؛ (پیش از آنکه صورت هایى را محو کنیم، سپس به پشت سر بازگردانیم، یا آنها را از رحمت خود دور سازیم، همان گونه که اصحاب سبت ـ گروهى از تبهکاران بنى اسرائیل ـ را دور ساختیم). نور [نازل شده] از جانب خدا، در من، سپس در على، و پس از وى در نسل او تا مهدى قائم قرار داده شده است.

اى مردم! به زودى پس از من امامانى که مردم را به آتش دعوت مى کنند و روز قیامت یاورى ندارند، خواهند آمد، که خداوند و من از آنها بیزاریم، آنها و یاوران و پیروانشان در درک اسفل از دوزخ هستند، و پس از مدّتى کوتاه، خلافت را غاصبانه به شکل سلطنت درمی آورند. در آن هنگام است که به حساب شما پرداخته مى شود اى دو گروه انس و جنّ(10). و «یُرْسَلُ عَلَیْکُمَا شُوَاظٌ مِّن نَّار وَنُحَاسٌ فَلاَ تَنتَصِرَانِ»...)

امام صادق علیه السلام در بیان مراحل رسالت پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم فرمود: خداوند عزوجل به پیامبرش فرمود: «فَاِذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ وَ اِلی رَبِّکَ فَارْغَبْ»؛ یعنی آن گاه که فراغت یافتی نشان خود را نصب کن و وصیّ خود را معرفی نما و فضیلت او آشکارا بگو. تا آن گاه که از حجة الوداع باز می گشت آیه «یا اَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما اُنْزِلَ اِلیکَ مِنْ رَبِّکَ...» نازل شد. حضرت مردم را فرمان داد تا جمع شوند و فرمود: «مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلِیٌّ مَوْلاهُ، اَللّهُمَّ والِ مَنْ والاهُ وَ عادِ مَنْ عاداهُ».

امام صادق علیه السلام روز غدیر را با عظمت خاصی یاد کردند و چنین فرمودند: «روز غدیر روز عظیمی است که خداوند حرمت آن را در میان مؤمنان، بزرگ داشته و دین را به آن کامل فرموده و نعمت را به واسطه آن تمام کرده، و پیمانی که از ایشان گرفته بود، در آن روز بر ایشان تجدید فرموده است».

قرآن کریم نمی فرماید که اسلام وجود داشت اما ناقص بود و کامل شد، بلکه راجع به اسلام می فرماید: «ورَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا» و ظاهرش این است که قبل از روز غدیر اصلاً اسلام نبود و در روز غدیر اسلام تحقق یافت. لذا این آیه شریفه نشان می دهد که اسلام بدون ولایت، اسلام واقعی و حقیقی نیست؛ همانگونه که شهادت به توحید بدون شهادت دادن به نبوّت، اسلام نیست. بنابراین شهادت به نبوّت و توحید هم بدون شهادت به ولایت امیرالمؤمنین علی علیه السلام اسلام واقعی و حقیقی نخواهد بود.

بر اساس روایات، این عید، عیدالله الاکبر و عیدی است که از جانب خداست. تمام انبیاء مأمور شده اند به اوصیای خود سفارش کنند این روز را عید بگیرند و بزرگ دارند. چنین چیزی در مورد عید قربان و دیگر اعیاد وجود ندارد و فقط ویژه عید غدیر است که اکبر و اعظم اعیاد می باشد اگر این عید به راستی بر پا می شد حق و عدل در همه جا و هر زمان تحقق می یافت. اکنون که در برخی نقاط جهان بزرگداشت عید غدیر کنار نهاده شده است شاهد مرگ حق و فضیلت و عدل در آن مکان ها هستیم.

پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم درباره روز غدیر خم فرمود: «روز غدیر خم بهترین اعیاد امت من است، و آن همان روزی است که خداوند به من دستور داد برادرم علی بن ابی طالب را برای امتم منصوب کنم ... قسم به خدایی که مرا به پیامبری مبعوث کرد و بر همه خلایق برگزید، من علی را در زمین منصوب نکردم، مگر بعد از آن که خداوند او را در آسمان ها معرفی کرد و ولایت او را بر ملائکه واجب نمود».

از پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم پرسیدند: این ولایت که شما در آن از خود ما بر ما مقدم هستید، چیست؟ فرمود: «گوش جان سپردن و اطاعت در همه موارد؛ آنچه دوست بدارید و آنچه شما را خوش نیاید».

از پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم پرسیدند: مقصود شما در روز غدیر از جمله «مَنْ کُنْتُ مَولاهْ فَعَلِیٌ مَوْلاهُ»؟ چه بود؟ حضرت فرمود: خدا صاحب اختیار من و به من از خودم سزاوارتر است، و در برابر دستور او مرا امری نیست. من نیز صاحب اختیار مؤمنینم و نسبت به آنان از خودشان سزاوارترم و در برابر من آنان را امری نیست. هرکس من صاحب اختیار اویم و نسبت به او از خودش سزاوارترم علی بن ابی طالب صاحب اختیار اوست و نسبت به او از خودش سزاوارتر است و در برابر او برایش امری نیست.

سلمان در غدیر خم از پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم پرسید: ولایت علی همانند کدام ولایت است؟ حضرت فرمود: ولایت او همچون ولایت من است. هر که من نسبت به او از خودش بیشتر اختیار دارم، علی هم نسبت به او از خودش صاحب اختیارتر است. دیگری پرسید: منظور از ولایت علی علیه السلام چیست؟ فرمود: هر کس که من پیامبر او بوده ام، علی امیر اوست.

مسئوليت ما در برابر غدير

غدیر یک تاریخ و یک فرهنگ و مجموعه ای از بایدهاست، یعنی امام معصوم خلیفه ی بلافصل رسول الله صلی الله علیه وآله و رأس تمام امور است. بعد از آن بایدها و توابع و احکام غدیر طرح می شوند.قرآن کریم یک تعبیر دقیق و خیلی عمیقی راجع به غدیر فرموده است که یک تعبیر بسیار استثنایی است که اگر از جهات متعدده ملاحظه شود، مشخص خواهد شد که چقدر غدير براى جهان و جهانيان پر اهميت و پر خير و بركت است.قرآن کریم در آیه مبارکه «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ» که شأن نزول آن عید غدیر خم بوده است و عامه و خاصه نیز در کتب مختلف تفسیر و حدیث و تاریخ به آن اشاره داشته اند، به صراحت به کامل شدن دین در روز غدیر پرداخته است و این بدان معنا است که دین اسلام قبل از غدیر كامل نبود و با ولایت امیرالمؤمنین علیه السلام و تعيين حضرت به جانشینی پیامبر خدا صلی الله علیه وآله از طرف پروردگار تکمیل شد.

مرجع عالیقدر درباره خط مقابل غدیر و مخالفانِ ولایت فرمودند: تاریخ در این زمینه نیز سخن های فراوانی دارد. غاصبان خلافت و والیانِ آنها قانونی را امضا و به اجرا گذاشتند كه ميگفت: هرکه از علی بن ابی طالب علیهما السلام برائت و بیزاری نجوید باید زنده به گور شود. تصور کنید که این امر چقدر به دور از اسلام و انسانيت است. در عين حال افرادى دلاور و دين دار حاضر شدند زنده در گور شوند اما با گفتن یک کلمه جان خود را رها نکنند؟ تصور کنید فردى كه شهادت را در اين مقطع حساس زمانى اختيار مى كرد چقدر دلاور و بزرگ مرد است، و در مقابل کسی که انسانی را بى گناه زنده زنده در گور می کند چقدر سنگدل و جلاد است!ببینید که پرورش یافتگان مکتب غدیر حاضر نبودند به تقیه یک جمله را بر زبان برانند، با آنکه در تقیه قصد قلبی وجود ندارد و فقط بر زبان است. آنان با آنکه به خوبی از اهمیت تقیّه آگاهند ولی زنده به گور شدن را برگزیدند، تا نام غدير و صاحب غدير زنده بماند و به دست ما برسد.

از عبدالسلام بن صالح هروى روايت شده است كه گفت: از امام رضا(عليه السلام) شنيدم كه مى فرمود: رحم الله عبداً أحيى أمرنا؛ خداى، رحمت كند آن بنده اى كه امر ما را احياو علوم ما را فرا گيرد و آن را به مردم بياموزد.مى بينيم كه امام رضا(عليه السلام) كار تعليم را به شيعه يا پيروان ديگر مذاهب اسلامى محدود نكرده، بلكه واژه «ناس» (مردم) را به كار برده است و اين بدان معناست كه به همه مردم بياموزد .از آن جا كه غدير و مفهوم و حقيقت آن از جامعه دور نگاه داشته شد، طبيعتاً بيگانگى و ناآشنايى جهان را با اين فرهنگ به دنبال داشته و اين امر سبب شد تا مردم، به ويژه آنان كه از مكتب اميرالمؤمنين(عليه السلام) بهره اى نگرفتند و از سيره آن حضرت دورى گزيدند، از چشمه زلال و جوشان غدير و داده هاى آن محروم بمانند آنچه برای مردم امروز مطرح است خط اتصالی است که بتواند آنان را به چهارده قرن پیش متصل کند و وظایف قلبی و اعتقادی و عملی آنان را درباره غدیر به آنها بشناساند.

امروز غدیر بیش از 1400 سال را پشت سر گذاشته است؛ با این وجود، هرنسلی به اقتضای امکانات تبلیغی و شیوه‌های ارتباطی خود از ابلاغ پیام غدیر کوتاهی نکرده و نتایج اعتقادی آن را به غدیر آموزان زمان خود منتقل کرده است.در چنین شرایط ویژه‌ای با اذعان به اینکه مبلغ اعظم غدیر با گفتار و عمل خود در کیفیت ابلاغ آن، همه راهکارهای پیشرفته برای تبلیغ غدیر را به ما آموخته وبر ماست که لایق قدر غدیر و متناسب با امکانات روز برای این تبلیغ عظیم دست به کار شویم. در واقع پیامبر(ص) که قبل از ابلاغ پیام غدیر برنامه‌های مفصلی را تدارک دیده بود، به ما می‌گوید که با در نظر گرفتن کیفیت رسانه‌ای عصر حاضر و با تهاجمی که مسلمانان و همه مردم دنیا در معرض آن هستند، باید چه پیش بینی‌هایی را قبل از تبلیغ غدیر تدارک ببینیم.با اين تفصيل، وظيفه ما ـ كه به بزرگى زيان هايى كه در پى نفى غدير متوجه بشريت شده پى برده ايم  چيست؟ و به ديگر سخن چگونه غدير را احيا كنيم؟آیا برای غدیر جایی که در زندگی ما باید پر کند در نظر گرفته ایم؟ آیا می توانیم ادعا کنیم که اگر در بیابان غدیر بودیم سخن حضرت را به خوبی درک می کردیم و کمر همت به عمل کردن بدان می بستیم؟

اكنون در جهانى روزگار مى گذرانيم كه مردمان آن، بلكه ـ متأسفانه ـ بيشتر مسلمانان با غدير و آموزه هاى اهل بيت(عليهم السلام)بيگانه اند. در چنين شرايطى و به منظور آشنايى با حجم و سنگينى مسئوليتى كه غدير بر دوش ما نهاده است، بايد از خود بپرسيم: جهان معاصر چه اندازه با غدير آشنا شده و ژرفاى آن را كاويده است؟ و اگر جهان، با اين فرهنگ جهان شمول بيگانه است، چه كسى مسئول زدودن اين جهل و بيگانگى است؟ و مسئوليتى كه بايد در قبال جوامع اسلامى به انجام برسانيم، چگونه است؟

حقيقت اين است كه نسل امروز، غالباً تصورى روشن و درست از غدير ندارد كه در اين مورد، مسئوليت روشنگرى و آگاهى بخشى در مرتبه اول بر عهده ماست كه اگر ميثاق غدير را آن گونه كه موظفيم بيان كنيم، بى ترديد جامعه وضعيت بهترى خواهد داشت. در اين راستا بايد به جهانيان اين آگاهى را بدهيم كه غدير، يعنى جوشش مستمر، سرزندگى و نشاط اسلام و شاداب نگاه داشتن آن براى تحقق رفاه، توسعه بخشيدن به گستره آن، پيشرفت، ترقى و آباد كردن جوامع انسانى است.

مسئوليت پذيرى صاحبان ثروت نسبت به ديگر افراد جامعه، از بين بردن پديده خوردن ازدست رنج ديگران و سربار بودن و دسته ها و باندهاى مخرب، ديگر مفهوم غدير است، چه اين كه فرهنگ غدير متوليان امور اقتصادى را امانتدارانى مى داند كه شريان حيات مدنى را به عنوان عامل محرك و شتاب دهنده جامعه، در دست دارند.از اين رو بر ما واجب است اين حقيقت را به همگان بباورانيم كه غدير ميثاق «أولواالأمر» با خداوند است؛ همان هايى كه از سوى خدا فرمان يافته اند تا سطح زندگى خود را با ضعيف ترين افراد جامعه همسان سازند و در خوراك، پوشاك، مسكن و جز آن، با آنان همگون شوند.

مسئوليت سنگينى كه در مورد غدير بر عهده ما نهاده شده و نيز ضرورت پاى بندى به آن در جهان معاصر، مى طلبد كه آموزه هاى غدير را بگسترانيم و همگان را به برخوردارى از اين خوان گسترده آسمانى فرا خوانيم كه در غير اين صورت، اميد به كوتاه شدن دست خودكامگان، نجات دادن بشريت از وضع بسيار بد و وحشتناك فعلى و رسيدن به ساحل امنيت، رفاه، عدالت و آزادى، انتظارى بيهوده است.بنابراين هرگاه از غدير سخن گفته شود، در واقع سخن از معانى والايى است كه در فرهنگ غدير نهفته است. بايد در اين مناسبت شكوهمند، با اهل بيت(عليهم السلام)، به ويژه با صاحب غدير، اميرالمؤمنين(عليه السلام) تجديد بيعت كرده، با آن پاكان پيمان فرمانبردارى و ولايت ببنديم و بدانيم كه بر ما واجب است با قلم و بيان و مال و گفتار و كردار خويش، بيش از پيش، آموزه هاى نورانى غدير را به مردم بشناسانيم تا از اين رهگذر، جهان تشنه معنويت از چشمه زلال غدير سيراب گردد.

راهکارهاي پيشنهادي برای تبليغ مظلوم ترين اميرِ تاريخ:

به جهت پیامی که حضرت محمد(ص) در روز عید غدیر داشته همه افراد در قبال پیام‌رسانی ویژگی‌ها و برکات این روز سعید وظیفه دارند و بایددر راه تبلیغ آن کوشا باشیم. سرعت، شرایط زمانی و مکانی مناسب، ابتکار عمل و نوآوری، تبلیغ عمومی، خصوصی و چهره به چهره برای اثرگذاری بیشتر  از خصوصیات تبلیغ مناسب می باشدنامگذاری میادین، خیابان‌ها، موسسات و مراکز به نام غدیر می‌تواند غدیر را جاودانه و یاد و نام امام زمان(عج) را که وارث به‌حق غدیر است در اذهان زنده و پویا نگه‌ دارد.

1- يک دانش آموز با توزيع يک پاکت شکلات ویاتزئين کلاس مدرسه اش مي تواند مبلغ غدير باشد.

2-يک معلم با برگزاري مسابقات مرتبط با غدير در کلاسش ویا مسابقه تزئينات بين کلاس ها وهمچنین با دادن موضوعات تحقیقی پیرامون غدیر  مي تواند مبلغ غدير باشد.

3- يک دانش آموز با تهيه روزنامه ديواري با موضوع ویا آماده کردن دکلمه و قرائت در مجالس غدير ویا اینکه با اجراي مصاحبه با موضوع غدير مي تواند مبلغ غدير باشد.

4- يک دانشجو با هديه کتاب و سي دي مرتبط با غدير به اساتيد و دوستانش و يک استاد دانشگاه با اختصاص دادن بخشي از کلاسش به غدير ومي توانند مبلغ غدير باشد.

5- يک امام جماعت مسجد با صحبت پيرامون غدير ویا با ترويج آداب غدير و فرهنگ عيدي دادن همچین تهيه و گردآوري جدول با موضوع غدير ویا با طراحي کارت پستال با موضوع غدير بین نمازگزاران واینکه يک نمازگزار با پذيرايي از نمازگزاران مي توانند مبلغ غدير باشند

3- يک مادر بزرگ با گفتن قصه هاي غديري ویا با دادن نذري در ايام غدير مي تواند مبلغ غدير باشد.

4- يک مادر با گذشتن از خطاهاي فرزندش ویا پخش سرودهاي شاد و غديري در منزل ویا اینکه  آماده کردن بهترين لباسهاي فرزندانش مي تواند مبلغ غدير باشد.

5- يک پدر مي تواند با تهيه هديه براي فرزندانش  ویابا خريد لباس نو براي خانواده اش مي تواند مبلغ غدير باشد

6- يک هيأت با برگزاري مراسم جشن ویا با ديدار از سالمندان و اهداء هديه مي تواند مبلغ غدير باشد.

7- یک گرافیست با طرّاحی کارت پستال با موضوع غدیر، مي تواند مبلغ غدير باشد.

8- یک نویسنده می تواند در روزنامه و یا نشریّه ای، پیام غدیر را به خوانندگان برساند ویا با نوشتن مقاله و با درج یادداشت هایی در نشریّات، به سوالات مردم در مورد غدیر پاسخ بگوید.

9-می توانیم در ایام نزدیک به این عید بزرگ، جشن کوچک یا بزرگی، در حد توان مان برپا نماییم. البته این سخن کلی و کلیشه ای نیست؛ می توانیم این جشن را در این سال، تنها با نیت خدمت به امیرالمؤمنین علیه السلام برگزار کنیم، یعنی در برنامه هایمان، تنها آشنایی مخاطبین با این امام علیه السلام و پیمانی را که با ایشان باید بست در نظر بگیریم.نزدیکی این روزها و در طول سال، زمانی را برای صحبت با خانواده درباره ی غدیر، مثلاً پس از صرف شام، اختصاص دهیم. می توانیم به مناسبت این عید میهمانی برگزار کنیم و به این بهانه یا بهانه تبریک عید، کتاب سروش آفتاب و کتاب ها یا محصولات فرهنگی و زینتی مرتبط با غدیر هدیه دهیم.

10-تبلیغ غدیر در محل کار و محله یکی از راه‌کارهای مناسب، تعظیم شعائر غدیر است. یعنی آشنایی مختصر دیگران (اهل محله و همکاران) با این روز، در قالب شیرینی دادن و چراغانی کردن و ...می توانیم تمام تلاش خود را به کار گیریم که به مناسبت این ایام با همکاران یا دیگران، صحبتی رودررو داشته باشیم. مستقیماً با آنان درباره ی غدیر سخن بگوییم و از امیرالمؤمنین علیه السلام و این‌که غدیر چه پیامی دارد و رساندن این مهم، حرف بزنیم.بد نیست هر ساله، هدیه هایی مناسب و شکیل، در حد توانمان تهیه نماییم و به دوستان و همکاران همراه با صحبت درباره ی غدیر تقدیم کنیم.  

اکنون جا دارد کیفیت تبلیغ غدیر را از مبلغ اعظم آن بیاموزیم و گام به گام مسیری را که پیامبر معظم(ص) به ما یاد داده، از فراسوی چهارده قرن در زمان حاضر به اجرا درآوریم. این بدان معنی است که اگر می خواهیم مبلغ غدیر باشیم، باید آگاه باشیم که برای ابلاغ جهانی و همه جانبه عظیم ترین حکم اسلام دست بالا زده ایم، همان که سایر اعمال بدون آن قبول نمی شود.باید بدانیم که خدا و رسول هم تبلیغ این امر ابدی را در گونه ای متفاوت مطرح کرده اند و شیوه های استثنائی برای ابلاغ آن به کار گرفته اند. چنانکه امام باقر(ع) فرمود: «لم یناد بشیء مثل ما نودی بالولایة یوم الغدیر؛ هیچ حکمی مانند ولایت در روز غدیر اعلام نشده است.»

ابلاغ غدیر با ابزار قرن پانزدهم

امروز غدیر بیش از هزار و چهار صد سال را پشت سر گذاشته و وارد پانزدهمین قرن خود شده است. در این زمان بلند، هرنسلی به اقتضای امکانات تبلیغی و شیوه های ارتباطی خود از ابلاغ پیام غدیر کوتاهی نکرده و نتایج اعتقادی آن را به غدیر آموزان زمان خود منتقل کرده است.در چنین شرایط ویژه ای وظیفه ماست که لایق قدر غدیر و متناسب با امکانات روز برای این تبلیغ عظیم دست به کار شویم و با اذعان به این که مبلغ اعظم غدیر با گفتار و عمل خود در کیفیت ابلاغ آن، همه راه کارهای پیشرفته برای تبلیغ غدیر را به ما آموخته است.در واقع پیامبر(ص) که قبل از ابلاغ پیام غدیر تدارکات وسیع و پیش برنامه های مفصلی را تدارک دیده بود، به ما می گوید که با در نظر گرفتن کیفیت رسانه ای عصر حاضر و با تهاجمی که مسلمانان و همه مردم دنیا در معرض آن هستند، باید چه پیش بینی هایی را قبل از تبلیغ غدیر تدارک ببینیم.

کلام امام کاظم(ع) در این باره مشوق همه ما برای گام های حساب شده تبلیغی در راه غدیر خواهد بود، آنجا که می فرماید: «هرکس حق دلالت کننده بر فضیلت ما اهل بیت را در زیباترین صورت اراده دهد، تا در نتیجه غافلان بیدار شوند و آموزندگان روشن شوند و عالمان بصیرت بیشتری پیدا کنند، چنین کسی را خداوند در بالاترین درجه بهشت محشور فرماید.»

تمامی اقوال، افعال و تقریرات پیامبر صلی الله علیه وآله در طول مدت ۲۳ سال، برای مردم و جامعه نعمت بود، ولى اين نعمت به تعبير قرآن مجيد كمالش را با اعلان عمومی ولایت و خلافت امیرالمؤمنین علیه السلام در روز غدیر خم به دست آورد، يعنى تمام احكام دين از قبیل نماز، روزه، حج و سایر احکام و عبادات با ولايت و خلافت حضرت کامل شد، که ظاهر این بخش از آیه شریفه «وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی» همین معنا را مى رساند.روزی که این جهان را مفارقت می کنیم هر قدر در زمینه عاشورا و غدیر کوشیده باشیم به همان اندازه مایه چشم روشنی و شادی ما خواهد بود و هر قدر در این زمینه کوتاهی کرده باشیم مایه حسرت ما خواهد بود. از سوی دیگر نمی توانیم تصور کنیم کارشکنی در این خصوص چه فاجعه ای است و چه عواقب ناگواری در پی دارد و در آخرت چنین کسانی چه روزگار تباه و سیاهی دارند.

ابلاغ پیام غدیر مسئولیت همه است که با امکانات پیشرفته امروزی می توان به خوبی و راحتی آن را به دنیا معرفی کرد، اما همت و تلاش بیشتر می خواهد تا انشاءالله در این مسیر کوتاهی نشود و خدای متعال هم توفیق این عمل را به همه ما عنایت فرماید.تبلیغ غدیر یک واجب کفایی است و تا کفایت نباشد عینی است، و همه ی ما موظفیم آن را نشر دهیم و مکتب آن را به دنیا معرفی نموده و به قدر توانمان فرهنگ غدیر را تبلیغ نماییم.غدیر افراد خاص را تربیت می کند و خط مقابل غدیر هم افراد خود را پرورش می دهد که این دو در تقابل و در تضاد یکدیگرند. در مکتب غدیر ملاک امر و نهی خدای سبحان است و تمام رفتارهایش بر این اساس استوار است و هدفش اطاعتِ محض است، اما ملاکِ دشمن غدیر حکومت کردن و سلطه یافتن بر دیگران به هر قیمت و از هر راه ممکن است، و کاری به امر و نهی الهی ندارد. غدیر انسان می سازد و خط مخالفِ غدیر ظالم می پروراند.غدیر را باید سینه به سینه و نسل به نسل تبلیغ کرد و اینک این مهم بر عهده ی من و شماست همچنان که روزگاری بر دوش پدرانمان بوده و فرداها نیز به دست فرزندانمان .

http://i6.tinypic.com/8evn5n7.gif

پانوشت:

(1). سوره مائده، آيه 67.

(2). مراجعه شود: الغدیر، ج1، ص 424-438.

(3). سوره توبه، آيه 61.

(4). و خداوند در سوره یونس، آیه 35 مى فرماید: «أَفَمَنْ یَهْدِی إِلَى الحَقِّ أَحَقُّ أَن یُتَّبَعَ أَمَّن لاَ یَهْدِی إِلاّ أَنْ یُهدى»؛ (آیا کسى که هدایت به سوى حقّ مى کند براى پیروى شایسته تر است، یا آن کس که خود هدایت نمى شود مگر هدایتش کنند؟).

(5). خداوند در سوره حشر، آیه 18 مى فرماید: «وَلْتَنظُرْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ لِغَد وَاتَّقُواْ اللَّهَ»؛ (و هر کس باید بنگرد تا براى فردایش چه چیز از پیش فرستاده؛ و از خدا بپرهیزید).

(6). سوره مائده، آيه 3.

(7). در کتاب الدرّ المنثور، ج6، ص392 (ج8، ص622) از طریق ابن مردویه از ابن عبّاس روایت کرده است: آیه: «إلاّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَات» درباره على و سلمان نازل شده است.

(8). در سوره أعراف آیه 157 آمده است: «فَالَّذِینَ آمَنُواْ بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُواْ النُّورَ الَّذِى أُنزِلَ مَعَهُ أُوْلَئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»؛ (پس کسانى که به او ایمان آوردند، و حمایت و یاریش کردند، و از نورى که با او نازل شده پیروى کردند، آنان رستگارانند).

(9). سوره نساء، آيه 47.

(10). در سوره الرحمن آیه 31 آمده است: «سَنَفْرُغُ لَکُم أَیُّهَا الثَّقَلان»؛ (به زودى به حساب شما مى پردازیم اى دو گروه انس و جن)؛ وگویا پیامبراکرم(صلى الله علیه وآله)در عبارت «فعندها یفرغ لکم أیّها الثقلان» به این آیه اشاره دارد.

(11). سوره الرحمن، آيه 35.

غدیر یکی از چهار روزی که شیطان در آن فریاد کشید
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در پنجشنبه بیست و ششم تیر 1393 |
http://ts4.mm.bing.net/th?id=HN.608001240071474509&pid=1.7
غدیر با عظمت ترن روزی است که خداوند متعال خلق نموده است. غدیر روز اکمال دین است. در غدیر است که زمام دین و نظام آن توسط پیامبر اسلام مستحکم می‌شود. غدیرعصاره دعوت پیامبر اسلام است و نه دعوت پیامبر اسلام، بلکه غدیر عصاره بعثت تمام انبیاء و رسولان الهی است.ببثت پیامبر با غدیر معنا می‌گیرد و بدون غدیر بعثت پیامبر سرانجام ندارد. از این رو شیطان لعین در غدیر ناله می‌زند همان گونه که در بعثت پیامبر ناله می‌زند و همان گونه که در خلقت اولین خلیفه خداوند بر روی زمین ناله می‌زند. امام صادق علیه السلام فرمود:«خداوند هیچ پیامبری را نفرستاد مگر آنکه این روز را عید گرفته و حرمت آنرا نگه داشته است».(1) و نیز آن امام همام فرمود: «عید غدیر «عید الله اکبر» یعنی عید بزرگ خداوند است».(2) و «عید غدیر خم از عید فطر، قربان، روز جمعه، و روز عرفه افضل است؛ و نزد خداوند منزلت والاتری دارد»(3) «روز غدیر خم؛ روزی است که خداوند آنرا برای شیعیان و محبین ما عید قرار داده است»(4)


عظمت روز غدیر از آنجا بیشتر فهمیده می‌شود که در آسمان‌ها این روز را می‌شناسند و آنرا جشن می‌گیرند. امام رضا علیه السلام فرمود: «خداوند در روز عید غدیر ولایت را بر اهل آسمان‌ها عرضه کرد و اهل آسمان هفتم در قبول آن از دیگران سبقت گرفتند. به همین جهت خداوند آسمان هفتم را به عرش خود مزین فرمود. سپس اهل آسمان چهارم بر دیگران سبقت گرفتند و خداوند آن را به بیت المعمور مزین فرمود. سپس اهل آسمان اول سبقت گرفتند و خداوند آنرا به ستارگان مزین فرمود»(5)همچنین امام هشتم درباره اهمیت و بزرگی غدیر می‌فرماید: «روز غدیر نزد اهل آسمان مشهورتر از اهل زمین است. خداوند متعال در بهشت قصری خلق فرموده که بنای آن خشتی از نقره و خشتی از طلا است. در آن قصر صد هزار اتاق سرخ رنگ و صد هزار خیمه سبز رنگ وجود دارد و خاک آن از مشک و عنبر است. در آن قصر چهار نهر جاری است: نهری از شراب و نهری از آب و نهری از شیر و نهری از عسل. در کناره‌های این نهرها درختانی از انواع میوه‌ها قرار دارد و برآن درختان طیوری هستند که بدن‌های آن‌ها از لولوء و بالهایشان از یاقوت است و به انواع صداها می‌خوانند.


روز غدیر که فرا می‌رسد اهل آسمان‌ها وارد این قصر می‌شوند و تسبیح و تقدیس و تهلیل می‌گویند. آن پرندگان هم به پرواز در می‌آیند و خود را به آب می‌زنند و سپس در آن مشک و عنبر می‌غلطاند. آنگاه که ملائکه جمع شوند بار دیگر به پرواز در می‌آیند و آن عطرها را برآنان می‌پاشند».ملائکه در روز غدیر «نثار فاطمه علیها السلام»(6) را به یک دیگر هدیه می‌دهند وقتی آخرین ساعات روز غدیر فرا می‌رسد ندا می‌آید: «به مراتب و درجات خود باز گردید که به احترام محمد و علی سلام الله علیهما تا سال آینده در چنین روزی، از لغزش و خطر در امان خواهید بود»(7)


شیاطین و ابلیس در روز غدیر

بررسی عملکرد شیاطین و ابلیس و منافقین در غدیر بسیار حائز اهمیت است و از مهم‌ترین بخش‌های موضوع غدیر به شمار می‌رود؛ چرا که با توجه به بررسی شیاطین جن و انس می‌توان چرایی عقبگرد مسلمانان را دریافت. چرا پس از شهادت پیامبر اسلام زحمات پیامبر را به فراموشی سپردند و غدیر خم را زیر پای خود نهادند و حق امیر المومنین را غصب کردند؟ عملکرد منافقین و شیاطین در غدیر این مهم را نشان می‌دهد که جریان سقیفه دفعی و ناگهانی نبوده است و هرگز بدون هماهنگی و برنامه قبلی صورت نگرفته است و شیاطین آخرین تلاش‌های خود را در این باره انجام داده بودند.آنچه در این قسمت از تاریخ حائز اهمیت است این نکته بسیار عجیب است که ابلیس که در مقابل پروردگار تمرد کرده است و خباثت او باعث لغزش آدم شده بود در روز غدیر خم او و شیاطینش در هاله ای از یأس و ناامیدی به سر بردند و چشم امید به منافقین داشتند دل به آنان بسته بودند و چشم به دست انان و نقشه‌های ایشان داشتند و خود را از هر جهت مستأصل می دیدند و در نهایت این منافقان کور دل بودند که روی ابلیس و شیاطین را سفید کردند و منافقانی که به فرزندان خلف خویش درس مقابله با وحی و نبوت و دستگاه الهی دادند و خود این منافقان بزرگ‌ترین دشمنان وحی و قرآن قرار گرفتند و در مدت بسیار اندکی پس از غدیر (کمتر از 90 روز) خانه وحی را به آتش کشیدند و تنها یاد گار نبوت را به شهادت رساندند.


ایشان چنان نقشه ای پیاده کردند که نه فقط خودشان بلکه جمع بسیاری از مسلمانان را از راه و صراط مستقیم دوازده جانشین بر حق پیامبرشان منحرف کردند و چهره خلافت را هم نزد جهانیان مشوه ساختند. ابلیس و دارو دسته‌اش غدیر را هولناک‌ترین مقطع برای خود به حساب آوردند. انان واهمه داشتند که پس از غدیر، راه‌ها برای گمراهی انسان‌ها بسته شود. به همین جهت در آن روز محزون بودند و فریادشان بلند بود.امام باقر علیه السلام می‌فرماید:«ابلیس چهار مرتبه فریاد کشیده است: روزی که مورد لعن خداوند قرار گرفت، روزی که از آسمان‌ها به زمین فرستاده شد،روزی که پیامبر مبعوث شد،روز غدیر خم (که امیر المومنین منصوب شد).(8)


سرور شادی شیطان از کفر و ارتداد مسلمین

امام پنجم شیعیان حضرت محمد بن علی الباقر علیه السلام فرمود: «هنگامی که پیامبر در روز غدیر دست امیر المومنین را گرفت، ابلیس در بین گروهش فریادی کشید و همه شیاطینی که در خشکی و دریا بودند نزد او گرد آمدند و گفتند: ای آقای ما، وای مولای ما، چه نگرانی برایت پیش آمده است؟ ما فریادی وحشتناک‌تر از این از تو نشنیده بودیم! ابلیس گفت: «این پیامبر کاری کرد که اگر به نتیجه بررسد هرگز معصیت خداوند انجام نخواهد گرفت». شیاطین گفتند: ای آقای ما و ای مولای ما، تو بودی گمراه کننده آدم!!»هنگامی که منافقین در بین خود گفتند: «پیامبر از روی هوای نفس سخن می گوید» و یکی از آن دو نفر به دیگری گفت:«نمی بینی چگونه چشمانش در سرش مانند مجانین می گردد»، هنگامی که این سخنان را گفتند ابلیس از خوشحالی فریادی کشید و دوستانش را جمع کرد و گفت:«شما می دانید که من قبلا گمراه کننده آدم بوده ام»؟! گفتند آری. ابلیس گفت: «عهد و پیمان را شکست ولی به خدا کافر نشد، اینان عهد و پیمان را شکستند و به پیامبر کافر شدند».هنگامی که پیامبر از دنیا رفت و مردم غیر علی را برای خلافت بپا داشتند؛ ابلیس تاج پادشاهی بر سر گذاشت و منبری نصب کرد و بر روی آن نشست و شیاطینش را جمع کرد و به آنان گفت: «شادی کنید، چرا که تا امام قیام نکند خداوند اطاعت نمی شود»(9)


حزن شیطان در غدیر

امیر المومنین فرمود: «پیامبر به من چنین خبر داد که: ابلیس و روسای اصحاب او هنگام منصوب شدن من در روز غدیر حاضر بودند. در آن روز، اصحاب ابلیس رو به او کردند و گفتند: «این امت مورد رحمت قرار گرفتند و از گمراهی محفوظ شدند و دیگر نه ما را و نه تو را برآنان راهی نیست؛ چراکه امام خود و پناه خود را بعد از پیامبر شناختند».


ابلیس با ناراحتی و حزن ازآنان جدا شد

آن هنگام که مردم بعد از وفات من بیعت تو را بشکنند، ابلیس اصحابش را جمع می‌کند و آنان در مقابل او به سجده در می‌آیند و می‌گویند: «ای آقای ما، ای بزرگ ما، تو بودی که آدم را از بهشت بیرون کردی»! ابلیس می‌گوید: «کدام امت بعد از پیامبرشان گمراه نشدند؟! هرگز!! شما گمان می کنید من بر اینان سلطه و را هی ندارم ؟! چگونه دیدید مرا هنگامی که کاری کردم تا امر خدا و پیامبر را درباره اطاعت علی بن ابیطالب کنار گذارند؟....»(10)


توطئه‌های منافقین در غدیر

منافقین در خود غدیر خم نیز از شدت غیظ و حسد نتوانستند کفر خویش را اظهار نکنند و برخی از کلمات را بر زبان راندند. بی شک این عکس العمل منافقین باید در واقعه غدیر مورد توجه قرار گیرد. برخی از گفته‌های ایشان در میان خطبه پیامبر این چنین بود (11)
- ما راضی نیستیم و این یک تعصب است!
- هرگز در مقابل سخن او تسلیم نخواهیم شد!
- این هرگز امر خدا نیست و او از پیش خود سخن می‌گوید!
- او به پسر عمویش مغرور شده است!


نمونه‌هایی از گفته‌هایشان بعد از خطبه (12)
- نقشه‌های ما نقش برآب شد!
- هرگز گفتار محمد را تصدیق نمی‌کنیم و به ولایت علی اقرار نمی‌نماییم!
- اگر ما را هم در ولایت علی شریک کند تا ما هم سهمی داشته باشیم ....!
- اکنون علی را برای ما تعیین می‌کند، ولی به خدا قسم خواهد دانست! (چه نقشه‌هایی کشیده‌ایم)!

البته فقط این گفتارها در روز غدیر عکس العمل ایشان نبود، بلکه عکس العمل های عملی نیز نشان دادند.دقت در گفتار و رفتار این گروه منافقان که بعدا با کودتای سقیفه خلافت را غصب کردند طراحی‌های قبلی وقایع آینده را روشن تر می‌سازد.


تصدیق نمی‌کنیم .... اقرار نمی‌کنیم

حذیفه می‌گوید: معاویه در روز غدیر - بعد از منصوب شدن امیر المومنین علیه السلام، از شدت ناراحتی برخاست و با حالت تکبر به راه افتاد و با حالت غضب خارج شد در حالیکه دست راستش را بر ابوموسی اشعری و دست چپش را بر مغیره بن شعبه تکیه داده بود. او همچنانکه با تکبر راه می‌رفت گفت: «محمد را بر این گفتارش تصدیق نمی‌کنیم و به ولایت علی اقرار نمی کنیم ....»

خداوند این آیه را درباره او نازل کرد: «فلاصدق و لا صلی و لکن کذبو تولی ثم ذهب الی اهله یتمطی....»(سوره قیامت آیه 34-31) نه تصدیق کرد و نه نماز خواند، بلکه تکذیب کرد و پشت نمود، و سپس با حال تبختر به سوی اهل خود به راه افتاد ...پیامبر خواست او را به قتل برساند، ولی از جانب خداوند آیه نازل شد که «لا تحرک لسانک لتعجل به»(سوره قیامت آیه 16) در آن زبانت را حرکت مده که عجله کرده باشی، و آن حضرت مامور به صبر شد. (عوالم ج 15 ص 96 و 97 و 125)


ای کاش سوسمار

هنگامی که جریان غدیر واقع شد منافقون گفتند: «حیله ما باطل شد» وقتی مردم متفرق شدند آنان نزد یکدیگر جمع شده و از آنچه واقع شده بود تاسف می‌خوردند. در این هنگام سوسماری از کنار ایشان عبور کرد آنان به یکدیگر گفتند: «ای کاش محمد این سوسمار را ... امام ما قرار می داد»!! ابوذر این سخن را شنید و به پیامبر گزارش داد. وقتی حضرت آنان را احضار کرد به دروغ قسم یاد کردند که چنین نگفت.حضرت فرمود: «جبرئیل برایم خبر آورده است که روز قیامت قومی را می آورند که امام آنان سوسمار است! مواظب باشید که شما نباشید»(14) گرچه منافقین به تصمیمات خود جامه عمل پوشاندند ولی همان نور «غدیر» است که پس از پانزده قرن رقم صدها ملیونی شیعیان و محبین اهل بیت را در طول تاریخ و در پهنه جهان در هر زمانی باقی گذارده است،و نور ولایت راهم چنان در مناطق مختلف دنیا درخشنده و تابناک حفظ کرده است.
 

پی نوشت ها:
**برگرفته از کتاب اسرار غدیر، محمد باقر انصاری
1- عوالم ج 15 ص 214
2-همان ص 211
3-عوالم ج 15 ص 210 و 211 و 212
4-عوالم ج 15 ص 215
5-عوالم ج 15 ص 224
6- نثار فاطمه همان میوه‌های درخت طوبی است که در شب زفاف حضرت،به امر الهی از آن درخت در آسمان‌ها پخش شد و ملائکه آن‌ها را به عنوان یادگاربرداشتند. بحار ج 43 ص 109
7- بحارالانوارج 37 ص 163
8-بحار الانوار ج 37 ص 121
9-روضه کافی ص 344 ح 542
10- کتاب سلیم بن قیس ح 579
11- بحارالانوار ج 37 ص 111،139،154،160،172،173
12-بحار الانوار ج 37 ص 154،160،161،162
13- عوالم ج 15 ص 96 و 97 و 125
14- بحارالانوار ج 37 ص

 

جامعه شناسیِ بی نظیرِ امیرِ دانایی
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در پنجشنبه هشتم خرداد 1393 |

http://ts3.mm.bing.net/th?id=HN.608011470674461995&pid=1.7

وظیفه یک جامعه شناس، شناخت ویژگی‌ ها و خصلت ‌های جمعی و قومی جوامع است. ویژگی ‌هایی که طی اعصار متمادی همچنان در میان اقوام و جوامع پا بر جا می ‌ماند. در این میان، امامان معصوم علیهم السلام، آگاه ترین جامعه شناسانی هستند که نقاط قوت و ضعف مردم عصر خود را به خوبی درک کرده و با آگاهی از این خصلت ها دست به عمل مناسب می زنند.می توان ادعا نمود که در تاریخ بشر، امام علی بن ابی طالب علیه السلام برترین جامعه شناس عصر خویش قلمداد می شود که رفتار مردم زمانه اش را به خوبی تحلیل نموده است. یکی از گروه هایی که رفتارشان مورد موشکافی دقیق امیر مومنان علیه السلام قرار گرفته است، مردم كوفه می باشند.

با توجه به رفتارهای سیاسی قابل تأملی که مردم آن خطه در دوران های مختلف تاریخ صدر اسلام از خود به نمایش گذاردند، می توان شناخت عمیق تر فضای جامعه آنان را از منظر حاکم حکیمی چون امام علی علیه السلام حائز اهمیت شمرد، و آن را رهگذری برای کسب بصیرت لازم در هنگام گرفتار شدن در دام فتنه های زمانه قرار داد.

 
كوفه، سرزمین فتنه ها

كوفه یكی از مناطق استراتژیك است كه وقوع برخی رخدادهای تأثیرگذار در این ناحیه آن را از سایر نقاط جهان اسلام متمایز ساخته است. انتخاب آن به عنوان مركز حكومت توسط امام علی علیه السلام؛ مركز ثقل قرار گرفتن آن در بسیاری از قیام ها از عاشورای سال 61 گرفته تا قیام های علویان و عباسیان؛ و همچنین مطرح بودن به عنوان یكی از مراكز علمی، آن را حائز اهمیت ساخته است.موقعیت جغرافیایی مطلوب این سرزمین، موجب هجوم گروه‏ هاى مختلف قبایل عرب و مهاجران ایرانی، برای سكونت در این شهر شد و تركیب جمعیتى نامتجانسى را براى كوفه در حال توسعه به وجود آورد. این بافت جمعیتى ناهمگون كه كوفه را عرصه ابراز تمایلات گونه ‏گون قرار داده بود، پس از دوره‏ اى كوتاه، وسیله ‏اى براى افروختن آتش فتنه و آشوب شد و حوادث تلخ تاریخى و هرج و مرج ‏هایى را در حوزه حكومتى اسلامى پدید آورد.(1)

 
جامعه شناسیِ بی نظیرِ امیرِ دانایی

در مجموعه ی سخنان امیرمومنان علی علیه السلام، که شریف رضی(ره) آن را گرد آورده و نام آن را نهج البلاغه نهاده است، خطبه هایی از امام درباره مردم کوفه می بینیم؛ اندک ستایش(2) و بیشتر نکوهش، تا آنجا که به نفرین می کشد و امام مرگ خود را از خدا می خواهد.غدر و حیله و بى‏ وفایى خصایص زشتى است كه امام بارها در كلام خود، كوفیان را به این جهت سرزنش مى‏ فرمود:«اى كوفیان! گرفتارى من با شما در دو سه چیز خلاصه مى ‏شود: كرهایى صاحب‏ گوش، لال‏ هایى زبان‏ دراز و كورانى چشم‏ دارید. نه در برخوردها آزادگى و صداقتتان هست و نه در هنگامه گرفتارى برادرانى مورد اعتمادید.»(3)

امیرمومنان علیه السلام در بیان جهادگریزى كوفیان مى ‏فرماید:«ای مردمی که به تن فراهمید و در خواهش ها مخالف همید! سخنانتان تیز، چنان که سنگ خاره را گدازد و کردارتان کند، چنان که دشمن را درباره ی شما به طمع اندازد. در بزم، جوینده ی مرد ستیزید و در رزم، پوینده ی راه گریز...»(4)

«هرگاه لشكر كوچكى از شامیان به سرزمینتان نزدیك شوند، هنر مردانتان این است كه درِ خانه‏هاى خویش را فرو بندند و چونان سوسمار به سوراخ‏هاى خویش خزند یا همانند كفتاران گریزگاهى جویند...شما در صحنه حرف و شعار بسیارید، امّا در پس پرچم‏هاى پیكار اندك.» (5)

و چون درنگ آنان را در کارزار با مردم شام می بینید، می گوید:«زشت بادید و از اندوه بیرون نیایید، اگر آماج بلایید. بر شما غارت می برند و ننگی ندارید؛ با شما پیکار می کنند و به جنگی دست نمی گشایید؛ خدا را نافرمانی می کنند و خشنودی می نمایید. اگر در تابستان شما را بخوانم، گویید: هوا سخت گرم است، مهلتی ده تا گرما کمتر شود. اگر در زمستان فرمان دهم، گویید: سخت سرد است، فرصتی ده تا سرما از بلاد ما به در شود. شما که از گرما و سرما چنین می گریزید، با شمشیر آخته کجا می ستیزید.»(6)
اما چرا مردم کوفه در یاری مولای خویش هماهنگ نشدند؟ چرا آنان که با او بودند، در کار سستی کردند؟ و چرا دشمن خبیث آنان، معاویه پیروز شد؟«شگفت نیست که معاویه، بی سر و پاهای پست را می خواند و آنان پی او می روند، بی آن که به ایشان کمکی دهد یا عطایی رساند. و من شما را، که اسلام را یادگارید و مانده ی مردم دیندار، می خوانم تا یاریتان دهم و بهره از عطا مقرر گردانم و شما از گرد من می پراکنید و آتش مخالفت مرا دامن می زنید».(7)

«آنان با حاکم خود، کار به امانت می کنند و شما کار به خیانت. آنان در شهرهای خود درست کارند و شما فاسد و بد کردار. اگر کاسه ی چوبینی را به شما بسپارم، می ترسم آویزه آن را ببرید»(8)به راستی چرا کوفیان چنین بودند و شامیان چنان؟ چرا شامیان از معاویه فرمان می بردند و کوفیان نافرمانی امام خویش می کردند؟

بی بصیرتانِ بی وفا

مردم کوفه در دوره ای که از آن سخن می گوییم، هنگامی کاری را به پایان می بردند که فرمانروایانی سختگیر چون عبیدالله پسر زیاد و حجّاج پسر یوسف بر آنان حاکم باشند، اما اگر حاکمی به عدالت و با روی خوش با آنان برخورد می کرد، ابتدا روی خوش نشان داده، سپس او را تنها گذاشته و سرانجام با او در می افتادند.اما اگر بصیرت برخی اصحاب امام علی علیه السلام بدان درجه رسیده بود که بدانند سرکوبی سرکشان داخلی نیز چون جنگ با مهاجمان خارجی ضروری است، شاید کار چندان دشوار نمی شد؛ اما سالیان درازی بود که آن مردم از فقاهت اسلام دور مانده بودند؛ سالیان درازی بود که از جنگ جز گردآوری غنیمت چیزی نمی دانستند.(9) و اگر می دانستند چرا می جنگند شاید از دشواری کار کاسته می شد،(10)

اما صد افسوس که بیشترین آنان از بصیرت لازم بی بهره بودند. بدین فرموده از امام توجه کنید:«ما با رسول خدا بودیم، پدران، پسران، برادران و عموهای خویش را می کشتیم و در خون می آلودیم. این خویشاوند کشی، ما را ناخوش نمی نمود؛ بلکه بر ایمانمان می افزود، که در راه راست پا برجا بودیم و در سختی ها شکیبا و در جهاد با دشمن کوشا. گاه تنی از ما و تنی از سپاه دشمن به یکدیگر می جستند و چون دو گاو نر سر و تن هم را می خستند؛ هر یک می خواست جام مرگ را به دیگری بپیماید و از شربت مرگش سیراب نماید. به جانم سوگند، اگر رفتار ما همانند شما بود، نه ستون دین بر جا بود و نه درخت ایمان شاداب و خوش نما»(11)

اما راستی آنان این فرموده را در گوش می گرفتند و یا بدان وقعی می نهادند؟ امام آشکار می سازد:«گرفتار کسانی شده ام که چون امر می کنم، فرمان نمی برند و چون می خوانم، پاسخ نمی دهند. ای ناکسان! برای چه در انتظارید؟ و چرا برای یاری دین خدا گامی بر نمی دارید؟ دینی کو تا فراهمتان آرد؟ غیرتی کو تا شما را به غضب آرد؟»(12)

و پس از گذشت بیست و اند سال، فرزند او را می بینیم که با فرزندان آن مردم مانند همان جمله ها را می گوید:«ای یاوران آل ابوسفیان، اگر دین ندارید و از رستاخیز نمی ترسید، در دنیای خود آزاد مرد باشید. و اگر خود را عرب می شمارید، به نسب خود بازگردانید».(13)اما شیطان چنان دل آن مردم را پر کرده بود که موعظه در آن راهی نداشت و امام علی علیه السلام می فرمود:«ای نه مردان به صورت مرد! ای کم خردان ناز پرورد! کاش شما را ندیده بودم و نمی شناختم، که به خدا پایان این آشنایی ندامت بود و دستاورد آن اندوه و حسرت. خدایتان بمیراناد، که دلم از دست شما پر خون است و سینه ام مالامال خشم شما. مردم دون که پیاپی جرعه اندوه به کامم می ریزید و با نافرمانی و فرو گذاری جانبم کار را به هم در می آمیزید»(14).

و فرجام این کوردلی و بى‏ وفایى ‏ها به امام خود نفرین‏هاى متعدد حضرت در ناسپاسى آنها بود که:«خدایا! اینان از من خسته اند و من از آنان خسته؛ آنان از من به ستوده اند و من از آنان دل شکسته؛ پس بهتر از آنان را مونس من دار و بدتر از مرا بر آنان بگمار»(15).دعای امام در حق آن نامردم به اجابت رسید؛ و ننگى با به شهادت رساندن حیدر كرّار در محراب عبادت، براى همیشه تاریخ بر پیشانى كوفیان پیمان‏شكن ماندگار شد و طولی نکشید که زیاد بر آنان حکومت یافت و سزایشان را در کنارشان نهاد و بیست سال بازیچه حکومت شام گشتند تا آن که در کربلا صحنه دیگری برای آزمایشات پدیدار گشت.
 
نکته مهم

ضمن جداسازی شیعیان راستین که همواره جان خویش را در راه حقیقت فدا نموده و مورد تمجید رهبران الهی بوده اند، لازم است به این نکته توجه نماییم که این امر از سوی دشمنان آگاه و یا دوستان غافل دستاویزی جهت پایین آوردن شأن شیعه با تعمیم دادن رفتار برخی کوفیان با عناوینی چون پیمان شکنی و سست عنصری نگردد.اما به حکم آیه «فَاعْتَبِرُوا یا أُولِی الْأَبْصار»(16) چه خوب است بدین سوال پاسخ دهیم که اکنون ما در قبال امام عصر خویش چه موضعی اتخاذ نموده ایم؟
 
و سخن پایانی این كه:«سوگند به خدایی كه پیامبر را به حق مبعوث كرد سخت آزمایش می شوید چون دانه ای كه در غربال بریزند یا غذایی كه در دیگ گدازند... آنان كه سابقه ای در اسلام داشتند و تاكنون منزوی بودند بر سر كار می آیند و آن ها كه به ناحق پیشی گرفتند، عقب زده خواهند شد».(17)
 
پی نوشت:

1) می توان گفت کوفه در آن سال هایی که از آن گفت و گو می کنیم، بازاری را می مانست که بازرگانان از هر سو در آن گرد آمده بودند تا سود خود را به دست آرند. هماهنگی آنان تا آنجا بود که هر یک منفعت خود را در خطر نبیند، و چون چنین می دید، از جمع می برید. ابن کوّا در پاسخ معاویه هنگامی که از او خواست مردم شهرهای بزرگ اسلام را بدو بشناساند، گفت: کوفیان یکباره در کاری در می آیند و دسته دسته خود را از آن به کنار می کشند. (زیدان: 64)

2) نهج البلاغه: خطبه 107.

3) همان: خطبه 97.

4) همان: خطبه 29.

5) همان: خطبه ‏69.

6) همان: خطبه 27.

7) همان: خطبه 180.

8) همان: خطبه 25.

9) هنگامی که جنگ جمل به پایان رسید و سپاهیان امام علی علیه السلام چشم به دارایی کشته شدگان دوختند و امام آنان را محروم ساخت، ناخشنودی نمودند.

10) درگیری صفین از جمل دشوارتر بود. در جنگ جمل سپاه کوفه برابر سپاه بصره ایستاد و کوفیان طرفدار امام علی علیه السلام بودند و بصریان عثمانی؛ اما در جنگ صفین چنان بود که مردم یک قبیله نیمی در کنار امیرالمومنین علیه السلام بودند و نیمی در کنار معاویه و با یکدیگر می جنگیدند، و طبیعی است که این جنگ آنان را خوش نیاید؛ چرا؟ چون می دیدند با هم پیوند خود می جنگند.

11) نهج البلاغه: خطبه 56.

12) همان: خطبه 39.

13) سخن سید الشهدا علیه السلام در روز عاشورا خطاب به مهاجمان خیمه ها.

14) نهج البلاغه: خطبه 27.

15) همان: خطبه 25.

16) حشر: 2.

17) نهج البلاغه: خطبه 16.


منابع:

مردم کوفه از زبان امیر مومنان علی علیه السلام، دکتر سید جعفر شهیدی.

رفتارشناسى مردم كوفه در نهضت حسینى، على‏ شیخیان.

شخصیت شناسی مردم كوفه، منیره شریعت جو.

الگوی آرمانگرایی و واقع‎بینی در اندیشه و سیره امام علی
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه هفتم اردیبهشت 1393 |

http://ts3.mm.bing.net/th?id=HN.608035359288396562&pid=1.7

واقع گرایی یا رئالیسم به معنای گرایش به تحلیل اجتماعی، مطالعه و تجسم زندگی انسان در جامعه، مطالعه و تجسم روابط اجتماعی، روابط میان فرد و جامعه و ساختمان خود جامعه است، به صورتی كه وجود دارد و نه آن‎گونه كه باید باشد. پیروان این مكتب، كسب نفع شخصی و تلاش برای كسب قدرت و ازدیاد آن را، واقعیات جهان سیاست می‎دانند. آنان معتقدند كه همیشه، كشورها در صدد نفع خود و كسب و اعمال و افزایش قدرتند و منافع ملی خود را بالاتر از همه ایده‎ها، اصول و اخلاق قرار داده‎اند و خواهند داد. دنیا واقعیتی است که می بایست با حقیقت آن مواجه شد. هر چیزی را در جایگاه خود دیدن و هر کس را هر  آن چیزی که هست دیدن نه کمتر و نه بیشتر هنر است . با دیده واقع بینی به دنیا نگریستن کمترین فایده ای که دارد رسیدن به حقیقت زندگی و یافتن مسیر حقیقی آن است.

ضرورت واقع نگری در زندگی

حضرت علی علی السلام در نامه 31 خطاب به فرزندش می‌فرمایند:به یقین بدان كه تو به همه آرزوهاى خود نخواهى رسید، و تا زمان مرگ بیشتر زندگى نخواهى كرد، و بر راه كسى مى‏روى كه پیش از تو مى‏رفت، پس در به دست آوردن دنیا آرام باش، و در مصرف آنچه به دست آوردى نیكو عمل كن، زیرا چه بسا تلاش بى اندازه براى دنیا كه به تاراج رفتن اموال كشانده شد. پس هر تلاشگرى به روزى دلخواه نخواهد رسید، و هر مدارا كننده ‏اى محروم نخواهد شد . نفس خود را از هر گونه پستى باز دار، هر چند تو را به اهدافت رساند، زیرا نمى ‏توانى به اندازه آبرویى كه از دست مى‏دهى بهایى به دست آورى. برده دیگرى مباش‏ ، كه خدا تو را آزاد آفرید، آن نیك كه جز با شر به دست نیاید نیكى نیست، و آن راحتى كه با سختى‏ هاى فراوان به دست آید، آسایش نخواهد بود .

بپرهیز از آن كه مركب طمع ورزى تو را به سوى هلاكت به پیش راند، و اگر توانستى كه بین تو و خدا صاحب نعمتى قرار نگیرد، چنین باش، زیرا تو، روزى خود را دریافت مى ‏كنى، و سهم خود بر مى‏دارى ، و مقدار اندكى كه از طرف خداى سبحان به دست مى‏آورى، بزرگ و گرامى‏تر از (مال) فراوانى است كه از دست بندگان دریافت مى‏دارى، گرچه همه از طرف خداست .آنچه با سكوت از دست مى‏دهى آسانتر از آن است كه با سخن از دست برود، چرا كه نگهدارى آنچه در مشك است با محكم بستن دهانه آن امكان پذیر است، و نگهدارى آنچه كه در دست دارى، پیش من بهتر است از آن كه چیزى از دیگران بخواهى ، و تلخى نا امیدى بهتر از درخواست كردن از مردم است. شغل همراه با پاكدامنى، بهتر از ثروت فراوانى است كه با گناهان به دست آید، مرد براى پنهان نگاه داشتن اسرار خویش سزاوارتر است، چه بسا تلاش كننده‏اى كه به زیان خود مى‏كوشد، هر كس پر حرفى كند یاوه مى‏گوید، و آن كس كه بیندیشد آگاهى یابد با نیكان نزدیك شو و از آنان باش، و با بدان دور شو و از آنان دورى كن. بدترین غذاها، لقمه حرام، و بدترین ستم‏ها، ستمكارى به ناتوان است. جایى كه مدارا كردن درشتى به حساب آید به جاى مدارا درشتى كن، چه بسا كه دارو بر درد افزاید، و بیمارى، درمان باشد، و چه بسا آن كس كه اهل اندرز نیست، اندرز دهد، و نصیحت كننده دغل كار باشد. هرگز بر آرزوها تكیه نكن كه سرمایه احمقان است، و حفظ عقل، پند گرفتن از تجربه‏هاست، و بهترین تجربه آن كه تو را پند آموزد. پیش از آن كه فرصت از دست برود، و اندوه ببار آورد، از فرصت‏ها استفاده كن.

هر تلاشگرى به خواسته‏هاى خود نرسد، و هر پنهان شده‏اى باز نمى‏گردد. از نمونه‏هاى تباهى، نابود كردن زاد و توشه آخرت است. هر كارى پایانى دارد، و به زودى آنچه براى تو مقدّر گردیده خواهد رسید. هر بازرگانى خویش را به مخاطره افكند.چه بسا اندكى كه از فراوانى بهتر است. نه در یارى دادن انسان پست چیزى وجود دارد و نه در دوستى با دوست متّهم، حال كه روزگار در اختیار تو است آسان گیر، و براى آن كه بیشتر به دست آورى خطر نكن. از سوار شدن بر مركب ستیزه جویى بپرهیز .(نهج البلاغه/ ترجمه دشتی/ نامه 31)

شمه ای از واقعیت و ضرورت توجه بدان

1)‌ دنیا مکان دستیابی به آرزوهای طولانی نیست. در به دست آوردن دنیا آرام بودن واقع نگری است چراکه دنیا اصل نیست بلکه این آخرت است که اصل و اساس زندگی است. حضرت امام صادق علیه السّلام مى‏فرماید كه: دنیا مانند صورتى است كه سر او كبر باشد، و چشم او حرص، و گوش او طمع، و زبان او ریا، و دست او شهوت، و پاى او عجب، و دل او غفلت، و رنگ او فنا و حاصل او زوال. (مصباح الشریعة / ترجمه و شرح عبد الرزاق گیلان/   221 ) حضرت على (علیه السلام ) فرمود: كسى كه آرزو را دراز كرد عملش بد شد. (الخصال / ترجمه كمره‏اى / ج‏1 / 70 )  

2) دیدن واقعیت نفس و پی بردن به ارزش آن و ضرورت باز داشتن آن از پستی. و امّا حقّ نفس تو بر تو این است كه آن را كاملا در بندگى و طاعت خدا بگمارى، با این كار حقّ زبان و گوش و چشم و دست و پا و شكم و دامنت را رعایت كرده و ادا مى‏كنى، و براى این مهمّ از خداوند یارى طلب. (تحف العقول / ترجمه جعفرى /  237 )  

3) توجه به آزادگی و معنای حقیقی آن. اگر مى‏خواهى آزاده باشى همانند غلامان و بندگان شایسته خدا زحمت بكش و چشم از تمام مردم روى زمین بپوش و امیدى به آنان نداشته باش. (دیوان أمیر المۆمنین علیه السلام/ 211)

4) توجه به این واقعیت که رزق و رزوی معین است و در طلب آن طمع مورز و چشم امید به غیر نداشته باش. حضرت علی علیه السلام فرمود: اى فرزند آدم! اندوه روز نیامده را بر امروزت میفزا، زیرا اگر روز نرسیده، از عمر تو باشد خدا روزى تو را خواهد رساند.(نهج البلاغة / ترجمه دشتى /حکمت 267)

از مورادی دیگری که در این نامه در باب واقع بینی  نسبت بدانها توصیه شده است نگرش صحیح نسبت به زبان و مهلکات آن و توجه به اهمیت روزی حلال می‌باشد، چرا که پیامبر «صلی الله علیه » فرموده : هر كس حلال بخورد، بر سر او فرشته‏اى بایستد و تا زمانى كه از خوردن فارغ شود، براى او طلب آمرزش كند.(الحیاة / ترجمه احمد آرام/ج‏4) و توجه به قرار دادن هر چیز ی در جای خود و بهترین رفتار را انتخاب کردن و بهره گیری از تجربیات دیگران و استفاده بهینه از تمامی فرصت ها.

امیرالمۆمنین علیه السلام فرمود: از دست دادن فرصت، غصه دارد.(جهاد النفس وسائل الشیعة / ترجمه صحت/ 364 ) و درود خدا بر او، فرمود: ارزش هر كس به مقدار دانایى و تخصّص اوست.(نهج البلاغة / ترجمه دشتى/حکمت 81)از دنیا باید هر آنچه هست را توقع داشت و این انتظار زمانی صحیح است که با شناخت درست و واقع بینی همراه باشد و این امر شامل حال ساکنین این دنیا نیز می‌گردد و آدمی با شناخت درست فرد مقابل خود می‌تواند بهترین رفتار را در مواجه با او اخذ کند.

اما واقع بینی حضرت علی و دلایل آن

اول: مصلحت اندیشی

یكی از دلایل مهم برای اثبات واقع‎بینی، مصلحت‎اندیشی است. هنگامی از مصلحت اندیشی استفاده می‎شود، كه فرد نسبت به واقعیات و اوضاع و احوال اجتماع خود كاملاً آگاه باشدحضرت علی شخصیتی بودند كه مصالح جامعه اسلامی را كاملاً تشخیص می‎دادند، و براساس آن عمل می‎كردند. 25 سال سكوت حضرت علی گواه گویایی برای این مدعاست.درآن دوران حضرت ‎علی صلاح جامعه اسلامی را در آن دیدند كه با ابوبكر بیعت كنند و سكوت برگزینند؛ زیرا ماجرای مرتدان و مسائل و مشكلات به وجود آمده پس از درگذشت پیامبر ، جامعه اسلامی را بشدت تهدید می‎كرد. حضرت علی در جای جایِ نهج‎البلاغه تأكید ‎می‎كنند كه حكومت حق ایشان است كه فقط به خاطر مصالح جامعه اسلامی، از آن چشم پوشیدند. در جریانی كه در سقیفه بنی‎ساعده اتفاق افتاد و ابوبكر خلیفه شد، ابوسفیان و عباس عموی پیامبر نزد امام می‎روند و از او می‎خواهند كه برای گرفتن حق خود، قیام كنند، اما حضرت علی نمی‎پذیرند و می‎فرمایند: «… هر كه با یاوری برخاست، روی رستگاری بیند و گرنه، گردن نهد و آسوده نشیند، كه خلافت بدینسان همچون آبی بدمزه و نادلپذیر است و لقمه‎ای گلوگیر. و آن كه میوه را نارسیده چیند، همچون كشاورزی است كه زمین دیگری را برای كشت گزیند. اگر بگویم، گویند خلافت را آزمندانه خواهان است. و اگر خاموش باشم، گویند از مرگ هراسان است. هرگز، من و از مرگ ترسیدن؟».در واقع، حضرت علی مصلحت را در آن دیدند كه سكوت كنند. این انتخاب، واقع‎بینی حضرت را نسبت به اوضاع و احوال جامعه خود نشان می‎دهد.

دوم: شرایط زمان و مكان

از جمله دلایل دیگری كه می‎توان برای واقع‎بینی بیان داشت، بحث شرایط زمان و مكان است. هركاری، مقتضای زمانی و مكانی خاصی دارد. یعنی، هركاری را نمی‎توان در همه شرایط انجام داد. چه بسا، در بعضی مواقع نتوان با آن وسیله، به هدف رسید. به طور مثال، حكومت هم چنین وضعی دارد. كسی كه رهبری یك حكومت را به دست دارد، همیشه و در همه حال، نمی‎تواند از یك ابزار و وسیله برای رسیدن به هدف خود استفاده كند. حضرت علی نیز با مقتضیات زمانی و مكانی آشنایی داشتند و در موقع لزوم نیز از آن وسایل بهره می‎برند. به طور مثال، درباب زكات آمده است كه زكات به 9 چیز (شتر، گاو، گوسفند، طلا، نقره، گندم، جو، خرما و كشمش) تعلق می‎گیرد. در حالی كه حضرت علی در زمان خود، بر اسبان نیز زكات بستند؛ زیرا تشخیص دادند كه این كار، لازم است.

سوم: امكان روی آوردن به فشار

یكی دیگر از موارد دلایل بر واقع‎بینی، استفاده از فشار است. یعنی، گاهی لازم است كسی كه در رأس جریانی قرار می‎گیرد، برای مصلحت جامعه، بر فرد یا گروه خاصی فشار آورد تا به سر منزل مقصود برسد. در واقع، چون رهبر جامعه در راه رسیدن به هدف خود به موانعی بر می‎خورد، سعی می‎كند آنها را با روشهای مختلف از جمله فشار صحیح كه موجب تعالی و رشد جامعه و افراد است بر دارد. چه بسا فشار نیاوردن و سستی كردن، باعث صدمات جبران‎ناپذیری گردد. پس، این واقع‎بینی و آگاه بودن نسبت به شرایط اجتماعی است، كه رهبر را برآن می‎دارد تا در مواقع لزوم از عامل فشار بهره گیرد. در تاریخ زندگی حضرت علی بویژه در دوران خلافت ایشان، از این مصادیق، به فور یافت می‎شود. حضرت‎علی در راهی كه برگزیدند و به آن ایمان داشتند،  لحظه‎ای از برپاداشتن حق نمی‎ایستادند. هر چند عزم محكم امام گاهی موافق و گاهی مخالف، خواست افراد بود، ولی حضرت  علی با اصرار و پافشاری تلاش می‎كردند تا آن را انجام دهند. نكته مهمی كه در اینجا باید به آن اشاره كرد، این است كه زمانی كه خود مردم به كاری تمایل نداشتند، حضرت علی به آنان فشار نمی‎آوردند. به طور مثال، در ماجرای حكمیت چون اكثر سپاه حضرت به حكمیت تن دادند، ایشان هم به اكراه پذیرفتند. اینكه دیگران خود دست به كار نمی‎شدند و فرمان نمی‎بردند، نباید با پافشاری حضرت و فشاری كه ایشان برای اجرای فرمانهای الهی داشتند، خلط شود.هدف ما هم همین است كه نشان بدهیم واقع‎بینی حضرت، ایجاب می‎كرد كه دست به چنین كارهایی بزند؛ اگرچه نخواستن مردم، مقوله دیگری است.

منابع

1) نهج البلاغه ترجمه دشتی

2)جهاد النفس وسائل الشیعة / ترجمه صحت

3) الحیاة / ترجمه احمد آرام/ج‏4  

4) دیوان أمیر المۆمنین علیه السلام

5) تحف العقول / ترجمه جعفرى

6) الخصال / ترجمه كمره‏اى / ج‏1

7)مصباح الشریعة / ترجمه و شرح عبد الرزاق گیلان

8) الگوی آرمانگرایی و واقع‎بینی در اندیشه و سیره امام علی مجله اندیشه صادق، شماره1.

 

تفاوت قرآن امام علی با قرآن های کنونی
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در شنبه ششم اردیبهشت 1393 |

http://ts1.mm.bing.net/th?id=HN.607989016585374566&pid=1.7

پس از رحلت رسول اكرم صلى الله علیه و آله، یاران و اصحاب آن حضرت به جمع آورى آیات قرآن اقدام كردند.حضرت على علیه السلام- كه از همه یاران پیامبر صلى الله علیه و آله به مواقع تنزیل و تأویل قرآن آگاه‏تر بود- پیش از همه به این كار اقدام كرد و آیات قرآن را با ویژگى‏هاى خاصى كه خواهد آمد، در یك جا و كنار هم قرار داد و به مردم عرضه كرد؛ لكن به دلایلى مورد استقبال و پذیرش دستگاه رسمى خلافت واقع نشد. امام على علیه السلام آن را به خانه بر گرداند و بنا بر روایتى فرمود: از این پس هرگز آن را نخواهید دید. آن مصحف پس از امام علیه السلام، نزد فرزندان و امامان معصوم علیهم السلام باقى ماند.گفتنى است قرآن‏ها یا نسخه‏ هایى از قرآن- كه منسوب به امام على بن ابى‏طالب و در بعضى از موزه‏ ها و كتابخانه ‏ها موجود است- نمى ‏تواند از نظر تاریخى و شواهد و قراین، متعلق به آن حضرت باشد.

ویژگى ‏هاى مصحف حضرت على علیه السلام‏

مصحف امام على علیه السلام، نسبت به دیگر مصحف‏ها، از امتیازات فراوانى برخوردار بود؛ از جمله:

1- براساس ترتیب نزول، تنظیم شده بود.[1]

2- قرائت مصحف آن حضرت، مطابق با قرائت پیامبر صلى الله علیه و آله بود و اختلاف قرائت در آن راه نداشت.

3- مشتمل بر اسباب و مكان نزول آیات و نام اشخاصى بود كه آیات در شأن آنان نازل گشته بود.

4- جوانب كلى و تأویل آیات- به گونه‏اى كه آیه، محدود و مخصوص به زمان یا مكان یا شخص خاصى تلقى نگردد- در این مصحف روشن شده بود.[2]

بنابراین مصحف امام على علیه السلام، قرآن دیگرى یا مشتمل بر آیاتى غیر از آنچه در قرآن‏هاى موجود است، نیست. تفاوت عمده آن در ترتیب و اشتمال بر توضیحات و اطلاعات جانبى (مانند شأن نزول و ...) است كه در فهم قرآن، تأثیر به سزایى دارد.چنان كه خود آن حضرت فرمود:لقد جئتهم بالكتاب مشتملًا على التنزیل والتأویل‏[3]؛ «منقرآن را همراه با توضیحات مربوط به نزول و تأویل آن عرضه كردم».

و نیز فرمود: «آیه‏اى بر پیامبر صلى الله علیه و آله نازل نشد، مگر آنكه بر من خوانده و املا فرمود و من آن را با خط خود نوشتم و نیز تفسیر و تأویل و ناسخ و منسوخ و محكم و متشابه هر آیه را به من آموخت و مرا دعا فرمود تا خداوند فهم و حفظ آن را به من مرحمت فرماید. از آن روز تا به حال، هیچ آیه‏اى را فراموش نكرده و هیچ دانش و شناختى را كه پیامبر صلى الله علیه و آله به من آموخته و من آن را نوشته‏ ام، از دست نداده ‏ام»[4].

پی نوشت ها:

[1]. جلال الدین، سیوطى، الاتقان، ج 1، ص 183، نوع 18.

[2]. ر. ك:

الف. حسین، جوان آراسته، درسنامه علوم قرآن، ص 163؛

ب. فصلنامه بینات، ش 28، ص 184؛

پ. محمود، رامیار، تاریخ قرآن، ص 365.

[3]. محمدجواد، بلاغى، آلاء الرحمان،( طبع نجف)، ج 1، ص 257.

[4]. تفسیر برهان، ج 1، ص 16، شماره 14؛( ق) محمد هادى، معرفت، تاریخ قرآن، ص 86.

رمز عيد غدير کمال دين در سايه تداوم خط رسالت در قالب امامت
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه بیست و دوم فروردین 1393 |
 پيامبر خدا (ص) دوست داشت عيد غدير كه عید جشن امامت و ولايت و تعيين رهبرى است، براى هميشه باقى بماند و مسلمانان در همه اعصار آن را زنده و جاويد نگاه دارند، چون ياد على، نام على و غدير على چيزى جز استمرار رسالت در امامت و ولایت برای اسلام ناب محمدى نبوده و نیست و اراده حکیمانه خداوند بر این تعلق گرفته بود که واقعه تاریخى غدیر در تمام قرون و اعصار به صورت زنده در دلها و به صورت مکتوب در اسناد و کتب باقی بماند و نویسندگان اسلامى در کتابهاى تفسیر و حدیث و کلام و تاریخ از همان زمان درباره آن شفاهی و کتبی داد سخن سر دهند و به همه بفهمانند که ارزش غدیر به دلیل شخصیت یگانه و بزرگوار حضرت علی (ع) است.
نسیم کلام پیامبر صلی ‏الله ‏علیه ‏و ‏آله این امین منادی وحی الهی و رسول پیام‏ های خدایی همه جا را از عطر ستایش خدا پر کرد، آن گاه علی علیه‏السلام را به سوی خود خواند، دست او را بالا برد و بر مردم نشانش داد و آن دست نورانی قرآن ناطق بود که تا عرش خدا اوج گرفت و پیامبر در فضایلش سخن ‏ها گفت و برکه غدیر خم در آن روز بزرگ و مقدس بلاخره پس از قرن ها راز خلقت خود را دریافت و شاهد بود که کدامین انسان والا در آن روز بزرگ بر فراز همه اعصار تاریخ جای گرفت و بر قله فضیلت و راهبری فراتر رفت.
در این روز فرخنده عید غدیر، خداوند تبارک و تعالی، آرمانی ‏ترین اندیشه را به پیامبر خویش ارزانی داشته است، اندیشه ای که در جهان خاکی، تحولی عظیم و در جهان افلاکی، ذوقی سلیم، برای عبادت حضرت پرورگار به وجود می آورد و در آن روز، گویی هنگام عاشقانگی‏ ها بود با ذکر و نام یا علی (ع)، هر دو دست نشان عظمت همدیگر بودند، عظمتی که خداوند آن را در ادیان دیگر بشارت داده بود و لزوم دستيابي بشر برای رسیدن به منزلت رستگاری و کرامت انساني خویش را در دستان اين بزرگواران قرار داده بود.
عید غدیر بشارت امامت و حکومت صالحین بر زمین بود، بشارت فصلی که عدالت الهی را در نقطه نقطه زمین مستقر کند، بشارت ولایت مولا امیر المؤمنین علی علیه السلام، عدل مجسم خداوند در زمین بود و درود خداوند بر امین وحی الهی و کشتیبان نبوت ، حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و روح نماز، مولای جوان ‏مردان، حضرت علی مرتضی باد.
رمز عيد بودن غدير کمال دين و اتمام نعمت در سايه تداوم خط رسالت در شکل و قالب امامت بود، مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِیٌّ مَولاه و تاریخ سال‏ خورده حجاز، هنوز هم هجوم بی‏ دریغ بعضی دستان منافقانه بخ بخ را که برای بیعت پیش علی (ع) می ‏آمدند را خوب به خاطر دارد و سیل تبریک ‏های پیاپی که بعضی از آنها بوی نفرت می ‏داد و عقده ‏های سر باز کرده و زخم‏ های چرکینی که متولد می شد و در اینجا بود که سکوت، به زمزمه نشست، زمزمه ها بلند و بلندتر شد و موجی از همهمه در کاروان افتاد.
و در همان حال که دستان خدا در دست رسول خدا‏ صلی الله علیه و آله بالا می رفت، شاد باش ‏هایی که آمیخته با کینه و رذالت و نفس های شیطانی بود فرود می آمدند، ولی بلاخره چشمه حیات جاری شد تا بنی ‏آدم، عطش بی‏ حد و حصر خود را در زلالی محبت مولا علی (ع) فرو بنشاند، و خداوند متعال ولایت علی علیه السلام را به انسان هدیه کرد و حصار محکم خود را به بشر ارزانی داشت غدیر حر‌ف‌های بسیاری برای بشریت دارد و هر که خوب گوش بسپارد می‌تواند صدایش را بشنود چرا که عشق در غدیر معنا می‌شود و بار رسالت نبوی تمام انبیا، در غدیر به سرمنزل مقصود می ‌رسد.
آینده انسان و تاریخ به دست های یداللهی علی (ع) سپرده شد تا در سایه ‏سار محبت و عدالت بی‏ دریغش، جهان به آرامش برسد و حب علی علیه السلام سر آغاز همه خوبی ‏ها گشت و راه راست نمایان، و دین خدا تکمیل شد، بارانی از رحمت باریدن گرفت و خداوند مهر علی را به خاک هدیه کرد و خاک بارور شد، نام علی را به گوش آب ‏ها خواند و رود ها خروشیدند، یاد علی را به درخت ‏ها سپرد و درخت‏ ها سر سبز شدند.
صدای هلهله می ‏آید ولی حزنی غریب گلوی لحظات را می‏ فشرد و غدیر شادمان و غمگین است، و از اینجاست که نقطه آغاز دلتنگی ‏های علی (ع) شروع می شود، شروع داستان حق‏ طلبی فاطمه علیها السلام و شهادت آن بانوی گرامی و بزرگوار هر دو جهان است، غدیر روز رنج های نیامده علی (ع) است و ابتدای بیست و پنج سال خانه‏ نشینی ذوالفقار و اولین پژواک از اندوه بی ‏شمار چاه دلتنگی‏ های مرتضی علی (ع) است.
هجدهم ذی حجه سال دهم هجری روزی ا‏ست که هستي ، تمامیت خود را به غدير بخشيد و غدیر برکه ‏ای از تدبیر شد برای رسیدن به رستگاری ‏های پیاپی انسان و علي عليه السلام آن هدايت ‏کننده بزرگ که اگر بعضی دست ‏هاي منافقانه با او بيعت راستين می کردند امروز کام زمين در عطش عدالت نمي ‏سوخت و اگر جهان، قدر غدير را مي‏دانست اکنون آسمان‏ ها آرزو مي کردند که اي کاش لحظه ‏اي به جاي اين کُره خاکي باشند، هر چند که در این روز فرخنده عید غدیر، این خورشيد است که با تابشِ خود بر علي عليه السلام به زمين فخر می فروشد.
پیامبر خدا صلوات اله علیه پیغام خدا را رساند و فرمود: خداوند متعال بعد از من او را انتخاب کرده است، و این وحی خدا بود امامت علی (ع) حکم الهی بود و همه با علی (ع) از مرد و زن بیعت کردند و غدیر خم در آن روز بر خود می‏بالید و غدیر تجلی ‏گاه نام و یاد علی علیه ‏السلام شد.
ای مردم: دانشی نیست که خداوند به من تعلیم نکرده باشد و من نیز هر چه که تعلیم گرفته ام به علی(ع) این امام پرهیزگاران و پارسایان آموخته ام و دیگر دانشی نیست مگر آنکه به علی(ع) تعلیم کرده ام و اوست امام و راهنمای آشکار، ای مردم: علی را برتر و والاتر از هر کس بدانید که خدایش از همه والاتر و برتر دانسته است و به ولایت او تمکین کنید که خدایش به ولایت بر شما منصوب فرموده است.
حضرت علی (ع) قهرمان بت ‏شکن و عدالت خواه تاریخ که در سراسر زندگی خود، فقط حق گفت و برای حق کوشید و سرانجام در راه اجرای حق و عدالت به شهادت رسید.
اینک می بینیم که شخصیت حضرت علی علیه‏ السلام چون دریای پهناوری تمام جهان هستی را در بر گرفته است و شگفتا که این دریا با دیدن اشک کودک یتیمی طوفانی و متلاطم می‏شود.
و تاریخ گواه است که شايستگي حضرت علی (ع) اين مرد يگانه پس از 25 سال کنج عزلت اجباريش با تشکيل حکومتي توحيدي و با محوريت عدالت و کرامت انساني به همگان اثبات گرديد و اگرچه حکومت کوتاه مولاي متقيان کمتر از پنج سال و با آن همه دسيسه و توطئه ها طول نکشيد، ولی چونان آفتابي درخشان مي تواند سر مشق و الگوی حاکمان و دولت ها در همه زمان ها و دوران ها باشد.
خداوند متعال با برانگيختگي آخرين رسول خويش و ابلاغ دين اسلام بر ايشان، بلوغ و کمال فکري بشر را پس از قرنها، فلسفه بعثت انبيا را با فرستادن کتب آسماني در وجود نبي مکرم اسلام حضرت محمد صلوات اله علیه به تجلي رساند و با تعيين امامت پس از پيامبر (ص) در روز غدیر خم کرامت و منزلت انسان را به عرصه تحقق درآورد و غدیر نتیجه و فلسفه بعثت انبیا گردید.
چرا که بعد از رسالت پيامبر اسلام بشريت به کمال فکري و بالندگي دست يافت و اين بزرگترين دليل براي خاتمه بخشيدن به بعثت انبيا بود و نيازي نبود که رسول ديگري مبعوث گردد و دين تازه اي معرفي شود اما بعد از کمال فکري بشر، نوبت متجلي شدن آرمان بزرگ خلقت انسان که همان جانشيني خداوند و دستيابي به منزلت و کرامت او بود رسيد و خداوند متعال با ايجاد امامت در پرتو نبوت اين آرمان را دست يافتني ساخت.
و به این صورت بود که غدير تداوم رسالت محمد (ص) در ولايت علي (ع) شد، غدير يعني دست انسان در دست ولي خدا و امام معصوم و بيمه شدن از طاغوتهاست، غدير روز تکميل دين و اتمام نعمت است، عيد هواداران حق و وفاداران به پيامبر(ص) و خاندان اوست، عيد انسانيت و کمال طلبي و عيد نورافکني بر انديشه هاست، غدير عيد عدالت و رهبري است، غدير يعني تداوم رسالت در امامت و عید غدیر عيد الله اکبر است و روز نشان دادن خورشيد است.
عنصر بسيار مهم و ارزشمندي که در نتيجه صدها سال تلاش و کوشش خردمندان و مصلحان بزرگ اجتماعي بشريت بدست آمده و منزلت و کرامت انساني را موجب گشته است بی ارتباط با فلسفه بعثت انبيا و هدايت آنان نبوده و اصولا دين چيزي جز عامل هدايت بشر به سرمنزل رستگاري و کمال نبوده و نيست.
روز عید غدیر روز تکامل مادي و معنوي آفرينش است و در این روز توحيدي شکوفايي ولايت در قاموس خلقت شکل گرفت، روز عید غدیر خم نتيجه تلاش هزاران پيام ‏آور الهي است و در این روز کائنات بايد شاهد پيوند امامت و نبوت می بودند، پيوندي که انوار نورانی آن با گره خوردن دست ها در همديگر تمامي آسمان و زمين را در برگرفت و ذره ذره هستي شروع به تسبيح ذات اقدس باري ‏تعالي کردند.
اینک پیام غدیر به لطف امام غدیر بعد از 1400 سال به ما هم رسیده است و هنگام آن است که ما نیز همچون غدیریان آن زمان که با مولای خود دست بیعت دادند، با مولا و سرور و صاحب خود دست بیعت دهیم و بدانیم که علي (ع) برگزيده حضرت محمد (ص) نيست بلكه منتخب خداست و پيامبر فقط ابلاغ گر پيام الهي نسبت به امامت آن بزرگوار بوده است.
مهربانا، تو را سپاس که ریسمان نجات ولایت مولا علی (ع) و فرزندانش که درود تو بر آنها باد را به سویمان فرستادی، تو را سپاس که به این روز گرامی ‏مان داشتی و باران کرامتت را بر ما باریدی، دل‏هایمان را به عهدی که بر ولایت با تو بستیم محکم کردی، قلب ‏هایمان را به میثاقی که در باب ولایت از ما گرفتی پایدار ساختی و انکار روز قیامت را بر ما نخواستی، تو را سپاس که کمال دین و اتمام نعمتت را در ولایت امیر المؤمنین علی بن ابی طالب علیه ‏السلام نهادی تو را سپاس می ‏گوییم و همیشه شکرگزار تو هستیم.
روز عید غدیر خم، دریای جاری در تمام هستی‌ است و این دریا هیچ ‌گاه از جوش و خروش باز نخواهد ایستاد، چرا که عشق در غدیر معنا می ‌شود، و بار رسالت نبوی تمام انبیا به سر منزل مقصود می ‌رسد، و غدیر روز عاشقی، روز پیوند گذشته و آینده، روز اکمال دین، روز سرافرازی انسان و روز فخر بشر به خویشتن است.
ای غدیر، ای برکه سترگ، ای روح آبی صحرا، ای انعکاس حقیقت مطلق علی (ع) و ای جاودانه جاری سخن بگو، از آن روز جاودانه بگو و سخن بران از علی (ع)، از دریا بگو، از روح پاک عالم معنا بگو، از اسرار نهان و هویدا بگو، از آن کعبه دلها بگو، ای غدیر ای بیان قدرت ایمان، ای افتتاح خط امامت، ای امتداد راه رسالت، ای تبلور عظیم ترین حماسه جاودانه و ای یگانه، هم چنان و موج گستر بمان و هم چنان ما را به خود بخوان که سخت محتاج توایم.
در فرهنگ غدیر ظهور منجی عالم بشریت و ستیز آرام ناپذیر با بی عدالتی ها به بهترین وجه آن مفهوم و معنا می یابد و انقلاب اسلامی ایران و جنبش بیداری مستضعفان جهان بارقه ای از تجلی فرهنگ غدیر در دوران معاصر است و رسالت غدیر برای ما وحدت جامعه اسلامی و پیروی از ولایت فقیه است.
عید غدیر روز بیعت است و حمایت از ولایت، روز مبارک باد گفتن است به یمن ولایت، و روز شادباش گفتن است به حضرت ولی عصر (عج) و بیعت مجدد با او، روز سلام و صلوات است بر پیامبر صلی ‏الله ‏علیه ‏و ‏آله، روز سپاس مندی از خداست که در دریای طوفانی و پر غفلت دنیا، کشتی نجات ولایت را به سوی مان فرستاد.
ولایت و محبت عترت رسول خدا (ص) بزرگترین لطف خدای متعال به مسلمانان جهان به خصوص شیعیان است و در حقیقت دوستی اهل بیت عصمت و طهارت به عنوان چراغ‌ های هدایت و کشتی نجات بعد از پیامبر اکرم (ص) به جامعه اسلامی ارزانی شدند و حب آنها مایه رستگاری و سعادت بشریت شد.
در آخر کلام این عید بزرگ غدیر را به تمامی مردم عزتمند ایران و به همه مسلمانان جهان و به مقام معظم رهبری امام خامنه ای (حفظ اله) تبریک و مبارک باد می گوییم، مبارک باد نام علی، عدالت علی، راه علی، عشق علی، ذکر علی و عید علی مبارک باد و مبارک باد این روز عید غدیر بر ولایت قائم آل محمد حضرت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف).

فارغ از هر دو جهانم به گل روى على(ع) از خم دوست جوانم به خم موى على(ع)
طى کنم عرصه ملک و ملکوت از پى دوست‏ ياد آرم به خرابات چو ابروى على(ع)

 

غروب سرخ غدیر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه هفدهم فروردین 1393 |

http://ts2.mm.bing.net/th?id=HN.608042789579128953&pid=1.7

امیر المومنین علیه السلام و شبهه خاموشی گزیدن از مطالبه خلافت از جمله تحلیل های انحرافی مطرح شده درباره مواضع سیاسی و اجتماعی حضرت علی علیه السلام پس از رحلت پیامبر (ص)، تفسیرهایی غیر علمی از برخی عملکردهای ایشان می باشد که از آن ها به «سکوت» تعبیر می شود.نخستین هدف القا کنندگان شبهه «سکوت» این است که مواضع آن حضرت علیه السلام را به واگذاری حق خلافت و دست شستن از اقامه آن تفسیر کنند(!؟) به گونه ای که مخاطب تصوّر نماید که آن حضرت علیه السلام نه تنها در قبال غصب خلافت، هیچ گونه ابراز مخالفت و یا عکس العملی از خود نشان نداند؛ بلکه، گمان نماید که آن حضرت علیه السلام، حتی از حمایت ها و اقدامات دیگران در این زمینه نیز به شدّت جلوگیری نموده اند!؟دامنه این شبهات تا آن جا گسترش یافته است که با سوء برداشت ازمعنای لغوی واژه «سکوت» با شبهه « خاموشی گزیدن امیرالمومنین علیه السلام از طرح حقّ خلافتشان» مواجه می گردیم.جهت بررسی و تحلیل این شبه، نخست لازم است بدانیم که القا کنندگان آن، با سوء برداشت از کدام حادثه تاریخی قائل به این تحلیل انحرافی شده اند.

 بررسی حوادث تاریخی پیش آمده پس از سقیفه بنی ساعده نشان می دهد:«وقتی ابوسفیان از جریان سقیفه و بیعت ابوبکر مطّلع شد، با انگیزه های قومی و نژادی فریاد زد… و سپس به علی علیه السلام گفت: دست خود را بگشا تا با تو بیعت کنم و به خدا سوگند اگر بخواهی مدینه را برایت پر از مردان جنگی و اسب و خواهم کرد… علی بن ابی طالب علیه السلام با ردّ این پیشنهاد، نشان داد که در مکتب سیاسی او، صحیح نیست که جهت رسیدن به هدف، از هر وسیله ای استفاده نماید. علی علیه السلام در این تردید نداشت که حق از آن اوست؛ ولی رسیدن به آن را از هر جا جایز نمی دانست و لذا با پی بردن به نیّت ابوسفیان صریحاً به وی جواب رد داد، چرا که قصد ابوسفیان ایجاد اختلاف و فساد و فتنه انگیزی در میان مسلمانان بود و لذا علی علیه السلام این عمل ابوسفیان را به عنوان فتنه انگیزی یاد می نماید.»


با توجّه به این که این واقعه، مشهورترین موردی است که امیرالمومنین علیه السلام حمایت از خلافتشان را رد نموده اند؛ چنین به نظر می رسد که القا کنندگان این شبهه، به همین واقعه نظر داشته و واکنش امام علیه السلام را شاهدی بر صحّت ادّعای خود گرفته اند. در حالی که واکنش امیرالمومنین علیه السلام، تنها در مقابل پیشنهاد حمایت نظامی توسّط ابوسفیان و به جهت خنثی سازی اهداف او بوده است.بنابراین: تحلیل صحیح از واکنش امیر المومنین علیه السلام در قبال غصب خلافت را نمی توان از این قبیل ماجراها به دست آورد.

واکنش های امیر المومنین علیه السلام در قبال غصب خلافت
به راستی، اگر مبنای پاسخ امیرالمومنین علیه السلام به ابوسفیان، خاموشی گزیدن در قبال غصب خلافت بود، چرا در مقابل حمایت های یارانش، چنین عکس العملی را از خود نشان ندادند و بلکه فراتر از آن، اگر امام علیه السلام قصد سکوت و عدم موضع گیری در قبال غصب خلافت را داشتند، اقدامات خود آن حضرت علیه السلام جهت اعاده حق غصب شده اش – که با طرح حقّ خلافت نیز همراه بود- چه معنایی می دهد؟«علی علیه السلام بیعت ابوسفیان را نپذیرفت… از جانب دیگر، به شدّت از بیعت با حاکمیت جدید(ابوبکر) هم پرهیز کرد و به این وسیله مخالفت خود را نشان داد.فراهم کردن نیرو و متحد کردن یارانش، از اقدامات دیگر او بود. علی علیه السلام هنگامی که با ابوبکر بیعت شد، به تلاش درجمع آوری یاران و انسجام آنان پرداخت و در این راه، شخصیت معنوی و روحی همسرش فاطمه علیها السلام- دختر رسول الله صلی الله علیه و آله- نیز با او همراه بود.»


«از این مرحله به بعد است که مبارزه حضرت به صورت جدی تر در مقابل حاکمیت جدید پدیدار می گردد و حالتی ویژه به خود می گیرد و طبعاً خانه فاطمه دختر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به عنوان کانون این مخالفت در می آید و فاطمه علیها السلام در این کشمکش، نقش پشتوانه پر قدرت علی علیه السلام را ایفا می کند و حتی در بعضی موارد پیشتاز ابراز مخافت می شود تا جائی که از درگیر شدن با دشمن نیز نهراسید.»
«علی بن ابی طالب علیه السلام جهت اعاده حق خویش حتی مردم را به بیعت خود فرا می خواند.از جمله این حرکت ها، رفتن حضرت علی علیه السلام و حضرت فاطمه علیها السلام به مجالس انصار است که از آنها طلب یاری می کردند.امام علی علیه السلام برای آنکه بر مسلمین اتمام حجت شود تا بعدها کسی سکوت امام را دلیل بر انصراف ایشان از رهبری اسلامی تلقی ننماید و نیز برای اعتراض به دستگاه حاکم، به در خانه های مسلمانان مدینه آمد و آنها را به یادسفارشات پیامبر صلی الله علیه و اله در زمینه خلافت بعد از خود انداخت و از آنها برای ارجاع رهبری به مسیر اصلی اش کمک خواست.»


«آن حضرت… در همان روزهای نخست، دست زن و فرزندان خود را گرفت و به خانه های انصار رفت تا حق از دست رفته خود را بازیابد. این اصرار در حدی بود که او را متهم کردند که حریص بر خلافت است.بنابراین مسلّم است که امیرمومنان علیه السلام ، به مقابله با جنبش ارتجاعی و بازگشت جاهلی برخاست.»«اگر فعالیت های امام علیه السلام در این باره نبود، چه بسا آیندگان درباره خلیفه بلافصل بودن امیرمومنان علیه السلام شک می کردند، و این احتمال قوت می گرف که رسول خدا صلی الله علیه و آله اصرار خود بر خلافت امیرمومنان علیه السلام را نسخ کرده است.او به نیکی دریافته بود که سکوت مطلق ممکن است با توجه به حجم گسترده تبلیغات دستگاه کودتا در افکار عمومی به عنوان تأیید حادثه سقیفه قلمداد شود و برای مردم آن روزگار و همیشه تاریخ، دلیلی بر حقانیت حاکمان کودتا شمرده شود. پس می بایست سکوت را شکست.»
« در این مسئله، یاران نزدیک حضرت، او را همراهی می کردند و بعضی از صحابه نزدیک پیامبر چون: ابوذر، سلمان، خالدبن سعید، ابوایّوب انصاری، عثمان بن حنیف، براء بن عازب، در مسجد مدینه، رسماً حمایت گسترده ای از حق علی ابن ابی طالب علیه السلام کردند.»«سخنان آنان به گونه ای صریح و گویا بود که ابوبکر سه روز از خانه بیرون نیامد، تا سرانجام در روز سوم، شماری بسیار از هواخواهانش- با شمشیر کشیده- او را از خانه بیرون آوردند و به منبر نشاندند و دیگران را با شمشیر تهدید کردند که دیگر حق ندارند مانند آن سخنان را به زبان آورند. پس از آن بود که احدی جرئت نکرد سخن بگوید.»


تمام شواهد تاریخی حاکی از آن است که آن حضرت علیه السلام جهت اعاده حق غصب شده خویش از انجام هر گونه اقدامی که برای ایشان امکان پذیر بود و شرایط زمانی اجازه آن را می داد، کوتاهی نفرمودند. همچنین، شواهد تاریخی حاکی از احتجاج های کوبنده ایشان می باشد:« ابوبکر در همان روزهای نخست خلافت، برای امام علیه السلام پیام فرستاد که خواسته خلیفه رسول خدا صلی الله و علیه و آله را برای بیعت اجابت کند.امام علیه السلام به قاصد فرمود: چه زود به رسول خدا صلی الله و علیه و آله دروغ بستید؛ او و اطرافیانش خوب می دانند که خدا و رسولش جز مرا خلیفه نکرد.چون امام علیه السلام را به مسجد بردند، در ابتدای برخورد با ابوبکر، به وی فرمود: … آیا دیروز به امر رسول خدا صلی الله و علیه و آله با من بیعت نکردی؟


امام علیه السلام خطاب به مسلمانان حاضر در مسجد، همه آن چه را پیامبر صلی الله و علیه و آله در روز غدیر خم فرموده بود، یادآور شد و آنان را به خدا سوگند داد که آیا آن سخنان را شنیده اند یا نه.حاضران جواب مثبت دادند و حتی ابوبکر نیز تأیید کرد. برابر گفته زید بن ارقم ، دوازده بدری به صحت سخن امام علیه السلام گواهی دادند و بحث در مسجد بالا گرفت و سرو صدا بلند شد. عمر از ترس این که مردم به امام علیه السلام متمایل شوند، مجلس را بر هم زد و مردم از مسجد رفتند.»
این سندهای تاریخی نشان می دهند که آن حضرت علیه السلام در سخت ترین شرایط، یعنی در زمانی که می خواستند ایشان را با تهدید به قتل، وادار به انجام بیعت با ابوبکر نمایند، به نصوص خلافت خویش استناد جسته و با طرح مباحث امامت و ارائه مکتب خلافت، سعی در بازگرداندن حق غصب شده خویش داشته اند.«علی علیه السلام پیوسته در دوران خلافت خلفا از بیان این مطلب که خلافت، حق طلق  اوست خود داری نمی کرد.»


علی علیه السلام از اظهار و مطالبه حق خود و شکایت از ربایندگان آن خودداری نکرد، با کمال صراحت ابراز داشت و علاقه به اتحاد اسلامیرا مانع آن قرار نداد.این که علی بن ابی طالب علیه السلام از حقانیت خود هیچ نگفته باشد نظری بر خلاف واقعیت تاریخی است.دقت و توجه در نقل های مطرح شده، به وضوح ثابت می کند که آن حضرت علیه السلام هرگز از حق خود نمی گذرند و هیچ گاه از آن صرفنظر نمی کنند و به هیچ روی آن را به خلفا واگذار نمی نمایند؛ چه رسد به آن که در این زمینه، خاموشی گزینند!؟حال، اگر در آن مقطع از تاریخ، شاهد بیدار سازی های پیاپی و مکرری از سوی امام علیه السلام نمی باشیم، دلایل آن را در جای دیگری (غیر از سکوت در برابر غصب خلافت) باید جُست.به راستی باید پرسید:«آیا مردمان آن روزگار، همه آن چه رسول خدا صلی الله وعلیه و آله در منزلت پسر عمویش علی علیه السلام بیان فرموده بود، یکسره فراموش کرده بودند تا انتظار رود علی علیه السلام یکایک آنان را به رعایت حق خویش بیدار سازد؟


کناره گیری آنها از علی بن ابی طالب علیه السلام از بی اطلاعی کامل ایشان به مرتبه معنوی آن جناب نبود تا با سخنرانی و اظهار مظلومیت، هوشیار شوند و به طرفداری از او قیام نمایند. رسالت او مانند وظیفه رسول خدا صلی الله و علیه و آله در اوایل بعثت نبود که ناچار باشد به منظور زمینه سازی برای بعثت و نشر اسلام، در جستجوی یاور باشد.


در روزگار پس از پیامبر صلی الله علیه و آله، آن که می خواست علی بن ابی طالب علیه السلام را پیشوای خود قرار دهد، به قدر لازم او را می شناخت و آن که پیرو دیگری بود، چنان نبود که با اندرز علی علیه السلام ، یکباره به حمایت از وی برخیزد و از انگیزه های مخالفتش کاسته گردد.تحلیل صحیح از مواجهه امیرالمومنین علیه السلام با غصب خلافت امیرالمومنین علی علیه السلام به جهت انجام وظایفی که در جایگاه تصدی مقام امامت و در مسیر حفظ دین اسلام، از جانب خدای متعال بر عهده داشتند، نوع و شیوه خاصی از برخورد با غصب خلافت و غاصبان آن را – به ویژه پس از حمله به خانه فاطمه علیها السلام- در پیش گرفتند که اصطلاحاً بدان «سکوت» گفته می شود.


سکوت امام علیه السلام ، نه به معنای واگذاری حق خویش به خلفا و گذشتن از آن؛ و نه به معنای عدم طرح خلافت و صرفنظر نمودن از آن، بلکه تنها و تنها به معنای انصراف از « قیام با شمشیر» در مقابل غاصبان خلافت- آن هم (حدوداً) پس از بیست روز مقاومت سرسختانه در مقابل کودتاچیان و تلاش گسترده برای براندازی حکومت نامشروع ابوبکر- می باشد.«به هر سان، امام علی علیه السلام برای بازگردانیدن خلافت به جایگاه راستینش بسیار کوشید، اما کوتاهی مسلمانان سبب شد که حضرت نتواند به موفقیت دست یابد.اگر حضرت به مخالفت خود ادامه می داد، نه تنها کنار زدن ابوبکر امکان نداشت، بلکه جان خود را به خطر می انداخت.»
«نکته سومی نیز وجود داشت و آن جو وحشتی بود که دستگاه حاکم بر جامعه اسلامی مسلط ساخته بود.»
برای مثال:« در پی بیعت سقیفه نشینان با ابوبکر، برخی به مخالفت برخاستند. با اشاره عمر، گروهی حباب بن منذر را به زیر لگد گرفتند و در دهانش خاک ریختند و بینی او را شکستند.سعد [بن عباده] را تا آستانه مرگ کتک زدند.هر کس فریادی بر می آورد، دهانش را پر از خاک می کردند. در مسیر بازگشت مهاجران به سوی مسجد، یاران عمر هر که را می یافتند پیش می کشیدند و دستش را به نشانه بیعت به دست ابوبکر می مالیدند و روانه اش می کردند.


در آن معرکه، بادیه نشینان قبیله أسلم وارد مدینه شدند و چون سرکرده مهاجران، از قبل به ایشان وعده داده بود که اگر ما را یاری کنید به شما آذوقه فراوان می دهیم؛ با چماق، بر سر و روی مردم می زدند تا به اجبار، با خلیفه جدید بیعت کنند.عمر بارها می گفت: زمانی به پیروزی اطمینان یافتم که أسلمیان وارد مدینه شدند.آنها با مهاجران پیوند داشتند و جمعیت ایشان چنان انبوه بود که راه کوچه ها برای عبور تنگ آمد.»


«حقیقت آن است که کوشش های آمیخته با خشونت برخی صحابیان سالخورده و سرشناس برای عهده داری جانشینی پیامبر صلی الله و علیه و آله، گویای تصمیمی عمیق بر کنارگذاری خاندان پیامبر از حکومت بود و داماد پیامبر علی بن ابی طالب علیه السلام، از این حقیقت به خوبی آگاه بود و شاید همین امر، وی را از دفاع جدی از حق خود بازداشت… زیرا ریاست خواهی مخالفان خود را در اوج می دید و کمترین دفاع، آنان را به رفتارهایی به مراتب پرخشونت تر و مخاطره انگیزتر وا می داشت.»


بنابراین:« حضرت با در نظر گرفتن واقعیت های سیاسی موجود در جامعه مسلمین، صبر پیشه کردن را جایز دانسته؛ چرا که برای هر اقدامی نیاز به نیروهای کارآمد و معتقدی داشت که او در آن هنگام از آن بی بهره بود.
حضرت محمد صلی الله و علیه و اله وقوع چنین ایامی را به علی بن ابی طالب علیه السلام خبر داده بود و به وی گفته بود که: امت پس از من به تو خیانت می کند. اگر یارانی یافتی قیام کن و گرنه سکوت اختیار کن.»
«مقصود ما از سکوت امام علیه السلام، ترک مبارزه مسلحانه است و گرنه حضرت هرگز از ادعای خود که حکومت اسلامی حق قطعی وی بوده، دست برنداشته و در تمام دوران حکومت خلفا و پس از آن نیز دائماً به آن اشاره می کند.» «شک نیست که اگر فرزند ابوطالب بیش از آن چه کرد، مردم را به دفاع از خویش فرا می خواند، مخالفان وی، در پایمال کردن حق او و خاندان نبوی بیشتر می کوشیدند.» در شرایطی که ترسیم گردید، هر گونه جهاد مسلحانه،جز کشته شدن امیر المومنین علیه السلام و پایمال شدن خون آن حضرت علیه السلام، حاصلی در پی نداشت.بدیهی است که وقوع چنین حادثه ای، بهترین فرصت برای تحقق آمال صحابیان سالخورده! و پیشکسوتی! بود که سالیان متمادی ، «ریاکارانه و منافقانه» گرد رسول خدا صلی الله و علیه و اله حلقه زده بودند.


در پی شهادت فرزند ابوطالب علیه السلام – که به شهادت رسیدن معدودیاران با وفای ایشان را نیز به همراه داشت-، مهاجرین منافق که با نقابی از تقدس، چهره واقعی خود را پنهان می داشتند، نه تنها قادر بودند تا با «عوام فریبی»، خون امام علیه السلام را پایمال کنند؛ بلکه از آن پس، به راحتی می توانستند دین مبین اسلام را از محتوای واقعی آن تهی ساخته و مرحله تحریف دین را با سرعتی هر چه تمام تر طی نمایند؛ به گونه ای که پس از اندک زمانی، هیچ اثری از تعلیم حقیقی اسلام باقی نمی ماند.


از سوی دیگر، حزب بنی امیه به رهبری ابوسفیان، با مشاهده جای خالی حافظ اصلی دین اسلام (علی بن ابی طالب علیه السلام) و شیعیان باوفایش، آغازگر جنگی خانمان سوز برای تصاحب دوباره قدرت می گردید و در نهایت، پس از تصاحب حکومت، به راحتی جامعه مسلمانان را به سر منزل ارتداد و بت پرستی فرود می آورد.به عبارت دیگر، با گذشت اندک زمانی از شهادت امیر المومنین علیه السلام، دین اسلام به طور کامل «محو و نابود» می گردید.لذا، با یک نگاه واقع بینانه به شرایط حساس آن مقطع از تاریخ، در خواهیم یافت که «حفظ اسلام از خطر نابودی و ارتداد» منوط به «حفظ جان امیرالمومنین علیه السلام» گردیده بود.دلیل پرهیز امام علیه السلام از جهاد شهادت طلبانه، سر حمایت ها و دفاع خون بار حضرت زهرا علیها السلام از جان امیرالمومنین علیه السلام و نیز پیشتازی حضرت زهرا علیها السلام در عرصه مبارزه با طاغوت حاکم را در همین نکته می توان جستجو نمود.


منبع:علی لباف / غروب سرخ غدیر/انتشارات منیر/ تهران چاپ اول ۱۳۷۸

جايگاه غدير در قلوب مؤمنين
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در سه شنبه بیستم اسفند 1392 |

فرا رسيدن عيد سعيد غدير را به همه مسلمانان جهان مخصوصاً شيعيان مولي الموحدين اميرالمؤمنين، علي بن ابيطالب عليه السلام تبريك عرض نموده و از درگاه خداوند متعال خواستار آنيم که ما را از پيروان الهي آن پيشواي الهي و وصي و خليفه بلا فصل رسول اكرم صلي الله عليه و آله و سلم قرار داده، توفيق تشيّع راستين را نصيب ما فرمايد.و از خداوند متعال سعادت و سلامت براي همه جوامع مسلمانان مخصوصاً ملت مظلوم فلسطين را خواهانيم.به همين مناسبت همراه شما خواننده گرامي به برررسي اسناد و روايات اين روز مي پردازيم، گر چه بضاعت كم؛ دست ما كوتاه و خرما بر نخيل، لكن آب دريا را اگر نتوان كشيد، زان به قدر تشنگي بايد چشيد.

 

آنگاه كه پيامبر اعظم صلي الله عليه و آله وسلم پايه هاي دين اسلام را در جهان استحكام بخشيد براي تكميل و اكمال دين نيازمند امر مهمي بود كه در آخرين سفر حج خداوند در غدير خم به او فرمان تعيين جانشيني و امامت علي عليه السلام را داد.« أَليَوم أَكمَلتُ لَكُم دينَكُم؛ امروز دين شما را كامل كردم» (1)آري امامت علي عليه السلام كامل كننده دين راستين اسلام ناب محمدي صلي الله عليه و آله و سلم و بي ولايت ايشان ناقص است. زيرا ايمان با ولايت علي عليه السلام تحقق مي يابد.مسلمان ايمانش آنگاه تحقق مي يابد كه ولايت امام علي عليه السلام را پذيرفته و در تمام زندگي خود تحقق دهد.به اميد روزي كه در ولاي اميرالمؤمنين علي عليه السلام ايمانمان كامل و در ايمان مستقر؛ استقرار يابيم.

 

غدير

«يَا أيُّهَا الرَّسوُلُ بَلِّغْ مَا أُُنْزِلَ إلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَْغْتَ رِسَالَتَهُ وَ اللهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِِ إنَّ اللّهَ لاَ يَهدِي القَومَ الکَافِرينَ؛ اي پيامبر به مردم برسان آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده، و اگر رسالت او را نرساني؛ تبليغ نکرده اي و خداوند تو را از مردم حفظ خواهد کرد، همانا خداوند گروه کافران را هدايت نمي کند»رسول گرامي اسلام صلي الله عليه و آله و سلم در آخرين حج خويش براي وداع کعبه آماده مي شود، امت نيز آماده مي شوند تا با پيامبر محبوب خويش وداع کنند، زماني که اعلان شد پيامبر گرامي اسلام آماده آخرين حج خويش است، مردم گروه گروه و يا به تنهايي راهي مکه شدند تا در اين سفر مبارک همراه رسول اکرم صلي الله عليه و آله و سلم مناسک خويش را به جاي آورند. آخرين مناسکي که افتخار همراهي پيامبر را در انجام آن پيدا مي کردند.

 

در همين زمان و مکان مقدس، آيه تبليغ که در بالا آورديم بر پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم نازل شد، اي پيامبر، آنچه خداوند به تو فرمان داده ابلاغ کن.يک سؤال در ذهن متصور مي شود، اين امر عظيم اگر پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم آن را تبليغ نکند رسالت را نرسانده چيست؟مگر نه اين است، پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم وحي الهي را از روز نزول قرآن يعني طي بيست و سه سال و تا قبل از آيه تبليغ به مردم ابلاغ مي فرمود، و مگر نه آنکه در اين راه زحماتي را متحمل شد که هيچ پيامبري قبل از آن حضرت متحمل نشده بود؟اين موضوع چيست؟ که با تمام رسالت با آن عظمت و سنگيني در يک رديف قرار گرفته است؛ اگر پيامبر آن را تبليغ نکند رسالت را تبليغ نکرده است؟سؤال ديگر آنکه آيا در تبليغ اين امر آنقدر خطر و ترس بر جان مقدس پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم وجود دارد که در تبليغ کل رسالت با همه عظمتش نيست، تا آنکه خداوند وعده حفظ و عصمت مي دهد؟ و چه کساني هستند که جان رسول اکرم را در آن روز تهديد مي کنند در حالي که آن حضرت در مکه بين اصحاب خويش است؟

 

اکمال دين، اتمام نعمت

در تاريخ حجة الوداع واقعه مهمي بعد از نزول آيه تبليغ اتفاق نيفتاده ، که پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم مأمور به تبليغ آن باشد غير از آنچه آن بزرگوار در هيجدهم ذي الحجه سال دهم انجام داد، و آن واقعه نصب اميرالمؤمنين علي بن ابيطالب عليه السلام به ولايت و امامت بود، بعد از آن آيه مبارکه اکمال دين و اتمام نعمت نازل شد « الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُم الإِسْلاَمَ دينًا ؛ امروز دين شما را کامل کردم و نعمت خويش بر شما تمام گردانيدم، و راضي شدم اسلام دين شما باشد.»

آري، اين روز همان روز غدير است، روزي که پروردگار متعال از اکمال دين و اتمام نعمت خبر داد، و به اين دين کامل، براي مسلمانان راضي شد، پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم؛ امير المؤمنين علي بن ابيطلب عليه السلام را به عنوان خليفه و امام و ولي بعد از خود بر مسلمانان در امور دين و دنيا نصب فرمود.

 

جايگاه غدير در قلوب مؤمنين

از همان روز «غدير» در وجدان مسلمانان جايگاهي عميق پيدا کرد، با نفوس آنان در آميخت، و رکني از اعتقادات آنان شد، در تفسير آيات و روايت حديث و سنت دخيل شد، و از روز مبارک فرهنگ و ادب خاصي سرچشمه گرفت، و جايگاهي خاص در تاريخ و تمدن اسلامي يافت، و مسير عده اي از مسلمانان عالم را همچون چراغي تابان روشن کرد.روز غدير بزرگترين اجتماع مسلمانان در روي زمين بود، زيرا محل جدا شدن قافله هايي بود که از جمله حجةالوداع با پيامبر خويش باز مي گشتند، زيرا همانطور که قبلاً نوشتيم معيت بسياري که شوق همجواري پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم را در اين سفر داشتند و با علم به اينکه اين حج، آخرين حج ايشان است به مکه آمده بودند.

 

مسلمان پس از آنکه مناسک حج را در رکاب نبي اعظم صلي الله عليه و آله و سلم به جاي آوردند، خاتم النبيين را تا بيرون مکه بدرقه نمودند، آن حضرت همه را قبل از آنکه به اوطان خويش بروند در آنجا جمع نمود، و در بين انبوه جمعيت سخن گفت، در اين سخنراني، آن حضرت چيزي را ابلاغ کرد که اگر نکرده بود به فرموده قرآن رسالت را نرسانيده بود.استمرار و بقاي اسلام را بايد دانست که غدير يک واقعه زودگذر و يا شعله اي فراگيرد و سپس فرو ميرد، و يا خورشيدي که طلوع کند و سپس به غروب گرايد، و يا برقي برجهد که پس از آن ظلمت حاکم شود، نبود؛ بلکه غدير نور افشاني بر زندگي انسانيت و ادامه طلوع اسلام بود که صبح و ظهر و عصر و شب ندارد، بلکه نوري است بادوام و مستدام بر قلوب مؤمنين و شيعيان اميرالمؤمنين علي عليه السلام تا روز قيامت.تأکيدات پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم در اين روز مبارک سهم بزرگي در بقاي نام و رسالت غدير دارد، زيرا آن حضرت در مقابل تهديدها رو در رو ايستاد، همان تهديدهايي که خداوند وعده حفظ از آنها را به او داده بود، و زحمت ايستادن و ايراد خطابه در آن روز گرم و طاقت فرسا را تحمل کرد، و تاج ولايت بر فرق مبارک اميرالمؤمنين علي عليه السلام گذاشت، و از تمام حاضران براي آن حضرت بيعت گرفت و حجت را بر همگان تمام کرد.

 

حديث غدير و روايات

باري، حديث غدير، اين واقعه تاريخي را علماي شيعه و سني در کتب خود آورده اند و چنين باور دارند که اين آيه، در حجةالوداع هيجدهم ذي‌الحجّه سال دهم هجرت در غدير خم براي اعلام جانشيني علي، امام اول شيعيان، از سوي خداوند بر پيامبر اسلام نازل شده‌است.سند اين حديث در کتب(اسباب‌النّزول، واحدي، صفحه ۱۶۵؛ الدّرالمنثور، جلد ۳، صفحه ۱۱۷؛ شواهد التنزيل، جلد ۱، صفحه ۲۵۰ ) نيز آمده است. و ما در اين مقاله به آنچه اهل سنت نقل کرده اند اکتفا مي کنيم، سپس به طور اختصار در سند حديث و دلالت آن به ياري خداوند متعال بحث مي کنيم. لازم به ذکر است براي اختصار فقط به ترجمه روايات اکتفا مي کنيم.

 

احمد حنبل يکي از ائمه اهل سنت در کتابش آورده است:« براء بن عازب از معروفين صحابه، حديث غدير را چنين نقل کرده است: ما با پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم در سفر بوديم، در غدير خم فرود آمده و منزل کرديم، نداي نماز جماعت سر داده شد، براي پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم زير دو درخت که آنجا بود فرشي گستردند، آن حضرت نماز ظهر را خواند، سپس دست علي ابن ابيطالب را گرفت و خطاب به مردم چنين فرمود: آيا نمي دانيد که من أولي بر هر مؤمني هستم از خود او؟ گفتند: مي دانيم، سپس دست علي عليه السلام را گرفت و فرمود:" مَن کُنتُ مَولاهُ فَعَليٌ مَولاهُ، أَللَّهُمَّ وَال مَن وَالَاهُ وَ عَادِ مَن عَادَاهَ؛ يعني هر کس که من بر او ولايت دارم علي بر او ولايت دارد، خداوندا دوست بدار هر که او را دوست دارد، و دشمن بدار هر که او را دشمن دارد»براء مي گويد: سپس عمر آن حضرت را ملاقات کرد و گفت:« گوارا باد بر تو اي پسر ابيطالب، تو امروز مولاي هر مرد مؤمن و زن مؤمني شدي » (2)

 

ديگر راويان

متقي در کنزالعمال جلد 6 صفحه 397 نيز مانند حديث احمد بن حنبل را نقل کرده است.محب طبري در کتاب الرياض النضره جلد 2 صفحه 169 همانند حديث احمد بن حنبل را نقل کرده است.در مناقب از عمر حديث را نقل کرده و در آخر آن کلام پيامبر را نقل کرده که فرمود: ياري کن کسي که او را ياري کند، و دوست بدار کسي که او را دوست دارد، و دشمن بدار کسي که او را دشمن مي دارد.حاکم در کتاب مستدرک جلد 3 صفحه 109 از زيد بن ارقم روايت کرده که گفت: زماني که رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم از حجةالوداع برگشت و در غدير خم منزل فرمود، زير سايه درختان مردم را جمع کرده و چنين فرمود: «گويا که مرا خوانده اند و بايد از دنيا بروم همانا من در بين شما دو چيز گرانبها به يادگار مي گزارم که يکي از ديگري بزرگتر است. اول کتاب خدا، دوم عترت و اهل بيتم، به هوش باشيد که پس از من چگونه با آنها رفتار خواهيد کرد، زيرا آنان هرگز از يکديگر جدا نخواهند شد تا آنکه کنار حوض کوثر بر من وارد شوند؛ سپس فرمود: خدا سرپرست من، و من سرپرست هر مؤمني هستم، و سپس دست علي عليه السلام را گرفت و فرمود: هر کس من مولاي او هستم علي ولي اوست، خداوندا دوست بدار هر که او را دوست دارد، و دشمن بدار دشمن او را.»

 

سپس حاکم بعد از آنکه حديث را ذکر کرده است مي گويد: اين حديث صحيح است. و بسياري از اهل سنت حديث را نقل کرده اند که از آن جمله سيوطي در کتاب «الدرالمنثور» در تفسير آيه «النبي أولي بالمؤمنين من أنفسهم» و فخر رازي در تفسير آيه «يا ايهاالرسول بلغ ما انزل اليک من ربک» اين حديث را آورده اند.

همچنين ابو نعيم در حلية الأولياء جلد 5 صفحه 26، خطيب بغدادي در تاريخ جلد 8 صفحه 29 و جلد 12 صفحه 243، و نسائي در خصائص صفحات 26، 25، 23، 22، 21 و ابن حجر در « الإصابة » در موارد متعدده مثل جلد 1 بخش 1 صفحه 319، و جلد 2 بخش 1 صفحه 57، و جلد 3 بخش 1 صفحه 156، و همچنين در اسدالغابة، و مشکل الآثار، و فيض القدير، و مجمع هيثمي و ساير کتبي که به علت اختصار از آوردن نام آنها چشم پوشيديم صحت اين روز مبارک را نقل کرده اند.

 

شأن نزول آيه تبليغ؛ اکمال دين

در مورد شأن نزول اين دو آيه نيز به کتب اهل سنت مراجعه کرده و از آنها رواياتي نقل مي کنيم :

 

الف) خطيب بغدادي در کتاب تاريخ بغداد جلد 8 صفحه 290 به سند خود از ابو هريره روايت کرده است: هرکس روز هيجدهم ماه ذي الحجه را روزه بدارد، خداوند براي او ثواب شصت ماه روزه را مي نويسد، و اين روز غدير خم است.

هنگامي پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم دست اميرالمؤمنين علي عليه السلام را گرفت و گفت: آيا من سرپرست و ولي مؤمنان نيستم؟

مردم گفتند: آري يا رسول الله

سپس پيامبر فرمودند: هر کس من سرپرست و مولاي اويم علي نيز سرپرست و مولاي اوست.

در اين هنگام بود که عمر به امير المؤمنين گفت: مبارک باد بر تو، مبارک باد بر تو اي پسر ابيطالب، تو مولاي من و مولاي هر مسلماني شدي.

 

آنگاه خداوند متعال آيه مبارکه «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُم الإِسْلاَمَ دينًا» را نازل فرمود. خطيب بغدادي در همين کتاب به سندي ديگر، اين روايت را نقل کرده است.

 

ب) سيوطي در تفسير الدرالمنثور در تفسير آيه فوق الذکر از ابن مردويه و ابن عساکر نقل کرده که آن دو از أبي سعيد خُدري روايت کرده اند:" هنگامي که رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم در روز غدير علي عليه السلام را به امامت و ولايت نصب فرمود، جبرئيل امين نازل شد و اين آيه مبارکه را آورد:« الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُم الإِسْلاَمَ دينًا»

 

ج) ابن مردويه و خطيب و ابن عساکر از ابي هريره نيز روايت کرده اند:« وقتي روز غدير خم شد، همان روز هجدهم ذي الحجه پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم فرمود: مَن کُنتُ مَولاهُ فَعَليٌ مَولاهُ...» سپس خداوند آيه تبليغ را بر آن حضرت نازل فرمود:«يَا أيُّهَا الرَّسوُلُ بَلِّغْ مَا أُُنْزِلَ إلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَْغْتَ رِسَالَتَهُ وَ اللهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِِ إنَّ اللّهَ لاَ يَهدِي القَومَ الکَافِرين »

 

واحدي در اسباب النزول صفحه 150 ؛ و فخر رازي در تفسير کبيرش در ذيل آيه تبليغ، داستان غدير خم و نصب اميرالمؤمنين علي عليه السلام را به امامت و ولايت نقل کرده اند.

 

پس از آن که پيامبر اسلام از بيم توطئه منافقان برضدّ اسلام، اعلام ولايت علي را به تأخير انداخت، فرشته وحي نازل شد و با نزول اين آيه، بر ابلاغ ولايت علي به مردم تأکيد کرد و حفاظت از گزند منافقان را به پيامبر وعده داد. پس از نزول اين آيه، پيامبر اسلام دستور توقّف مسلمانان در بيابان گرم و خشک غديرخم را صادرکرد و در برابر انبوهي از جمعيّت که تعداد آنها را از هفتادهزار تا صد و بيست هزار گفته‌اند، فرمان الهي يعني وصايت و جانشيني علي عليه السلام را به مردم ابلاغ کرد.

 

سند حديث غدير

اما سند حديث در اعلي مرتبه از صحت و قوت است، زيرا حديثي است متواتر که بزرگان و اجلاّء صحابه آن را روايت کرده اند، که مي توان از اين اشخاص نام برد.حضرت علي عليه السلام، عمار، عمر، سعد، طلحه، زيد ابن ارقم، براء بن عازب، ابو ايوب انصاري، جابر بن عبدالله انصاري، جابر بن سمرة، ابن عباس، ابن عمر، عامربن ليلي، قيس بن ثابت و هاشم بن عتبه و صدها نفر ديگر که ما از اسامي آنان به جهت رعايت اختصار خودداري مي کنيم.ابن حجر در تهذيب التهذيب جلد 7 صفحه 337 اسامي عده اي از صحابه را که حديث غدير را نقل کرده اند آورده است، سپس در صفحه 329 گفته است: ابن جرير طبري در کتابي چندين برابر اين افراد را ذکر کرده است و آن را حديث صحيحي دانسته است.

 

در فتح الباري جلد 8 صفحه 76 گفته است؛ حديث (مَن کُنتُ مَولاهُ فَعَليٌ مَولاهُ، أَللَّهُمَّ وَال مَن وَالَاهُ وَ عَادِ مَن عَادَاهَ) را ترمذي و نسائي آورده اند و طرق نقل اين حديث بسيار است، و ابن عقده آن را در کتابي مستقل با سندهاي صحيح آورده است.قندوزي در ينابيع المودة در باب چهارم گفته است: در مناقب محمد بن جرير طبري صاحب تاريخ معروف طبري روايت غدير را از هفتاد و پنج طريق نقل کرده و در اين باب يک کتاب نگاشته و نام آن را کتاب «الولاية» گذاشته است، سپس افزوده: ابوالعباس احمد بن محمد بن سعيد بن عقده نيز کتابي نگاشته و آن را «الموالاة» ناميده است. در اين کتاب از 105 طريق روايت را نقل کرده است.سپس مي نويسد: امام الحرمين استاد ابي حامد غزالي تعجب مي کرد و مي گفت: در بغداد يک جلد کتاب در دست فرد صحافي ديدم که روايات غدير در آن بود و روي آن نوشته شده بود «مجلد بيست و هشتم از طريق حديث من کنت مولاه فعلي مولاه؛ و به دنبال آن جلد بيست و نهم خواهد آمد.»آنچه بدان اشاره شد، تنها مقدار کمي از نوشته هاي فراواني است که پيرامون سند غدير از اهل سنت نقل شده و ما به همين بسنده کرديم.

 

دلالت حديث غدير

و اما دلالت حديث غدير بر انتصاب اميرالمؤمنان از طرف خداوند به وسيله پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم جهت خلافت و امامت بدون هيچ شبهه اي براي همه معلوم است، خداوند متعال و خاتم النبين حجت بر مردم تمام کردند.توضيح مطلب آنکه لفظ «مولي» در لغت داراي معاني متعددي است از جمله مالک، بنده، آزاد کننده، دوستدار، همسايه، هم قسم و هم پيمان، قبيله، کمک کار، دوست و امثال اين معاني از کاملترين اين معاني، بلکه مشهورترين و ظاهر ترين اين معاني است.به هر حال مراد و مقصود پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم در حديث غدير جز اين نيست، و اين مدعا با قرائني که ذيلاً مي آوريم ثابت مي شود.

 

اعتراف گرفتن رازگونه

قول آن حضرت که فرمود: آيا من أولي بر مؤمنان از خودشان نيستم؟ و بعد از آنکه اصحاب جواب مثبت دادند، فرمود: هر کس من مولاي او هستم علي نيز مولاي اوست، و اين دليل واضحي است که معني کلمه «مولي» أولي به تصرف از خود آنان، و در غير اين صورت فرمايش آن حضرت که ابتدا از آنان اعتراف گرفت شخص رسول اکرم صلي الله عليه و آله و سلم، أولي بر آنان است از خودشان لغو و بي فايده مي شود.

 

اهميت کلمه أولي

در بعض طرق روايت غدير آمده است: همانا خداوند سرپرست من، و من سرپرست مؤمنان و أولاي بر آنان از خودشان هستم، و هر کس که من مولاي او هستم علي مولاي اوست، حضرت کلمه «أولي بهم من انفسهم» را بيان و تفسير فرمايش قبلي خود که فرمودند: من مولاي مؤمنان هستم قرار داد.تصريح آن حضرت در بعض نقل هاي حديث غدير به کلمه «أولي به من نفسه» يعني، از خود او بر خودش أولي هستم. بر اهميت اين امر مهم و پيام الهي مي افزايد.

 

رساندن پيام الهي

پيامبر به مردم فرمودند: آخر عمر من است، و مسلّم است پيامبري سالها زحمت کشيده و اذيت و آزار از مشرکان ديده تا دين اسلام را در بين مردم رواج داده است، مردم را بعد از خود بي سرپرست نمي گذارد، و جاي اين نگراني آخر عمر آن حضرت است، و کسي که از دنيا مي رود و در جمع زيادي قبل از مرگ خود صحبت مي کند اگر پيامبري باشد که بعد از او پيامبري هم خواهد آمد مهم ترين دل مشغولي او امت است که بعد از او بدون رهبر و امام نمانند، امامي که مردم پس از پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم به او اقتدا کنند و دنبال هر صدايي نروند و زحمات آن وجود مقدس بدون نتيجه نماند، پر واضح است که در صدد بيان اينکه هر که را من دوست دارم او را دوست بداريد و يا امثال اين معاني نيست.

 

عظمت امر مهم

مجموعه کارهايي که پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم در اين روز مبارک انجام داد دلالت بر عظمت امر مهم مي کند، و اين مهم نمي تواند چيزي غير از نصب امام و جانشين باشد، زيرا آن حضرت آخرين حج خويش را انجام داد، به مردم اعلام کرد که به زودي از دنيا مي رود، در غدير خم که محل تفرق حاجيان و کوچ به وطنشان بود ايستاد و گفت: همه جمع شوند، زير سايه هاي درختان بزرگ منزل فرمود و گفت: آنجا را آب و جارو کنند، عمامه اي بر سر اميرالمؤمنين علي عليه السلام گذاشت، سپس نماز خواند، و پس از نماز خطبه اي طولاني خواند، و بعد از آن دست علي عليه السلام را بلند کرد و فرمود: من کنت مولاه فعلي مولاه و سپس آيه إکمال دين و اتمام نعمت نازل شد.با توجه به همه اين قرائن به خوبي معلوم است که اين اجتماع عظيم در آن روز گرم براي چه بوده است.

 

تبريک مخصوص

عمر و ابوبکر بعد از انجام مراسم به آن حضرت گفتند: گوارا باد بر تو اي پسر ابيطالب که مولاي ما و مولاي هر مؤمن و مؤمنه اي شدي. اين تعبير يعني تبريک مخصوص زماني است که شخص منصب و مقام جديدي پيدا کرده باشد، وگرنه چنانچه به معني دوست و ياور و امثال آن بگيريم مسلم است که اين صفات قبل از اين روز هم در اميرالمؤمنان علي عليه السلام وجود داشت.

 

انکار حارث بن نعمان فهري

انکار شخصي به نام حارث بن نعمان فهري که به پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم اعتراض کرد، دليل بر مدعاي ما است.داستان او از قراري که شبلنجي در کتاب نورالأبصار صفحه 71، و مناوي در فيض القدير جلد 6 صفحه 217 نقل کرده اند چنين است: شخصي به نام حارث بن نعمان فهري به پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم اعتراض کرد و گفت: تو ما را به چنين و چنان امر کردي و ما پذيرفتيم، سپس به همه اينها راضي نشدي تا آنکه دست عمويت را بالا برده و او را بر ما برتري دادي.اين اعتراض در مقابل نصب اميرالمؤمنين علي عليه السلام به امامت است که حارث و امثال او آن را برنتافتند و بر آن حضرت اعتراض کرد. و هنگامي پيامبر فرمود:« اين کار به فرمان خداوند کردم .»

 

حارث چاره اي نديد جز آنکه بر خود نفرين کند، اين کار را کرد و خداوند او را در همانجا هلاک کرد. و پر واضح است که اگر مقصود پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم آن بود يعني بگويد به علي کمک کنيد، يا علي را دوست داشته باشيد و امثال اينها، اينطور خشم حارث و امثال او به جوش نمي آمد.به هر صورت روايت غدير سند محکم و حجت بالغه اي بر خلافت بلافصل اميرالمؤمنان علي بن ابيطالب است.الحمدلله الذي جعلنا من متمسکين بولاية مولانا اميرالمؤمنين علي عليه السلام.

 

پي نوشت ها:

1- سوره مائده، آيه 67

2- مسند ج 4، ص 218

حديث ولايت و اكمال دين
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه بیستم بهمن 1392 |

عيد غدير خم و تعيين جانشينى براى رهبرى امت اسلامى از مهم ترين و عمده‏ترين مسايلى بود كه پيامبر اكرم (ص) از سوي خداوند براى دوام و عزت و شكوه اسلام و قرآن بايد انجام مي داد .و او در بازگشت از حجة‏الوداع آخرين رسالت‏خويش را انجام داد. زيرا خدايش فرموده بود: «يا ايها الرسول بلغ ما انزل اليك من ربك و ان لم تفعل فما بلغت رسالته والله يعصمك من الناس ان الله لا يهدى القوم الكافرين ؛اى پيامبر، آنچه از سوى پروردگارت بر تو نازل شده ابلاغ كن و اگر نكنى پيامش را نرسانده‏اى خداوند تو را از گزند مردم نگه مى‏دارد. خداوند گروه كافران را هدايت نمى‏كند.» (1)

در پى اجراى اوامر پروردگار و معرفى وصى و جانشين خود على‏بن‏ابى‏طالب(ع) آيه اكمال دين: «اليوم اكملت لكم دينكم و اتممت عليكم نعمتى و رضيت لكم الاسلام دينا ؛ امروز دين شما را كامل كردم و نعمت‏خود را بر شما تمام نمودم و اسلام را به عنوان آيين (جاودان) شما پذيرفتم‏» (سوره مائده، آيه 2) نازل و روز غدير جشن ولايت و وصايت‏شد.اگر چه اين اعلام عمومى، به فرمان خداوند صورت گرفت، ولى صرف نظر از جنبه آن، مى‏توانست‏ حاكى از دغدغه طبيعى معمار و بنيانگذار مكتب نسبت ‏به آينده امت ‏باشد، اين اقدام يك ضرورت اجتماعى اجتناب‏ناپذير بود، و از انتظارات عقلاى عالم به شمار مى‏آمد و آن حضرت حتى در زمان حيات خويش از آن مهم غفلت نمى‏ورزيد.

او مى‏دانست كه جامعه بى سرپرست مانند رمه بى‏چوپان كه هرلحظه درمعرض اختلاف، گسستگى و هجوم فرصت‏طلبان است. لذا هر وقت‏براى جنگ يا غزوه‏اى از مدينه خارج مى‏شد، شهر را بدون امير و خليفه وا نمى‏گذاشت، پس هنگامى كه سفرى ابدى در پيش رو داشت، چگونه ممكن بود امت را به حال خود واگذارد. (2)

اين بود كه در زير آفتاب سوزان بيابان تفتيده حجاز در ميان جمعى از بزرگان اصحاب، كوشيد تا رسالت ‏خويش را به پايان رساند. علماى شيعه و شمارى از دانشمندان اهل سنت‏ بر اين باورند كه سوره مائده، به ويژه آيه‏67، آخرين كلامى بود كه بر پيامبر(ص) نازل شد.بسيارى از علماى اسلام معتقدند كه آيه مزبور در روز هجدهم ذى‏حجه، پس از تمام شدن اعمال حجة‏الوداع در غدير خم و قبل از آنكه پيامبراسلام (ص) على(ع) را خليفه خود معرفى كند، نازل شده است آنها شأن نزول اين آيه را انتصاب على(ع) به جانشينى پيامبر(ص) مى‏دانند. (3)

و باز هنگام حركت‏به سوى تبوك به على(ع) فرمود: انت منى بمنزلة هارون من موسى الا انه لا نبى بعدى; نسبت تو به من مانند نسبت هارون به موسى است، جز اينكه پس از من پيامبرى نخواهد بود.پيامبر(ص) با اين سخن مقام وزارت، اختصاص در دوستى، برترى بر همگان و جانشينى در زمان حيات و پس از وفاتش را براى على(ع) ثابت كرد. زيرا قرآن كريم به تحقق همه اين موارد هارون گواهى مى‏دهد. (4)

 

ويژگي هاى على(ع) از نگاه پيامبر(ص)

پيامبر(ص) بارها به موقعيت معنوى على(ع)، فضايل آن حضرت، امتيازات او بر ديگران و مقام وصايت و وراثتش تاكيد ورزيده است.آن بزرگوار در گفتار بلندى به دخترش فاطمه(س) مى‏فرمايد:« اى فاطمه، آيا خشنود نيستى من تو را به همسرى كسى درآوردم كه اسلامش پيشتر از ديگران و دانشش بيشتر از همگان است؟ به راستى خداى تعالى به اهل زمين توجه فرمود، از ميان ايشان پدرت را برگزيد و او را پيغمبر قرار داد، دوباره به آنها توجه فرمود، از ايشان شوهرت را برگزيد و او را وصى قرار داد، خداى تعالى به من وحى فرمود: كه تو را به ازدواج او درآورم. اى فاطمه، آيا نمى‏دانى كه خداوند به خاطر بزرگداشت تو، تو را به همسرى بزرگترين، بردبارترين و دانشمندترين مردان، كسى كه پيش از ديگران اسلام اختيار كرد، درآورد؟»

فاطمه - عليها السلام - از اين سخنان خندان و شكفته شد، پس رسول خدا - صلى الله عليه و آله و سلم - به او فرمود: اى فاطمه، به راستى براى على هشت فضيلت است كه مانند آن به هيچ يك از پيشينيان و آيندگان داده نشده: او در دنيا و آخرت برادر من است و اين فضيلتى است كه هيچ كس داراى آن نيست. تو، كه بانوى زنان بهشتى، همسر او هستى، دو نتيجه و زاده رحمت [حسن و حسين] كه فرزندزادگان منند، فرزندان اويند، برادرش[جعفر بن‏ابى طالب] كسى است كه با دو بال در بهشت آرايش شده و با فرشتگان هر كجا خواهد پرواز مى‏كند، علم اولين و آخرين نزد اوست، او نخستين كسى است كه به من ايمان آورد، او آخرين كسى است كه هنگام مرگ با من ديدار مى‏كند و او وصى من و وارث همه اوصياست.

و باز رسول خدا (ص) به على (ع) فرمود: يا على، با تو مخاصمه و پيكار مى‏كنند و تو به سبب هفت‏خصلت و فضيلت‏بر ديگران پيروز مى‏شوى كه هيچ كس داراى آن هفت‏خصلت نيست:1. تو نخستين ايمان‏آورندگانى 2. در پيكار و جهاد با دشمنان دين از همگان بزرگتر و برترى 3. داناترين ايشان به روزهاى خدا هستى 4. در پيمان با خدا با وفاترين و پايدارترين آنهايى 5. با مردم مهربانتر از ديگرانى 6. در تقسيم بيت‏المال به خاطر رعايت مساوات بر ديگران برترى دارى 7. در فضيلت ها و مزيت ها در نزد خدا از همگان برتر و بزرگترى. (5)

 

غدير در سيره اهل بيت (ع)

اهل بيت پيامبر و امامان بر حق شيعه، كه نگاهبان اسلام حقيقى بودند و سعى داشتند آن را از خطرات دور سازند، از هر فرصتى بهره بردند تا غدير را زنده بدارند و آن خاطره گرامى و به ياد ماندنى را مطرح كنند، زيرا در تابش آفتاب غدير اهداف والاى پيامبر جامه عمل مى ‏پوشد و براى فتنه‏ انگيزى كج‏انديشان فرصت ‏باقى نماند.نگاهى گذرا به سيره فاطمه و اميرمؤمنان - عليهما السلام - و ديگر امامان راستين شيعه ما را با اهميت واقعه غدير و نقش عظيم و سرنوشت ‏ساز آن هدايت و نيكبختى بشر آشنا مى‏سازد.

 

فاطمه زهرا (س) بر مزار حمزه سيد الشهداء (احد)

روزى در احد بر مزار عموى پدرش «حمزه سيدالشهداء» ايستاده بود و عزادارى مى‏كرد. محمود بن‏لبيد فرصت را غنيمت‏شمرده، پس از عزادارى پرسيد: اى دختر پيامبر خدا(ص) آيا براى امامت و زعامت على بن‏ابى‏طالب(ع) از سخنان پيامبر خدا(ص) دليلى به ياد دارى؟

فاطمه فرمود:«و اعجبا انسيتم يوم غدير خم؟... اشهد الله تعالى لقد سمعته يقول: على خير من اخلفه فيكم و هو الامام و الخليفة بعدى و سبطاى و تسعة من صلب الحسين، ائمة ابرار، لئن اتبعتموهم وجدتموهم هادين مهديين و لئن خالفتموهم ليكون الاختلاف فيكم الى يوم القيامة ؛شفگتا! آيا حادثه عظيم غدير خم را فراموش كرده‏ايد؟... خدا را گواه مى‏گيرم كه خود شنيدم آن بزرگوار مى‏فرمود: على بهترين كسى است كه او را در ميان شما جانشين خود قرار مى‏دهم، على [عليه السلام] امام و خليفه بعد از من است.دو فرزندم حسن و حسين[عليهما السلام] و نه نفر از فرزندان حسين[ع] پيشوايان و امامانى پاك و نيك‏اند.اگر از آنان اطاعت كنيد، شما را هدايت‏خواهند كرد و اگر با آنها مخالفت ورزيد، تا روز قيامت تفرقه و اختلاف در ميانتان حاكم خواهد بود.» (6)

 

على(ع) و استدلال به غدير

سليم بن‏ قيس هلالى مى‏گويد: در زمان خلافت عثمان، در مسجد النبى(ص) نشسته بودم. جمعى از مردم نيز در مسجد در حال گفتگو بودند. على بن‏ابى‏طالب(ع) به پاخاست، سوابق خويش در خدمت‏به اسلام را برشمرد و همگى بر درستى گفتارش گواهى دادند حضرت درباره روز غدير خم فرمود:مردم درباره ولايت و وصايت از پيامبر خدا(ص) پرسيدند، در آن هنگام خداوند به پيامبرش فرمان داد تا خليفه و جانشين بعد از خود را معرفى كند و توضيح دهد، همان‏طور كه درباره نماز، روزه، زكات و حج جزئيات را بيان كرده است.آنگاه امام (ع) ادامه داد: «فنصبني للناس علما بغدير خم... فقال(ص): ايها الناس اتعلمون ان الله- عز و جل - مولاى و انا مولى المؤمنين و انا اولى بهم من انفسهم قالوا بلى يا رسول الله. قال(ص): قم يا على، فقمت. فقال: من كنت مولاه فعلى مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه‏؛

در غدير خم پيامبر خدا(ص) مرا چنين معرفى كرد: اى مردم، آيا مى‏دانيد كه خداوند ولى و سرپرست من است و من ولى و سرپرست‏شما مؤمنان هستم، و من نسبت‏ به جان هاى شما از خودتان سزاوارترم؟ همگى پاسخ دادند: چنين است اى پيامبر خدا.سپس فرمود: على به پاخيز. من برخاستم، آنگاه فرمود:هر كس من ولى و سرپرست او هستم على بن‏ابى‏طالب(ع) بر او ولايت دارد، بار خدايا دوست‏بدار هر كه على را دوست دارد، و دشمن بدار هر كه على را دشمن مى‏دارد.» (7)

 

غدير خم در خطبه امام مجتبى(ع)

حسن بن‏على(ع) در برابر طاغوت شام و مردم كوفه خطبه‏اى خوانده، مردم را به بالاترين نعمت از دست رفته، كه حاكميت اهل بيت(ع) بود، توجه داد. شايستگى و لياقت‏خويش و مشروعيت ‏خلافتش را متذكر شد و داستان روز بياد ماندنى غدير را چنين بازگو كرد: «وقد سمعت هذه الامة جدي - صلى الله عليه و آله - يقول: ما ولت امة امرها رجلا و فيهم من هو اعلم منه الا لم يزل يذهب امرهم سفالا حتى يرجعوا الى ما تركوه و سمعوه - صلى الله عليه و آله - يقول لابى: انت منى بمنزلة هارون من موسى الا انه لا نبى بعدى. و قد راوه و سمعوه(ص) حين اخذ بيد ابي بغدير و قال لهم: من كنت مولاه فعلي مولاه اللهم وال من والاه و عاد من عاده ثم امرهم ان يبلغ الشاهد منهم الغائب ثم قال... ؛

مردم سخن جدم پيامبر(ص) را به ياد دارند كه مى‏فرمود: هر گاه مردم كسى را به رهبرى خويش برگزينند در حالى كه لايقتر و آگاهتر از آن فرد وجود داشته باشد، براى خويش تيره‏بختى خريده‏اند مگر اينكه دوباره بدانچه رهاكردند و به فراموشى سپردند بازگردند و آنچه را كه از پيامبرشان در باره پدرم شنيده‏اند دنبال كنند، رسول خدا مى‏فرمود: اى على تو بعد از من مانند هارون پس از موسى هستى، او جانشين برادرش موسى بوده تو نيز جانشين و خليفه منى; تنها تفاوت [ميان آنها و ما] اين است كه بعد من پيامبرى و نبوت نخواهد بود. امام مجتبى(ع) سپس فرمود: اين مردم پيامبر خود را ديدند و سخنانش را در «غدير خم‏» شنيدند. در آن روز جدم رسول خدا(ص) دست پدرم(ع) را گرفت و در برابر آنان گفت: هر كس من مولا و سرپرست او هستم على مولاى او خواهد بود; خدايا، دوست‏بدار هر كس او را دوست دارد و دشمن بدار هر كس او را دشمن دارد... سپس جدم پيامبر(ص) دستور اكيد داد كه، حاضران مطالب غدير را به غايبان برسانند.» (8)

امام حسين(ع) و حديث غدير در منا

يك سال قبل از مرگ معاويه، امام حسين - عليه السلام - به زيارت بيت الله الحرام در مراسم پر شكوه، حج مشرف شد عبدالله بن‏عباس و عبدالله بن‏جعفر او را همراهى نمودند. آن سال عده زيادى از زنان و مردان بنى‏هاشم حضور داشتند. امام حسين(ع) در ايام تشريق آنان را در سرزمين منا جمع نمود در آن اجتماع عظيم بيش از هفتصد نفر از مردان تابعين و دويس نفر از صحابه پيامبر خدا(ص)گرداگرد وجودش زير خيمه حلقه زدند و منتظر سخنان امام خويش بودند، حضرت بپا خاست و پس از حمد و ثناى الهى فرمود:«شما شاهد و ناظر تجاوزات معاويه جنايتكار نسبت‏به ما و شيعيان هستيد و از آنها اطلاع داريد، سخنان مرا گوش كنيد و بنويسيد [تا براى آيندگان بماند] و به ديگر شهرها و قبائل و افراد مؤمن و مورد اعتماد خود برسانيد و آنان را دعوت به اداء حق ما (اهل بيت) كنيد ترس آن دارم كه وقتش بگذرد و حقوق ما مغلوب ستمگر گردد، گر چه خداوند بالاترين پشتيبان است. سپس فرمود: شما را به خدا سوگند: بياد نمى‏آوريد كه پيامبر خدا(ص) روز غدير خم پدرم على(ع) را وصى و امام بعد از خود قرار داد و حديث ولايت را بر شما خواند و فرمود همگى بايد اين پيام را به ديگران برسانيد پاسخ دادند: چرا ما به ياد داريم.» (9)

 

امام محمد باقر - عليه السلام -

فضيل بن‏يسار، بكير بن‏اعين، محمد بن‏مسلم، بريد بن‏معاوية و ابوالجارود همگى در محضر امام باقر(ع) بودند حضرت در باره ولايت على بن‏ابى‏طالب(ع) و روز غدير فرمودند:

«خداوند پيامبرش را مأمور به ولايت على [عليه السلام] كرد و اين آيه شريفه را نازل كرد: «انما وليكم الله و رسوله و الذين آمنوا الذين يقيمون الصلاة و يؤتون الزكاة‏» (10)

با نزول آيه فوق ولايت اولى الامر واجب گرديد و لكن عده‏اى نفهميدند اولى الامر چه كسانى هستند؟ خداوند به محمد - صلى الله عليه و آله - دستور داد تا آن را توضيح دهد و همانند نماز و زكات و روزه و حج مصاديق خارجى آن را روشن سازد. در آن هنگام اضطراب او را فرا گرفت و ترسيد عده‏اى بواسطه آن از آيين اسلام برگردند و او را تكذيب كنند او به خدا پناه برد در آن هنگام آيه تبليغ (يا ايها الرسول بلغ (11) … نازل گشت پيامبر خدا(ص) امر حق را اجرا نمود و در غدير خم ايستاد و فرمان اجتماع مردم و زوار بيت الله الحرام را داد و در آنجا على بن‏ابى‏طالب (ع) را ولى بعد از خود معرفى كرد و دستور داد آنانى كه در آنجا(غدير خم) بودند پيام خداوند (ولايت على(ع)) را به ديگر افراد برسانند.

 

امام صادق(ع) در مسجد غدير

حسان جمال مى‏گويد: همراه امام صادق(ع) از مدينه به مكه مسافرت كردم. در نزديكى ميقات جحفه، چون به «مسجد غدير» رسيديم امام - عليه السلام - به جانب چپ مسجد نگريست و فرمود: اين مكانى است كه پيامبر خدا(ص)، در روز غدير، على را جانشين خود معرفى كرد و فرمود: من كنت مولاه فعلى‏ ، مولاه.آنگاه امام(ع) به جانب ديگر نگاه كرد، جايگاه خيمه‏هاى ديگران را نشان داد و فرمود: سالم غلام ابوخذيفه و ابوعبيده جراح نيز در آنجا بود. گروهى از مردم چون على(ع) را بر روى دست پيامبر ديدند با حسادت به وى نگريستند و به يكديگر مى‏گفتند: به دو چشم او [پيامبر] نگاه كنيد، چگونه همانند ديوانه به اطراف خويش مى‏نگرد و قرار ندارد. در اين هنگام جبرئيل نازل شد (12) و اين آيات را بر پيامبر خدا(ص) قرائت كرد:«و ان يكاد الدين كفروا ليزلقونك بابصارهم لما سمعوا الذكر و يقولون انه لمجنون و ما هو الا ذكر للعالمين‏» (13)آنان كه كافر شدند، چون قرآن را شنيدند چيزى نمانده بود كه تو را چشم بزنند. آنها مى‏گفتند: او واقعاً ديوانه است، در حالى كه قرآن جز بيدارى و آگاهى براى جهانيان نيست. (14)

 

امام كاظم(ع) و مسجد غدير

عبدالرحمان بن‏حجاج گفت: خدمت موسى‏بن‏جعفر(ع) رسيدم. در حالى كه قصد سفر داشتم، از آن حضرت در باره مسجد غدير خم پرسيدم.

امام - عليه السلام - فرمود: در آن مسجد نماز بخوانيد كه فضيلت و ثواب بسيار دارد، پدرم [به هر كه عازم آن ديار بود] فرمان مى‏داد تا در مسجد غدير نماز بگذارد. (15)

امام رضا (ع)

الف) عرشيان و روز غدير

احمد بن‏ محمد بن ‏ابى ‏نصر بزنطى مى‏ گويد: در منزل امام هشتم على بن‏موسى‏الرضا(ع)نشسته بودم، جمع بسيارى نيز در منزل حضرت گرد آمده بودند كه گفتگو در باره روز غدير آغاز شد. بعضى از افراد وجود روز غدير را در صدر اسلام منكر شدند و بعضى آن را از شعائر اسلامى مى‏دانستند.دراين هنگام،على بن‏موسى‏الرضا(ع) فرمود: پدرم ازجدم«جعفر بن‏محمد» چنين نقل مى‏كرد:

آسمانيان روز غدير را بهتر از زمينيان‏مى‏شناسند، خداوند در بهشت‏برين ساختمان بزرگى را به خود اختصاص داده است. اين ساختمان از آجرهاى نقره و طلا ساخته شده، در آن صد هزار گنبد از ياقوت سرخ و صد هزار گنبد از ياقوت سبز وجود دارد، خاك و گل‏هاى به كار گرفته شده در اين قصر از مشك و عنبر است، در آن چهار جوى (يا رودخانه) به چشم مى‏خورد كه در هر يك از آنها خمر و آب زلال و شير و عسل جريان دارد. در اطراف اين جويبارها درختان انبوهى از ميوه‏هاى مختلف روييده، بر روى آنها پرندگانى پرواز مى‏كنند كه بدنشان از لؤلؤ و پرهايشان از ياقوت است; آنها با پرواز خويش‏صداهاى دلنوازى ايجاد مى‏كنند.

روز غدير در اين قصر بزرگ باز مى‏شود. فرشتگان و اهل آسمان ها تسبيح‏گويان به قصر داخل مى‏شوند. آن پرندگان به پرواز درآمده در جويبارها خود را مرطوب مى‏سازند و سپس به آن مشك و عنبر آغشته كرده، و عطرش را در فضاى ملكوتى قصر منتشر مى‏سازند. فرشتگان الهى به نام فاطمه زهرا(س) به يكديگر هديه مى‏دهند. چون پايان روز غدير فرا مى‏رسد، به فرشتگان گفته مى‏شود به جايگاه هاى خويش برگرديد شما تا سال آينده، مثل چنين روزى، از اشتباه و لغزش در امان هستيد و بدانيد همه اين موهبت‏ها به خاطر عظمت پيامبر ما محمد و وصى او على بن‏ابى‏طالب - عليهما السلام – است

ب) بركات عيد غدير

سپس على بن‏موسى‏الرضا(ع) رو به احمد بن‏محمد ابى‏نصر كرد و فرمود:

اى فرزند ابونصر، هر جا كه بودى روز غدير سمت مرقد امير مؤمنان - عليه السلام - بشتاب.

1 - خداوند گناهان شصت‏ساله هر مؤمن زيارت‏كننده او را مى‏آمرزد.

2 - خداوند، به بركت روز غدير دو برابر گروهى كه در ماه رمضان، شب قدر و شب عيد فطر آزاد مى‏كند، از آتش جهنم مى‏رهاند.

3 - پروردگار يك درهم انفاق به مستحق را هزار برابر پاداش خواهد داد.

 

سپس فرمود: روز غدير به برادران دينى خود برترى و فضيلت ده و مردان و زنان با ايمان را خوشحال و مسرور نما. (16)

 

پي نوشت ها:

1-- سوره مائده، آيه‏67

2- سوره مائده، آيه 3

3 - براى آگاهى بيشتر رجوع شود به كتاب «ماجراى سقيفه‏» نوشته محمدرضا مظفر، ترجمه سيد غلامرضا سعيدى، ص‏39

4- براى آگاهى بيشتر رجوع شود به كتابهاى «على در قرآن و حديث‏» و «تجلى امامت‏» تاليف سيد على‏اصغر ناظم‏زاده

5-  ارشاد، ج 1، ص 32

6- بحارالانوار، ج‏36، ص‏353 – 354؛ اسمى المناقب، علامه شمس‏الدين ابن‏جزرى، ص 32؛ نهج الحياه، ص 38

7- احتجاج طبرسى، ج 1، ص‏213 – 214

8- بحارالانوار، ج 10، ح 5، ص 144 – 138

9- الغدير، ج 1، ص 198

10-سوره مائده،آيه 55

11-سوره مائده، آيه 67

12- فاصله مسجد غدير با ميقات جحفه سه ميل (تقريبا 5760 متر) مى‏باشد. (معجم معالم الحجاز، ج 2، ص 124)

13- سوره قلم آيه 52 - 51

14- فروع كافى، ج 4، ص‏566

15- وسائل الشيعه، ج‏3، ص‏549

16- تهذيب الاحكام، ج‏6، ص 24

 

خوشه معرفت-پست ثابت
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه بیستم دی 1392 |


http://mobasherghadir.ir/image/image_gallery?img_id=18263

فَاخْزُن لِسَانَکَ کَمَا تَخْزُنُ ذَهَبَکَ وَوَرِقَکَ فَرُبَّ کَلِمَةٍ

سَلَبَتْ نِعْمَةً وَجَلَبَتْ نِقْمَةً.

همان‌گونه که طلا و نقره‌ات را نگاه می‌داری، زبانت را نیز نگاه‌دار،
بسا کلمه‌ای که نعمتی را سلب کند، و عذابی را نزد تو آورد.

Therefore, guard your tongue as you guard your gold and silver, for often one expression
snatches away a blessing and invites punishment
.

نهج‌البلاغه، حکمت 381





http://static.mihanblog.com//public/user_data/user_template/217/649222_photo_top.jpg






نهم ربیع الاول امتداد غدیر و آغاز امامت امام زمان(ع)
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در پنجشنبه نوزدهم دی 1392 |

امروز، خورشید مهربان‏تر از همیشه بیدار می‏شود. روز از شانه‏های تو آغاز می‏شود تا جهان، بزرگی‏ات را ببیند؛ چون بزرگی ابراهیم خلیل علیه‏السلام در برابر بتانی که فرو ریختند. ملکوت را در دست‏هایت به تماشا می‏گذارند تا رسولان بی‏رسالت دنیازده، بهشت را پیچیده در قنوتت به تماشا بنشینند. جهان، خلاصه‏ای از لبخند توست که امامتت را تمام آبشارها قیام می‏کنند و جنگل‏ها قامت می‏بندند. بزرگی؛ چون پیامبر گرامی اسلام صلی ‏الله‏ علیه ‏و‏آله . بزرگی؛ چون وحی، چون پدرانت ردای پیامبر صلی‏ الله ‏علیه ‏و‏آله بر دوشت آواز عدالت سر می‏دهد و شمشیر سرْ شکافته پدر بزرگوارت علی علیه‏السلام ، در دست‏هایت مشق عشق می‏کند. چشم‏هایت بوی مهربانی زهرا علیهاالسلام می‏دهد. امروز، روز بزرگی توست؛ بزرگی تو بزرگ‏تر از تمام پیامبران است. بزرگی تو سال‏ها خواهد بود؛ بزرگی تو از ازل آغاز شده و با ابدیت به پایان می‏رسد.

خدا از امروز، تو را بزرگ‏تر از هر کسی می‏خواهد. امروز از آن توست؛ مثل تمام فرداهای نیامده، مثل تمام دیروزها، مثل تمام روزها، هفته‏ ها، ماه‏ها و سال‏ها. تمام فصل‏های سال، نامت را از بر کرده‏اند؛ مثل تمام درخت‏ها و آب‏ها. امروز، روز آغاز مهربانی خداوند با دنیاست، روز مهربانی تو با جان‏های تشنه ما. امروز، روز آشنایی و آشتی لبخند و آینه‏ هاست؛ روز شکوفا شدن گل‏های محمدی در دامنه نام شکوهمند تو. امروز، عطر گل‏های محمدی فراگیر می‏شود و باغ‏های عصمت، در شکوه امامتت شکوفه خواهند کرد، با نفس‏های معطرت. امروز، فروردین‏ها از لبخند تو شکوفه خواهند داد و اردیبهشت‏ها با نفس‏هایت بهشتی می‏شوند. ابدیت در تو خلاصه می‏شود و شادی، با لبخندت به نهایت کمال می‏رسد. بعد از امروز، جهان آغاز می‏شود؛ جهان از امروز، دوباره متولد خواهد شد. پیش از این، نمرودها، رودهای آتش را گرداگرد زمین شعله کشیده بود؛ اما امروز با تو دنیا سربلند بیرون می‏آید از این همه آتش طغیان. مانند ابراهیم خلیل، آتش‏ها را گلستان کرده ‏ای. امروز، نوح، کشتی نجاتش را به دست تو می‏سپارد تا سینه سخت ‏ترین توفان‏ها را به سمت ساحل‏های امن بشکافی. ای منجی، ای یگانه منجی! از امروز، سکان هدایت بشر به دست توست. از امروز، شادی‏های ما آغاز خواهد شد؛ مثل غم‏ های طولانی تو. بر ما ببار، ای رحمت بی‏کران خداوند!
بر ما ببار که سال‏هاست کویر سینه ‏هامان، تشنه باریدن زلال توست !

http://imamhussein.tv/fa/images/stories/9rabiaa-omar.jpg

نهم ربیع الاول روز عمل به سیره معصومین(ع) و حاصل بذر غدیر است. پس شایسته است، تجدید بیعتی با امام عصر(ع) داشته باشیم. لازم است در این روز منتظران ظهور حضرت در تمامی کشورهای اسلامی با برنامه های ویژه تجدید بیعت و پیمانی با امام زمان(ع) داشته باشند. یکی از ضرورت های این روز شناخت مقام و منزلت خاتم الانبیاء(ع) است و همانطور که مقام، منزلت و شئونات حضرت رسول(ص) را باید بشناسیم. باید توجه داشته باشیم که اکمال امامت در این روز اتفاق افتاده است.باید در این روز سیره حضرت مهدی را بشناسیم چرا که این روز عامل به سیره معصومین است و این روز را دومین غدیر و در راستای واقعه غدیر مطرح شده است پس شایسته است تجدید بیعتی با حضرت حجت داشته باشیم.در روز نهم ربیع الاول نگاهی دوباره به دعای عهد داشته باشیم و به وظایف خود در مقابل این امام دقت کنیم.

ولایت امام زمان(ع) به عنوان سرپرستی و حاکمیت وی بر افراد جامعه است و این ولایت رکن و اساس دین و کلید گشایشگر و راهنمای انسان مسلمان در همه ابعاد دین است.نهم ربیع الاول، نه تنها نخستین روز امامت امام عصر(ع) است، بلکه آغاز دوره ای حیاتی و مهم در تاریخ شیعه نیز به شمار می آید. درآستانه سالروز نهم ربیع الاول که یادمان آغاز امامت ولی عصر(ع) است، به رخدادهایی که پس از شهادت امام حسن عسکری(ع) در سامرا روی داد، اشاره می کنیم.

روز جمعه، هشتم ربیع الاول سال 260 هـ.ق، امام حسن عسکری(ع) پس از اینکه نماز صبح را خواندند، بر اثر زهری که 8 روز قبل معتمد به ایشان خورانده بود، به شهادت رسید. این حادثه در شرایطی روی داد که امام یازدهم افزون بر اینکه مانند پدران خود زمینه را برای غیبت آماده کرده بود، شب پیش از شهادتشان، دور از چشم مأموران خلیفه، نامه های بسیاری به شهرهای شیعه  نشین فرستادند. خبر شهادت امام در سراسر شهر سامرا پیچید و مردم به احترام او عزاداری کردند. به گفته مورخان، در روز شهادت امام، سامرا به صحرای قیامت تبدیل شده بود.

عثمان بن سعید عمری، به نمایندگی از حجت بن الحسن(ع) متصدی غسل و کفن و دفن حضرت شد و براساس گفته شیخ صدوق، خود امام زمان(ع) با کنار زدن عمویش جعفر که قصد نمازگزاردن داشت، بر بدن پدر بزرگوارش نماز خواند.حکومت عباسی از مدت ها پیش براساس سخن رسول الله(ص) و امامان معصوم(ع) مبنی بر اینکه مهدی فرزند امام حسن عسکری(ع) است، امام یازدهم را زیر نظر داشت و مراقب بود تا فرزندی از ایشان نماند، ولی امام یازدهم با پنهان نگه داشتن خبر ولادت فرزندش این نقشه را باطل کرده بود. پس از شهادت امام کم کم خبر فرزندی به نام مهدی(ع) پخش شد و تلاش چند باره خلیفه عباسی برای یافتن امام مهدی(ع) به نتیجه نرسید.

عثمان بن سعید، نائب اول امام بود و با آغاز غیبت ولی عصر(ع) توقیعات حضرت را به شیعیان می رساند. از همین زمان بود که شیعیان برای نخستین بار طعم غیبت را چشیدند. آغاز غیبت صغرا مصادف با آغاز امامت حضرت مهدی(ع) بود تا مردم آرام آرام با مفهوم تلخ و دردناک غیبت آشنا شده، بتوانند تا آن زمان که به اشتباه خود پی می‌برند و به وظایف خود در برابر امامان آگاه می‌شوند، همچنان دیندار بمانند.

در دوران غیبت صغرا 4 نایب خاص، امر وساطت میان امام(ع) و شیعیان را به عهده داشته و چنان‌که خواهیم دید، همه آنها معروف و سرشناس بوده‌اند. آنان احکام دین را از وجود اقدس امام زمان(ع) گرفته و در اختیار شیعیان می‌گذاشتند. سؤالات [کتبی و شفاهی] ایشان را به حضور امام زمان(ع) برده و سپس پاسخ را به شیعیان می‌رسانیدند و همچنین، وجوه شرعی شیعیان را با وکالتی، که از امام داشتند، می‌گرفتند [و به حضرت تحویل می‌دادند یا با اجازه ایشان مصرف می‌کردند] آنان جمعی بودند که امام حسن عسکری(ع) در زمان حیات خود عدالتشان را تأیید فرمود و همه را به عنوان امین امام زمان(ع) معرفی کرد و بعد از خود، ناظر املاک و متصدی کارهای خویش گردانید، و آنها را با نام و نسب به مردم معرفی نمود.اینها، همه دارای عقل، امانت، وثاقت، دِرایت، فهم و عظمت بودند.

امامت کودک

مسأله خلافت و امامت در اسلام، تنها براساس لیاقت و شایستگی افراد بوده و سن و سال هیچ تأثیری نداشته است. پیامبر اکرم(ص) در سال سوم هجرت بعد از دعوت خویشان خود به اسلام، علی(ع) را که نوجوانی پیش نبود به خلافت و وصایت منصوب کرد و به قوم خود دستور داد که از او اطاعت کنند. همچنین در واقعه مباهله با نصارای نجران، آن حضرت امام حسن و امام حسین(ع) را درحالی که کودک بودند به همراه خویش برد. شیخ مفید در این‏باره می‏نویسد: پیامبر همراه حسنین در حالی که طفل بودند با نصارا مباهله کرد. بعد از آن، این امر هیچ گاه سابقه نداشت. این وقایع و شواهد بسیار دیگر تاریخی، دلایلی است که امامت حضرت ولی عصر(ع) را در سن کودکی تأیید می‏کند.

امامت و نبوت کودک از نگاه قرآن

قرآن مجید در آیه 12 سوره مریم، درباره نبوت حضرت عیسی(ع) می‏فرماید: "ای یحیی تو کتاب آسمانی را به قوت فراگیر، و ما فرمان نبوت در کودکی به او دادیم".همچنین خداوند در همان سوره با اشاره به سخن گفتن حضرت عیسی در گاهواره، نبوت او را تأیید می‏کند.فخر رازی در تفسیر خود درباره حکمی که خداوند به حضرت یحیی داد می‏گوید: "مراد حکم، همان نبوت است؛ زیرا خداوند عقل او را در کودکی محکم و کامل کرد و به او وحی فرستاد و این بدان جهت است که خداوند، حضرت یحیی و عیسی را در کودکی به رسالت مبعوث کرد، برخلاف حضرت موسی و محمّد که در بزرگ سالی مبعوث شدند؛ از این رو چه مانعی دارد که خداوند این دوران را بر عده‏ای کوتاه سازد و حضرت مهدی(ع) را در کودکی حکمت و امامت عنایت فرماید.

چرا کودک امام باشد؟

چه ضرورتی دارد که امام، کودک باشد؟ این امر برای آن است که بدانیم، امامت، ازسوی خداست؛ چراکه اگر امامان تنها در بزرگسالی به مقام امامت می‏رسیدند ممکن بود تصور شود مقامات و کمالات آنان، اکتسابی است؛ اما با امامت کودک چنین گمانی برده نمی‏شود، اگر طفلی، به فضیلت امامت رسید، بدون شک می‏یابیم که او ازسوی خداوند متعال به چنین مقامی رسیده است.ازسوی دیگر، این امر برای آن است که بدانیم مقام و منزلت، بر اساس لیاقت است نه بزرگی سن،  چنان که در تاریخ زندگی پیامبر(ص) آورده‏اند که ایشان فرماندهی سپاه خود را به اُسامه بن زید که جوانی 19 ساله بود واگذار کردند درحالی که عده‏ای از صحابه به برکناری او معتقد بودند، پیامبر به دلیل لیاقت او، به فرماندهی‏اش اصرار داشت.

امامت، یعنی نایب شدن از پیامبر و پذیرش ریاست بر تمام اشیا و موجودات، با شروطی پدید می‏آید که نمی‏توان آنها را از راه رنج، ریاضت، عبادت و تحصیل در تمام عمر به دست آورد. پس تعیین امامت فقط با خداوند عزوجل است که هرکه را خواست تربیت کند، حکمت بیاموزد و قابل ریاست و امامت کند؛ البته در نزد خداوند، انسان کوچک و بزرگ در این مسئله یکسان است.نهم ربیع الاول، سالروز آغاز امامت حضرت ولی عصر(ع) در حقیقت امتداد غدیر بلکه خود غدیری دیگر است. باید در این چنین روزی با امام زمان(ع) براساس مفاد روایات و دعاها به ویژه دعای "عهد" پیمانی دوباره بست معرفت، محبت، ولایت و اطاعت برخی از اصول این پیمان نسبت به حضرت صاحب الزمان(ع) است.ولایت امام زمان(ع) به عنوان سرپرستی و حاکمیت وی بر افراد جامعه است و این ولایت رکن و اساس دین و کلید گشایشگر و راهنمای انسان مسلمان در همه ابعاد دین است.


معرفت، محبت و ولایت امام(ع)، زمینه‌ساز عهد و پیمان با ایشان است، چراکه عشق و ولایت بدون مسئولیت پذیری هوسی بیش نیست. عهد، التزام و نوعی تعهد پذیری در مقابل شخص یا کاری می‌باشد و باید خود را به وظایفی که نسبت به امام زمان(ع) داریم ملتزم سازیم و با ایشان برای انجام آرمان‌هایش عهد ببندیم و کسانی می‌توانند در عصر ظهور به این عهدها عمل کنند که در عصر غیبت به پیمان خود با امام عصر(ع) عمل کرده باشند. عهد و اطاعت، تجلی و نمود عشق و محبت است و زمینه‌سازی برای ظهور ایشان، بسط عدالت و فرهنگ عدل پذیری در جامعه و نهادینه کردن آن است.با برنامه ریزی برای این روز سعی کنیم که تغییری در سبک زندگی ایجاد کنیم.  شادی حضرت فاطمه زهرا(س) و سایر معصومین در این است که ما در مسیری باشیم که مورد رضایت حضرت باشد و در عرضه اعمال خود به ساحت حضرت سرافکنده نباشیم.نهم ربیع الاول عید ولایت و حاصل بذر غدیر است این روز روز امامت، انتظار، ولایت و بیعت دوباره با حضرت حجت(ع) است و در یک جمله نهم ربیع الاول برای پاسداشت آخرین غدیر با احیای فرهنگ تجدید عهد و پیمان گام برداریم.

در ادامه خورشید امامت پدر، تابیدن گرفتی. همه نشانه هایی که پدر داد، با تو بود. نام گرامی ات را از زمان پیامبر صلی الله علیه و آله دهان به دهان و سینه به سینه، معطر نقل کرده اند. همه پدرانت، آرزوی دیدنت را داشتند؛ چنان که ما حسرت بوییدنت را. از ازل تاکنون، در خواب همه انسان ها قدم زده ای. تو را به اندازه همه قِدْمت تاریخ، گواهی داده اند؛ که روزی امام خواهد آمد.

اگر به عشق تو نبود...

تو آخرین ستاره امیدی. به امید دیدن توست که شب های بی ماه، خودکشی نمی کنند. اگر عطر وجود تو نبود، کوه ها، این میخ های پوسیده، خیال نگاه داشتن زمین را نداشتند. اگر سایه مهربانی تو بر سر خاک نبود، هیچ دانه ای جوانه نمی زد و هیچ ابری نمی بارید. اگر به امامت تو ایمان نداشت، اگر ولایت تکوینی تو نبود، خاک، نفس کشیدن را فراموش می کرد و اگر ولایت تشریعی ات نبود، بهشت و جهنم، در غم آب و نان، لای آواز رودهای مسافر گم می شد. اگر به عشق رد پای تو نبود، هیچ موجی پا به ساحل نمی گذاشت.

از ما فاصله گرفتی تا به تو نزدیک تر شویم

تا جهانی شدن گل های محمدی، پشت پرده غیبت، نفس های غم ناک زمین را می شماری. از ما فاصله گرفتی تا آسمانی تر شویم. از ما دور شدی تا در غم ندیدنت با باران های بی وقفه، سقف آسمان پایین بیاید؛ شاید به آسمان نزدیک تر شویم. تنهای مان خواستی، تا تنهایی تو را حس کنیم که تنهاتر از آسمان بودی در بین ما دنیازدگان. یک روز، آسمان را تا ارتفاع سرانگشتانم پایین می کشم و دردهای تنهایی ام را به خورشید می گویم. کاش چشمانمان به دیدن خورشید عادت کند، تا تو را که نورانی تر از خورشیدی، تاب بیاوریم!

تو هستی؛ اما ابرهای تردید ما، مانع تجلی تواند

سایه ابرها چقدر بر سرمان سنگینی می کند، وقتی خورشید را دریغ می کنند و نمی بارند. تو را از پشت این همه ابر، تماشا می کنم؛ آنچنان که خورشید روزهای ابری را. تو هستی؛ اما ابرهای تردید من، آفتاب دیدنت را حصار شده اند. کجای این خاک، می توانم قدم بگذارم و بوی تو را حس نکنم؟! کجای این آسمان، می توانم پرنده باشم و در عطر تو پرواز نکنم؟!

نفس بکش، تا ابرهای تردیدمان را باد ببرد و بتاب تا یخ کفرمان آب شود. ابرها، سال هاست که می آیند و می بارند و می روند؛ اما تو همچنان همان آفتاب جوان مانده ای که بر بهارهای آمده و نیامده ما می تابد.

روزی، این همه یهودا را رسوا خواهی کرد

به انتظار دیدنت، روزهای تقویم را هاشور می زنم و صبح های آفتابی را می شمارم. هر غروب، با خورشید در دل دریاها غرق می شوم و هر صبح، به شوق دیدن تو جان می گیرم. اگر هزار سال نوری به انتظارت بنشینم تا سنگ شوم، شک نمی کنم. شاید روزی قدم مبارکت را بر شانه های سنگی ام حس کنم. بگذار ریشخندم کنند! بگذار به اسم تو، سکه بزنند! بگذار دیوارهای ریایشان را به اسم منتظران تو بالا ببرند! روزی خواهی آمد و این همه یهودا را رسوا خواهی کرد.

تمام شد غم تاریخی بشر

جهان با هزار دهان تو را به ستایش نشسته است. دنیا از هزار دریچه آمدنت را کل می‏کشد. آمدنت، بشارت صبح است برای شب‏های تاریک بشر؛ بشارت رهایی است برای پرندگان دل‏مرده؛ مژده باران است برای دشت‏های حسرت به دل. زمین در خود مچاله شده است؛ جهان از ستم خسته، چشم‏ها به در سپید و فریادها در گلو خفه شده است. مبارک باد پادشاهی‏ ات بر عالم! دنیا از امروز نفس راحتی می‏کشد. هستی، در سایه‏ سار ولایت تو آرام می‏گیرد. پادشاهی ‏ات، امان‏نامه آسمان‏ها و زمین است! مژده آمدنت، بادها را این‏ چنین عاشق و آواره کرده است. به اشتیاق توست که درختان، ایستاده ‏اند. به احترام توست که کوه ‏ها قیام کرده ‏اند. روز پادشاهی توست؛ روز تاج‏گذاری دوباره عدالت، روز بر تخت نشستن عزت، روز پایان اندوه، روز لبخندهای فراگیر، روز شادی همگانی، روز خوش‏بختی خاکیان، روز تحیت و سلام مدام فرشتگان، روز روزهای خوش آینده، روز لحظه‏ های مبارک و شیرین، روز چشم ‏انتظاری جهان.تمام شد غم تاریخی بشر امشب  و روزگار یقین در خودش نمی‏گنجد 

روز توست؛ روز ولایت باشکوه تو، روز امامت تو و چشم‏روشنی دین، روز امامت تو و احیای قرآن، روز امامت تو و شکوفایی «معروف»، روز امامت تو و براندازی «منکر»، روز امامت تو و تحقق آرزوها. تو حسن ختام یازده آغاز تا ابد؛ آخرین بازمانده خاندان کرامتی، آخرین باقی‏مانده خداوندی در زمین. ای ذخیره همیشه خدا برای روزهای مبادا، برای روزهای سخت انسان، رؤیای دیرسال عدالت در جهان. سرنوشت محتوم عالم...!

جهان در پوست خود نمی‏گنجد؛ از این همه شادی فراگیر. از این همه خوش‏بختی... .

سلام بر تو و بر سجده‏ های افلاکی‏ات!

سلام، ای وعده بی‏دروغ الهی! وقت آن است که از پشت پرده غیبت بیرون آیی؛ که زخم فدک، دیری است لب به شکایت گشوده است.بیا تا زمین را از خواب غفلت بیدار کنی؛تا مرهمی باشی بر دردهای زینب علیهاالسلام .هنوز سر بریده حسین علیه‏السلام ، در انتظار انتقام توست! آتش سینه فاطمه علیهاالسلام ، خنکای ظهور تو را می‏طلبد!

برخی از علما نهم ربیع الاول را غدیر ثانی نامیده اند بدین معنی که پس ازبیعت با امیر مومنان در روزغدیر، شیعیان با بیعت با امام دوازدهم در روز نهم ربیع الاول اطاعت محض و تمام و کمال خود را از شجره طیبه امامت و ولایت از امام اول تا امام خاتم اعلام می کند و خط بطلان بر تمامی فرق دیگر می کشد. افتخار بیعت با امام عصر(عج) وشناخت و معرفت نسبت به امام حی و حاضر آنقدر شعف انگیز است که دلهای شیعیانش را به وجد می آورد. لذا در این عید بزرگ نه تنها شیعیان بلکه همه انبیاء و اوصیاء و ملائک الهی شادند و برای سلامتی امام عصر(عج) دعا کرده و عرش را چراغانی می کنند.ما نیزدر این عید بزرگ به شکرانه این موهبت الهی جشن میگیریم و از خداوند متعال فرج آن حضرت را خواهانیم.

غدیر یعنی سرمشق دفتر زندگی
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه یکم دی 1392 |

غدیر نماد اسلام ناب و زندگی پاک و حیات طیبه

http://ts2.mm.bing.net/th?id=H.4639089889773361&pid=1.7

غدیر نماد اسلام ناب و زندگی پاک و حیات طیبه بر اساس نقشه الهی است. غدیر سه رکن دارد: 1:مکتب یعنی نقشه الهی که جامع و کاملش قرآن است 2: امام و پیشوای ربانی 3: یاران خدا و پیروان شایسته.  این سه رکن کنار هم باشد شجره طیبه ای را که قرآن فرموده تشکیل خواهند داد. انما المومنون اخوه فاصلحوا بین اخویکم، عقد اخوت ارتباطی است که خدای متعال برقرار کرده. چه بخوانند و چه نخوانند خدای متعال خوانده است.  امیرمومنان(ع) از پیامبر(ص) نقل می کنند: اصلاح بین مومنین از یکسال نماز ارزشش بالاتر است.انسان های مومن بایدبه سه لحاظ(طریق) باهم پیوند بخورند 1: فکری (اعتقادی )2: ارتباط قلبی «فالف بین قلوبکم» 3: ارتباط عملی که عبارت است از تعاون و همکاری «واعتصموا بحبل الله جمیعا».

یاس یادآور مهربانی هاست; اما نه، بگذار آرامتر بگویم. آهسته، آهسته. یاس یادآور حماسه زهراست، در میان کوچه. یاس یادآور چادر خاکی گلی است که در کناری سوخته. نام یاس یادمان می آورد غربت علی و دستان بسته را. نام یاس یادمان می آورد ربت سیلی به صورت نیلی را. نام یاس غدیر را غمگین و دل پیامبر را خون می کند.

غدیر از راه می رسد، با هزار آوای شورانگیز. آوای خوش پیامبر که مولای شما بعد من، یارم علی است. نامردمانی که گل یاس را پرپر کردند، مرد ایثار و جهاد را هر چه زودتر زمینگیر کردند. غدیر از راه می رسد، انوار ولایت همچنان می تابد. صدای علی از حنجره سید علی به گوش ها می رسد. علی آن روز با چاه درد و دل می کرد و سید علی امروز با ما. ما قدر غدیر را بدانیم تا یاس سیلی نخورد. ما قدر غدیر را بدانیم تا نور با ما بماند. ما قدر غدیر را بدانیم تا مولایمان مهدی (عج) با دست گلی از یاس برسد.

«هنّئونی هنّئونی ان الله تعالی خصّنی بالنبوة و خصّ اهل بیتی بالامامة؛ به من تبریک بگویید، به من شادباش بگویید، چون خدای تعالی مرا به پیامبری و اهل بیتم را به امامت برگزید». اینها جملات سراسر شور و شعف پیامبر اعظم(ص) بود که پس از بیان ولایت امام علی علیه السلام در روز غدیر بیان می­کردند.(الغدیر، ج1، ص513.)

یک: ولایت در کلام ولی

مسئله غدیر، مسئله‌ای نیست که بنفسه برای حضرت امیر یک مسئله­ای پیش بیاورد؛ حضرت امیر مسئله غدیر را ایجاد کرده است. آن وجود شریف که منبع همه جهات بوده است، موجب این شده است که غدیر پیش بیاید. غدیر برای ایشان ارزش ندارد؛ آنکه ارزش دارد، خود حضرت است که دنبال آن ارزش، غدیر آمده است. خدای تبارک و تعالی که ملاحظه فرموده است که در بشر بعد از رسول اللّه کسی نیست که [آنچه] دلخواه است انجام بدهد، مأمور می‌کند رسول اللّه را که این شخص را که قدرت این معنا را دارد که عدالت را به تمام معنا در جامعه ایجاد کند و یک حکومت الهی داشته باشد، این را نصب کن.( امام خمینی رحمة الله علیه)

روز عید غدیر که به نام عید ولایت نامیده می شود،... روزی است که مفهوم ولایت اسلامی، به وسیله پیامبر اکرم یک مصداق روشن و عینی پیدا کرد. برای کسانی که می خواهند از... اسلام نمونه ای ذکر بکنند، بهترین نمونه، همان کسی است که نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله او را به الهام الهی و به دستور پروردگار عالم، برای منصب عظیم ولایت آن روز معیّن فرمود. ولایت که عنوان حکومت در اسلام و شاخصه نظام اجتماعی و سیاسی برای اسلام است، یک معنای دقیق و ظریفی دارد که معنای اصل ولایت هم همان است و آن عبارت است از پیوستگی، پیوند، در هم پیچیدن و در هم تنیدگی؛ این معنای ولایت است. (امام خامنه­ای حفظه الله)

دو: انوار عرشی

دو همراه همیشگی

برای بهتر انجام شدن کارهای مهم، انسان باید یاری همدل و همفکر داشته باشد.به همین خاطر حضرت موسی (ع) از خداوند درخواست نمود که برادرش هارون را یارو یاورش قرار دهد.خداوند مهربان برای هدایت بشر، آخرین و بهترین پیامبرش را به سوی مردم فرستاد و تبلیغ او را با انتصاب امیرالمومنین (ع) تکمیل کرد.برای پیامبر خاتم، یاری را انتخاب کرد که جان وجانان ، عاشق و فدایی پیامبر بود.همراهی پیامبر(ص) و علی علیه السلام آنقدر وسیع است که قبل از خلقت این جهان نیز با هم بوده اند.

پیامبر اكرم(ص) فرمود: «كنتُ اَنَا و عَلیِّ بنِ اَبِی طالب ـ علیه السّلام ـ نوراً بین یدی الله قبل أن یخلق آدم باربعه آلاف عام، فلمّا خلق آدم قسّم ذلك النور جزئین. فجزء أنا و جزء علیّ ؛ چهارده هزار سال پیش از اینکه آدم آفریده شود، من و علی نوری بودیم در برابر خدای متعال. چون خدای تعالی آدم را آفرید آن نور را دو نیمه کرد؛ نیمی از آن منم و نیمه دیگر علی است». ( تذكرة الخواص، ص46)

نکته قابل تأمل، در هم تنیدگی، همراهی و پیوستگی این دو نور می­باشد؛ بدین معنا که نمی­توان بین نور نبوت و ولایت فاصله انداخت و شرط تحقق هدایت مدنظر الهی برای سعادت بشریت، قبول همراهی و پیوند این دو نور با یکدیگر است.

سه: پدران امّت

پیامبر(ص) و علی علیه السلام، در واقع نور واحدی هستند که برای هدایت بشر،پا به عرصه این زمین خاکی نهاده اند.چراغ روشنی بخشی هستند که هدایت،کمال، تعلیم و تربیت و رسیدن به سعادت و خوشبختی دنیا وآخرت انسان ها را برعهده گرفته اند. آنان پدرانی دلسوز و مهربان اند که همواره سختی­ها را به جان می­خرند تا خوشبختی و موفقیت فرزندان خود را مشاهده نمایند. پیامبر اکرم(ص) فرمودند: «أنا و علي أبَوَا هَذِهِ الأُمّة؛ من و علي دو پدر اين امت [مسلمان] هستیم». (تاريخ ابن عساكر، ج2، ص271. علل الشرائع، ج‏1، ص)

و فرمود: «حقُّ علیِّ بنِ اَبی طالب عَلَی هذهِ الاُمَّه لَحَقَّ الوالد علی وَلدَهِ: حقی که علی(ع) بر این امت دارد، همچون حقی است که پدر بر پسرش دارد. ( بحار الانوار، ج ۳۶، ص ۵)

بعدها امیرالمؤمنین علیه السلام خودشان فرمود: نمازی همراه پیامبر به جا آوردم، پس از نماز آن حضرت دست راستش را به دست راستم گذاشت و به سینه خود چسبانید و فرمود: «ای علی!» عرض کردم: «بلی یا رسول خدا!». فرمود: من و تو پدران این امّت هستیم. لعنت خدا بر کسی که عاق ما باشد، بگو آمین!». من هم «آمین» گفتم. (معانی الأخبار، ص118)

چهار: من و علی(ع)

هنگامه انجام فرمان الهی برای هدایت مردم فرا رسیده بود و علی علیه السلام توسط خداوند بلندمرتبه، برای همراهی پیامبر برگزیده شده بود، زیرا پروردگاربه جز علی علیه السلام، کسی را لایق همراهی و همدلی با رسول خاتم و محقق ساختن اهداف عالیه سعادت بشریت نمی­دانست.

رسول خدا(ص) نیز همواره این همراهی و همدلی را در مناسبت­های مختلف بروز می­دادند و می­فرمودند:

« من منذر و علی هادی است». ( تفسیر طبری، ج13، ص 72. جامع البیان، ذیل آیه)

«یا علی! کسی که با تو مخالفت کند با من مخالفت کرده است و کسی که با من مخالفت کند با خدا مخالفت کرده است».( بحار الانوار، ج ۳۸، ص۳۰)

« من شهر علم و علی درب آن است، هر كسی كه اراده كرده است شهر علم را دریابد، باید از درب آن وارد شود». ( مستدرك حاكم، ج32، ص 136)

« تو برادر من و من برادر توأم». (صحیح ترمذی، ج5، ص601، ح 3736. مستدرك حاکم، ج3، ص 16، ح 4289)

« اي علي! خدا را نشناخت جز من و تو، و مرا نشناخت جز خدا و تو و تو را نشناخت مگر خدا و من». (روضة المتقين، محمد تقي مجلسي، ج 13، ص 273 )

پنج: راز انتخاب

به راستی چرا خداوند متعال از میان مخلوقات خود، حضرت علی(ع) را برای همراهی با پیامبر خاتم خود انتخاب کرده است؟

راز این همراهی را باید در سخن خود پیامبر خاتم(ص) جست،.

فرمان الهی

سوگند به خدایی که مرا به نبوت مبعوث کرد... من علی را به عنوان جانشین در میان امت خود نَصب نکردم، مگر آنکه خداوند قبلاً او را در آسمان­هایش ستایش کرده و نام او را به عظمت برده و ولایت او را بر فرشتگان واجب کرده بود».( بحارالانوار، ج ۳۹، ص ۹۲.)

علی(ع) عصاره پیامبران

هر که مى­خواهد به آدم و علم او و نوح و تقواى او و ابراهیم و دور اندیشى و بردبارى او و موسى و هیبت او و عیسى و عبادت او بنگرد، به على بن ابى طالب بنگرد».

مرد فضیلت­ها

«خداوند براي برادرم علي عليه السلام فضايلي قرار داده كه از شماره بيرون است». (قندوزي، ينابيع المودة، ص 121)

«اگر تمام باغ‏ها قلم گردد و همه درياها مركب باشد و كليه جن‏ها حسابگر و انسان‏ها نويسنده باشند، تا فضايل و مناقب على بن ابيطالب عليه السلام را بشمارند، نمى‏توانند». ( بحار الانوار، ج 28، ص 197 )

نماد ایمان

«اگر تمام هفت آسمان و زمين در يك كفه ترازو قرار بگيرد و ايمان على عليه السلام در كفه ديگر، ايمان او سنگينى مى‏نمايد». ( مستدرک الوسائل، ج15، ص 338. تاریخ مدینه دمشق، ج42، ص 341)

شهرت آسمانی

جبرئيل در عالم‏«معراج‏» در مورد«على بن ابى طالب‏» عليه السلام به رسول اكرم(ص) فرمودند: سوگند به آن خدايى كه تو را به حق مبعوث ساخته است، اهل آسمان‏ها على را بهتر از ساكنين زمين مى‏شناسند، على هرگز در جنگى‏ «تكبير» نگفت، مگر اينكه ما نيز با او تكبير گفتيم، و هيچ وقت ‏به گروهى حمله نكرد، جز اينكه ما نيز حمله كرديم، و هر كجا او شمشير زد ما نيز در كنارش به كمك وى مى‏شتافتيم. (بحارالانوار، ج39، ص 98)

شش: محبوب پیامبر(ص)

فاصله زمانی پا به زمین گذاشتن نور الهی علی علیه السلام ، دلتنگی و شوق دیدار را در پیامبر (ص) افزون نموده بود؛ به همین دلیل هنگامى که فاطمه بنت اسد نوزاد را خدمت پیامبر آورد، با علاقه شدید آن حضرت نسبت ‏به کودک رو به رو شد. پیامبر(ص) از وى خواست که گهواره على(ع) را در کنار رختخواب او قرار دهد. نه تنها پیامبر گهواره حضرت على(ع) را در موقع خواب حرکت مى‏داد، بلکه در مواقعى از روز بدن او را مى‏شست و با او با کمال ملاطفت ‏سخن مى‏گفت. گاهى او را به سینه مى‏فشرد و مى‏گفت: این کودک برادر من است و در آینده ولى و یاور و وصى و همسر دختر من خواهد بود.پیامبر اعظم(ص) به سبب علاقه‏اى که به حضرت على(ع) داشت، هیچ گاه از او جدا نمى‏شد و هر موقع از مکه براى عبادت به خارج شهر مى‏رفت، ‏حضرت على علیه السلام را همچون برادر کوچک یا فرزند دلبندى همراه خود مى‏برد. (کشف الغمة، ج‏1، ص‏90. نهج البلاغه، خطبه قاصعه)

هفت: جانِ پیامبر(ص)

حضرت علی(ع) دست در دست پیامبر(ص) مراحل رشد و کمال را طی نمود و در همه مراحل همدوش و همپای رسول الله گام بر می­داشت، تا آنجا که خداوند او را جان و نفس پیامبر خاتم معرفی کرد. این لقب والا در ماجرای مباهله رخ داد.

مسیحی‏ها وقتی که استدلال‏های متقن پیامبر(ص) را دیدند، حاضر به بحث نشدند و فقط می‏گفتند: ما حقیم و دین ما بر حق است. پیامبر(ص) برای روشن شدن حق و باطل ، راهی را پیشنهاد کردند که هر دو گروه آن را قبول داشتند. حضرت فرمود: «اگر راست می‏گویید بیایید مباهله کنیم؛ یعنی هر دو گروه در یک مکان مشخص حاضر شویم و از خدا بخواهیم هر که بر باطل بود مورد لعنت خدا قرار بگیرد و نابود شود».

آن‏ها ابتدا قبول کردند و به همین خاطر رؤسا و بزرگان خود را جمع کردند و منتظر ماندند تا پیامبر هم با یاران خودشان بیایند. آنان خیال می‏کردند الان پیامبر با عده‏ی زیادی خواهد آمد. اما یک دفعه با صحنه‏ی عجیبی مواجه شدند. همراهان پیامبر فقط پنج تن بودند. محمد امین، علی، فاطمه، امام حسن که دستش در دست‏های پیامبر بود و امام حسین علیهم السلام که در بغل پیامبر قرار داشت. این‏جا بود که بزرگِ مسیحیان که خودش بهتر از هر کسی می‏دانست حق با کیست، گفت: به خدا چهره‏هایی نورانی را می‏بینم که اگر دست به آسمان بلند کنند و ما را نفرین کنند، یک نفر مسیحی در جهان زنده نخواهد ماند. بیایید برگردیم. لذا حاضر شدند به پیامبر(ص) و حکومت اسلامی جِزیه و مالیات بدهند و دیگر دشمنی نکنند. تفسیر مجمع البيان، طبرسي، ذيل آيه مباهله.

در این هنگام آيه‏ی مباهله نازل شد كه: فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ اَبْناءَنا وَ اَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ اَنْفُسَنا وَ اَنْفُسَكُمْ ...؛ بگو: بياييد ما فرزندان خود را دعوت كنيم، شما هم فرزندان خود را، ما زنان خويش را دعوت نمایيم، شما هم زنان خود را، ما از جان‏هاي خود دعوت مي‏كنيم شما هم از جان‏هاي خود؛ آن‏گاه مباهله كنيم و لعنت خدا را بر دروغ‏گويان قرار دهيم»

بدین ترتیب حضرت علی علیه السلام به عنوان نفس و جان پیامبر(ص) در این مباهله شرکت جستند و بار دیگر همراهی و همدلی خود را نشان دادند.

هشت: اولین همراه

سه سال از بعثت پيامبر(ص) گذشته بود که آيه «و اَنذِر عَشِیرَتَكَ الأقرَبِينَ»(سوره شعرا، آیه214) نازل شد و فرشته وحی دستور جديدي از طرف خداوند بر پيامبر ابلاغ کرد. پيامبر نیز پس از چند جلسه پذيرايي، دعوت خود را با آنان در ميان گذاشت و درجمع سران بني هاشم فرمود: «من خير دنيا و آخرت را براي شما آورده­ام. خداوند به من امر كرده است كه شما را به آن دعوت كنم. كدام يك از شما مرا در نشر اين آيين ياري مي­كند تا برادر و وصي و جانشين من در ميان شما باشد؟»

حضرت سه مرتبه اين سخن را تكرار نمود و در هر بار تنها علي عليه السلام آمادگي خود را اعلان كرد. در اين موقع پيامبر(ص) دست علی علیه السلام را بالا گرفت و فرمود: «ان هذا اخي و وصيي و خليفتي فيكم؛ او برادر و وصي و جانشين من در ميان شماست.» (تاريخ طبري، ج 2، ص 64 ؛ مسند احمد بن حنبل، ج 1، ص 159)

نه: علی علیه السلام تمام ایمان

جانفشانی­ها و مبارزات علی علیه السلام زبانزد خاص و عام شده بود. در هر جنگی که پیش می­آمد، مرد میدان و یکه­تاز پیروز تمامی میدان­های مبارزه، تنها علی علیه السلام بود که با شکست مدعیانی همانند عَمرِو بنِ عَبدوُدّ، حمایت از پیامبر در جنگ اُحد، شکست یهودیان خیبر و... مدال­های متعددی از سوی رسول الله(ص) دریافت می­نمود. برخی از این مدال­ها عبارت بودند از:

«برز الايمان كله الي الشرك كله؛ تمام ايمان در مقابل تمام كفر قرار گرفت». ( بحارالانوار، ج29، ص11)

«لا فتي الا علي، و لاسيف الا ذوالفقار؛ جوانمردي چون علي و شمشيري چون ذوالفقار نيست». ( بحارالانوار، ج20، ص 105)

«ضربة علي عليه السلام في يوم الخندق افضل من عبادة الثقلين؛ یک ضربت علی در روز خندق، از عبادت جن و انس برتر است». ( بحارالانوار، ج20، ص 205. مستدرک حاکم، ج3، ص 32)

«به خدا قسم علي عليه السلام يك لشكر است [در جنگيدن] در راه خدا». ( محمدي ري شهري، شهادت، ص 7 )

«يا علي! اگر تمام شرق و غرب عالم به جنگ تو آيند، توان جنگيدن با همه آنان را داري».(سفينة البحار، ج 1، ص 690)

ده: دو کار ناتمام

ده سال از هجرت پيامبر بزرگوار اسلام(ص) گذشته بود و اسلام قدرت روزافزونی یافته، بود. در این هنگام ناگهان جبرئيل بر پیامبر مهربانی ها نازل شد و ضمن خبر دادن از نزدیک بودن پایان مأموریت ایشان، فرمان الهی مشتمل بر اتمام دو کار ناتمام را ابلاغ نمود و پیام الهی را بر ایشان خواند: «وَ اَذِّن فِي النّاسِ بِالحَجّ...؛ و مردم را دعوت عمومي به حج كن...».

فریضه حج [تمتع]، یکی از احکامی بود که بنابه مصلحت­های گوناگون، خود پیامبر اعظم(ص) در آن شرکت نجسته بود. اما پس از این فرمان الهی، پيامبر(ص) آهنگ حج نموده و دستور داد: مؤذنان و مناديان اعلام كنند كه رسول خدا(ص) در اين سال به حج خواهد رفت و به همين منظور، نامه هاي فراواني به افراد، شخصيّت­ها، رؤسا و قبايل نوشت كه هر كه توانايي رفتن به حج دارد، خود را مهيّا سازد.

در همان سال با حضور پيامبر(ص) حج بسيار باشكوه و پر خاطره­اي برگزار شد و با پايان پذيرفتن حج، آن حضرت آهنگ بازگشت به مدينه را نموده و چون به «كراع الغميم» (محلي در بين راه مكّه و مدينه) رسيد، جبرئيل نزد حضرتش آمد و فرمان جدید و در واقع دومین کار ناتمام پیامبر را ابلاغ فرمود: «يا ايّها الرسول بلّغ ما انزل اليك من ربّك وان لم تفعل فما بلّغت رسالته واللّه يعصمك من النّاس؛ اي پيامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است، به مردم ابلاغ كن و اگر چنين نكني، رسالت او را انجام نداده­اي. خداوند تو را از (خطرات احتمالي) مردم حفظ مي­كند.»

یازده: چهار راه ولایت

با صدور فرمان تبليغ رسالت الهي و نصب علي عليه السلام به عنوان وصي و جانشين پيامبر(ص)، آن حضرت همانجا توقف كرده، دستور داد: اوّلين گروه مسلمانان كه به نزديكی هاي جحفه رسيده بودند، برگردند و آنكه از راه مي­رسد، توقّف كند. سپس بارهای خود را در محلي به نام غدير خم به زمين گذارد. (بحارالانوار، ج 37، ص 111 و ص 158؛ الغدیر، علامه اميني، ج 1، ص268.)

چرا غدیر خم؟

علت انتخاب غدیر خم برای سخنرانی و اعلام دومین و مهم­ترین کار ناتمام پیامبر(ص) چیست؟ چرا ایشان این امر مهم را در همان مکه یا مدینه اعلام نفرمود؟ علامه عسگری درباره علت این انتخاب می­نویسد: غدير براي اين بود كه پيامبر(ص) سخني در مورد علي عليه السلام بگويد كه بين صحابه تنها نباشد. جايي باشد كه تمام مسلمانان بشنوند، و الاّ حضرت رسول مكرر در مورد جانشيني او صحبت كرده بود و حتي اسامي دوازده امام را برده بود. بايد تعيين علي عليه السلام در جايي باشد كه از كنترل كردن صحابه در مدينه خارج باشد.«غدير» كه قبل از «جُحفه» قرار دارد، محل جدا شدن اهل مدينه و مصر و اهل عراق و اهل نَجد بود و آبگير و درختان كهنسالي در آن وجود داشت. به امر الهي اين مكان براي اجتماع انتخاب شد و طبق دستور پيامبر اكرم ص) بيش از يكصد و بيست هزار نفر همراه ايشان براي اجتماع در آنجا اجتماع كردند، حتي دوازده هزار يمني كه مسيرشان به سمت شمال نبود، تا غدير همراه آن حضرت آمدند.(الغدیر، علامه اميني، ج 1، ص 268)

دوازده: رسول خدا را اجابت کنید!

جمعيت به غدير خم رسيده بود و دیگر بیش از یکصد هزار حاجی آنجا جمع شده بودند. زیر آفتاب، کنار برکه­ی غدیر تا چشم کار می‌کرد مرد و زن ایستاده بودند، همه منتظرند پیامبر از فراز منبری که از پالان شترها درست شده، چه می‌خواهد بفرماید؟! بعضی‌ها روی انگشتان پا ایستاده‌اند تا در میان جمعیّت چهره­ی پیامبر را ببینند. شدت گرما به حدي ناراحت كننده بود كه مردم گوشه­اي از لباس خود را به سر انداخته و گوشه­اي از آن را زير پاي خود قرار داده بودند و عده­اي از شدت گرما، عباي خود را به پايشان پيچيده بودند.رسول خدا(ص) در حالي كه از شدت گرما گوشه پيراهن مبارك را بر سر خود قرار داده بود، مردم را برای شنیدن پیام الهی تشویق نموده، می­فرمود: «ايها الناس اجيبوا داعي الله، انا رسول الله؛ اي مردم! دعوت كننده خدا را اجابت كنيد، من فرستاده خدايم».

این فرمایش حضرت، كنايه از آن بود كه وقت ابلاغ پيام بس مهمي فرا رسيده است و همه باید با گوش جان پذیرای شنیدن آن شوند. پس از اين دستور، همه مركب­ها متوقف و جلو رفته­ها بازگشتند.

سیزده: پیام آسمانی

جمع حاجیان رفته رفته تکمیل می­شد و لحظات سخنرانی در آن بیابان گرم و سوزان نزدیک می­گشت. با توجه به جمعیت انبوه حاضر، پيامبر(ص)، دستور دادند تا محل سخنرانی را آماده كنند. سپس با كمك سنگ­ها و جهاز شتران، منبري به بلندي قامت آن حضرت ساختند.بعد از اقامه نماز ظهر، حضرت بر بالاي منبر رفت و اميرمؤمنان عليه السلام را نيز فرا خواند و به او دستور داد، بالاي منبر بيايد و در سمت راستش يك پله پايين­تر، بر فراز آن قرار گيرد.

سکوت و انتظار

پیامبر سکوت را می‌شکند و بعد از حمد و ثناي الهي می فرماید: «‌ای مردم من برای شما چگونه پیامبری بودم؟»

حرف­هایش بوی رفتن می‌داد، این حس را هیچ­گاه در ایشان ندیده بودیم، چه می‌خواهد بگوید. آخرین سخن چیست؟ پیامبر صحبت­هایش را ادامه می‌دهد: فرشته وحی بر من نازل شد و از طرف حق تعالی به من دستور داد که پیام مهمی را به شما برسانم. (بحارالانوار، ج 21، ص 387؛ الغدير، ج 1، ص 10 و ص 24؛ عوالم، ج 15، ص44 و 97 )

چهارده: ولایت، راز جاودانگی

حضرت رسول(ص) فرمود: «اقرار مي­كنم به بندگي خدا و شهادت مي­دهم كه او پروردگار من است و آنچه به من وحي نموده، ادا مي­نمايم وگرنه ترس آن دارم عذابي بر من فرود آيد... خداوند بر من چنين وحي كرده است: اي پيامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده ابلاغ كن و اگر انجام ندهي، رسالت او را نرسانده­اي و خداوند تو را از مردم حفظ مي­كند.

اي مردم! من در رساندن آنچه خداوند بر من نازل كرده كوتاهي نكرده­ام، جبرئيل سه مرتبه بر من نازل شد و از طرف خداوند سلام رساند... و مرا مأمور كرد كه در اين محل اجتماع بپا خيزم و بر هر سفيد و سياهي اعلام كنم: «ان علي بن ابي طالب اخي و وصيي و خليفتي والامام من بعدي...؛ همانا علي بن ابي طالب، برادر، وصي و جانشين من و امام بعد از من است. كسي كه نسبت او به من همانند نسبت هارون به موسي است، جز اينكه پيامبري بعد از من نيست و او صاحب اختيار شما بعد از خدا و رسولش مي­باشد».

پیامبر اعظم(ص) پس از سخنرانی مفصل و جامع خود، چند مرتبه مسلمانان را شاهد گرفت كه آيا فرمان خدا را رسانده و تبليغ كردم و در هر مرتبه آنان مي­گفتند: آري، يا رسول الله!

هنوز خطبه و سخن پيامبر(ص) پايان نپذيرفته بود كه جبرئيل بار ديگر نازل شد و گفت: «اليوم اَكمَلتُ لَكُم دِينَكُم وَ اَتمَمتُ عَلَيكُم نِعمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الإسلامَ دِينَاً؛ امروز دين را براي شما كامل كردم و نعمت خود را بر شما تمام نمودم و اسلام را به عنوان آئين (جاودان) شما پذيرفتم.» (سوره مائده، آیه سوم)(علامه اميني، الغدير، ج 1، ص 159)

پانزده: ولایت یا محبت؟

بدون شک، در زمانی که رسول خدا(ص)در حال سخنرانی و اعلام وصایت و جانشینی حضرت علی علیه السلام بودند، هیچ یک از حاضران از فرمایشات ایشان صرف دوست داشتن امیر مؤمنان(ع) را برداشت ننمود، زیرا پیامبر(ص) نه تنها در جمله معروف «مَن کنتُ مولاه فهذا علیٌّ مولاه»، بلکه در جای جای خطبه خودشان، بارها با صراحت به ولایت به معنای جانشینی و رهبری پس از خود تأکید کردند. از جمله فرمودند:v او صاحب اختيار شما بعد از خدا و رسولش مي باشد، همانگونه که خداوند فرموده: «صاحب اختيار شما، خدا و رسولش هستند و كساني كه ايمان آورده و نماز را بپا مي دارند و در حال ركوع زكات مي دهند.» و علي بن ابي طالب است كه نماز را بپا داشته و در حال ركوع زكات داده و در هر حال خداوند عزوجل را قصد مي كند.

اي مردم! از او (علي عليه السلام) به سوي ديگري گمراه نشويد، و از او روي بر مگردانيد و از ولايت او سرباز نزنيد. اوست كه به حق هدايت نموده و به آن عمل مي كند، و باطل را ابطال نموده و از آن نهي مي نمايد.

اي مردم! او را فضيلت دهيد كه خدا او را فضيلت داده است، و او را قبول كنيد كه خداوند او را منصوب نموده است.

اي مردم! او از طرف خداوند امام است و هر كس ولايت او را انكار كند خداوند هرگز توبه اش را نمي پذيرد و او را نمي بخشد.

شانزده: هر عاقلی ولایت را می فهمد!

پیامبر اکرم( صلی الله علیه و آله) در چند جای مختلف خطبه ای که در روز عید غدیر ایراد فرمود به ولایت امیرالمومنین علیه السلام تصریح فرمود تا شبهه ای برای کسی باقی نماند. از آن جمله:

جبرئيل از جانب خداوند اين خبر را براي من آورده است و مي گويد: «هركس با علي دشمني كند و ولايت او را نپذيرد لعنت و غضب من بر او باد.

واو علي بن ابي طالب، برادر و جانشين من است و ولايت او از جانب خداوند متعال است كه بر من نازل كرده است.

بدانيد من پيام خدا را رساندم، و وظيفه خود را ادا كردم، بدانيد كه من به شما رساندم، بدانيد كه من (مساله ولايت و امامت را) توضيح دادم و روشن نمودم، بدانيد كه خداوند فرموده است و من از جانب خداوند عز وجل مي گويم، بدانيد كه اميرالمؤمنين، غیر از اين برادرم علي(ع) نيست.

اي مردم! اين علي، وصي من، جامع علم من و جانشينم در ميان امتم مي باشد... او خليفه رسول خدا، اميرالمؤمنين و امام هدايت كننده از طرف خداوند است.

اي مردم! خداوند دين شما را با امامت او كامل نمود، پس هر كس به او و كساني كه جانشين او از فرزندان من و از نسل او هستند تا روز قيامت و روز رفتن به پيشگاه خداوند اقتدا نكند، چنين كساني اعمالشان در دنيا و آخرت از بين رفته و در آتش دائمي خواهند بود، عذاب از آنان تخفيف نمي يابد و به آنان مهلت داده نمي شود.

هفده: همه تبریک گفتند حتی ...

با پایان یافتن سخنرانی و معرفی امیرمؤمنان علیه السلام به عنوان جانشین پیامبر خدا(ص)، نزول آیه اکمال نیز مهر تأیید نهایی پروردگار بر حقانیت این انتصاب بود. پس از نزول این آیه، پيامبر(ص) تكبير گفت و فرمود: «الله اكبر علي اكمال الدّين و اتمام النّعمة و رضي الرّبّ برسالتی و ولاية عليّ من بعدي؛ الله اكبر به كامل شدن دين و تمام شدن نعمت الهي و خشنودي پروردگار بر اداي رسالت او و ولايت و جانشيني علي عليه السلام پس از من».

سپس از منبر پائين آمد و دستور داد: براي علي چادري نصب نمايند و مسلمانان حاضر دسته دسته بر او وارد شده و به او به خاطر ولايت و جانشيني پس از پيامبر(ص) تبريك گويند.دو خیمه بر پا شد که در یکی خود آن حضرت و در دیگری امیرالمؤمنین علیه السلام، نشستند و مردم دسته دسته وارد خیمه حضرت می­شدند و پس از بیعت و تبریک، در خیمه امیرالمؤمنین علیه السلام حضور می­یافتند و با آن حضرت بیعت می­کردند و تبریک می­گفتند.

زنان نیز، با قرار دادن ظرف آبی که پرده­ای در وسط آب بود، بیعت نمودند. به این صورت که امیرالمؤمنین علیه السلام دست مبارک را در یک سوی پرده داخل آب قرار می­دادند و در سوی دیگر، زنان دست خود را درون آب قرار می­دادند.از جمله تبريك گويان، عمر بن الخطاب بود كه بر حضرت وارد شد و پس از تبريك اظهار داشت: «بخّ بخّ لك يابن ابي طالب اصبحتَ مولايَ و مَولي كُلّ مُؤمن و مؤمِنَه؛ گوارا باد بر تو، اى فرزند ابوطالب! مولاى من و مولاى همه زنان و مردان مؤمن شدى»( اعلام الوري، ص 139؛ الدر الثمين، ص 36)

هجده: نزول عذاب بر منکر علی علیه السلام در روز غدیر

در طول مدت سه روز اقامت در غدیر خم، اتفاقات و مؤیدات آسمانی و زمینی نمود یافت که همگی بر الهی بودن این انتخاب و معنای روشن ولایت، یعنی جانشینی پس از پیامبر(ص) تأکید دارند.

امضای الهی

محمد! ما را امر نمودی به گفتن: «لا إله إلاّ اللّه، مُحَمَّد رَسُولُ اللّه» ما قبول کردیم، امر کردی در پنج وقت نماز بگزاریم، پذیرفتیم، امر به زکاة، حج، روزه و سایر واجبات کردی، اطاعت نمودیم. به اینها راضی نشدی تا این که پسر عموی خود ـ علی‌ـ را به امامت و وصایت منصوب کردی. آیا این کار را از طرف خود انجام دادی یا خدا به تو دستور داد چنین کنی؟

اینها جملات بی ادبانه نُعمان بن حارث فِهْری بود که حاضر نبود نور علی(ع) را در تاریک خانه­ی جان خود بیفروزد.

رسول‌خدا‌(ص)در پاسخ او فرمود: به خدا سوگند، من به امر و فرمان پروردگار علی را منصوب نمودم.

نعمان بن حارث فهری روی برتافت و گفت: أللَّهُمَّ إنْ کانَ هذا مِنَ الْحَقِّ فَأمْطِرْ عَلَینا حِجارةً مِنَ السَّماءِ أوِ ائْتِنا بِعَذابٍ ألیمٍ؛ پروردگارا! اگر آنچه محمد درباره علی می‌گوید از جانب تو و بر حقّ است؛ پس از جانب آسمان بر سر ما باران سنگ ببار، یا به عذابی دردناک ما را گرفتار کن» نعمان بن حارث فهری هنوز به مرکب خود نرسیده بود که ناگهان سنگی از آسمان فرود آمد و برسر او اصابت کرد و در دم به هلاکت رسید.

در این هنگام این آیات نازل شد: «سَألَ سائِل بِعَذابٍ واقعٍ. لِلْکافِرینَ لَیسَ لَهُ دافِع. مِنَ اللّهِ ذِی الْمعارِج؛ تقاضا کننده‌ای درخواست عذابی کرد که واقع شد. این عذاب مخصوص کافران است و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را دفع کند. از سوی خداوندی است که ذی‌المعارج است. (فرشتگانش بر آسمان­ها صعود می‌کنند)» (سوره معارج، آیات3ـ1).

(تذکرة الخواص، سبط بن الجوزی، ص 37؛ شواهد التنزیل، ج 2، ص 286، ح 1030.)

نوزده: اقدام جالب پیامبر(ص)

با توجه به اهمیت موضوع و از آنجا که بیعت گرفتن از فرد فرد آن جمعیت انبوه، از طرفی ناممکن بود و از سوی دیگر امکان داشت برخی افراد به بهانه­های مختلف از بیعت شانه خالی کنند و حضور نیابند و در نتیجه نتوان التزام عملی و گواهی قانونی از آنان گرفت، لذا حضرت رسول(ص) دست به ابتکار و اقدام جالبی زدند و در اواخر سخنانشان فرمودند: ای مردم، چون با دست و با این وقت کم و با این سیل جمعیت، امکان بیعت برای همه وجود ندارد، خداوند عزّوجل به من دستور داده که از زبان شما اقرار بگیرم و پیمان ولایت علی امیرالمؤمنین را محکم کنم و نیز بر امامان پس از او که از نسل من و اویند؛ همان گونه که اعلام کردم که ذرّیّه من از نسل اوست.

پس شما همگی این سخنی را که من می­گویم تکرار کنید و بگویید: إِنّا سامِعُونَ مُطیعُونَ راضُونَ مُنْقادُونَ لِما بَلَّغْتَ عَنْ رَبِّنا وَرَبِّکَ فی أَمْرِ إِمامِنا عَلِی أَمیرِالْمُؤْمِنینَ وَ مَنْ وُلِدَ مِنْ صُلْبِهِ مِنَ الْأَئِمَّةِ. نُبایِعُکَ عَلی ذالِکَ بِقُلوُبِنا وَأَنْفُسِنا وَأَلْسِنَتِنا وَأَیْدینا؛ ما فرمان تو را که از جانب خداوند درباره علی بن ابی طالب و امامان از فرزندانش به ما رساندی اطاعت می­کنیم و به آن راضی هستیم، وبا تو پیمان می بندیم با دل و جان و زبان و دست­هایمان... و هرگز پیمانمان را دگرگون نخواهیم کرد و خداوند از ما عهد شکنی نبیند. و نیز فرمان تو را به نزدیک و دور از فرزندان و خویشان خود خواهیم رسانید و خداوند را بر آن گواه خواهیم گرفت. ( فرازهای پایانی خطابه غدیر)

بیست: چه زود فراموششان شد!

زمان کوتاهی از این ماجرا نگذشته بود که رسول مهربان امت به دیدار حق و جایگاه عرشی خود بازگشت و مسئولیت هدایت بر دوش علی (ع) گذارده شد. ولی هنوز جنازه مبارک پیامبر(ص) بر روی زمین بود و مراسم کفن و دفن انجام نشده بود که عده­ای در جایی به نام سقیفه بنی ساعده جمع شدند و به قول خودشان برای نجات مردم از پراکندگی و بلاتکلیفی به شور و مشورت نشستند تا از میان خود فردی را برگزینند تا رهبری و پیشوایی مردم را بر عهده بگیرد و جامعه از تشتت و سردرگمی بیرون بیاید!

یعنی آنان هم فهمیده بودند که جامعه نمی­تواند بدون رهبر بماند، پس اینان، چرا عید غدیر و دیگر مناسبت­هایی که پیامبر اعظم(ص) در آنها حضرت علی(ع) را به خلافت و رهبری معرفی کرد، توجیه نموده و نپذیرفتند؟ یعنی آنان اهمیت و جایگاه بی­بدیل این مطلب مهم را درک کردند، ولی خدا و پیامبرشان نه؟! مگر نه اینکه خداوند متعال بهترین فرد را برای رهبری امت برگزید؟مگر نه اینکه پیامبر(ص) امر خداوند را ابلاغ نمود؟مگر نه اینکه پدر مهربان امت که از هرکسی دلسوزتر است بهترین خلیفه و رهبر را به مردم معرفی نمود؟ پس چرا امر خدا را زیر پا نهاده و با عقل ناقص خود دنبال پیشوا و رهبر می گردند؟ پس چرا خودشان ندانسته و ناخواسته با عمل خود، سخن و سیره پیامبر(ص) را تأیید و عمل خودشان را باطل کردند!!

دعای عید

اَللّهُمَّ فَکَما جَعَلْتَهُ عیدَکَ الاْکْبَرَ

خدایا چنانچه آن را عید بزرگ خود قرار داده­ای

وَ سَمَّیْتَهُ فِی السَّمآءِ یَوْمَ الْعَهْدِ الْمَعْهُودِ وَ فِی الاْرْضِ یَوْمَ الْمیثاقِ الْمَاْخُوذِ

و نامیدی آن را در آسمان روز عهد معهود و در زمین روز پیمان گرفتن

صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ وَ اَقْرِرْ بِهِ عُیُونَنا

درود فرست بر محمد و آل محمد و روشن کن به وسیله آن دیدگان ما را

وَاجْمَعْ بِهِ شَمْلَنا وَلا تُضِلَّنا بَعْدَ اِذْ هَدَیْتَنا

و گردآور به دستش پراکندگی ما را و گمراهمان مکن پس از آن که هدایتمان کردی.

(اقبال الاعمال، سیدبن طاووس، ج2، ص 306)

آمین رب العالمین


http://media2.afsaran.ir/sijS78K_535.jpg

غدير عامل فهم اقامه عدل درحكومت سياسى
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در چهارشنبه بیستم آذر 1392 |
http://golgofteh.persiangig.com/blogphoto/Emam.jpg

عید غدیر در کلام حضرت امام خمینی رحمه الله

حضرت امام خمینی رحمه الله، عید غدیر خم را که کاشتن بذر ولایت در جان همه مسلمانان است، مختص گروه خاصی نمی‌دانست و در این باره می‌فرمود: «امروز که روز عید غدیر است، از بزرگ‌ترین اعیاد مذهبی است. این عید، عیدی است که مال مستضعفان است، عید محرومان است، عید مظلومان جهان است، عیدی است که خدای تبارک و تعالی به وسیله رسول اکرم صلی الله علیه و آله برای اجرای مقاصد الهی و ادامه تبلیغات و ادامه راه انبیا، حضرت امیر علیه السلام را منصوب فرمودند».

ارزش مولا علی علیه السلام

حضرت امام خمینی رحمه الله معتقد بود که بزرگیِ عید غدیر، از وجود با برکت علی علیه السلام است و می‌فرمود: «مسئله غدیر، مسئله‌ای نیست که بنفسه برای حضرت امیر یک مسئله ای پیش بیاورد؛ حضرت امیر مسئله غدیر را ایجاد کرده است. آن وجود شریف که منبع همه جهات بوده است، موجب این شده است که غدیر پیش بیاید. غدیر برای ایشان ارزش ندارد؛ آنکه ارزش دارد، خود حضرت است که دنبال آن ارزش، غدیر آمده است. خدای تبارک و تعالی که ملاحظه فرموده است که در بشر بعد از رسول اللّه کسی نیست که [آنچه] دلخواه است انجام بدهد، مأمور می‌کند رسول اللّه را که این شخص را که قدرت این معنا را دارد که عدالت را به تمام معنا در جامعه ایجاد کند و یک حکومت الهی داشته باشد، این را نصب کن.

غدير آمده بفهماند سياست به همه مربوط است‏

اين‏كه اين قدر صداى غدير بلند شده است و اين قدر براى غدير ارج قائل شده‏اند - و ارج هم دارد - براى اين است كه با اقامه ولايت - يعنى با رسيدن حكومت به دست صاحب حق - همه اين مسائل حل مى ‏شود، همه انحرافات از بين مى‏رود. اگر حكومت عدل به پا شود، اگر گذاشته بودند كه حضرت امير(ع) حكومتى را كه مى ‏خواهد، به پا كند، تمام انحرافات از بين مى‏رفت و محيط يك محيط صحيح و سالم مى ‏شد كه آن وقت مجال براى همه اشخاص كه داراى افكار هستند - عرفا، حكما، فقها - پيدا بشود. از اين جهت، اسلام بُنِىَ عَلى‏ خَمْس، نه معنايش آن است كه ولايت در عرض اين است، ولايت اصلش مسأله حكومت است، حكومت هم اين طورى است، حكومت حتى از فروع هم نيست.

آن چيزى كه براى ائمه ما قبل از غدير و قبل از همه چيزها بوده است، اين يك مقامى است كه مقام ولايت كلى است كه آن امامت است كه در روايت هست كه «الْحَسَنُ وَ الْحُسَين امامان قاما اوْ قَعَدا»، وقتى قعد است كه امام نيست. امام به معناى حكومت نيست، آن يك امام ديگرى است و آن مسأله ديگرى است. آن مسأله، مسأله‏اى است كه اگر او را كسى قبول نداشته باشد، اگر آن ولايت كلى را قبول نداشته باشد، اگر تمام نمازها را مطابق با همين قواعد اسلامى شيعه هم به‏جا بياوريد، باطل است، اين غير حكومت است، آن در عرض اين‏ها نيست، آن از اصول مذهب است، آنى است كه اعتقاد به او لازم است و از اصول مذهب است.انحرافى كه پيدا شده است - علاوه بر همه انحرافات - همين انحراف است كه ما باور كرديم كه سياست به ما چه ربط دارد.

غدير آمده است كه بفهماند سياست به همه مربوط است، در هر عصرى بايد حكومتى باشد با سياست، منتها سياست عادلانه كه بتواند به واسطه آن سياست، اقامه صلاة كند، اقامه صوم كند، اقامه حج كند، اقامه همه معارف را بكند و راه را باز بگذارد براى (صاحبان) افكار، يعنى افكارشان را با دلگرمى و با آرامش ارائه بدهند.

بنابراين، اين طور نيست كه ما خيال كنيم كه ولايتى كه در اينجا مى‏گويند، آن امامت است و امامت هم در عرض فروع دين است، خير، اين ولايت عبارت از حكومت است، حكومت مجرى اين‏ها است، در عرض هم به آن معنا نيست، مجرى اين مسائل ديگر است.( صحيفه نور، ج 20، صص 29 – 30)

غدير، روز تعيين الگوى هميشگى حكومت‏

روز عيد غدير روزى است كه پيغمبر اكرم(ص) وظيفه حكومت را معين فرمود و الگوى حكومت اسلامى را تا آخر تعيين فرمود، حكومت اسلام، نمونه‏اش عبارت است از يك همچو شخصيتى كه در همه جهات مهذب است.( صحيفه نور، ج 3، ص 197)

پیامبر اكرم(ص) هنگامه رحلت جانشين و جانشين‏ها را تا زمان غيبت تعيين كرد و همان جانشين‏ها امام امت را هم تعيين كردند و به‏ طور كلى اين امت را به خود وانگذاشتند كه متحير باشند، براى آن‏ها امام و رهبر تعيين كردند.تا ائمه هدى(ع) بودند، آنها رهبربوده وباشند و بعد فقها؛ آن‏هايى كه متعهدند، آن‏هايى كه اسلام‏شناسند، آن‏هايى كه زهد دارند، آن‏هايى كه از دنيا اعراض دارند، آن‏هايى كه توجه به زرق و برق دنيا ندارند، آن‏هايى كه براى ملت دلسوز هستند، آن‏هايى كه ملت را مثل فرزندان خودشان مى‏دانند، آن‏ها را تعيين كردند؛ براى پاسدارى از اين امت. مع‏الاسف اشخاصى كه اطلاع ندارند بر وضعيت برنامه‏ هاى اسلام، گمان مى ‏كنند كه اگر چنانچه ولايت فقيه در قانون اساسى بگذرد، اين اسباب ديكتاتورى مى ‏شود، در صورتى كه ولايت فقيه است كه جلوى ديكتاتورى را مى‏گيرد. اگر ولايت فقيه نباشد، ديكتاتورى مى‏شود. آن‏كه جلوگيرى مى ‏كند از اين‏كه رئيس جمهور ديكتاتورى نكند و...، آن فقيهى كه براى امت تعيين شده است و (به عنوان) امام امت قرار داده شده است، آن است كه مى ‏خواهد اين ديكتاتورى ‏ها را بشكند و همه را به زير بيرق اسلام و حكومت قانون بياورد.( صحيفه نور، ج 10، ص 174)

زنده ‏نگهداشتن غدير براى چيست؟

زنده نگه‏داشتن اين عيد، نه براى اين است كه چراغانى بشود و قصيده ‏خوانى بشود و مداحى بشود، اين‏ها خوب است، اما مسأله اين نيست. مسأله اين است كه به ما ياد بدهند كه چطور بايد تبعيت كنيم، به ما ياد بدهند كه غدير منحصر به آن زمان نيست، غدير در همه اعصار بايد باشد و روشى كه حضرت امير(ع) در اين حكومت پيش گرفته است، بايد روش ملت‏ها و دست‏ اندركاران باشد.( صحيفه نور، ج 10، ص 174)

ندای تاریخی وآسمانی میعادگاه غدیر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه هفدهم آذر 1392 |
ندای آسمانی غدیر ، مقدّمه ، متن و ترجمه ای است از بزرگترین سخنرانی تاریخ اسلام یعنی خطابه ی پیامبر صلی الله علیه و آله در میعاد گاه غدیر.تأکید خداوند متعال به پیامبر گرامی اسلام در خصوص غدیر نشان دهنده اهمیت این موضوع است.قرآن و سیره پیامبر گرامی اسلام فضایل، شخصیت و کمالات نخستین امام همام را برای مردم به خوبی بیان کرده است.واقعه غدیر سبب اکمال دین و اتمام نعمت شد، برای هیچ واجبی تا این حد تأکید نشده است و این بر اهمیت مسأله غدیر تأکید دارد.
http://www.ghadiresf.com/wp-content/uploads/2013/09/khotbe-khani-650x380.jpg

ای مردم! با روی گرداندن از علی(ع)، خود را در گمراهی گرفتار نکنید. از علی(ع) فاصله نگیرید و از ولایت و امامت او سرباز نزنید؛ زیرا علی(ع) تنها کسی است که به حق راهبر و خود عامل بدان است. او باطل را محو می نماید و شما را از آن بر کنار می دارد. او در راه خدا سرزنشِ سرزنش کنندگان را وقعی نمی نهد. او نخستین کسی است که به خدا و رسولش گرویده و کسی است که جان خود را در راه رسول خدا در طبق اخلاص نهاد و اول کسی است که همراه با رسول خدا(ص) پروردگار را عبادت نمود، آنگاه که احدی از مردان غیر از او با من، خدا را عبادت نمی کرد. ای مردم! علی(ع) را بر دیگران برتری دهید، پس به تحقیق که خدا او را برتری داده است و او را به امامت قبول کنید؛ زیرا خدا او را بدین مقام منصوب کرده است.»

غدیر تنها یک واقعه تاریخی در انتخاب جانشین نبی مکرم اسلام نیست بلکه استمرار حکم الهی در تداوم رسالت و شناساندن احکام امامت و ولایت در هدایت امت اسلامی است.واقعه غدیر یک اتفاق ساده و رویداد معمولی نبود بلکه مکتبی است که در آن آرمان‌های بشری به زیباترین شکل جلوه کرد و حقانیت دین اسلام در هدایت امت اسلامی نمود پیدا کرد.در این روز امت اسلامی شرف و مجد یافتند و در سایه ولایت حضرت علی (ع) توانستند به بزرگ‌ترین رستگاری دست پیدا کنند.

این روز در حقیقت نقطه تلاقی تداوم رسالت در مکتب امامت است، در این روز باید شعائر دینی و سنت نبوی احیا شود چرا که خداوند به پیامبر خود امر کرده است که اگر ولایت و امامت حضرت علی (ع) را بازگو نکند و در معرفی آن کوششی نداشته باشد کار به سرانجام نمی‌رسد.

‌از همین رو عید غدیر عید اکبر امت اسلامی است که ضرورت دارد در جامعه ابعاد این عید بزرگ به عموم مردم شناسانده شده و فرهنگ‌سازی در مورد آن انجام شود.جمهوری اسلامی ایران تبلوری از این حادثه عظیم در سایه رهبری صالح و ولی فقیه عادل است، همه ما افتخار می‌کنیم که در حکومت صالحان و رهبر شایسته‌ای همچون امام خامنه‌ای زندگی کرده و احکام اسلامی را اجرا می‌کنیم.

عید غدیر است که ریشه برخی از دشمنی‌ها و کدورت‌ها با مکتب اسلام به معنای واقعی روشنگری می‌شود، عمده هدف پیامبر مکرم اسلام از جمع شدن امت در منطقه غدیر خم در بازگشت از حجة‌الوداع آن است که نائب و جانشین خود را در امتداد خط نبوت و در مسیر ولایت نشان داده و معرفی کند.واقعه غدیر در طول تاریخ به نقطه روشن هدایت امت و نمودی از کج‌روی‌های برخی معترفان تبدیل شده است، اگر امروز امت اسلامی به فرق و گرایش‌های مختلف تقسیم شدند به واسطه نادیده گرفتن عظمت غدیر است که انحراف واقعی نیز از همین مسیر شروع شده است.

مسئله غدیر که اصل آن ولایت است باید به شکل روشن و قابل هضم برای نوجوانان و جوانان تبیین شود تا آنها با عمق کینه دشمنان حریم ولایت و امامت آشنا شده و بیش از هر زمان دیگر بکوشند راه درست و سعادت را دریابند.مهمترین بحثی که بعد از پایه‌گذاری اسلام مطرح شد مساله رهبریت بود که متاسفانه بی‌توجهی به این مهم حوادث تلخ بسیاری را در تاریخ اسلام ایجاد کرد.عید غدیرخم عید هدایت و سعادتمند شدن انسان و پیداکردن راه از بیراهه است،‌ بدون‌شک مسایلی که می‌تواند جامعه را از تاریکی نجات دهد، بحث ولایت‌پذیری است.

گاهی در تاریکی‌ها و غبارآلودگی فضای سیاسی، مردم دچار خطاهایی می‌شوند که لازم است راهنما و هادی وجود داشته باشد تا مردم را از این خطاها نجات دهند.در همه زمان‌ها این دست اشتباهات وجود داشته و درسی که عید غدیر به ما می‌دهد آن است که انسان‌ها را به این اصل رهنمون کند که بدون داشتن رهبری پیمودن مسیر راهی سخت و دشوار است.این عید تبعیت کردن از فرمان پیامبر (ص) در امامت امام علی(ع) است و به طور حتم غدیر نباید تنها در لفظ و بیان باشد بلکه لازم است در عمل و رفتار نیز ولایی و غدیری باشیم

اگر جامعه پس از پیامبر اسلام تحت زعامت و تربیت امام علی(ع) قرار می گرفت امروز وضعیت جامعه اسلامی این گونه نبود اگر امروز شعاعی از غدیر به هر کشور اسلامی بتابد وضع مسلمانان این گونه نخواهد بود که دو میلیون یهودی از گوشه کنار دنیا جمع شوند و نخستین قبله مسلمانان را اشغال کنند و بیش از یک میلیارد مسلمان جهان حریف اشغالگری این دو میلیون یهودی بی خانمان نشوند.شعاعی از غدیر در ایران تابید و انقلابی به این عظمت به وجود آورد، انقلاب اسلامی ایران شعاعی از غدیر است و این ملت را از ذلت به قله عظمت و عزت رساند.امروز به برکت نعمت ولایت فقیه و تابشی که از شعات غدیر به جامعه اسلامی می تابد نظام اسلامی در جهان عزت و عظمت دارد.موفقیت و عظمت امروز شیعه در جهان به برکت انوار نورانی غدیر است.باید از غدیر دفاع  و در جهت احیای آن گام برداریم و برای گسترش آن تلاش کنیم، باید مراقب باشیم که غدیر منشأ وحدت و انسجام اسلامی باشد و نه بستری برای اختلاف و انشقاق شود.

اختلاف میان مردم، شیعه و سنی مهم ترین برنامه و تلاش دشمنان در جهت تضعیف جایگاه اسلام ناب است.هیچ حربه ای جز اختلاف کارآمد نیست و دشمنان نیز در این جهت برنامه ریزی و سرمایه گذاری گسترده ای انجام داده و می دهند.ما یک شاخص داریم و آن ولایت فقیه است، آن چیزی که در این 34 سال زمینه اقتدار و عظمت نظام اسلامی را در عرصه جهانی فراهم کرد و کشور را از گردنه های هولناک عبور دارد اتحاد و حدت تحت زعامت ولایت فقیه بوده است.

 http://harfeto.ir/sites/default/files/894_17148.jpg?1382800947

هميشه امير/ مرتضي اميري اسفندقه

صدای کیست چنین دل‌پذیر می آید؟

کدام چشمه، به این گرم‌سیر می آید؟

صدای کیست که این گونه روشن و گیراست؟

که بود و کیست که از این مسیر می آید؟

چه گفته است، مگر جبرئیل با احمد؟

صدای کاتب و کلک دبیر می آید

خبر به روشنی روز، در فضا پیچید

خبر دهید؛ کسی دست‌گیر می آید

کسی بزرگ‌تر از آسمان و هر چه در اوست

به دست‌گیری طفل صغیر می آید

علی به جای محمد، به انتخاب خدا

خبر دهید؛ بشیری نذیر می آید

کسی به سختی سوهان؛ به سختی صخره

کسی به نرمی موج حریر می آید

کسی که مثل کسی نیست؛ مثل او، تنهاست

کسی شبیه خودش، بی‌نظیر می آید

خبر دهید که دریا، به چشمه خواهد ریخت

خبر دهید به یاران، «غدیر» می آید

به سالکان طریق شرافت و شمشیر

خبر دهید که از راه، پیر می آید

خبر دهید به یاران، دوباره از بیشه

صدای روشن یک شرزه شیر می آید

«خم غدیر» به دوش از کرانه‌ها، مردی

به آبیاری خاک کویر می آید

کسی دوباره به پای یتیم می سوزد

کسی دوباره سراغ فقیر می آید

کسی حماسه تر از این حماسه‌های سبک

کسی که مرگ، به چشمش حقیر می آید

«غدیر» آمد و من خواب دیده‌ام، دیشب

کسی سراغ من گوشه‌گیر می آید

کسی به کلبه‌ی شاعر، به کلبه‌ی درویش  

به دیده‌بوسی «عید غدیر» می آید

شبیه چشمه، کسی جاری و تپنده، کسی

شبیه آینه، روشن‌ضمیر می آید

علی همیشه بزرگ است، در تمام فصول

امیر عشق، همیشه امیر می آید

به سربلندی او، هر که معترف نشود          

به هر کجا که رود، سر به زیر می آید

شبیه آیه‌ی قرآن، نمی‌توان آورد

کجا شبیه به این مرد، گیر می آید؟

مگر ندیده‌ای آن اتفاق روشن را

به این محله، خبرها، چه دیر می آید؟!

بیا که منکر مولا، اگر چه آزاد است

به عرصه گاه قیامت، اسیر می آید

بیا که منکر مولا، اگر چه پخته ولی

هنوز از دهنش، بوی شیر می آید

علی همیشه بزرگ است، در تمام فصول

امیر عشق، همیشه امیر می آید

فرازهایی از امواج غدیر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در سه شنبه دوازدهم آذر 1392 |
 http://negarkhaneh.ir/UserGallery/2011/4/goldoust_20120000_1_Fixed.jpg

پیامبر اکرم(ص): «مَن کنتُ مَولاه،فَهذا علیٌ مَولاه…»

هرمسلمانی که من تاکنون، عامل رشد و هدایت او بودم، پس ازاین، علی عامل رشد و هدایت اوست.

سطح آب از نوازش نسیم می لرزید، نسیمی که آهسته از روی ریگ ها می گذشت و از لابلای سنگ ها عبور می کرد.کرانۀ برکه از هجوم موج طراوتی یافته بود، گاهی برگی نیز دستخوش لرزش آب می شد. صخره ها با اندک سایه ای که افکنده بودند، شکوه و جلال طبیعت را مجسّم می کردند، تپّه ها…سر به درون یکدیگر نهاده در کرانه های ابهام آمیز صحرا ناپدید می گشتند، قطعه ابری درافق دور دست دیده می شد، وپرندگانی برفراز ریگ زارهای وسیع در پرواز بودند. سکوتی عمیق همه چیز را فراگرفته بود، آسمان نیز عکسی از آرامش صحرا بود، جز زمزمۀ هستی، آوایی به گوش نمی رسید.

زمان منتظر حادثه ای شورانگیز بود؛ و طبیعت به استقبال آهنگی خوش نوا می شتافت.لحظاتی دقیق گذشت…لرزش های صداها، سینۀ فضا را شکافت؛ در دل کوهسارطنین افکنده ؛ با اشعّۀ آفتاب درآمیخت و به روی برکه فرود آمد…آب می لرزید، و امواج دلپذیرش را گسترش می داد؛ امواجی جاوید و همیشگی …مسیر این امواج تنها آن برکه نبود، فضای صحرا تا آخرین چشم انداز دشتها، تادرون درّه های عمیق و فراز بیابان های خاموش، قبّۀ نیلگون سپهر تا سراپرده های افلاک که جایگاه فرشتگان است، زوایای اندیشه ها،اعماق روان ها، و در یک سخن امتداد تاریخ انسان دستخوش این امواج گشت… نغمه های پاک و الفاظ جذّابی که در آن روز، درآن دشت ساکت، و در آن اجتماع پهناور صحرایی، چون روحی مصفّا با جان ها درآمیخت؛ وچون فروغی گسترده، در دل ها پرتو افکند.

از منبری طبیعی، از جهاز شتران، از روی تخته سنگ های استوار، در هوای صاف ظهر بیابان، همراه نوایی آسمانی و دل انگیز، در دامان آرامش دهندۀ صحرا؛ جایی که سکوت مطلق طبیعت، اندیشه ها را متمرکز می سازد و هدف وجود، بشر غافل را به خود می آورد؛ جایی که عظمت آفرینش از رازهای خود پرده می افکند، و شکوه کاینات و مظاهر هستی، انسان سهل انگار را به تأمل وتدبّر وا می دارد.

آنجا …آنجا که از محیط محدود شهرها وآبادی ها اثری نیست؛ و از در و دیوارهای عمارت های مأنوس یادی به جای نمانده است؛ و روان انسان چون صفحه ای سپید، آمادۀ پذیرش هر حقیقتی است. از زبان برگزیدۀ کائنات، که به گفتۀ فیلسوف انگلیسی، توماس کارلایل  «راز هستی برابر دو چشمش فروغ می کشید، و آوایش چنان بود که گویی از دل طبیعت بر می خاست.»

آری،از محمّد(ص) از این رهنمای گرامی و کانون مهر و فضیلت، از این مُربّی رنجدیده و فداکار، که هم اکنون روزهای عمر پُر انقلاب خود را پس از ادای وظایف پیامبری به پایان می برد. به یاران و اصحاب، به مسلمانانی که مناسک حج را به جای آورده اند، و آن صحنۀ عبادت اجتماعی را برگزار کرده اند، و هنوز خاطرات حج را- که زایل کنندۀ غرور و خودخواهی است – از یاد نبرده اند؛ و صفایی از پرستش و نیایش، روحشان را سرشار ساخته است. و در چنان موقعیّتی حسّاس، که برای ابد، جامع‌ترین طرح قسط و عدل و تعالی اخلاقی ریخته می شود؛ و در دقایقی که راز بقای دین و تربیت، آشکار می‌گردد، و نتیجۀ نهایی آفرینش (حکومت دین کامل در جوامع بشر) در آشکار ترین صورت، خودنمایی می کند؛ و هستۀ مرکزی سازمان هدایت یکجا به بشریّت رو می آورد؛ زبان وحی سخن می گوید و فروغ الهامی را که در سینۀ پاکش درخشیده است به صفحات افکار و روان ها می تابد؛ و زحمات طاقت فرسای پیامبران ، همراه مجاهدات بیست و سه سالۀ او هم اکنون دراین چند ساعت خلاصه می شود، و برنامۀ هدایت و سعادت بشر تا دامنۀ رستاخیز تنظیم می گردد.

معرفی انسانی الاهی و برتر از انسان ها، دست در دست معلّم انسانیّت، در گرمای سوزان غدیر، در منظر توده‌ای انبوه از انسان ها، با حضور زبدۀ مسلمانان، موضوعی ساده نبود، اینجا بود که نیروی انقلاب معنوی می رفت که مسیر تاریخ را دگرگون سازد و مکتب یکتا پرستی و انسان دوستی، سراسر گیتی را زیر نفوذ تعلیمات خود گیرد، محمّد(ص) با این معرّفی روشن و تعلیم زنده، کارنامۀ آموزش و پرورش را کامل ساخت، و وظیفۀ گران و نهایی خویش را به پایان برد، و در تاریخ جهان موجی نوسان خیز افکند؛ موجی که به دست او از سرچشمۀ الهام به حرکت در آمد، و کشتیی را که بادبان عدل و دادگستری و شجاعت و ایمان، رهبری‌اش می کرد بر اقیانوس بیکران زمان، به سوی ساحل خوشبختی و سعادت روان ساخت.

کاروان همسفر پیغمبر، پس از اقامت سه روزه، از بیابان غدیر حرکت کرد، و مردم را به وطن‌های خود باز رسانید، مردم در انجمن‌ها و محفل‌ها نشستند؛ و حدیث غدیر را بازگو کردند، و به کوچک و بزرگ و قبایل و طوایف رساندند. کاروانیان مدینه نیز به سر منزل خویش فرود آمدند، در این میان، چند روزۀ دیگرِ عمر پیغمبر سپری گشت، اشعّۀ وحی گسستگی یافت، و چهرۀ منجی بزرگ جهان درخاک های مدینۀ پاک پنهان شد، محمّد(ص) جهان را بدرود گفت؛ درود خدا بر او و خاندان او باد. در اثر این حادثه سهمگین، اوضاع مرکز اسلام برآشفت، علی و آل هاشم به ضروری ترین وظیفۀ خود، یعنی برگزاری مراسم کفن و دفن بدن رسول الله، اشتغال ورزیدند، در انظار عموم، خلافت و امامت علی جای تردید نداشت، و کسی فکر نمی کرد که عرب این امر را از خاندان نبوّت بیرون برد؛ و از پرورش یافتگان دامن وحی، راهی جدا گیرد؛ و در مرکز حکومت اسلام و قرآن، شخصی مانند علیّ بن ابیطالب را یک ربع قرن خانه نشین سازد. نویسندة مشهور مصری، «عبدالفتّاح عبد المقصود»، استاد دانشگاه اسکندریّه می گوید: دسته دسته اصحاب، گاه پنهان و گاه آشکار، گرد هم جمع می شدند و مردم را به طرف فرزند ابوطالب دعوت می کردند، زیرا او را سزاوارتر از همه به تصرّف در امور خلافت دیده بودند، بعد گرداگرد خانة علی اجتماع کردند. به نام او شعار می دادند و می خواستند بیرون آید تا میراث گرفته شده اش را به او باز گرداند. این امور زمینه ساز شد که مسلمین در برابر این پییشامد، پاره ای مددگار شدند، و برخی سر مخالفت برداشتند، و ناگاه در مدینه دو دستگی بر پاشد و آن وحدت و یگانگی که محلّ امید بود شکاف برداشت، بطوری که نزدیک بود مدینه از هم بپاشد؛ و جز خدا کسی نمی دانست عاقبت این اوضاع چه خواهد بود.

باز امواج طوفانی غدیر بود که روزی خاندان پیامبر را به دفاع از حقوق امامت برانگیخت و برای اصلاح مبانی اقتصادی وسیاسی به قیام واداشت، آن روز که بانوی بزرگ، حضرت فاطمه(س) به مسجد پیغمبر درآمد؛ و در پسِ پرده ای که در زاویة مسجد آویخته بودند، با شکوهی که خاصّ نوامیس نبوّت است، میان زنان آل هاشم به پا خاست؛ وخطبة شور انگیز مسجد مدینه رابر اجتماع مسلمین فرو خواند، اودرخلا ل آن کلمات سوزان، که ارکان مدینه را لرزان و در تار و پود تاریخ زمزمه ای غم انگیز افکند، خطاب به جوانان غیور مسلمان چنین فرمود: ای گروه جوانان! ای بازوان ملّت و یاران اسلام! ای انصار! این چه سُستی است دربارة یاری من؟ بدانید! من درست درک کردم که شما به طرف خوشگذرانی روآوردید، و از محدودیّت وظایف(وحکومت دقیق علی«ع»)شانه تهی کردید! آنچه را گرفته بودید(اشاره به بیعت روز غدیر)کنار گذاشتید؛…

و روز دیگر، در بستر بیماری، به وسیلة بانوانی که به عیادتش آمده بودند، پیامی آتشین به مسلمانان فرستاد و در آن پیام فرمود: شگفتا از اینان! خلافت را از مراکز استوار رسالت و پایگاه‌های عالی نبوّت به کجا انتقال دادند! بدانید که زیان آشکار، همین است…

باز امواج پُر تلاطم غدیر را، که به صورت «احتجاج» خروش می کرد، می نگریم. در مواردی خود امام علیّ بن ابیطالب به حدیث غدیر احتجاج واستدلال کرده است؛ از جمله در مسجد مدینه، پس از در گذشت پیامبر؛ و روزی که خلیفة سوم به وسیلة عبد الرّحمان عوف خلیفه گشت.

دانشمندان اهل تسنّن روایت کرده اند که یکی از موارد استدلال امام، روزی بود که در کوفه خطبه ای خواند، و پس از ستایش آفریدگار هستی فرمود: من شما را به خدا سوگند می دهم ، هرکس در غدیر حاضر بوده بایستد، تنها کسانی بایستند که به گوش خود شنیدند و فرا گرفتند؛ نه آنان که می گویند: به ما خبر رسیده ودانسته ایم…آنگاه جمعی از بزرگان اصحاب به پاخاستند؛ که احمد حَنبَل- محدّث متبحّر و پیشوای مذهب حنبلی- در کتاب «مناقب» می گوید: «آن جمع سی نفر بودند که به شنیدن حدیث غدیر گواهی دادند».

امام حسن مجتبی«ع» نیز غدیر را یادآور گشت؛ و در ضمن خطبه ای فرمود: همین امّت از جدّم شنیدندکه می گفت: «مردمی که امرشان را به شخصی بسپارند که داناتر از او در میانشان باشد، همواره روزگارشان به پستی و سِفلِگی می‌گراید»… و نیز شنیدند هنگامی که دست پدرم را در غدیر خُم گرفت و گفت: «مَن کُنتُ مَولاه فَهذا عَلِیٌ  مَولاه…»؛ و فرمود تا هر کس شاهد آن مراسم بود به دیگران ابلاغ کند…


http://ts2.mm.bing.net/th?id=H.4844629827390393&pid=1.7

امواج غدیر همچنین در حال نوَسان و خروش بود ؛ و به کیفیّت‌های گوناگون آشکار می گشت؛ و در کانون مقدّس دین و محبّت، عناصر زنده ای پدید می آورد؛ و آزاد مردانی تربیت می کرد که صفحات تاریخ با جانبازی‌های آنان درخشان است؛ در میدان کوفه، مردی پارسا و زاهد ـ میثم تمارـ را بنگریدکه فروغ ایمان از رخساره اش آشکاراست؛ و آثار سجود و شب زنده داری درخشش ویژه‌ای به سیمایش بخشیده است؛ و با دست و پای قطع شده و بدن آغشته به خون، بر سرِ دار، با مردم سخن می گوید و دل‌ها را به بیان فضائل علی(ع) زنده می کند، و در لحظات آخر زندگی، مدافع حقوق انسانیّت را می شناساند، درود بر این روح وارسته و فکر آزاد و زندگی پاک…!

به نقل محدثان سنی و شیعه – پیامبر فرموده است: «علیٌ مَعَ الحَق والحَقُّ مَعَ علی» علی با حق است و حق با علی است. آلوسی بغدادی _ عالم متعصب سُنّی _ در تفسیر خود (ج۲۳/۷۴)، درذیل این آیه: «وَ قِفُوهُم اَنَّهُم مَسؤولُون؛ نگاه داریدشان که مسئولند»؛ می گوید: نزدیک‌ترین قول به صحت، این است که در آن روز، از عقاید و اعمال می پرسند، و در رأس اینها همه، (یعنی: اقرار به یگانگی خدا) است وازمهمترین آنها(یعنی: آنچه در قیامت از آن می پرسند وباز خواست می کنند) ، ولایت علی – کَرَّمَ اللهُ وَجهَه – است.

با همۀ این امواج هدایت گر، اما به گفتة وُلتر فیلسوف معروف فرانسوی: آخرین ارادة محمد انجام نشد، اوعلی را{به جانشینی خود}منصوب کرده بود.

آخر چگونه می توان امواج بلند غدیر را پوشاند؟!

طبری، مورّخ و مفسّر معروف سُنی (م۳۱۰) است. وی جریان آخرین حج پیامبر(حَجّه الوداع)را که همة جزئیات آن برای مسلمانان اهمیت بسیار دارد، ناقص ذکر می کند، یعنی دنبالة واقعه را از آخرین روزهایی که پیامبر اکرم(ص) در مکه است رها می کند و در مورد شرح باز گشت پیامبر تا مدینه خاموش می شود، تا مبادا کار به ذکر«واقعه غدیر» بکشد، با این همه، پس از مدت‌ها، به عنوان یک حافظ حدیث و فقیه ومورخ مسلمان ، بر کتمان واقعة دینی غدیر آرام نمی یابد و کتابی مستقل به نام «الولایه فی طُرق حدیث الغدیر»در بارة این ماجرای مهم اسلامی واسناد حدیث آن تألیف می کند.

ضیاء الدین مقبلی عالم سُنی(م-۱۱۰۸)می گوید: اگر حدیث غدیر مُسلّم نباشد، هیچ امر مسلّمی در اسلام وجود ندارد.خلیفة دوّم، عمربن خطاب، می گفت: علی از من و ابوبکر برای خلافت سزاوارتر بود.در حقیقت انکار «غدیر» و امواج بلند آن به انکار اصل اسلام خواهد انجامید. زیرا غدیر تعیین سرنوشت حیاتی اسلام است.

بر همین اساس، امام صادق(ع) از پدران خویش، نقل می کند که پیامبر فرمود: روز غدیرخُم، برترین عیدهای امت من است. وآن روزی است که خدای تعالی مرا امر کرد تا برادرم  علی بن ابیطالب را پیشوای امت خود قراردهم، تا پس از من به او اقتدا کنند، و آن روزی است که خداوند در آن روز دین را کامل کرد. واز اینجاست که امام محمد باقر و امام جعفر صادق و امام علی بن موسی الرضا، علیهم السّلام، غدیر را مطرح کرده اند و روز غدیر را عید می گرفته اند و به مردم یاد آوری می کرده اند که «غدیر» بزرگترین عید اسلام است.

ندایی به گوش رسید... همه سکوت کردند..
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در دوشنبه چهارم آذر 1392 |

سال دهم هجری...  حجهٔ الوداع... سرزمین «رابغ»... وقت ظهر... هوا، بشدت گرم... اقامه نماز ظهر...


«یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت رسالته والله یعصمک من الناس»


ندایی به گوش رسید... همه سکوت کردند...

 «مردم نزدیک است من دعوت حق را لبیک گویم و از میان شما بروم من مسؤولم و شما هم مسؤولید»


وصیت آغاز می شود...

«من دو چیز نفیس در میان شما به امانت گذاردم،

یکی کتاب خدا و دیگری عترت و اهل بیت من،

این دو هرگز از هم جدا نشوند.

مردم بر قرآن و عترت من پیشی نگیرید و در عمل به آنها کوتاهی نورزید که هلاک می‏شوید»


طرح یک سئوال...

«سزاوارتر بر مؤمنان از خود آنان کیست؟ همگی گفتند: خدا و پیامبر او داناترند»


دست هایشان در دست هم... دست ها به آسمان نزدیک شد... و حرف آخر...

«ای مردم هرکس من مولای اویم، علی مولای اوست،

خداوندا کسانی را که علی را دوست دارند، دوست بدار

و کسانی که او را دشمن دارند، دشمن دار و...»


سپس ندا آمد...

«الیوم اکملت لکم دینکم...»

آری غدیر، روز حماسه جاوید، روز ولایت، روز امامت، روز وصایت، روز اخوت،

روز رشادت و شجاعت و شهامت و حفاظت و رضایت و صراحت

روز نعمت، روز شکرگزاری، روز پیام رسانی، روز تبریک و تهنیت،

روز سرور و شادی و هدیه فرستادن، روز عهد و پیمان و تجدید میثاق،

روز تکمیل دین و بیان حق، روز راندن شیطان، روز معرفی راه و رهبر، روز آزمون،

روز یاس دشمن و امیدواری دوست و روز اسلام و قرآن و عترت،

روزی که پیروان واقعی مکتب حیات‏بخش اسلام آن را گرامی می‏دارند و به همدیگر تبریک می‏گویند...

درباره واقعه غدیر و اهمیّت این روز، آیاتى از قرآن نازل شده است. پیش از خطبه غدیر این آیه نازل شد:

 «یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ»[۱]؛ اى پیامبر! آن چه از جانب پروردگارت بر تو نازل شده است، (به مردم) ابلاغ کن؛ و اگر چنین نکنى، رسالت خدا را انجام نداده ‏اى.

آن گاه که پیامبر خدا «صلّى اللَّه علیه وآله» خطبه را به پایان رساند، این آیه کریمه فرو فرستاده شد:

 «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الْإسْلامَ دیناً»[۲]؛ امروز دین شما را به حدّ کمال رسانده و نعمت را بر شما تمام کردم و آیین اسلام را برایتان برگزیدم.

هنگامى که خطبه غدیر پایان یافت و مسأله بیعت با امیر مؤمنان على «علیه السّلام» به طور جدّى مطرح شد، عربى درخواست عذاب نمود و این آیه درباره او نازل شد: «سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ»[۳]؛ درخواست کننده ‏اى تقاضاى وقوع عذابى نمود. خلاصه شأن نزول این آیه مبارکه چنین است:

پس از آن که واقعه غدیر پایان یافت، شخصى به نام «حارث بن نُعمان فهرى» نزد رسول خدا «صلّى اللَّه علیه وآله» آمد و با حالى آشفته به حضرتش چنین خطاب کرد: ما را به نماز گزاردن امر نمودى امتثال کردیم. دستور به پرداخت زکات فرمودى اطاعت کردیم و… و اکنون‏ بازوى پسر عمویت را گرفته و او را به عنوان ولىّ و سرپرست بر ما نصب نمودى! آیا این دستور از پیش خود توست یا از خدا؟

پیامبر خدا «صلّى اللَّه علیه وآله» در پاسخ فرمود: والّذی لا إله إلّاهو، هذا من اللَّه؛ به خدایى که جز او معبودى نیست سوگند! این فرمانى از جانب خداوند است.

حارث پشت کرد و به طرف مرکب خود حرکت کرد و مى‏ گفت: خدایا! اگر آن چه محمّد می ‏گوید حق است، بارانى از سنگ‏ هاى آسمانى بر ما ببار و یا عذاب دردناکى بر ما فرو فرست!

هنوز به مرکبش نرسیده بود که خداوند سنگى فرو فرستاد که بر فرقش خورد و از دامنش بیرون گشت. در این هنگام خداوند این آیه را نازل فرمود: «سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ* لِلْکافِرینَ لَیْسَ لَهُ دافِعٌ»[۴]؛ درخواست کننده‏ اى تقاضاى وقوع عذابى کرد. این عذاب براى کافران است و هیچ کس نمى‏ تواند آن را دفع کند.[۵]

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّکِینَ بِوَلَایَةِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِین‏ علیه السلام

[۱]. سوره مائده، آیه ۶۷٫

[۲]. سوره مائده، آیه ۳٫

[۳]. سوره معارج: آیه ۱٫

[۴]. سوره معارج: آیات ۱ و ۲٫

[۵]. تفسیر ثعلبى، ج۱۰، ص ۳۵، شواهد التنزیل، ج۲، ص ۳۸۱ به نقل از نگاهى‏ به ‏حدیث‏غدیر، آیت الله سید علی میلانی، ص


از غدیر تا عاشورا
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در شنبه دوم آذر 1392 |

http://www.navideshahed.com/attachment/1389/08/272803.jpg

اولین شراره های آتش کین دشمن در کناره غدیر تولد یافت. آن زمان که علی (ع) بر ساقه بازوان پیامبر شکفت، دانه های خشم در خاک دل دشمن، سرباز کرد. پیامبر، شاید سخن تازه ای نگفت، سرّ مکنونی را فاش نکرد و راز سر به مهری را نگشود. آنچه را که به رمز و کنایه در اینجا و آنجا فرموده بود با جامهای شفاف صراحت به گوش تک تک مردمان ریخت، همه مردمان. و این برای دشمن سنگین بود و شکننده. ممکن بود«انت منّی بمنرلة هرون من موسی الا انّه لانبی بعدی» را که همه کس نشنیده بود، به تعبیری دیگرگونه قلب کرد.

عید سعید غدیر عید بزرگی است که هر مسلمانی از یاد آن به شوق می آید و دلش از عشق به خدا و اولیائش به وجد آمده و نشاط و شادابی را در بیت خاندان پیامبر جستجو می کند و بر تمسک به ولایت امیرمومنان علی علیه السلام افتخار می نماید لکن باید توجه داشت که این یک روی سکه است و این نوشتار در صدد پرداختن به عمق ماجرا می باشد.

سروده «انّ مثل اهل بیتی کسفینة نوح» را به آهنگی دیگر نواختن یا به بیغوله های فراموشی مقدور می نمود. اولین اسلام آورنده بودن علی را و اولین مأموم  پیامبر بودن او را پوشیده نگاه داشتن میسور می نمود.لوح محفوظ، کتاب مبین، قرآن ناطق، امام مبین، رحمت واسعه و ... که همه را پیامبر به علی تعبیر کرده بود، می شد آنچنان در پرده تحریف پیچید، که نافذترین دقتها هم حتی دریافتشان را نتواند.

شان نزولی دیگرگونه جعل کردن بر سوره «هل اتی» که هدیه خداوند بود به علی و جبرئیل این هدیه را با بالهای امانت خود حمل کرده بود و پیامبر با دستهای عصمت خویش آن را بر قلب علی نشانده بود، محال به نظر نمی رسید و ... شاید می شد همه آنچه را که پیامبر امین خداوند در شءن علی سلام الله علیه فرموده بود، در پشت ابرهای نفاق و کینه و شرک پنهان کرد. لیکن این دم آخری در این حج واپسین، این کلام آخرین در حضور نمایندگان خواه و ناخواه تمامی مردم روی زمین انکار کردنی نبود. پوشیدنی و تحریف کردنی نبود.

روشن بیان کرده بود پیامبر به روشنای روز- به همان روشنی که دستها بر پشمها حایل می کردند که از تشعشع مستقیم آفتاب در امانش نگاه دارند.اول از صداقت و امانت خویش پرسیده بود و همگان سر بر آستان صداقتش ساییده بودند.و بعد اعتراف گرفته بود بر ولایت خویش، و همگان مقر آمده بودند که از خویش بر خویش اولی تر پیامبر است. پس از اثبات صریح و مکرر منزلت خویش در میان مردم، علی را بر گلدسته دست خویش نشاند و کلام آخر... اتمام و اکمال دین  که:

آنچه من بر شما بوده ام، از این پس علی بر شماست.هر که به کشتی نبوت من درآمده است، اینک در ساحل امامت علی پیاده شود وگرنه بی تردید غرقه می گردد. آمده بودم که از ظلمت وارهانمتان و اینک خورشید در دستهای علی است.

آمده بودم که از عذاب الهی بترسانمتان، بترسید از خیانت به علی. آمده بودم که راه بهشت را بنمایمتان، پا جای پای علی بگذارید.آمده بودم که دین را بیاورم، صراط مستقیم، صراط علی است، دین، علی است به تمامه. علی مظهر اَتَم واَکمل دین است. راه، با علی هدایت است و بی علی ضلالت.

سخن تمام و... نیز رسالت من. «الیوم اکملت لکم دینکم...» و این برای دشمن سنگین بود و شکننده، دشمن به اینجا رسید که: تا غروب خورشید پیامبر، دندان بر جگر باید نهاد و در ظلمت فقدان او دست به کار استمرار شب می باید شد. و ... چنین شد. لیکن شب به اراده شب پرستان نمی پاید و خدا جهان را بی روشنی، بی نور، بی خورشید، بی حجت رها نمی کند. پس چه باید کرد؟!

حال که وجود خورشید حجت ناگزیر است و لامحاله، و در روز روشن ولایت، از دیوار آگاهی مردم بالا نمی توان رفت و همت به سرقت گنج ایمانشان نمی توان گماشت، تنها دو کار می توان کرد:یا خورشید را زندانی سکوت باید ساخت یا چشم و دل مردم را از نور فرو باید بست. مردم را کور باید کرد... و اگر این هر دو شد که غایت مطلوب است و نهایت مأمول.

و این هر دو شد، هم علی خانه نشین شد و هم پرده های سیاه جهل و کفر و نفاق، چشم دل مردم را پوشاند که این هر دو بی دیگری نمی شد.اگر مردم زندانی جهل خویش نبودند، علی را به زندان انزوا تاب نمی آوردند و بالعکس اگر موجودیت اسلام تهدید نمی شد و علی را مجال شمشیر برافراشتن بود، هیچ پرده جهل و کفر و نفاقی بر هیچ چشم و دلی نادریده نمی ماند.

اما با این دو مصیبت عظمی- خانه نشینی خورشید و سیاه دلی مردم- اسلام غریب شد و آرام آرام آن دشنه ها که در کارگاه انکار غدیر، ساخته و پرداخته شده بود، از نیام خباثت درآمد و مهیای قتل آل الله شد. با اولین ضربه، عرش و فرش به لرزه درآمد، فرق امید شکافته گشت و خون یاس، محراب مظلومیت را پوشاند. با دومین ضربه، امام حسن و با سومین و چهارمین... امام حسین عصاره مظلومیت تاریخ به خون نشست و منکران غدیر و خفاشان ولایت گریز، حضور ممتد و مستمر شب را جشن گرفتند.و از آن پس تاکنون و تا قیام قائم آل محمد آنچه تعدی و ستم بر اسلام و اسلامیان رفته و می رود، همه به دست نوادگان و اخلاف همان کودک انکاری است که در غدیر زاده شد.

پرسش مهم اینست : چه رابطه ای بین غدیر و عاشورا وجود دارد؟

غدیر واژه ای است مظلوم که شیعیان آن را عید بزرگی می دانند اما باید برای داستان غدیر خون گریست .

آیا مسلمانان با همه اختلافات ، در اینکه واقعه غدیر اتفاق افتاده تردیدی دارند؟

آیا در قرآن کریم ابلاغ امامت امیرالمومنین علی علیه السلام بعنوان اتمام رسالت ذکر نشده است ؟

اطلاع رسانی ولایت مولای متقیان در آخرین حج پیامبر اکرم چه معنایی می تواند داشته باشد ؟

مگر همه برای بیعت با خلیفه تعیین شده از جانب خدا باحضور رسول گرامی اسلام از یکدیگر سبقت نمی گرفتند ؟

پس چرا بیعت شکنی ؟ پس چرا تخلف از میثاق ؟ پس چرا فراموشی غدیر ؟

بین غصب خلافت پیامبر و شهادت ام ابیها حضرت زهرا سلام الله علیها زمان چندانی نبود ولی از غدیر تا عاشورا حدود نیم قرن طول کشید ، در این فاصله زمانی مسلمانان بکلی دگرگون شدند ، اگر روز نخست غصب خلافت ، خواص جامعه از اسلام روی گرداندند ، در محرم سال 61 هجری قمری توده اجتماع هم بواسطه همراهی با ظالمان از نور ایمان تهی گشته راه شقاوت را برگزیدند.باید بپذیریم ایمان آوردن دشوار نیست ، پاسداری از ایمان سخت است زیرا شیطان حضور ایمان را برای عصیان خدای متعال مانعی جدی و اساسی می داند وهمه وسوسه هایش را برای ازبین بردن آن بکار می گیرد .

ایمان یعنی پذیرش ولایت خدای متعال :** الله ولی الذین امنوا یخرجهم من الظلمات الی النور والذین کفروا اولیائهم الطاغوت یخرجونهم من النور الی الظلمات **اما کفر یعنی خروج از حاکمیت امام معصوم و قبول ولایت طاغوت بنابراین انسانهایی که تحت ولایت و حکومت خدای متعال هستند از ظلمت نفس بسوی نور هدایت و رستگاری در حال حرکتند والبته این حکومت باید توسط خداوند به اهلش واگذار شود و غدیرخم میعادگاه اهل ایمان با جانشینان خدا در زمین است اما آنان که کفر ورزیدند و ایمان خویش را تباه ساختند پس بجای ولایت خدا ، اولیاء خود را طاغوت قرار داده و از ولایت امیرالمومنین و فرزندان معصوم و امامان تعیین شده از جانب خدای متعال خارج گردیدند و این همان خروج از نور بسوی ظلمت است که فرجام تلخش واقعه خونین عاشورا خواهد بود

منبع: شجاعی، سید مهدی، خدا کند تو بیایی

بررسی ارتباط غدیر و عاشورا
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در شنبه دوم آذر 1392 |

http://ts4.mm.bing.net/th?id=H.4803338018947455&pid=1.7


چکیده :

ماجرای کربلا فقط ریشه در چند ماه به حکومت رسیدن یزید نداشت بلکه ریشه ی اصلی آن از زمان غدیر و مخالفت های اهل سقیفه با جانشینی امام علی (ع) و حوادثی که بعد از آن صورت گرفت و اسلام را از مسیر اصلی اش خارج کرد و منجر به قیام امام حسین (ع) شد تا دوباره غدیر را احیا کند.

کلید واژه ها:

غدیر – عاشورا – امامت – کربلا – قیام امام حسین (ع)

  مقدمه:

آدمی در هر زمان و مکان به امام نیازمند است و بدون امام این جهان قادر نیست لحظه ای را ادامه دهد.

امامت به دو معناست :

۱-  به معنای عام

۲- به معنای خاص

منظور از امامت عامه : رهبری مردم است به طور مطلق به صورتی که شامل ولایت فقیه میشود.

منظور از امامت خاصه : امامت معصومین است که از سوی ÷یامبر اکرم (ص) منصوص به نصوص خاصه می باشد. ( مکارم شیرازی، ۱۳۸۵، ص ۱۱)

امامت به هر دو معنا تاریخچه ای بسیار طولانی در اسلام دارد و هیچ شمشیری در اسلام در امور دینی کشیده نشده است، ان گونه که برای امامت کشیده شده است. از این رو با جستجو در تاریخ می توان فهمید که ریشه اصلی حادثه کربلا امامت و آغاز آن از غدیر است.

« فلعن الله  امه اسست اساس الظلم و الجور علیکم اهل البیت و لعن الله امه دفعتکم عن مقامکم و ازالتکم عن مراتبکم التی رتبکم الله فیهما» (زیارت عاشورا)

اختلاف بنی امیه و بنی هاشم:عبد مناف جد سوم پیامبر اسلام ۰ص) هیچگاه  در صدد به دست آوردن موقعیت برادر خود در انجام مناصب عالی کعبه نبود. ولی دو تن از فرزندان عبد مناف به نام های هاشم و عبد شمس که دو قلو بودند در این باره به جدال می پرداختند.اختلاف دیرینه ی بنی هاشم و بنی امیه از این جا بود که بنی هاشم همیشه خصلت خوبی داشتند و اعمال و مناصب کعبه را بر عهده داشتند ولی بنی امیه از آن محروم بودند و این کینه ی بنی امیه از بنی هاشم به جریان دوره های اسلام و بعد عاشورا  کشیده شد. از جمله ویژگی های بنی هاشم  که آتش حسد بنی امیه را بر بنی هاشم می افروخت عبارتند از : آراستگی به علم و فضیلت ،پاکی و تقوا و اصالت خانوادگیی، شایستگی های فردی.(قمی،۱۳۸۶،صص۲۶-۱۲)

جریان غدیر:

پیامبر اکرم (ص) در سال دهم هجری ، از مدینه به قصد انجام دادن اعمال حج به مکه سفر کرد. سفر پیامبر بیشتر به اطلاع مسلمانان نواحی مختلف رسیده بود و از این رو جماعتها و گروه های بسیاری برای اینکه اعمال حج را در حضور پیامبر (ص) انجام دهند و آداب و مناسک حج را از خود او بیاموزند ، آمدند .(حکیمی،۱۳۳۶،صص۳۶-۳۴)

پس از اعمال حج و در راه برگشت در غدیر خم جبرئیل نازل شد و گفت : «یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت رسالته و الله یعصمک من الناس»

«ای فرستاده ی خدا ، دستوری که خدا برای تو فرستاده است ، به مردم برسان و گر نه ، تبلیغِ رسالت نکرده ای! خدا تو را از شر دشمن نگه خواهد داشت.»(قرآن کریم)

با توجه به اینکه آن ایام، ماه های آخر عمر پیامبر بود و پیامبر همه احکام را تبلیغ کرده بود. سپس معلوم بود که این پیام مربوط به جانشینی است. ÷یامبر فرمودند که منبری از پالان شتران درست کردند و پیامبر بالای آن رفت و مورخان اهل سنت نوشته اند در آن روز ۱۲۰۰۰۰ تن در پای آن منبر حضور داشتند.«سپس پیشوای سالخورده ی اسلام در آن اجتماع بزرگ و روز داغ ، برای اینکه کمترین ابهامی نماند دست علی (ع) را گرفت و بلند کرد ، چنانکه سپیدی زیر بغل آن دو نمایان شدو آن گاه فرمود : (من کنت مولاه فهذا علی مولاه)(جمعی از دبیران،۱۳۶۲،صص۳۹-۳۸)

«در جای دیگر ابوبکر احمد بن علی معروف به خطیب بغدادی طی سندی از عبدالله بن اسعد بن زراره ، از پدرش، از رسول خدا (ص) روایت می کند فرمود:«من کنت مولاه فعلی مولاه» و نیز فرمود : «هر کس که من ولی امر او هستم علی نیز ولی امر اوست.» و فرمود :«پروردگار متعال در باره ی علی بن ابی طالب به من وحی فرمودند که او امیر المومنان و سید و سرور مسلمانان و پیشوای سفید رویان است.»(طلوعی گرگانی،۱۳۸۲،ص ۲۷)

اهمیت غدیر در تاریخ

دانشمند بزرگ و محقق ف نویسنده ی «الغدیر» در ابتدای نخستین جلد کتاب جهانی خود تحت عنوان «اهمیت غدیر در تاریخ»بحثی علمی و جالب کرده که خلاصه آن را با بیان ساده در این جا ذکر می کنیم:

«در نظر خردمندان ، ارج و شرف هر چیز وابسته به نتیجه ی آن است و به اندازه ی ثمره ای است که می بخشد. بنابر این در دامنه ی پهناور تاریخ و موضوعات آن ، مهمترین مطلبی که نظر به نتیجه اش ، دارای موقعیت شایانی است آن بخش هایی است که پیدایش ادیان را نشان می دهد و پایه گذاری مذهب بر آن نهاده شده است و سر چشمه ی عقاید ملت ها و جمعیت هایی قرار گرفته است. از این رو ، این بخش از تاریخ که مبدا پیدایش اعتقادات و مقدمات ملت هاست به ابدیت راه بسته است و هیچگاه تاریخ جهان آن را فراموش نمی کند و با جاودانی و همیشگی در سراسر دوران آینده تاریخ پا بر جای است.»(امین،۱۳۶۶،صص۲۷-۲۰)

سقیفه:

پس از رحلت پیامبر (ص) در حالی که حضرت علی (ع) و جمعی از یاران با وفای پیامبر مشغول عزاداری و در غم پیامبر بودندف بنی امیه که سال ها کینه ی بنی هاشم را به دل داشتند و با ظهور اسلام قدرت از آنها گرفته شده بود ، دوباره فرصت یافتند تا قدرت را دوباره به دست گیرند.«در سقیفه گروهی از نصار گرد هم آمدند تا برای پیامبر جانشین پیدا کنند ولی قریشیان از جمله ابو بکر و عمر معتقد بودند که حاکم باید از قریش انتخاب شود و چون قریش قبیله ی پیامبر است و جز قریش عرب حکومت هیچ کس را قبول نمی کند.»(داودی و رستم نژاد،۱۳۸۴،صص۱۱۵-۱۱۴) و به این گونه در سقیفه با مکر و حیله ابوبکر به عنوان پیشوای مسلمانان و خلیفه ی اول و جانشین پیامبر انتخاب شد و واقعه ی غدیر به کل فراموش شد.

منافقان غدیر سازندگان روزهای سقیفه

«همان مجموعه ای که همزمان با غدیر صحیفه ی ملعونه را امضا کردندو در مقابل منبر غدیر ناروا گفتند و کسانی که در توطئه ی قتل پیامبر (ص) و علی (ع) شرکت داشتند، همان ها در ماجرای سقیفه و احراق بیت فاطمه (س) و فدک حضور داشتند و به عنوان عوامل اصلی عمل می کردند.»(انصاری ،۱۳۸۶،ص۱۲۰)

مهمترین پیامدهای غدیر:

الف) شکسته شدن حرمت پیامبر(ص) و اهل بیت(ع)

یکی از مهمترین پیامد های سقیفه فراموشی سخن پیامبر در باره ی خلافت و رهبری علی (ع) بود که این خود موجب بی حرمتی هایی از جمله آتش زدن در خانه ی حضرت فاطمه (س) که تا چندی قبل از آ« حتی به مخیله ی مسلمانان خطور نمی کردصورت گیرد.(داودی ،۱۳۸۴،۱۱۷-۱۱۵)

ب) تبدیل شدن خلافت عهد الهی به امری بشری

دومین نتیجه ی روشنی که از سقیفه به دست آمد تبدیل شدن خلافت الهی ، که اعتبارش از نص و تعیین مستقیم خداوند و رسولش نشات می گرفت ، به یک امر عادی بشری بوده آن هم به گونه ای که می توان سر نوشت مسئله ای به این اهمیت را در ی کمشاجره ی کوتاه میان انصار و تنی چند از قریش ، بدون حضور بزرگان اسلام تعیین کرد.(داودی و رستم نژاد،۱۳۸۴،ص۱۱۸)

ج) به قدرت رسیدن بنی امیه در شام (تبدیل خلافت به پادشاهی)

شاید حاضران در سقیفه از ابتدا فکر نمی کردند چیزی که آنها تصویب می کنند پس از یکی  دو دهه ی دیگر تبدیل به یک حکومت سلطنتی موروثی خواهد شد . خلافت که عهدی الهی بود، در سقیفه به زمامداری فردی از قریش تنزل یافت و در ادامه راه ، به حکومت سلطنتی بنی امیه در شام تبدیل شد.(داودی و رستم نژاد،۱۳۸۴،ص۱۱۹)

به خلافت رسیدن عمر:

«ابن احمر»مورخ معروف می گوید: «ابوبکر در حال احتضار ، عثمان ررا احضار کرد تا وصیتی در امر خلافت بنویسد ، به او گفت : بنویس”بسم الله الرحمن الرحیم این وصیتی است که ابوبکر به مسلمانان نموده ام بعد…” ابوبکر در همین حال بیهوش شد ولی عثمان خودش این جمله را نوشت : “من عمر بن خطاب را خلیفه بر شما قرار دادم و از هیچ خیر و خوبی برای شما فرو گذار نکردم!»(داودی و رستم نژاد،۱۳۸۴،ص۱۳۲)و به این ترتیب خلافت به عمر واگذار شد. در دوران خلافت عمر مسائل مهمی پیش نیامد ولی از جمله نکته های مهم حمایت عمر از معاویه بود که فرصت رشد را به معاویه داد.

شورای انتصابی عمر و به قدرت رسیدن عثمان:

زمانی که عمر در بستر مرگ بود چنین گفت : «پیامبر هنگام مرگ از این شش نفر راضی بود؛ علی ، عثمان ، طلحه ، زبیر ، سعد بن ابی وقاص و عبد الرحمن بن عوف. لذا امر خلافت باید به مشورت این شش نفر انجام شود، تا یکی از میان خود انتخاب کنند.»(داودی، رستم نژاد،۱۳۸۴،ص۱۳۲) ولی انچه روشن است این است که عمر در انتخاب این شورا کاری کرد تا در آخر نتیجه به نفع عثمان تمام شود چون در میان این شش نفر تنها شانس با علی (ع) و عثمان بود، ولی اعضایس شورا طوری انتخاب شده بودند به اکثریت آراء با عثمان شود و این تشکر عمر از عثمان بود و در برابر کمکی که او برای به خلافت رسیدن عمر کرده بود.

پیامدهای خلافت عثمان و نقش آن در تحکیم قدرت بنی امیه:

پس از به خلافت رسیدن عثمان قدرت دوباره به بنی امیه راه یافت  و زمینه انتقام از آل رسول الله (ص) فراهم شد.از جمله این که مناصب کلیدی در اختیار امویان قرار گرفت و سیل اموال عظیمی به سوی بنی امیه سرازیر گشت و آنها را بیش از پیش قدرتمند کرد.(داودی و رستم نژاد،۱۳۸۴،صص۱۴۰-۱۳۲) امام علی (ع) در نهج البلاغه در باره ی به خلافت رسیدن عثمان میفرماید:«سرانجام یکی از آنها (اعضای شورا) به خاطر کینه اش از من روی برتافت و دیگری خویشاوندی را بر حقیقت مقدم داشت و به خاطر دامادی اش به دیگر(عثمان)تمایل پیدا کرده، علاوه بر جهات دیگر که ذکر آن خوشایند نیست.»(نهج البلاغه،خطبه ی شقیقه)سرانجام چنین انتخابی ، این پیامدها را به دنبال داشت.

به خلافت رسیدن امام علی (ع):

«پس از قتل عثمان ، مردم به خانه ی علی (ع) رفته و خواستار بیعت با او به عنوان خلیفه شدند ،ابتدا حضرت نپذیرفت و علتش این بود که امام می دانست با کسانی روبروست که طی این۲۵سال از مکتب اسلام دور شده اند و حکومت بر آنان کاری بسیار دشوار است ولی به دنبال اصرار و پافشاری مردم، حضرت علی (ع) خلافت را پذیرفت و در سال ۳۵هجری رسما کار خلافت را در شهر مدینه آغاز کرد. »(هنرمند نیا،۱۳۷۹،صص۳۷-۳۶)در این دوران بود که تاریخ زندگانی بشر نمونه ای از حکومت عدل الهی را مشاهده کرد ولی «در صورتی که اگر علی (ع) ، پس از رحلت پیامبر بلافاصله به خلافت نشسته بود و به پرداختن به امور اسلام و مسلمانان نایل گشته بود ، یک وظیفه ی اساسی بیشتر نداشت : ادامه دادن روش پیامبر. اما اکنون دو وظیفه ی مهم و بسیار سخت داشت ، یکی بازگردانیدن مردم به حالت سالهای آخر عمر پیامبر و وادار ساختن آنان به عمل بر طبق اسلام محمد، دوم ادامه دادن آن حالت و آن اسلام.حالا آیا مدتی کمتر از ۵ سال که از عمر او ، در آن اوقات باقی مانده بود ،برای این دو کار بزرگ بس بود.»(حکیمی،۱۳۳۶،ص۸۰)

«قُلۀ مَا سَاَلتُکُم مِن اَجرٍ فَهُوَ لَکُم اِن اَجرِیَ اِلَّا عَلَی الله»(سبا-آیه ی۴۷) «بگو مزدی را که در خواست کردم چیزی است که سودش عاید خود شماست.مزد من جز بر خدا نیست. »

«یعنی آنچه را من به عنوان مزد خواستم عاید شما می گرد نه عاید من.این دوستی کمندی است برای تکامل و اصلاح خودتان . این اسمش مزداست اولا در حقیقت خیر دیگری است که به شما پیشنهاد می کنم.»(مطهری،۱۳۸۸،ص۸۵)باز هم مسلمانان یکی از نیکی های خدا را دفع کردند و با ۲۵سال خانه نشیشنی علی (ع)راضی نشده و او را به شهادت رساندند.

توطئه در عصر امیر مومنان (ع)

از جمله عواملی که در تحقق حادثه کربلا تاثیر بسزایی داشت، توطئه هایی بود که توسط معاویه در زمان حکومت علی (ع) صورت پذیرفت.با بررسی شواهد تاریخی می توان به وضوح دستان آلوده ی وی را در پشت صحنه ی حوادث آن دورارن که از قتل عثمان شروع شده بود ، مشاهده کرد.

برخی از این حوادث عبارتند از:

۱) ترک حمایت از عثمان

۲) جنگ جمل یا رویارویی غیر مستقیم معاویه با امام علی (ع)

۳) جنگ صفین یا رویارویی مستقیم معاویه با امام علی (ع)

۴) ایجاد رعب و وحشت در قلمرو حکومت امام (ع)(داودی و رستم نژاد،۱۳۸۴،صص۱۵۳-۱۴۰)

جریانی که منجر به خلافت رسیدن معاویه شد.

پس از به خلافت رسیدن امام حسن (ع) معاویه سعی در این کرد که به مبارزه با امام حسن (ع) بپردازد وبا او جنگ کند و حیله و نیرنگ های بسیار می کرد . امام که از این موضوع آگاه بود نامه ای به معاویه نوشت و در آن گفت : «جاسوسان می فرستی و مکرها و حیله ها می انگیزی، فکر می کنم اراده ی جنگ داری ، اگر چنین است من نیز مهیای جنگم» سپس امام لشکری آماده کرد تا به جنگ با معاویه بپردازد ولی و یاران امام به او خیانت کرده و بسیاری از سپاهیان او به معاویه پیوستند و حتی چند تن از خوارجی که در سپاه امام بودند و در ظاهر به امام ابراز وفاداری می کردند اما در سینه کینه ی امام علی (ع) را داشتند به جان امام قصد کردند ولی کارهای آنها موثر نشد ، سرانجام امام ناچار شد به دلیل جنگ های بسیاری که شیعیان آنها در رکاب امام علی (ع) کرده و خسته بودند و چون دیگر یاران واقعی در رکاب او کم بودند و به اصرار اطرافیان با معاویه صلح کرد.(حکیمی،۱۳۳۶،صص۱۱۷-۱۱۳)

دوران خلافت معاویه:

دوران بیست ساله ی خلافت معاویه را میتوان از مهم ترین عوامل زمینه ساز ماجرای کربلا دانست .

در این دوران حوادثی اتفاق افتاد که مقدمات پدید آمدن ماجرای کربلا را فراهم ساخت. در واقع، این دوران از دو زاویه به فرایند حادثه ی کربلا کمک کرد:

از یک سو، ستم ها ، قتل ها و غارت ها و بدعت ها و دین ستیزی های معاویه ،شکل گیری ماجرای عاشورای سال ۶۱ هجری را برای امویان و انتقام آنان از اسلام را آسان می کردو از سوی دیگر حوادث دوران او ، به ویژه زمینه سازی برای خلافت فرزند فاسدش یزید، عکس العمل شدیدی را از سوی مسلمانان به ویژه اهل بیت (ع) رسول خدا (ص) به رهبری امام حسین (ع) به همراه داشت. این عکس العمل ها با شروع خلافت یزید و اصرار او برای بیعت گرفتن از همه ی مسلمین و رسمیت بخشیدن به همه ی خلافتش شدید تر شد تا آنحا که در پی یک سری حوادث – به عاشورای سال ۶۱منتهی گردید.(داودی و رستم نژاد،۱۳۸۴ص۱۶۲)

انتقام دشمنان اسلام از شکست های زمان رسول خدا (ص):

یکی دیگر از ریشه های جریان عاشورا انتقامی بود که بنی امیه از شکست های خود در زمان رسول خدا (ص) گرفتند.بنی امیه به ویژه ابوسفیان از شکست هایی که در زمان پیامبر متحمل شده بودند و همچنین کشته هایی که داده بودند بسیار کینه به دل داشتند و با اینکه در جنگ احد سپاه اسلام را شکست دادند ولی بازهم در صدد انتقام بودند .(داودی و رستم نژاد،۱۳۸۴،صص۱۰۲-۱۰۱)

«بنا به نقل بلاذری تعداد نوزده نفر از کشته شدگان قریش در بدر تنها به دست امام علی (ع) انجام شده است.»(جعفریان ،۱۳۸۶،ص۱۱۲)

حیات حقیقی غدیر :

غدیر از همان روز کربلا حیات حقیقی خود را آغاز کرد و پس از پنجاه سال در چنگال سقیفه گرفتار بود، برگ جدیدی از تاریخ خود را ورق زد . با شهادت امام حسین (ع) برای بار دوم آوازه ی غدیر تا دورترین نقاط دنیا رفت و حتی کفار و مشرکین ، اهل سقیفه را لعنت کردند و سرفرازی غدیر را آفرین گفتند.(انصاری ،۱۳۸۶،ص۱۱۶)

بررسی جریان های زمان حکومت یزید«از نیمه ی دوم خلافت عثمان تا پایان دوران حکومت معاویه به تدریج، اصول و یا بعضی از اصول رژیم حکومت اسلامی دگرگون شد و به اصطلاح مسلمانان بدعت ها در دین پدید گشت .در حکومت معاویه این دگرگونی به نقطه ی اوج رسیده از آن جمله عدالت که رکن اصلی این دین است ،تقریبا منسوخ گردید.قتل ها ، تبعید ها مصادره ی اموال بدون مجوز شرعییا به استناد مجوزهای قابل انتقاد، شکنجه و آزار به خاطر گرویدن به مذهبی خاص، یا داشتن طرز تفکری مخصوص ، رواج یافت. ظهور این بدعت ها سبب پدید آمدن و رشد سریع مردم ناراضی شد و جامعه ی عربستان آن روز را مهیای شورش ساخت اما در سراسر زندگانی معاویه مانعی بزرگ مجال نمی داد  ناخشنودان ، با وی یا با عاملان وی در افتند این مانع ، قدرت مرکزی شام در سایه ی زیرکی و کاردانی زمامداران از یک سو و هوشیاری و شدت عمل حاکمان و ماموران ، آشکار و مخفی آنان از سوی دیگر بود. تسلط دستگاه بر اوضاع ، هر اجتماع مخالفی را در هم می ریخت ، هر توطئه  را در کوتاهترین مدت سرکوبی می کرد. مرگ معاویه و زمامداری یزید دریچه ای به روی مردم ناراضی گشود .آنان فرصتی یافتند تا گرد هم آیند و یزید را که گذشته از نداشتن شرایط اخلاقی لازم برای عهده داری خلافت، بر خلاف رژیم مامور اسلامی عهده دار حکومت شده بود براندازند ، و خلافت را به مسیر نخستین خود ، انتخاب پیشوا از راه اجماع امت – مراجعه به آراء عمومی – برگردانند و چندان که بتوانند بدعت ها را نسخ کنند. به ظاهر هدف مخالفان و نا خشنودان این بود . اما از سوی دیگر حکومت تازه دمشق که بر پایه ی قدرت موروثی – و بر خلاف سیرت مسلمانی بنا گردید میخواست تا هر چه زود تر اساس سلطنت نو بنیاد را محکم کند .طبیعی است که در موقعت ، نخستین اقدام او مطیع ساختن ایالت های اسلامی –حجاز و عراق- تابع دمشق و بیعت گرفتن از نامزدهای احتمالی خلافت در این ایالت ها   و تسلیم کردن آنان بود. حجاز از اهمیت معنوی خاص برخوردار بود.و مردم آن در دیده ِ مسلمانان ارجی مخصوص داشتند. اسلام در شهر مکه آشکار شد . قبله ِ مسلمانان و زیارتگاه هر ساله ایشان در این شهر قرار داشت. مدینه مقر پیغمبر (ص) و خلفای او بود .۳۵سال کارهای حوزه اسلامی در این شهر حل و فصل میشد. قبر پیغمبر و مسجد او که مسلمانان به آن ارج فراوان می نهادند در این شهر بود مسلم است که سیاست پیشگان دمشق موقعیت این شهر ها را به خوبی می دانستند ، اما اطمینان داشتند از جانب مکه خطری متوجه آنان نیست، زیرا گروهی بزرگ از خویشاوندان حکومت جدید (بنی امیه)درآن شهر به سر می بردند از سوی مردم مدینه نیز چندان نگران نبودند ، زیرا از سالها پیش مهاجران از تیره های ابوسفیان و دوستان او به این شهر آمده بودند،آنان هیچگاه طرف بنی امیه را به خاطر بنی هاشم یا دیگر تیره ها  رها نمی کردند . کارشکنی امویان پس از قتل عمر در راه خلافت علی (ع) –به هنگام تشکیل شورای شش نفری و –انتخاب عثمان نمونه ای از قدرت این دسته در این شهر است تنها ایالتی که حکومت تازه از آن نگرانی داشت عراق و از تنها نامزد خلافت که می ترسید حسین بن علی (ع) بود.این نوشته ای است از جانب حسین بن علی (ع) به جماعت بنی هاشم. اما بعد ، هر کس از شما به من بپیوندد شهید گردد و آن که تخلف نماید به پیروزی نرسد . والسلام»(سید ابن طاووس،۱۳۸۶،ص۱۲۳)

همان طور که معاویه در وصیت خود به یزید گفته بود : «من نمیترسم که کسی در حکومت تو نزاع کند مگر سچهار کس که خطرناک ترین آنها حسین بن علی (ع) است.»(قمی،۱۳۸۱،صص۸۸-۸۷)

در عراق از سال ها پیش کفه ی تیره ی اموی وزنی نداشت، بدین جهت عراق دیده به بنی هاشم دوخته و از بنی امیه ناخشنود بود.یزید سخن پدر را به خاطر داشت که :«اگر عراقیان هر روز از  تو بخواهند حاکمی را عزل و حاکمی را نصب کنی بپذیر، زیرا عوض کردن حاکم آسان تر است تا رویارویی با صد هزار شمشیر.»هنگامی که یزید به پادشاهی رسید سه تن از فرزندان صحابه در مدینه به سر می بردند . این سه تن در دیده ی مردم بزرگ بودند حسین بن علی(ع) عبدالله پسر زبیر و عبدالله پسر عمر، مسلم بود که پسر زبیر و پسر عمر آن شایستگی را که حسین می داشت نداشتند اگر عراقیان او را به سوی خود می خواندند و اگر او به پا می خواست دمشق با فاجعه ای بزرگ روبرو می شد.آن نامه یزید در نخستین روزهای خلافت برای حاکم مدینه نوشت نتیجه ی همین احساس خطر بود .اگر یزید کار حسین را قبل از رسیدن به عراق تمام می کرد حکومتش بیمه مکی شد (شهیدی،۱۳۸۴،صص۱۳-۹)

سرانجام امام حسین (ع) به شهادت رسید ولی با این کار باعث جاودانگی اسلام راستین و سقوط حکومت بنی امیه شد همان طور که پیامبر فرموده بودند: «حسین منی و انا من حسین»«رسول الله (ص) فرموده است «حسین منی و انا من حسین»یعنی من هر چه دارم حضرت حسین (ع) همه ی آنها را از من به ارث می برد و «انا من حسین»یعنی اوست که دین من را زنده می کند و دین من فقط به وجود او احیا می گردد. همه ی حقیقت دین من به وسیله او متجلی می شود.(زاهدی،۱۳۸۵،ص۱۵۳)

عاشورا پیام ها و درس هایی دارد . عاشورا درس می دهد که باید برای حفظ دین فداکاری کرد.در راه قرآن باید از همه چیز گذشت. درس می دهد که در میدان نبرد حق و باطل ،کوچک و بزرگ،زن و مرد، پیر و جوان، شریف و وضیع، امام و رعیت، همه با هم در یک صف قرار گیرند و جبهه ی دشمن با همه ی توانایی های ظاهری بسیار آسیب پذیر است.همچنان که جبهه ی بنی امیه به وسیله ی کاروان اسیران عاشورا در کوفه آسیب دید، در شام و در مدینه آسیب دید.(موسسه ی فرهنگی ولایت،۱۳۸۷،ص۷۶)

نتیجه گیری:

همان طوری که در طی مقاله مشخص شد هر کس می تواند بفهمد که حادثه ی عاشورا ریشه در غدیر و حوادث بعد از آن دارد که مسلمانان و اصحاب سقیفه سخنان روز غدیر پیامبر را نادیده گرفته و حکومت را به دست گرفتند و اهل بیت پیامبر و امامان از حکومت دور مانده و گوشه گیر شدند که باعث شد اسلام از مسیر اصلی خود فاصله بگیرد و تا آنجا که امام حسین (ع) مجبور شد با خون خود و اهل بیت خود به غدیر حیات همیشگی دهد و آن را برای همیشه جاودان کند ولی اگر به غدیر از همان روز اول ارج نهاده می شد شاید ما امروز از وجود امام عصر (عج) بی بهره نبودیم و وضع امروزی جامعه این چنین نبود.

فهرست منابع:

۱) قرآن

۲)نهج البلاغه

۳)مفاتیح الجنان

۴) آیت الله مکارم شیرازی ، ناصر – تفسیر نمونه،چاپ ۲۹-تهران،دارالکتاب الاسلامیه

۵) علامه امینی،(۱۳۶۶)-الغدیر،جلد اول ،چاپ دوم-تهران،دارالکتاب الاسلامیه

۶)انصاری،محمد باقر(۱۳۸۶)-ژرفای غدیر ،چاپ اول-قم،انتشارات دلیل ما

۷) جعفریان،رسول(۱۳۸۶)تاریخ سیاسی اسلام(۱)،چاپ ششم –تهران ، انتشارات دلیل ما

۸)جمعی از دبیران(۱۳۶۳)حساس ترین فراز تاریخ یا داستان غدیر، چاپ اول-انتشارات دفتر تبلیغات حوزه علمیه قم

۹) حکیمی محمد رضا(۱۳۳۶)-بعثت ،غدیر، عاشورا، مهدی-تهران،انتشارات پرتو

۱۰)  سید ابن طاووس- لهوف،چاپ هشتم-مترجم محمد رضا دزفولی(۱۳۸۶)-قم،انتشارات مومنین

۱۱)  شهیدی ، جعفر(۱۳۸۴-قیام امام حسین (ع)،چاپ سی و چهارم-تهران، انتشارات دفتر نشر و فرهنگ اسلامی

۱۲)  داودی ،سعید و رستم نژاد،مهدی(۱۳۸۴)- عاشورا ، چاپ دوم- قم، انتشارات مدرسه الامام علی بن ابی طالب (ع)

۱۳) زاهدی ، مرتضی(۱۳۸۵)- اسرار نهفته در کلمه مقدسه ابا عبد الله ، چاپ اول- قم، انتشارات موسسه فرهنگی صابره (س)

۱۴)  نظری منفرد،علی(۱۳۷۷)-قصه کربلافچاپ سوم-انتشارات سور

۱۵) قمی،عباس-آن چه در کربلا گذشت،چاپ چهاردهم-مترجم:محمدباقر کوه کمری(۱۳۸۱)-قم،انتشارات مسجد جمکران

۱۶)   قمی،عباس(۱۳۸۶)-منتهی الامال،جلد اول،چاپ چهارم-قم،انتشارات نسیم حیات

۱۷)  طلوعی گوگانی،محمود(۱۳۸۲)-حدیث ولایت در روایت صحابه،چاپ اول-قم،انتشارات دلیل ما

۱۸)  مطهری،مرتضی (۱۳۸۸)-جاذبه و دافعه علی،چاپ شصت و پنجم-قم،انتشارات صدر

۱۹)  موسسه فرهنگی قدر ولایت(۱۳۸۷)-امانتداران عاشورا،چاپ ششم-تهران،انتشارات موسسه فرهنگی قدر ولایت

۲۰)  مکارم شیرازی،ناصر(۱۳۸۵)-امامت،چاپ اول-قم ،دارالکتب الاسلامیه

21)هنرمند نیا،اسماعیل(۱۳۷۹)-زندگانی۱۴معصوم فچاپ اول-قم،انتشارات طه

 

غدیر آغاز عاشورا است
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه یکم آذر 1392 |

http://www.aftabir.com/news/2007/jan/08/images/b4fb91507bf3140280f3b66e249a8b64.jpg

عجیب نیست اگر حُسن غدیر را درحُزن عاشورا جست ، هر چند دو اتفاق با فاصله زمانی است اما به اتفاق در هر مکانی است، در واقع از امضاء مکتب تا اجراء ایدئولوژی فاصله ای نیست .نهال دینی که در غدیر کاشته شد   در حال  خشک شدن  بود  که عاشورا آن را با خون آبیاری نمود و اسلام را ستود.غدیر را تولّی آفرید و عاشورا را تبرّی؛ غدیر غفلت را زدود و درد را دِرود و یاران راه  را  سرود  و این همان مکتب بود و عاشورا عشق را آفرید و آب را ندید و شوق وصل را پرورید و راه حق را دید و قانون رفتن را بر گزید ...

عید است امروز ،نامش غدیر . به طمع آب آمده ایم ، همگان تشنه لب .نشاطی وجودمان را در برگرفته ، اما نمی دانم چرا غم رهایمان نمی کند ؟! چرا با ذکر علی می گرییم ؟!

غدیر بزرگترین عید این امت است ، اما اشک در چشمانمان موج می زند به جای لبخند بر لبانمان !

این چه اندوهی است که آغازش غدیر است غدیر آغاز درد عمیق است ، آغاز آه و اشک و نالهء انسانیت در طول تاریخ است

غدیر آغاز عاشورا است

غدیر آغاز سوختن است ، آغاز تشنگی است .

چه رودی است که برکهء غدیر را به نهر علقمه شریعه فرات وصل کرده

نمی دانم چرا صدای کودکان حسین کنار برکهء خم اینقدر بلند است ! العطش

غدیر همنشینی آب و دست ، و عاشورا هم

غدیر آسمانیان را به سجده وا می دارد ، و عاشورا هم

در غدیر حقیقت هویدا گشت و در عاشورا حق پیدا؛ در غدیر دستها بالا می روند تا وحی حق بیان گردد و در عاشورا  سرها تا حق وحی عیان ،  یکی را  عشق  می بینی  و سرور  و دیگری را مشق می بینی و شور ونوری عظیم را برظلمت آفریده شده به دست ابلیس رجیم، چنان در مهرورزی رحیم که  هفتاد و دو پروانه دل به او دوختند و بر شعله های عشقش سوختند...

تاریکی به پیکار شمسه ای تاخت ، غافل از  اینکه  روشنائیش را چندین برابر ساخت و در دل انوار درخشنانش رنگ باخت .غدیر می رباید دلها را بسوی  کشتی نجات و   عاشورامی سراید حماقت طوفان اهریمن بد ذات را بر شکستن نیّات، در همایش تاریخ بر دو منبر تلاوت نور شد ، منبری بر فراز جهاز و دیگری بر کشته های حجاز تا بینایان راه را از چاه باز شناسند و نابینایان کوه را از کاه، غدیر آموخت نیاز مبرم بشر   را به روشنایی برمسیر حیات و عاشورا ، انتخاب مسیر روشنایی را از هزاران صراط..؛ غدیر سرنوشت را رقم زد و عاشورا سرشت را.؛ در غدیر تقدیر مشق شد و در عاشورا تقدیر عشق...

غدیر ، دستی را بالا برد مه پاره و در عاشورا  دستها پاره پاره؛ در غدیر دست بر امانت زدند و در عاشورا دست بر خیانت و آفریدند جنایت. غدیر بزمی ساخت بر سِماط دل و عاشورا بر خون ریخته شده بر گِل؛ در غدیر بهار می بینی و شکفتن و نغمه خوانی سار و در عاشورا لیل و نهار را در ستیزه و پیکار به خیال خام خزان بهار...

عاشورا ، می نوازد زخمه شمشیر بر پیکره های نور، چون برید و از هم درید پرده ی ظلمت و سیاهی غفلت، تا یاد آرد غدیر و روشنایی تقدیر و ... می نوازد زخمه شمشیر، تا طلوع فجر نرگس خورشید از کنار خانه ی امید با سلام عدل از آن سلاله پاک و آن منتقم خونهای ریخته شده بر خاک

ابراهیم فخر می فروشد که خداوند سرانجام از نوادگانش قربانی می پذیرد اسماعیل به نشاط آمده ، چون گلویش که تشنهء لب تیز تیغ است ، اکنون سیراب گشته بار دیگر عیسی مصلوب می شود در کربلا و ایوب است که به پای صبر سجاد نمی رسد و حسین یوسف زمان ، یونسی است که میماند تا قومش را با خونش هدایت کند دست عباس دست علی است که این بار به آسمان می رود ، چون زمین لیاقت این دست را ندارد دستی که هم شمع است و هم پروانه

از غدیر تا عاشورا، آنچه فاصله ای اندک بین هبوط و سقوط است. غدیر روزی است که محمد مصطفی(ص) در پیشگاه مسلمین دست علی (ع) را به عنوان جانشین و ولی امر مسلمین بالا برد و عاشورا روزی است که دست فرزند علی (ع) توسط عده زیادی از همان مسلمین قطع شد و بر روی زمین افتاد. غدیر سند حقانیت شیعه بود و عاشورا سند مظلومیت شیعه ، در غدیر راهی روشن برای مسلمین باز شد و در عاشورا سیاهی و تباهی در مسیر استقرار کامل ترین پیام خدا به بشر قرار گرفت، غدیر روز خدا پرستان بود و عاشورا روز گندم پرستان.غدیر پدر پر سوز و درد عاشوراست . حسین(ع) شهید دشت نینوا نبود ، حسین(ع) در فراموشی غدیر شهید شدو این سرنوشت به پای تک تک اولاد علی (ع) تا روز محشر نوشته شده است. روز غدیر خیلی ها برای تبریک به امیرالمومنین آمدند، خیلی ها با علی (ع) پیمان برادری بستند، دست های زیادی به سوی بیعت با حیدر کرار دراز شد اما دیری نپایید که غدیر فراموش شد و باید یافت علت این فراموشی را!

بشر دوبار از بهشت رانده شد یکبار بر اثر غفلت ادم و حوا و بار دوم بعد از فراموشی غدیر و در هر دوبار دوری از فرمان الهی علت آن بود و افسوس که درخشندگی متاع دنیایی چشم را برحقایق می بندد و سرانجام تلخ را برای همه نسل بشر پدید می آورد.پیام غدیر حب به علی (ع) به عنوان یک اسم نیست ، حب به انسانیت و بندگی حقیقی خداست، علی (ع) با همه عظمتش با همه قدرتش با همه القابش ، سر تسلیم نهاده به استان الهی بود ، علی وجودش را در سجودش در نیمه شب های عرفانیش می دانست و برای خلقت بشری چون علی (ع) بود  که خداوند به خود فتبارک الله احسن الخالقین گفت و فرمان به سجده بر انسان کرد .دست علی (ع) به عنوان انسان کامل بعد از حیات پیامبر بالا رفت تا خدا حجت را بر منتخب ترین بندگانش ، مسلمین ، تمام کرده باشد.

غدیر یک روز نیست و عاشورا نیز همچنین !

هر کجا که ادعای حب به علی (ع) باشد اما نامی و اسمی،  در پس آن عاشورایی خواهد بود. سردار جان بر کف سپاه علی (ع) در صفین هم باشی مطمئن باش اگر پیام غدیر را نفهمی در عاشورایی خنجر به دست سر از تن فرزند علی (ع) جدا خواهی کرد.

ما افتخار می کنیم که  شیعه بهترین بندگان خدا  ،علی بن ابی طالبیم . کاش روزی برسد که این افتخار در تک تک ما تجلی اعمال و رفتارمان باشد و به قول علی شریعتی بزرگ معلم علی(ع)  شناسیم، از محب علی(ع) بودن به شیعه علی (ع) بودن برسیم .

تشابهات غدیر و عاشورا

با توجه به این که محرم و عاشورا هستند و محرم مفسر غدیر است و تمام ارزش های غدیر در عاشورا احیا می شود و واقعه عاشورای محرم سال 61هجری ، سال ثمر دادن دو درختی بود که در غدیر و بد از آن کاشته شدند. وابستگی و تشابه این دو واقعه به سادگی آشکار و قابل بررسی است ، اینک به چندین تشابهات از این دو واقعه مهم می پردازیم :

1- در هر دو امتحان به ولایت و اثبات ولایت صورت گرفته

امتحان به ولایت سنگین ترین امتحانی است که خداوند متعال در این دو واقعه  از بندگان خود گرفته است ، یعنی در حادثه غدیر با تعیین ولی و امام ودر حادثه عاشورا با تبعیت از امر ولی و امام مورد امتحان قرار گرفتند تا آزمایش شوند چقدر از جایگاه ارزشمند رهبری وولایت دفاع می کنند و از آنها بهره می گیرند. علت نیاز به ولایت این است که امامت و رهبری نقش تعیین کننده ای در رشد و تکامل فردو جامعه دارد و بدون رهبری صحیح ، پیمودن راههای تکامل غیر ممکن است وچون امامت و رهبری انسانها یکی از اصول جاودانه سعادت و هدایت است همراه با آفرینش انسان ، طرح جامع رهبری از طرف پروردگار جهانیانیان انجام می پذیرد.

2- طرح جامع رهبری در آغاز آفرینش

هر مخترع و سازند ه ای ، و هر مبتکر و طراحی ، برای ساخت و پرداخت و تولید انبوه و تداوم تولید خود «با آینده نگری مثبت » بر طرح جامع اختراع خود می اندیشد که - چگونه ساخته شده و به تکامل رسد؟ چگونه یک اختراع مراحل تکاملی خود را پشت سر گذارد؟ و پس از تکمیل چگونه به تولید انبوه رسد؟ و برای تداوم تولید چه باید کرد؟ اگر مسائل اساسی یاد شده درست ارزیابی نگردد و مشکلات آن برطرف نشود و زمینه های مناسب پیدایش پدید نیاید، یک اختراع ، یک ابتکار ارزشمند تحقق نمی پذیرد، تداوم نمی یابد و به بار نمی نشیند. پروردگار انسان نیز در آغاز آفرینش به تمام مسائل کوتاه مدت و دراز مدت انسان توجه داشت که آفرینش انسان چگونه از خاک آغاز گردد، روح آدمی چگونه پدید آید؟ و با جسم چگونه پیوند گیرد؟ و پس ازآفرینش انسان و تشکیل امت و جامعه  انسانها چگونه باید فرد و جامعه راه تکامل را به   پیمایند؟

http://www.navideshahed.com/attachment/1389/08/272803.jpg

نگاهي به قرآن و غدير
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه یکم آذر 1392 |
http://www.parsiblog.com/PhotoAlbum/heyatalijan/top-m.JPG

غديرخم در حقيقت چهار راهي است كه مردم سرزمين حجاز را از هم جدا مي‌كند. راهي به سوي مدينه در شمال و راهي به سوي عراق در شرق و راهي به سوي غرب و سرزمين مصر و راهي به سوي يمن در جنوب پيش مي‌رود. و درست در مكاني كه مسلمانان شركت كننده در حجة‌الوداع كه از سرزمين‌هاي مختلف آمده بودند در اين مكان از هم جدا شده و به سوي سرزمين خود مي‌روند. خداوند در آخرين حج پيامبر (ص) در مهمترين و حساس‌ترين مكان‌ها به ايشان فرمان مي‌دهد. شريف‌ترين و مهمترين موضوع يعني ولايت و جانشيني پس از خود را اعلام كند و علي (ع) را به عنوان ولي و رهبر و زمامدار مسلمين پس از خود معرفي كند.

«غدير» واقعه‌اي است لايق لقب «قرآني»! نقطه آغاز آن با قرآن، همه مراحل آن با نزول پي در پي قرآن، تار و پود خطابه ‌اش آميخته با آيات قرآن و خاتمه آن با حضور قرآن است كه اين همه واقعه ‌اي در سايه ‌سار قرآن براي ما ترسيم مي‌كند.كجاي تاريخ اسلام را سراغ داريم كه در يك ماه بيش از دويست آيه قرآن در فراز و نشيب يك ماجرا نازل شده يا مورد استناد قرار گرفته باشد يا كدام خطابه را سراغ داريم كه بيش از صد آيه قرآن در آن شاهد آورده شده باشد.

كدام برنامه اسلام را مي‌شناسيم كه دو آيه بسيار مهم قرآن مستقيماً و صريحاً معرف آن باشد؛ يكي دستور به ابلاغ آن با «يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ» كه با ضمانت الهي به استقبال مبلغ اعظم غدير مي‌آيد و ديگر نتيجه ابلاغ آن با «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً» كه امضاي خالق جهان را بر اين ابلاغ عظيم اعلام می نماید.


آیات در مورد غدیر

نخستین آیه غدیر در مدینه:

ماه ذی القعده سال دهم هجری، مدینه غافل از مراسم عظیمی بود که در آینده نزدیک در مکه و در غدیر به وقوع می پیوست، هنوز سفر حج از سوی خدا و رسول خدا صلی الله علیه و آله اعلام نشده بود که آماده سازی فکری مردم برای پذیرش و درک مفاهیم بلند ولایت و امامت با نام قرآن آغاز شد.این شروع با نزول آیه بسیار مهمی از قرآن درباره ی مقام با عظمت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بود که بعد از آن محور غدیر قرار گرفت.

آیه ششم سوره احزاب «النَّبِيُّ أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنفُسِهِمْ...» درباره ی مقام با عظمت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در آن روزهای در مدینه بر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نازل شد که صاحب اختیاری آن حضرت را بر مردم بیان می کرد و مقدمه ای بود برای کلمه «مولی» در «مَن کُنتُ مَولاهُ فعلیٌّ مَولاهُ» که در غدیر اعلام شد.با این اقرار که مردم در برابر مقام «اولی به نفس بودن پیامبر صلی الله علیه و آله» نمودند آیه هفتم سوره مائده به عنوان سندی از این اعتراف نارل شد: «وَاذْكُرُواْ نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَمِيثَاقَهُ الَّذِي وَاثَقَكُم بِهِ إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ»

در مرحله بعد آیه 59 سوره نساء: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ...» و آیه 55 سوره مائده: «إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ» و آیه 16 سوره توبه: «أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تُتْرَكُواْ وَلَمَّا يَعْلَمِ اللّهُ الَّذِينَ جَاهَدُواْ مِنكُمْ وَلَمْ يَتَّخِذُواْ مِن دُونِ اللّهِ وَلاَ رَسُولِهِ وَلاَ الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً...» نازل شد.

مردم پرسیدند: یا رسول الله آیا این سه آیه و عناوین اصلی آن ها یعنی «اولی الامر» و«مؤتی الزکاة فی الرکوع» و «المؤمنین» درباره گروه خاصی از مؤمنین است؟ در پاسخ خداوند متعال به پیامبرش دستور داد والیان امر مردم را به آنان بشناساند و ولایت را برای آنان تفسیر و بیان کند همانگونه که نماز و زکات را برایشان بیان کرده است و از همین جا بود که برنامه غدیر تدارک دیده شد.پس از دستور الهی، پیامبر صلی الله علیه و آله منادیانی را در مدینه و اطراف آن فرستادند تا اعلان کنند که هر کس بخواهد می تواند همراه حضرت باشد.پس از اعلان عمومی، عده بسیاری از اطراف مدینه به شهر آمدند تا همراه حضرت و مهاجرین و انصار به سوی مکه حرکت کنند. همچنین در بین راه افراد زیادی با حضرت همراه شدند تا حدی که جمعیتی حدود 20 هزار نفر در مراسم حج شرکت کردند.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله از هر فرصتی برای آماده سازی مردم نسبت به اعلان ولایت استفاده می کردند. آن حضرت کنار کعبه ایستاده بودند در این حال حضرت علی علیه السلام به طرف پیامبر آمدند. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند: «برادرم نزد شما آمد» و کمی از فضائل حضرت را بیان کردند. اینجا بود که سایه سنگین وحی بر کعبه افتاد و آیه 7 سوره بیّنه نازل شد: «انّ الذینَ آمَنوا و عَمِلوا الصّالحات اولئک هُم خیرُ البریّه»، پیامبر در حضور اصحاب فوراً آیه را تفسیر کردند و با اشاره بر امیرالمؤمنین علیه السلام فرمودند: «خیر البریة» آمد.شروع حج با دو آیه قرآنی از سوی خداوند به پیامبر صلی الله علیه و آله اعلام شد که با پایان این آخرین واجب الهی، برنامه اعلان ولایت و منصوب نمودن حضرت علی علیه السلام آغاز شود. این دستور با آیه 7-8 سوره انشراح نازل شد:«فَاذا فَزَعتَ فانصب و اِلی ربّکَ فارغَب»، و چنین تفسیر شد که «هرگاه از بیان همه واجبات-که آخرین آنها حج است- فراغت یافتی، علی علیه السلام را منصوب کن و برای حرکت به سوی پروردگارت آماده باش».

در روز یازدهم ذی الحجه پیامبر صلی الله علیه و آله با مردم در منا بود، و سه جمره را رمی کردند و پس از نماز ظهر و عصر در مسجد خیف  خطبه ای ایراد کردند که ضمن آن به حدیث ثقلین اشاره کردند و قرآن و اهل بیت علیهم السلام  را قرین قرار دادند. بعد از خطابه حضرت هفت آیه دیگر نازل شد که هر یک پشتوانه یکی از ثقلین بود.

آیات 41 و 42 سوره زخرف «فَإِمَّا نَذْهَبَنَّ بِكَ فَإِنَّا مِنْهُم مُّنتَقِمُونَ أَوْ نُرِيَنَّكَ الَّذِي وَعَدْنَاهُمْ فَإِنَّا عَلَيْهِم مُّقْتَدِرُونَ» که علی علیه السلام را معرفی می کرد نازل شد و  این آیات طبق خطابه پیامبر صلی الله علیه و آله تفسیر شد که «فَاِنا مُنتَقِمونَ بِعَلیّ بن ابیطالِب» یعنی «اگر تو را از این جهان ببریم به وسیله علی بن ابیطالب علیه السلام انتقام می گیریم»

آنگاه آیات 93 و94 سوره مؤمنون نازل شد: «قُل رَّبِّ إِمَّا تُرِيَنِّي مَا يُوعَدُونَ رَبِّ فَلَا تَجْعَلْنِي فِي الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ و این اشاره به روزگار سیاه بعد از پیامبر صلی الله علیه و آله بود که فتنه های تاریک آن بسیاری را گمراه کرد.

در پی آن آیه 43 سوره زخرف در معرفی حضرت علی علیه السلام نازل شد: «فَاسْتَمْسِكْ بِالَّذِي أُوحِيَ إِلَيْكَ إِنَّكَ عَلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ» و تفسیر شد که آنچه وحی شده درباره حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام است.

سپس برای معرفی حضرت علی علیه السلام به عنوان تنها راه نجات به آیه 61 سوره زخرف اشاره شد که «وَإِنَّهُ لَعِلْمٌ لِّلسَّاعَةِ » «و تفسیر شد که منظور از این آیه حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام است.

آنگاه آیه 44 سوره زخرف به عنوان مسئولیت مردم در باره ولایت حضرت علی علیه السلام نازل شد:

« وَإِنَّهُ لَذِكْرٌ لَّكَ وَلِقَوْمِكَ وَسَوْفَ تُسْأَلُونَ » و تفسیر شد که درباره حضرت علی  علیه السلام مورد سوال قرار خواهید گرفت.

بعد از پایان رسیدن مراسم حج برای اعلام رسمی ولایت راهی غدیر خم شدند با اینکه انتظار می رفت پیامبر خدا صلی الله علیه و آله در این اولین و آخرین سفر حج خود مدتی در مکه بمانند اما حضرت دستور حرکت دادند و برای مردم بسیار جالب بود که پیامبرشان پس از ده سال دوری از مکه بدون آن که مدتی اقامت کنند تا مسلمانان به دیدارشان بیایند بعد از اتمام مراسم حج فوراً از مکه خارج شدند.وقتی به غدیر خم رسیدند پیامبر صلی الله علیه و آله مقداد و سلمان و ابوذر و عمار را فراخواندند و به آنان دستور دادند تا به محل پنج درخت کهنسال که در یک ردیف کنار برکه غدیر بودند بروند و آنجا را آماده کنند سپس حضرت بر روی منبر رفتند و خطابه را شروع کردند.

آن حضرت اعلام فرمودند که درباره برنامه ای که در پیش است وحی خاصی از طرف خدا نازل گشته و در این فرمان به من گفته شده  که اگر آنچه در حق علی علیه السلام بر من نازل فرموده ابلاغ نکنم رسالت او را نرسانده ام و فوراً تصریح کردند: خداوند برای من حفظ از شر مردم را ضمانت فرموده است.

با این مقدمه آیه نازل شده را-که آیه 67 سوره مائده است- قرائت فرمود: «يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ » و در حین قرائت کلمه «ما اُنزلَ» را تفسیر کرد که منظور خلافت علی بن ابیطالب علیه السلام است.

قبل از بیان علت نزول آیه این مسئله را مطرح کردند که خداوند درباره ولایت علی بن ابیطالب علیه السلام آیه خاصی بر من نازل کرده و سپس آیه 55 سوره مائده را قرائت کرد: « إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ »سپس آن را به علی علیه السلام تفسیر کردند و فرمودند: «علی است که نماز را به پاداشته و در رکوع زکات داده است.»

سپس مراحل صاحب اختیاری خدا و رسول و علی و یازده امام علیهم السلام را بصورت سلسله متصل ترسیم نمودند و با بلند كردن و معرفى اميرالمؤمنين عليه السلام فرمودند: 'مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِىٌّ مَوْلاهُ، اَللَّهُمَّ والِ مَنْ والاهُ وَ عادِ مَنْ عاداهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ'.

وسپس حضرت با اشاره به آیه 217 سوره بقره فَأُوْلَئِكَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَأُوْلَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

صريحاً فرمودند: 'هر كس از ولايت ائمه عليهم السلام سر باز زند اعمال نيكش سقوط مى كند و در جهنم خواهد بود'. بعد از آن شمه اى از فضائل اميرالمؤمنين عليه السلام را متذكر شدند.در بخش های دیگر خطبه پيامبر صلى اللَّه عليه و آله جنبه ى غضب الهى را نمودار كرد وفرمود'منظور از اين آيات عده اى از اصحاب من هستند كه مأمور به چشم پوشى از آنان هستم، ولى بدانند كه خداوند ما را بر معاندين و مخالفين و خائنين و مقصرين حجت قرار داده... بعد از آن، حضرت درباره اثراتِ ولايت و محبت اهل بيت عليهم السلام فرمودند: 'اصحاب صراط مستقيم در سوره ى حمد شيعيان اهل بيت عليهم السلام هستند'.

در بخش بعدی خطبه به اوصاف و شئون خاص حضرت بقية اللَّه اشاره كردند و آينده اى پر از عدل و داد به دست ایشان را به جهانيان مژده دادند.

در بخش نهم با اشاره به آیه 10 سوره فتح(إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ) فرمودند: پس از اتمام خطابه شما را به بيعت با خودم و سپس بيعت با على بن ابى طالب دعوت مى كنم. پشتوانه ى اين بيعت آن است كه من با خداوند بيعت كرده ام، و على هم با من بيعت نموده است؛ پس اين بيعتى كه از شما مى گيرم از طرف خداوند و بيعت با حق تعالى است . بخش پایانی خطبه، به بیان بالاترين امر به معروف و نهى از منكر یعنی تبليغ پيام غدير درباره ى امامان عليهم السلام و بیعت لسانی اختصاص یافت و آیه 96 سوره اسراء (قُلْ كَفَى بِاللّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ إِنَّهُ كَانَ بِعِبَادِهِ خَبِيرًا بَصِيرًا) را بیان فرمودند و خدا را بر این بیعت لسانی شاهد گرفتند. سپس مراسم مربوط به انجام بیعت در خیمه های مخصوص به اینکار برگزار شد.كلمات نهايى پيامبر صلى اللَّه عليه و آله دعا براى اقراركنندگان به سخنانش و نفرين بر منكرين اوامر آن حضرت بود و با حمد خداوند خطابه ى حضرت پايان يافت.

«الحمدلله الذي جعلنا من المتمسكين بولاية اميرالمؤمنين والائمة عليهم السلام»

  منابع:

- قرآن كريم

- الغدير علامه اميني

- گزيده جامع از الغدير – محمدحسن شفيعي شاهرودي

- تفسير نمونه آيت‌الله مكارم شيرازي

- تفسير طبري، محمدبن جرير طبري

- فروغ ولايت، آيت‌الله سبحاني

-کتاب واقعه قرآنی غدیر، محمد باقر انصاری

زائر، همیشه بعد نجف، کربلا رود    

                            یعنی "غدیر" اذن دخول محرم است...


چـــه کوتاه است فاصله میان بالا رفتن دست علـی (ع)وبالا رفتن سر حسیــن (ع)

فاصلـه ای از ظهر غدیــر تا ظهر عاشـــورا  !!!


منتظران واقعی بدانند که...
حسین علیه السلام را منتظرانش نکشتند!
حسین علیه السلام کشته ی پیمان سقیفه بود!!
حسین علیه السلام کشته ی پیمان شکنی غدیر بود!!!

غدیر یعنی بلوغ تفکر انسانیت
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه یکم آذر 1392 |
http://booshehr.namaz.ir/booshehr/images/articles/f_ji0xbb3m_ec82069.jpg

ای غدیر! تو برکة آرمیده در دل صحرا؛ اما جاری تا عمق تاریخی؛ تو چشمة؛ جوشان عشق و ایمانی؛ تو پیام آور آزادی انسانی. ای غدیر! تو برکه ای از نور؛ طنینِ آواز حقیقت؛ بر آمده از نایِ سبزه زارانِ حیاتی. ای غدیر! ای سایه سارِ امید رهایی بشر؛ روح ماندگار معنا و ای حدیث حادثة والا. تو یادگار یادها و تلاوت ارزشهای تاریخی. تو؛ تداوم رسالت و توحید؛ تو؛ باز تاب فریادهای خورشیدی.

ای غدیر! تو نه یک برکه؛ که دریایی نشأت گرفته از ازل و جاری تا ابد. تو دل مایة ابراهیم خلیل در پی ریزی کعبة ایمان و فرا بُردن پایه های اسلام؛ تا عرش خداوندی هستی ای غدیر! تو سرشار از برکت نوحه های نوح و مددکارِ رهایی کشتی او در تلاطم طوفانی. ای غدیر! تو فرزند سعیِ ساره و هجرِ هاجر و زمزمة زمزمی.

ای غدیر! تو پاره ای از نیل که موسائیان به نشانه فرو رفتن در رحمت و برکت پروردگار؛ در آن گام نهادند و به سلامت و میمنت و برکت از آن فراز آمدند. تو جان بخش دلها ؛ همچون دم عیسای مسیح و متبرک از زهد زکریّای پیامبری. تو شفافترین آبهایی و منعکس کنندة خورشیدی. تو تصویرگر قَدَر مردی هستی که تعظیم همة عصرها و نسلها را به پیشگاه پاکِ خویش برانگیخته است.

ای غدیر! تو امروز آبیار هر چه گل خوشبوی ولایتی. تو شاهد بودی که کدامین انسان والا در آن روز بزرگ بر فراز همة اعصار، جای گرفت و بر تیغ فضیلت و راهبری فرا رفت. این حقیقت را فریاد کن؛ تا هر که؛ در هر کجا؛ بداند که علی- علیه السلام- ؛ آن دریای کرامت و انسانیت؛ بر حق است. ای برکه سترگ! ای روح آبی صحرا! ای انعکاس حقیقت مطلق! ای جاودانة جاری؛ برگوی! از آن  روز جاودانه سخن بِران.

ای غدیر! از دریا بگو؛ از روح پاک عالم معنا بگو. از اسرار نهان و هویدا بگو. از پیشوای ما بگو، از آن عقد ثریا بگو، از آن محشر برپا بگو، از آن ماه تَولا بگو، از آن کعبه دلها بگو……

هان! ای غدیر! به تاریخ بسپار! که این خاطرة خطیر را هماره به یاد داشته باشد؛ و به یاد داشته باشد که اگر در برابر آن دریا سدّ نمی بستند و اگر سینه ال ا…. را نمی خستند؛ نقش همة دلها ؛ امروزه لا اله الا الله بود.

هان! ای غدیر! گواه مظلومیت مولا باش. گواه بیت الاحزان دلها باش. گواه غنچه های لیلاها باش.

هان! ای غدیر! ای بیان قدرت ایمان! ای افتتاح خط امامت! ای امتدادِ راه رسالت! ای تبلور عظیم ترین حماسه جاودانه! ای یگانه! هم چنان؛ موج گستر بمان هم چنان ما را به خود بخوان. هم چنان؛ عظمت را از آنِ دریا بدان. ای برکه! ای غدیر! ای دریا! ای علی- علیه السلام- ! هم چنان جاودانه بمانید تا نهایت دنیا.

روز غدیر.. نسیم عطرآگین نبوت و شمیم روح افزاى رسالت و دستاورد همه پیامبران و رسالت‏ هاى الهى است.روز غدیر.. سرآغاز سیرت هماره جوشان و راه قرآن گویا و كامل كننده دین حنیف و فرجام بخش نعمت‏هاى خداوندى و موهبت ‏هاى قدسى است روز غدیر..همان روزى كه پیامبر پس از بازگشت از حجة الوداع (سال 10 هجرى) آخرین خطبه خود را در بدترین شرایط آب و هوایى و وزش بادهاى تند و سوزناك و كارشكنى منافقان و بازیگرى بیماردلان و سخنان ناامید كننده و شایعة پراكنى شایعه سازان و آشوبگرى اوباش خواند! پیامبر در میان آنان برخاست تا اعلام كند على(ع) وصى او، جانشین او، نایب او و وزیر اوست.

او داراى ولایت پیامبران و حكومت رسولان و رهبرى حق و حقیقت در میان مردم است. آنچه رسول خدا (ص) از آن برخوردار بوده على همان را برخوردار است و هر كه پیامبر بر او ولایت و سرپرستى داشت، على نیز سرپرست اوست. منزلت او بسان منزلت پیامبران است و رهبرى و ولایتش مطلق است. هیچ قید و شرط و مانع و بازدارنده‏اى ندارد. خداوند متعال این رویداد بزرگ جهانى را چنین معرفى كرده است: « الْیَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِینَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْكُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَكُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا» امروز دین شما را برایتان كامل كردم و نعمت خود را بر شما تمام نمودم و اسلام را براى شما (به عنوان) دینى برگزیدم».

آرى روز غدیر این چنین است. روزى كه از آن به عنوان تكامل و بلوغ راه آسمانى و پیام و اندیشه حق از زمان آدم ابوالبشر(ع) تا عصر حضرت ختمى مرتبت (ص) یاد مى ‏شود. از این رو روز غدیر نه تنها براى مسلمانان - كه همواره براى حق آغوش مى‏ گشایند و بر اساس آن زندگى مى‏كنند - روز عید و شادمانى شد، كه براى دیگر ملّتها نیز به یك روز شناخته شده‏اى تبدیل گشت (2) چرا كه غدیر از جمله روزهاى خداوند متعال است روزى كه سیر تاریخ و مسیل رویدادها را دگرگون كرد.و راز آن در دو چیز است.

1- به این اعتبار كه غدیر سرآغازى براى خط وصایت و جانشینى و استمرارى براى رخداد پیامبرى بود تا حركت پیامبران جاودانه شود و امت اسلامى بعد از رحلت پیامبر گرد این خط فراهم آید.

2- و به اعتبار كسى كه امیر و صاحب روز غدیر است.

غدير، دورنمايي از حقايق امامت در دقايق صحرا.
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه یکم آذر 1392 |
http://ts4.mm.bing.net/th?id=H.5022196650411431&pid=1.7

لحظه‏ هاى معصوم عشق، بر شنزارهاى تشنه حجاز باريده است. صحراى سوزان شوق است و بر مأذنه ‏هاى امروز، پيغام تازه نور روييده است. همراه با كاروان سرنوشت، حادثه ‏اى سپيد، زير آفتاب مى‏ايستد. ازدحام قافله نياز را غزلستانِ «حجة‏الوداع» به خوبى سروده است: این آخرین نظاره‏های خورشید است. شلاق شن‏های روان و صدای زنگ بی‏گاه شتران؛ آخرین تصویر دست‏ها و چشم‏های داغدار.کویر، دو زانو نشسته است، سنگ‏ریزه‏ها و شن‏های داغ ـ حجة الوداع ـ نفس‏های گلوگیر. صدایی نیست؛ سکوت، هیاهوی حوالی را می‏شکند.سرهای آوار بر زانون، محزون و ماتم‏زده؛ «خداحافظ مکه، مدینه، شعب...»این آخرین کلماتی‏ست که از گلوی خورشید شنیده می‏شود.گرمای تابستان بر تن دقایق، عرق کرده است. خداحافظ، هوای نفس‏گیر مکه، خداحافظ مدینه!

بغض‏هایی تنومند، زائرانی خسته، چشم‏هایی بارانی، سر بر گریبان اندوه، آخرین نظاره‏های خورشید.خداحافظ، رسول! پس از سال‏ها تلاش، سفرت را آغاز کرده‏ای به سوی آرامش، به سوی معبود.خداحافظ، رسول! بیست و سه سال سکوت علی، نشانی از بیعت در این هنگامه تاریخ‏ساز است. از دوردست، صدایی، سکوت صدا را می‏آشوبد. به گمانم صدای زنگ کاروان است که در همهمه وحشت‏افزای تنهایی برکه می‏پیچد.ای کاش لحظه‏ای کنار من درنگ کنند تا تنهاییِ خود را با حضورشان قسمت کنم.ای کاش آبی داشتم تا عطش و خستگی راه را با خنکای وجودم فرو می‏نشاندند! غدیر، خسته و تنها، سر در گریبان فرو برده و رؤیاهایش را آه می‏کشد.

«بایستید! دهان‏های باز برگشتند تمام گردنه ‏های حجاز برگشتند همین که پرده خاموش کاروان افتاد صدا دوید و در آغوش کاروان افتاد» رفتگان را فرا خوانید و جاماندگان را دریابید که پیامی مهم دارم.کاروانيان از حج بازگشته‏‌اند و سوغاتي از توحيد به همراه دارند. بركه در بركه، آواز بلند علوي ات پيچيد و نگاه كوير آلودگان را به جاري شدن فرا خواند. آسمان ها، دف زنان و هلهله كنان، سروري زمين را ستاره پاشيدند. درختان، قامت هاشمي ات را به احترام ايستاده اند؛ همچنان كه تاريخ، ثانيه هاي بي رمقش را با نام تو برمي خيزد. بايستيد! ... دين كامل شدبايستيد كه آفتاب، روشن شدن ستاره اي بي بديل را مژده خواهد داد! بايستيد كه امروز، نعمت تمام مي شود و دين كامل ... و ايستادند؛ کاروان نزدیک و نزدیک‏تر می‏شود. سکوت، به زمزمه نشست. زمزمه‏ها بلند و بلندتر و موجی از همهمه در کاروان افتاد ناگاه، صدایی، در سکوت کاروان پیچید. صدایی، حجاز را به لرزه افکند. دستان خدا در دست رسول اللّه‏ صلی‏الله ‏علیه‏ و‏آله ، بالا رفت. در كنار بركه اي كه رسالت اقيانوس، در نگاهش مي تپد. ناگاه دست‏هاى غدير، به تكبير بالا رفت و دل‏ها به بشارتى بارانى فراخوانده شدند. دست فاتح خيبر بالا مي رود و آوايي در فضا مي پيچد«من كنت مولاه فهذا علي مولاه»  گويا همه ملكوت، تذهيبى بوده است براى نگارش خطِ نورانىِ «مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ... .» زمان، دوست داشتنى‏تر پيش رفت و بركه آن حوالى كوچك شد در برابر حريقى از محبت كه در دل عشاق افتاد. شادى جهان به تكثير رسيد و تجلى رشيدترين قامت دين، در آينه غدير تماشايى شد.

تو دين مرا اگر چه ياري کردي

در مکتب عشق جان نثاري کردي

ابلاغ ولايت علي گر نکني

انگار نه انگار که کاري کردي

چشم می‏چرخاند از زاویه وداع، دست بالا برده است و چشم‏های نظاره ‏گر را شاهد می‏گیرد به پیمانی که دست‏هایش را در دست‏های علی گره می‏زند.آرام آرام هیاهو رنگ می‏گیرد ـ لبخندها و کینه‏ ها ـ . دست‏های بیعت و خنجرهای گره شده در مشت. سر بر گریبان،های‏ های اشک می‏ریزند وداع با رسول را و رسول که صدایش در بیابان‏های تفتیده، خواب خاک را می‏شکافد که:

افراشتم دو دست که می‏خواهمت علی

این برکه شاهد است که می‏خواهمت علی

وقتی رسول دست علی را گرفته بود

لبخند می‏زد و دلش اما گرفته بود

کنارِ برکه، سکوي جاودانگي بود که از يک سو اتمام دين را ديد و از ديگر سو، آغاز معرفيِ همگانيِ علي را. غدير، نشان داد خدا عادل است و ولايت را در وجود سزاوارترين، مستقرّ مي‌‏سازد. دستي، جانشينِ دستي شد و از اين گل تازه، افسردگيِ آن صحرا زدوده شد.

تاریخ سال‏خورده حجاز، هنوز هم هجوم بی‏دریغ دستانی را که برای بیعت پیش می‏ آمدند، به خاطر دارد.شادباش‏های آمیخته با کینه فرود آمدند.سیل تبریک‏های پیاپی که بوی نفرت می‏داد.عقده‏ ها سر باز کرده و زخم‏های چرکینی که متولد شد.و خدا، ولایت علی علیه‏السلام را به انسان هدیه کرد و حصار محکم خود را به بشر ارزانی داشت. چشمه حیات جاری شد تا بنی‏آدم، عطش بی‏حد و حصر خود را فرو بنشاند به زلالیِ محبت مولا.

و حب علی، سرآغاز همه خوبی‏ها گشت. راه راست نمایان و دین خدا تکمیل شد.آینده تاریخ انسان، به دست‏های «ید اللهی» علی سپرده شد تا در سایه‏سار محبت و عدالت بی‏دریغش، به آرامش برسد.بارانی از رحمت، باریدن گرفت. خدا، مهر علی را به خاک هدیه کرد و خاک، بارور شد، نام علی را به گوش آب‏ها خواند و رودها خروشیدند، یاد علی را به درخت‏ها، سپرد و درخت‏ها، سبز شدند.

صدای هلهله می‏ آید؛ اما حزنی غریب، گلوی لحظات را می‏فشرد غدیر، شاد و غمگین است.اینجا نقطه آغاز دلتنگی‏های علی است؛ شروع داستان حق‏ طلبی فاطمه علیهاالسلام . غدیر، رنج روزهای نیامده علی است؛ ابتدای بیست و پنج سال خانه‏نشینی ذوالفقار.غدیر، اولین پژواک از اندوه بی‏شمار، چاه دلتنگی‏های مرتضی است.و صدا در گوش‏ها به نجوا درآمد.«هر کس من مولا و سرورش هستم، پس از من پسر عمو و جانشینم وصی و ولی الامر مسلمین علی ابن ابی‏طالب مولا و سرورش است.»

و صدا در هاله‏ای از صوت بلند صلوات به محمد و آل محمد، به سمت آسمان‏ها و عرش بال گشود تا بشارت ولی امری امیر المؤمنین در ملائک نیز ولوله ‏ای آسمانی به پا کند.صدا در عرش، به طنین مبارک باد مبدل شد و بر خاک نازل گردید. در کنار برکه غدیر، مردم موج برمی‏داشتند تا دست علی را بفشارند به نشانه بیعت و چشمه چشمه، چشم‏ها به اشک می‏نشستند از اشتیاق. عطر دل‏ انگیز وحدت در هوا پراکنده شده است و دست‏ها یکی یکی دست علی را می‏فشرند؛ دستی را که پیامبر بارها و بارها فشرده است.صورت علی غرق بوسه می‏شود؛ صورتی را که رسول اللّه‏ بسیار در آن با تبسم به نظاره نشسته است؛ جلوه لایزال خداوندی را.دست علی، گرمای دستان مردم را حس می‏کند و در چشمانشان می‏بیند برقی را که به ظاهر از شوق است.

دل‏هاى غديرى

آرى! امروز، غدير است. امروز، ترجمه طواف بال‏هاى فرشتگان، سپاس از غدير است. نعمت والايى است غديرى كه بر لبان متبسمش، قصيده خوش‏آهنگ هدايت‏گرى و راه‏گشايى است. هنوز در اطراف يادهاى قدسى ايّام، گرم‏ترين صدا، «أَلْيَومُ أَكْمَلْتُ لَكُم دينكُم» است.

نوروز روح

باريده است رؤياى خيس شاعرانگى. تابيده است حس ماهتابِ پرشعف. لحظه‏ هاى امروز، يكى پس از ديگرى، همچون عابرانى دقيق به ديدار غدير مى ‏آيند. واژه‏ هاى شاعرانِ ستايش نيز يكى پس از ديگرى، به غدير و تمامت زيبايى‏اش احترام مى‏گذارند. غدير، تنها يك بركه نيست؛ كه اقيانوسى از زلالى است و همه اعياد، تشنه آنانند.امروز، غدير است، كه تاريخ بر گونه آن بوسه‏ها زده است.غدير آمده است تا فرسنگ‏ها فاصله را براى رسيدن به نوروز كامل روح، كوتاه كند.

ميمنتى براى هميشه

اينكه تنها يك روز براى احترام به غدير كنار بگذاريم، مانند آن است كه بخواهيم تمامى تصاوير عاشقانه دنيا را در يك جمله خلاصه كنيم كه هرگز نمى‏شود. دنيا، ديارى دل‏گشاتر از بوستان غدير به ياد ندارد كه از چتر خورشيدش، اين همه سپيدى فروزان عشق ببارد. رازى است در غدير كه شكفتن آن، همه آفرينش را از لذت دلباختگى سرشار مى‏كند.بايد هميشه و هرگاه از غدير و غديريه‏ ها، محراب دل را گلباران كرد. شناخت هويت غدير، از سفرِ آفاق پربارتر است. هر چشمى كه در غدير تأمل كند، به فرزانگى منتسب مى‏شود.

اين دست‏ها را به خاطر بسپاريد!

كابين اشتران فكرتان را روى هم بگذاريد! خاطره‏ هاى بدر و احد و خندق را فراخوانيد! نگذاريد جمعيت فكرتان پريشان شود و آن‏گاه كه محمد صلى ‏الله ‏عليه ‏و‏آله ، از كابين اشتران بالا رفت، بينديشيد؛ بر اين ايستادن و بر اين تعجيل بينديشيد. دستش را ببينيد و دست يارى‏تان را به خاطر بسپاريد! اى مهاجرين مبعث عشق؛ اى انصار هجرت نور! دست على را به خاطر بسپاريد!

اينك شما پيامبريد!

از دور دست تاريخ، آن سوى غدير؛ از دور دست خاطره‏ هاى آفتاب سوزان حجاز، صداى محمد صلى‏الله ‏عليه ‏و‏آله به گوش مى ‏رسد. گويى استمداد مى ‏كند از زمان؛ گويى ياور مى ‏خواهد از تاريخ؛ گويى مى‏خواهد خاك‏هاى گرم غدير را شاهد بگيرد بر اين انتصاب آسمانى.اينك پيامبر، جبرئيل است و اينجا غدير وحى. اى از حج برگشتگان مدينه! زين پس شما پيامبريد، تا خبر ولايت على را پيش قوم خود بريد.

غدیر، سفره‏ای است که برای تمامی گل‏ها پهن کرده‏اند.غدیر، گلبانگ عاشقانه و جاودانه هستی است.غدیر، یک اتفاق ساده نیست؛ یک گزینش رحمانی است.غدیر، یک کلمه نیست، یک برکه نیست؛ یک دریاست؛ رمزی است بین خدا و انسان.غدیر، گل همیشه بهار زندگی است. دریایی بی‏کرانه است؛ جاری بر جان‏های پاک و اندیشه‏ های تابناک.غدیر، تجلی خواست خالق، روح آفرینش، برانگیزاننده ستایش و دست‏های بلندی است که انسان خاکی را به افلاک می‏کشاند.غدیر، ریزش باران الطاف رحمانی بر گلزار جان‏های تشنه است.

غدیر، برکت همه احساس‏های معنوی و دریای جاری خیرات نبوی است.در غدیر بود که تیرگی‏ها فراری شدند و نورانیت محض، خودنمایی کرد.در غدیر بود که قیافه ایمان، تماشایی شد و شاخه‏ های عشق، بر تن ایمان رویید.در غدیر بود که درخت هستی، به کمال رسید.در غدیر بود که قرابت انسان با خدا آشکار شد.در غدیر بود که نیلوفر عشق، بر گرد محور زمین پیچید.در غدیر بود که جوانه جاودانه ولایت عاشقانه، سر برکشید.

غدير، برکه‌‏اي از تدبير بود براي رسيدن به رستگاري‏هاي پياپي، رسيدن به هم‏ صدايي و هم سويي. غدير، مي‌خواست تماميِ فاصله‏‌ها را به صفر برساند و به مارهاي خفته و مترصد، طعم گس هلاکت بچشاند. مي‌خواست تحريف، در جامعه نيفتد.

سلام بر غدیر جاوید كه دین الهی جز با او جاویدان نیست، و رسالت پیامبر جز ابلاغ آن تمام و كامل شده نیست. سلام بر اوج همه خوبی‌ها و نقطه كمال همه رسالت‌ها و پایان همه نعمت‌هادر آینه غدیر از یك سو خدای مهربان را می‌بینم با همه لطف و رحمت و كرامتش كه انسان را بدون راهنما و راهبر و امیر نمی‌خواهد و از یك سو خود را می‌بینم كه چگونه و چه اندازه با آن برگزیده حق پیوند داریم و به دنبال او روانیم این است كه غدیر از یك سو یاد آور نعمت بزرگ پروردگار مهربان است كه باید سپاسگذار هماره او باشیم و از سوی دیگر نشانگر صدق راهیان و پیروان امامت تا بنگرند چه میزان رفتار و منش خود را غدیری كرده‌اند و بر آرمان‌های آن پای می‌فشرند.

سلام بر غدیر، سلام بر سرنوشت رقم خورده تاریخ، سلام بر چشمه همیشه زلال، سلام بر مولا علی بن ابیطالب- علیه السلام- و چه بهتر است بگوییم:« سلام بر مولا امیرالمؤمنین- علیه السلام- » زیرا که لقب خاص اوست زیرا این لقب را خداوند تعالی به ایشان عطا فرمودند. سلام بر مولا، سرور، صاحب اختیار، چرا که پیامبر فرمودند: «من کنت مولا فهذا علی مولا»

سلام بر چشمه همیشه زلال تاریخ، چشمه ای که از اشک زلال تر و از آیینه شفاف تر است. غدیر ای سرچشمه پاکی، غدیر ای حقیقت انکار ناپذیر، ای حقیقت جاودانه تاریخ، ای صراط مستقیم، مگر نه اینکه غدیر چراغ همیشه روشن است وهیچ وقت به تاریکی نمیگراید؛ پس چرا بعضی ها در تاریکی و ضلالت ماندند و جایی را ندیدند؟

شاید که چشمانشان طاقت نور را نداشت و شاید که خود چشمانشان را بستند و نخواستند که ببینند که صد البته اینگونه است. مگر نه اینکه غدیر حقیقت جاودانه تاریخ است وحقیقتی انکار ناپذیر؟ پس چرا منکر شدند و جمع منکران و انکار کنندگان به وجود آمد؟

مگر نه اینکه غدیر پیمان است و بیعت. پیمان و بیعتی که سعادت انسان در آن بوده و هست و سعادت زندگی انسانها در گرو آن بوده، پس چرا پیمان شکنان وجود داشته و دارند. غدیر ای پیمان نامة هنوز باز ، ما هم میخواهیم با مولایمان عهد و پیمان ببندیم ، ما هم می خواهیم بیعت کنیم ولی نمی خواهیم پیمان بشکنیم. پس مولا ما را هم قبول کن ما را هم از زمرة پیمان بستگان دار و از خدای تعالی به کرمت برای ما یاری جوی. وحال هرکس میخواهد عهد و پیمان ببندد به قلبش بنگرد و زیر لب زمزمه کند: « السلام علیک یا مولانا یا امیرالمؤمنین »

کدام زخم، با فراموشيِ اين ميثاق برابري مي‌کند آيا؟!

عيدي آمد و سوزندگيِ آن بيابان، خنکايِ بهار را لمس کردبرکه‌اي که ماناتر از اقيانوس بود، امامت را به جريان انداخت. غدير، آبراهه‏‌اي بود به خشک‌زار انديشه‌هاي تمام اَعصار.چه کوتاه است فاصله میان بالا رفتن دست علی (ع) بدست پیامبر و بالا رفتن سر  حسین(ع) بدست یزیدیان فاصله ای از ظهر غدیر تا ظهر عاشورا

به شكرانه این نعمت بزرگ لحظه‌های خود را به سپاس الهی معطر می‌كنیم و می‌خوانیم:الحمدا... الذی جعلنا مع المتمسكین به ولایة امیر المؤمنین و اولادهم معصومین خدای را سپاس كه ما را از متمسكین به ولایت امیر مؤمنان و فرزندان معصومش قرار داد و ما بر این تمسك افتخار می‌كنیم و مباهات تا لحظه‌ای كه جان در بدن داریم و هستیم

و باز می‌خوانیم: الحمدالله الذی هدانا لهذا و ماكنا لفهتدی لو لا ان هدانا الله.

همه پیام غدیر در این جمله كوتاه خلاصه شده است كه من كنت مولاه فهذا علیٌ مولا هر كه من مولای اویم علی مولای اوست یعنی هر كس ولایت مرا گردن می‌نهد باید بر ولایت علی (ع) نیز گردن بگذاردهر كه به دنبال رسالت است باید امامت را دنبال كند هر كه محمدی است لاجرم علوی باشد و گرنه محمدی نیست.

غدير، پيام رهايى است؛ پيام گسيختن زنجيرهاى بسته بر پاى بشر، پيام تداوم پيامبرى است با همه آرمان‏هاى بلندش.غدير، ادامه بعثت است براى شكستن بت‏هاى فكر و دل، براى عبور از خودپرستى به خداپرستى، براى بيرون آمدن از اسارت خويش و رسيدن به آزادگى حقيقى كه در سايه عبوديت حاصل مى‏شود.غدير، كمال نبوت است و دنباله خطى كه پيامبر ترسيم كرده؛ تا هر چه رنگ و بوى تعصب را بشويد و هرچه ديوار تبعيض را بكوبد.غدير، اتمام نعمت است و دست‏خدا بر سر اهالى زمين تا با عدالت علوى، باقيمانده رسوم جاهليت را بشكند، هرزه‏هاى شرك و نفاق را برچيند و خون طاغوت‏هاى جديد را بريزد.غدير، پايان رسالت است و على عليه‏السلام مولا مى‏شود تا پرچم پيامبر را پس از او به دست بگيرد و لباس رزم بپوشد براى آزادى بندگان خدا.

واپسين وصيت

پاى غدير، سرنوشت معنويت شيعه رقم مى‏خورد و پيام آسمانى توحيد، به كسانى كه خدا را نه با زبان، كه با مشاهده جان دريافته ‏اند، مى‏رسد.در گرماى بيابان، بر ريگ‏هاى تفتيده، بشر را به كسانى سپرده‏اند كه جامع صفات نيكويند؛ در تنهايى، مرد عبادت و در ميدان، مرد رشادت، در علم بى ‏نظير و در عمل بى‏بديل.در آخرين حج پيامبر، در نقطه جدايى كاروان‏ها، اسوه حكومت، معرفى مى ‏شود تا زمام‏داران آينده، مشقِ خويش را بدانند و راه خويش را بيابند.

پاى بركه‏ هاى غدير، وصيت پيامبر نوشته مى ‏شود:«كتاب خدا و اهل بيتم را به يادگار گذاشته‏ ام تا در كوره ‏راه‏هاى زندگى، گمراه نشويد. درس مساوات و برادرى را ميان شما به يادگار گذاشته ‏ام. شما با هم برادريد؛ خدايتان يكى و پدرتان يكى است؛ همه شما از آدميد و آدم از خاك است. عرب و عجم بر يكديگر برترى ندارند؛ بهترين شما باتقواترين شماست».

«رسوم جاهليت، باطل است ديگر. شيطان از اين آب و خاك نااميد شده است.» در عطش ‏زارِ دوردست، در آتشْ باران، وصيت پيامبر نوشته مى ‏شود؛ اما كجايند كسانى كه گردن نهند به پذيرش آن!

غدير، نه تنها در حجة‏الوداع پيامبر، كه بارها رخ داده بود؛ در دعوت «عشيرة الاقربين»، در «ليلة المبيت»، در غزوه خندق.غدير، نه تنها در حجة‏الوداع پيامبر، كه بارها شنيده شده بود؛ در «حديث منزلت»، در حديث «شهر علم»، در آيه‏ هاى ولايت.غدير، روزِ بعد از روز بعثت نيست؛ غدير روز اسلام است؛ از صبح تا شب؛ تمام دقيقه‏ هايش، منطبق‏اند بر دقيقه‏هاى روز بعثت.

بیعت، وظیفه‌ای غدیری است باید پای در پیش بگذاریم و با امام خود دست بیعت بدهیم. چنان كه غدیریان دستان مولایشان را به نشانه وفاداری فشردند و پیمان گذاشتند هر روز پیمان بیعت ما با فرزند امیر مؤمنان حضرت مهدی صاحب عصر و زمان (عج) است كه هر روز در دعای صحبگاهان یعنی دعای عهد با او پیمان می‌بندیم كه در راهش باشیم و در راه او تلاش و جانفشانی كنیم پیمانی راستین و استوار. تا نشان دهیم امروز نیز غدیری است كه فرزند علی (ع)، مهدی (عج) در آن امام بر حق است و پیروان او ، پیروان علی سلام الله علیه.

سند حقانيت على عليه‏السلام

غدير، اى امام آب‏ها! هر جا كه باشم، تو چاه خواهى بود و من تنهايى خسته و سرشار از رازهاى نگفته. غدير! تو از آن پس، در حجاز نماندى؛ با من از مدينه تا كوفه آمدى، مرهم خستگى‏هايم شدى و محرم دل‏بستگى‏هايم. با من در فراق فاطمه سوختى؛ در نهروان جنگيدى؛ با من در صفين و جمل زخمى شدى.حالا پسر ابوطالب، سفر كرده و تو زخمى در ميان جغرافياى مسلمين مانده‏اى.يادگار زخم‏هاى على! سند حقانيت قرآن ناطق باش تا عشق باشد؛ باش تا دين بماند.

غديريه

لب تشنه بود و سينه‏اش مى ‏سوخت صحرا

پيوسته از هرم عطش مى ‏سوخت صحرا

كم‏كم كويرستان سوت و كور مانده

از بارش ابر و طراوت دور مانده؛

ديد و شنيد آواى محزون اذان را

حس كرد بانگ كاروان حاجيان را:

اين بوى ناب عطر فردوس برين است؟

يا نه، نسيم نام خيرالمرسلين است؟

اينجا غدير است و على را مى‏شناسد

او از ازل قدر ولى را مى‏شناسد

آن روز خورشيد از توان ماه مى‏گفت

مثل هميشه جامع و كوتاه مى‏گفت

با چهره‏اى لبريز لبخند و تبسم

دست على را برد بالا، گفت: مردم

بعد از من از امر ولايت سر نپيچيد

از يارى مرد عدالت سر نپيچيد

فرمود: مردم طبق فرمان‏هاى سرمد

اين است مرد اول دين محمد

من يك مسلمانم ولى را مى‏شناسم

مولا على مولا على را مى‏شناسم

مهر على را تا ابد در سينه دارم

در سينه از مهر على گنجينه دارم.

استناد ابدى

اين‏سان كه قطره ‏قطره غدير در عمق ايمانم رسوب كرده، شگفت نيست كه مظلوميت تو را شمشير بر كشم به دفنِ بند بندِ شب ‏پرستان در خاك. آه! اى اعتبار بى ‏بديل! زخم‏هاى قديم را از خنجرهاى وقيح تاريخ كه بر پشت مى ‏نشستنددست ولايتت آن اهتزاز بلند غديرى تنها مرهم است. وقتى هفت پشت باورهايمان به حادثه عظيم شكوفايى‏ات در آينه غدير گرم است، وقتى استجابتمان را به عصمت ابدى‏ات استناد مى‏ كنيم، تا هميشه وقوع سبز تك‏سوار عشق را سربلند انتظار مى ‏كشيم.

منابع:

ماهنامه اشارات، ش57

ماهنامه اشارات، ش80

ماهنامه اشارات، ش92

ماهنامه اشارات، ش104

ماهنامه گلبرگ، ش13

بها دادن به غدیر کاشتن بذر ولایت در جانهاست.
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه بیست و ششم آبان 1392 |

 روزی که رسول خدا(ص)در «حرای حق » به نبوت مبعوث شد، فرمان هدایت و سعادت انسان ها را در کف داشت.آن روز هم در «پهنه غدیر» و در جمع حاجیان برگشته از زیارت خانه خدا به خطبه خوانی پرداخت، باز در اندیشه نجات امت وتضمین سعادت آنان بود.این است که «غدیر» را حلقه میانی «رسالت » و «امامت »می شناسیم و «ولایت » را تداوم «نبوت » می دانیم.

غدیر، از سویی به «بعثت در حرا» وصل می شود و از سوی دیگربه «شهادت در کربلا» پیوند می خورد و فاصله میان حرا تا کربلارا دریایی از باورهای پاک و هدایتهای آسمانی پر کرده است که در«غدیر» تجسم یافته است.دریای غدیر، از ریزش آبشارگون وحی بر جان محمد(ص)لبریز است وقامت دین در زلال «غدیرخم » انعکاس می یابد.«غدیر» ، هنوز هم چشمه ای لبریز از هدایت ها و کرامت هاست ودریایی مواج از آب حیات و باور و بصیرت، تا در کویر حیرت وهامون ضلالت، کام جانها را سیراب سازد و هادی اندیشه ها گردد.

غدیر، یک «کتاب مبین » است، سندی برای تداوم خط رسالت درجلوه امامت و صراطی مستقیم که به سنت پیامبر خدا منتهی می شود.امتی که پاسدار غدیر باشد، عاشوراهای مظلومیت و کربلاهای خون و شهادت را شاهد نخواهد بود و ولایت در محاق غربت و تنهایی نخواهد ماند.دریغ و صد دریغ که کوردلان و خفاشان به تابش خورشید، دل ودیده نسپارند و به تیرگی و ظلمت خو کنند و همچون گله ای باچوپان باشند و راهی بی راهنما و شبی بی چراغ و کشتی ای بی ناخداو دشتی بی چشمه و کویری بی آب...!

قافله ای که از زیارت کعبه بر می گشت و راهش حق بود و بارش ایمان و مقصدش «الله » ، وقتی به غدیر خم رسید، چشم به افقی دوخت که پیام هدایت داشت و دستی را دید که خورشیدی فرا دست بردو به همگان نشان داد که:هر که را باشم منش مولا و دوست ابن عم من علی، مولای اوست و گوش امت به دهانی بود که از وحی و غیب می گفت و به خدا وصل بود و دامن، دامن معرفت برای بندگان خدا هدیه می داد و خرمن،خرمن کرامت و معنویت پیش پایشان می ریخت، تا از وسوسه های نفس وتلبیس ابلیس و فریب نفاق رها شوند و همچنان «عبد خدا» و«مطیع رسول » بمانند.

ولی.... مگر شیطان می گذارد که بندگان خدا، راه بندگی را بی درد سر بپیمایند و به مقصد برسند؟!خطبه حضرت رسول در آن دشت سوزان، آب گوارایی برای روح های عطشناک بود که می رفت تا همیشه تاریخ را سیراب سازد.اما.... مگر گذاشتند که این زلال گوارا به جانهای تشنه برسد؟رسول خدا(ص)می خواست دست «امت » را در دست «امام » بگذارد،تا نه گمراه شوند و نه سرگردان، نه تشنه بمانند و نه در دام نفس بیفتند.این بود که منشور بلند و جاودانه «خطبه غدیر» را سرود و به گوش تاریخ سپرد.

مردم نیز پیمان ها بستند و تبریک ها گفتند و قول ها دادند.اما.... تاریخ نشان می دهد که آن عهدها شکستند و آن پیمان هااز یادها رفت.افسوس که گروهی از امت، در کلاس درسهای نبوت و وحی، مردودشدند و آن همه «یاد» ها را به «نسیان » سپردند.هزاران دست بیعتگر کجا رفت؟ وفا با آل پیغمبر کجا رفت؟ اگر «مولی » ، «ولی » می شد، چه می شد؟ خلیفه گر «علی » می شد، چه می شد؟ ولی... خاتم دوباره بی نگین شد عدالت با علی خانه نشین شد

اینک ماییم و علی(ع)که غدیر خم را از دریای فضایلش به موج نشانده است.علی(ع)، برگزیده محمد(ص)نبود، بلکه منتخب خدا بود.پیامبراکرم(ص)تنها مامور ابلاغ پیام آسمان بود «بلغ ما انزل الیک من ربک » و اگر در آن نیمروز داغ، آن پیام را نمی رساند، رسالت الهی را به انجام نرسانده بود.اینک ماییم و غدیر، که مرامنامه مکتب ما و محور وحدت ما وچراغ راهمان و راه زندگیمان است.

گرامیداشت غدیر، تکریم رسالت پیامبر(ص)و وحی خدایی است.تکریم غدیر، ارج نهادن به فضیلت های متبلور در وجود صاحب ذوالفقار و ساقی کوثر است.بها دادن به غدیر، ادای احترام به تکمیل دین و اتمام نعمت است.کاشتن بذر ولایت در جانهاست.نشان دادن خورشید به گرفتاران در ظلمتهاست.عید گرفتن غدیر، ارج نهادن به کرامت انسان است، چرا که غدیر،عید عدالت و رهبری، عید کمال طلبی و حق جویی، عید شعله افکنی براندیشه ها و امید آفرینی در دلهاست.غدیر، روز بشریت و روز «انسان » است، عید پیمان و میثاق وعهد است.

آیا دریغ نیست که بشریت امروز، علی(ع)را نشناسد و درک نکند واز زمزم زلال «علی شناسی » سیراب نشود؟ و دامن مهر در این دریانشوید و چراغ راه از این فروغ الهی نجورید؟!....رسالتی را که رسول در غدیر خم انجام داد، اطاعت امر خدا بودو حج آن سال، گرچه به «حجه الوداع » شهرت یافته است، لیکن درگذشته های دور و در متون کهن، از آن به «حجه الابلاغ » هم تعبیرشده است، که اشاره به همین فرمان «بلغ » است که نازل شد و چون ابلاغ انجام گرفت، آیه «اکمال دین » فرود آمد و حجت تمام شد وصراط، روشن گشت.

راویان شیعه و اهل سنت، همه در کتابها نوشتند و در نقل هاآوردند.شاهدان، بارها برای اثبات حق، به «خطبه غدیر» استنادکردند.مولفان، برای اینکه حق این روشن و مسلم انکار نشود، صدها سندبرای غدیر و خطبه رسول خدا و بیعت مردم آوردند و ثبت کردند، تااگر «انصاف » در میان باشد و هدف، شناختن حقیقت باشد، نه انکار لجوجانه خورشید و نه کتمان حسودانه فضایل و نه ستیزعنودانه با «ولی خدا» و «وصی رسول » ، به این آینه بنگرند،آینه غدیر، که همه حقیقت در آن متجلی است.

از این جهت، بر این باوریم که «خطبه غدیریه » حضرت محمدنیز، همچون خود غدیر خم مظلوم است و مورد بی مهری قرار گرفته است و جز چند جمله مشهور آن، چندان مطرح نیست، در حالی که سزاوار و بجاست که این منشور جاویدان، هر چه دقیق تر و گسترده ترو پرشورتر، مورد توجه و مطالعه و شرح و تفسیر قرار گیرد، تاچشمهای بصیر، از درخشش حکمتها و پندها و تذکارهای پر ارج این گنجینه معرفت، لذت ببرد و به تماشای «حقیقت ناب » بنشیند.

بر این باوریم که در ادای تکلیف نسبت به «غدیر» ، قصورکرده ایم.می بایست «غدیر» را بیش از این، چونان مشعلی فرا راه اندیشه های بشری قرار دهیم و دین پژوهان و حقیقت جویان را بافرهنگ ژرف نهفته در غدیر آشنا سازیم و جامعه بشری را با دوچشمه فیاض و جوشان معرفت، یعنی «قرآن و عترت » آشنا سازیم.

دو چشمه ای که یادگار پیامبر و میراث ماندگار آن رسول خاتم تادامنه قیامت است و خود او پیروان و متمسکان به این هر دو را که نام «ثقلین » بر آنها نهاده است، ارج نهاده و سلامتشان را از«ضلالت » ، تضمین کرده است.آری....آری، حرف وپیغام «غدیر» این است:آب را از سرچشمه باید خورد، میوه را از شاخه باید چید، چهره را بی پرده باید دید.

دهه ولایت، دهه التزام و ارادت
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه بیست و ششم آبان 1392 |

یکی از زیباترین نامگذاری های تقویمی در نظام جمهوری اسلامی ایران، تخصیص فاصله زمانی عیدین قربان تا غدیر بنام "دهه مبارکه ولایت" است که انصافاً با توجه به محتوای اطاعتی عید سعید قربان و حماسه ایثارگرانه پیامبران الهی در این واقعه نادر و نیز رسالتی که متوجه عید سعید غدیر بوده و غربتی که بر آن سایه انداخته است، می توان این نامگذاری را یک استثناء و بسیار با مسماء دانست!

سیر مفهومی این نامگذاری زمانی اوج حماسی خود را تجربه می کند که التزام فکری و عملی به خدای متعال در قالب اطاعت از فرمان محیرالعقول الهی، مبدل به بزرگترین عبادت بشری شده و جنس اطاعت بی چون و چرا بر درنگ و تردید و اگر و اما، رجحان می یابد و مومن واقعی، بدون رتبه بندی کردن فرمان الهی، خدای متعال را بر خویش ترجیح داده و بندگی اش را در شرایطی شورانگیز به نمایش می گذارد!

تجلی عینی تلفیق قربان و غدیر در کربلا به ثبت رسید که طی آن امام حسین(ع) همچون حضرت نوح، والی و ناجی زمان و سفینه نجات بشر شد و ابراهیم وار، اسماعیلیان زمان را به قربانگاه منا فراخواند و ندای "هل من ناصرٍ ینصرنی" سر داد تا ولایتمداران با شعار "هیهات من الذله"، فرهنگ قربان را در غدیر به نمایش گذارند و خوشا به حال خوش کسانی که از قربانگاه عشق به خیمه گاه ولایت می شتابند!

کربلا قربانگاه شد تا همه بدانند که شهامت و شهادت، لازمه تحقق حاکمیت ولایت و فرمان خداست و هرگز نمی توان بدون گذر از مدرسه عشق یعنی عید قربان، در امتحان نهایی غدیر قبول شد و کرسی ولایت علوی(ع) را جانشین مسند رسالت نبوی(ص) نمود!

فلذا می توان دهه ولایت را دهه بیعت مجدد با تجلی ولایت غدیری در این زمان یعنی ولایت مطلقه فقیه تلقی نمود و بدون کمترین تردید و زاویه فکری و یا عملیاتی، شیعه تنوری شد و بزرگترین لبیک تاریخ به ولایت را بنام شیعه و امت اسلامی در ایران عزیز به ثبت رسانید!

دهه ولایت امسال حال و هوای دیگری دارد و با توجه شرح تلخ ماجرای فتنه ۸۸ و خون دل خوردن های مشهود رهبری معظم در طول این سلسله حوادث تاسف بار به استناد خطبه های شقشقیه گونه اخیر معظم له در غدیر قم! می توان متفاوت بودن دهه امسال را با سالهای قبل کاملاً درک نمود!

غبارروبی از اندیشه ها و نگاههای جامانده و وامانده در غبارهای فتنه، از اولین رسالت های دهه جاری ولایت است که طی آن بایستی غربت دیدگاههای ولایی برای همیشه از جامعه ما رخت بسته و نگذاریم که از این سوراخ مکرراً گزیده شویم، چرا که شان جامعه و مردم همیشه سرافراز ما، پیدایش فضای بیت الاحزانی برای اشک افشانی های زهراهای زمان در غربت های علوی نبوده و ملتی که کربلای جبهه ها را تجربه کرده، یا باید جان افشانی کند و حسینی(ع) باشد و یا آنکه با نطق افشانی و روشنگری، زینبی(س) عمل کند!

برگزاری تشریفاتی و فرمایشی مناسبت ها و ترجیحاً محتواگریزی از مناسبت های مهمی همچون دهه ولایت، آفتی است که از یکنواختی و عادت ناشی می شود و ما باید با جدیت و شدت قابل قبول، محتوا را بر شکل ترجیح داده و هدف غائی اینگونه نامگذاری ها و مناسبت سازی ها را درک کرده و مفهوم گرا باشیم و نگذاریم با سمبل کاری ها و مراسم فرمایشی، رفع تکلیفی عمل کرده و خدای ناکرده دین خود را به ساحت ولایت ادا نکنیم!

خلاصه اینکه به تعبیر امام راحل، ولایت فقیه مترقی ترین اصل قانون اساسی و پشتیبانی از ولایت فقیه، جلوگیری از آسیب رسانی به دین و مملکت ماست و تمام سیاستمداران بنام دنیا نیز معترف و مقرند که یکی از مهمترین دلایل شکست ناپذیری جمهوری اسلامی ایران در مقابل سلسله توطئه های خارجی و داخلی، یقیناً به رهبری مذهبی(ولایت مطلقه فقیه) و نیز انس و الفت و اطاعت پذیری دینی مردم با ایشان بوده و همین را عامل بازدارندگی غرب در تهاجم نظامی به ایران می دانند و ما نیز نباید از این نقطه قوت لحظه ای غافل مانده و در حمایت و اطاعت از آن درنگ و تردید کنیم.

شکوه غدیر برکه‏ ای از نور
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه بیست و چهارم آبان 1392 |
http://ts2.mm.bing.net/th?id=H.4633128481392757&pid=1.7

برکه آفتاب

غدیر، خاکی سوخته، ملتهب، در عمق صحرای «جحفه» نیست تا از چهار سوی تا هر جا که چشم کار می‏کند گسترده و نا پیدا باشد.غدیر درخشان چون گوهری در تابش آفتاب است، وسیع به وسعت ابدیت است و جاری در لحظه لحظه کائنات است، صبور چون ایمان و لطیف چون عشق است، برنده چون شمشیر، کوبنده چون طوفان است، خاشع چون واژه صداقت و سرافراز چون افلاک است.

هیچ دست سیاه کاری در طول تاریخ نتوانسته است نامش را از لوح دلها و صفحه خاطره‏ها بزداید. هر چند که هزاران بار نامش را از کتابها حذف کردند. کتابی را به خاطر این نام به آتش کشیدند و زبان‏هایی را که در دفاع از این واقعه باز می‏شد بریدند. لکن نتوانستند یاد آن برکه زلال تنهای در دامن دشت خفته را از خاطر خدا جویان محو کنند. هر روز نامش بلند آوازه‏تر و هر سال خاطره‏اش شگفته‏تر و هر زمان روشنی و جذابیتش مضاعف گشت.

تا اکنون که 1400 سال از آن شیرین خاطره صدر اسلام می‏گذرد و شیعیان به یادش شادان و از ایمان به آن مفتخرند.تاریخ شیعه و گرامیداشت «عید غدیر» در هر سال گواه این مدعاست.آری، خورشید را نمی‏توان با گل اندود.آفتابی در آن برکه کوچک طلوع کرد که جهانی را روشنی بخشید. نوری از آن مکان غریب به کویر خفته برخاست که انسانها را راهبر و راهنمود شد.

غدیر، شمشیر برنده حق است که آتش به هستی باطل می‏کشد، فارق حق و باطل است، هنگام تعالی انسان از پلشتی خاک به رفعت افلاک است، ترازوی عدل است، خورشید حقانیت است. باغبان دشت هماره سبز سیادت است، غایت آمال انبیاست، جلوه‏ای از وجه الله است، معنای زندگی است و شرافت آزادی. حکایت راستی است و روایت درستی، معنای صلات است و تأویل جهاد.

غدیر صراط است، با ایمان به آن می‏توان از آن گذشت، وگرنه لبه شمشیری است که هر منافق و ملحدی را به دو نیمه خواهد ساخت.غدیر نه فراموش شدنی است و نه کهنه شدنی، ماندگار است و پویا و زندگی ساز. غدیر تجلی ولایت است که رکن حیات معنوی انسان است. آبی است که ریشه همه درختان و گل بوته‏های باغستانهای توحید برای تغذیه و رشد به آن نیازمند است .انسان به ولایت امیرالمؤمنین همان گونه نیازمند است که سلولهای زنده به اکسیژن هوا. اگر لحظه‏ای این جریان حیاتبخش از طبیعت حیات ما برخیزد تمامی محکوم به زوالیم.- لولا الحجة لساخت الارض باهلها - اگر امام نبود زمین اهلش را فرو می‏برد.

شکوه غدیر برکه‏ ای از نور

من غدیرم! برکه آرمیده در دل صحرا. اما جاری تا عمق تاریخ از این کران تا آن کران، و تا همه بیکرانه‏ ها! چشمه جوشان عشق و ایمانم. پیام آزادی انسانم .

من غدیرم! طنین «آواز حقیقت»، برکه‏ای از نور، نای سبزه زاران حیات.

من غدیرم! سایه سار امیدرهایی بشر، روح ماندگار معنی، حدیث حادثه‏ ای والا.

من غدیرم! یادگار یادها و تلاوت ارزشهای تاریخ، تداوم رسالت و توحید، بازتاب فریادهای خورشیدی!

من غدیرم! مضربی از مهبط آدم و بهشت، حاصل جمع عشق و ایمان و استقامت و ظفر.

من غدیرم! سر شار از اندیشه روشن تاریخ، و صدای شادی آب در مهتاب.

من غدیرم! دل مایه ابراهیم خلیل، در پی ریزی کعبه ایمان و فرابردن پایه‏ های اسلام، تا عرش خداوندی و بارگاه کبریایی.

من غدیرم! خطی از خدا تا امتداد همه تاریخ.

من غدیرم! سرشار از برکت نوحه ‏های نوح، و مددکار رهایی کشتی او، در تلاطم طوفان.

من غدیرم! عرصه و آبشخور آهوان رمیده دلها، آهوانی که به عزم رهایش، وادی به وادی به شوق می‏پویند و بیابان تجلی و نور و طور را، می‏جویند.

من غدیرم! فرزند سعی ساره و هجر هاجر و زمزمه زمزم.

من غدیرم! پاره‏ای از نیل که موسائیان، به نشانه فرو رفتن در رحمت و برکت پروردگار، د رآن گام نهادند و به سلامت و میمنت و برکت، از آن فراز آمدند .

من غدیرم! جان بخش دلها، همچون دم عیسای مسیح، و متبرک از زهد و زکریای پیامبر.

من غدیرم! یاد آیه میثاق و کمال، برکه‏ای فزونتر از دریا، مشعل جاودانسوز مبارک.

من غدیرم! معبد همه دیدگان نافذ حق بین و رستنگاه برگ و گل و باد و آفتاب.

من غدیرم! نظرگاه «شبان وادی ایمن»، قلبه گاه و راهنمای خضر نبی.

من غدیرم! کرامت دستان سبز تاریخ، سنگ نشان دهنده دلدادگان دریا دل!

من غدیرم! تبلور متن متینی از راهبری همه رهروان حق جوی عدالت مدار ایمان پناه.

من غدیرم! پایگاه عرفان، خوشه‏های پر ثمر ایثار و عشق و تجلی و آرمان و جایگاه فرود فرشتگان و فرشته سانان و سبکباران.

من غدیرم! تداوم رسالت «گل سرخ»، در «باغستان توحید».

من غدیرم! استمرار روزهای آفتابین و شبهای ماه تابی.

من غدیرم! بهای هر چه بهاران است، طراوت قطره قطره‏ای که از باران است.

من غدیرم! عطر دل‏انگیز نعمت ولایت. و... موهبت هدایت!

در دوایر مختلف هستی، هر شعاعی به دور محوری می‏چرخد و هر پدیده‏ای حول قطب وجودی که وابسته به اوست دور می‏زند، امام معصوم محور هستی، قطب عالم وجود، تکیه گاه آفرینش، واسطه فیض الهی به جهان هستی و نگهدارنده کائنات باذن الله است.ولایت ائمه نور، مربی همه موجودات، سبب دوام و قوام تمامی پدیده‏ها از جماد تا انسان است. راستی چه کسی قادر است امام را به حقیقت معنوی‏اش بشناسد؟ علم محدود ما چگونه توانایی درک عظمت وجودی امام را دارد؟

ما از اقیانوس بیکران ولایت عظما همان قدر می‏دانیم که آن ایستاده بر ساحل اقیانوس محیط از عمق و وسعت و عجایب آن می‏داند، جز هیمنه‏ای از امواج آن چیزی به گوش نداریم و جز به قدر وسعت دیدمان نمی‏بینیم.دریغا گمراه آدمیزادگانی که با جهالت خویش، آتش به کانون سعادت ابدی خود می‏کشند، دریغا غافلانی که آفتاب عالم تو را نادیده می‏گیرند. تا چند باید خفته در گورهای جهالت خویش باشند؟ تا چند باید دل در گروه شیطان بنهند؟ تا چند باید از آستانه خانه آل محمد به مغاک تیره منافقان و ملحدان دل بندند؟

هان! به خود آیید و راه تحقیق پیمایید و پرده تعصب و تکیه به سنت اجدادی را بردرید، خطبه رسول را در روز غدیر باز خوانید و حقایقش را دریابید، چشم دل بگشایید تا ببینید روز غدیر هنگام جدا شدن حق از باطل است، هنگام تمییز خبیث از طیب است، وقت انتخاب راه است.در غدیر می‏توان همه خلایق را در دو صف دید: آنانی که امانت الهی را به جان پذیرفتند و آن گروهی که از وظایف انسانی‏شان شانه خالی کردند و راه جباران و ستمگران را برگزیدند.برکه غدیر، برکه نیست، گودالی پر آب از باران‏های بهاری نیست. بوته آزمایش حق است که فلز آدمیت را در آن به آتش آسمانی می ‏سپارند تا طلای خالص از خار و خاشاکها و کثافت ها جدا شود. «تا گریزد هر که بیرونی بود.»

ولایت امیرالمؤمنین (ع) مظهر جمال و جلال خداوند است. آئینه خدا نماست، معرفی حاکم عدل و قاضی بر حق است. اکمال دین و اتمام نعمت حق است.علی امیرالمؤمنین (ع) وارث علوم همه انبیاست، عالم به تفسیر و تأویل قرآن است. آگاه به ظاهر و باطن کلام الله است. خورشید، نگینی برانگشتری ولایت او و ماه گوهری بر افسر کرامت او، مریخ مهره ‏ای از تسبیح دستان او و عرش الرحمن حقیقی قلب مقدس اوست. امیرالمؤمنین (ع) خود در خطبه ‏ای روز غدیر را چنین وصف می‏فرماید:

«امروز روز روشن کردن احق است و از مقام پاک (رهبر معصوم). به صراحت و «نص» سخت گفتن.

امروز روز کامل شدن دین است.

امروز روز عهد و پیمان است.

امروز روز گواهی و گواهان است.

امروز روز نمایاندن بنیادهای نفاق و انکار است.

امروز روز بیان حقایق ایمان است.

امروز روز راندن شیطان است.

امروز روز موعود فیصله دادن حق است.

امروز روز فراموش گشته بلند گرایان است.

امروز روز راه نشان دادن و ارشاد است.

امروز روز آزمون مردمان است.

امروز روز رهنمونی به رهنمایان است.

امروز روز آشکار ساختن مقاصد پوشیدن و زمینه سازی‏ها و تمهیدهای دیگران است.

امروز روز نص (تصریح) بر شخص است. یعنی آنان که ویژه‏اند رهبری را...

اکنون در اعمالتان مراقب خدای عزوجل باشید و از او بپرهیزید و با او مکر مکنید و از راه فریب در میایید. با اعتقاد به توحید و یگانگی خداوند و با اطاعت آن کس که شما را به اطاعت او امر کرده است به خدا تقرب جویید، راه گمراهی می‏سپرید و از پی آنان که گمراه شدند و دیگران را گمراه کردند مروید.» (2)

باری آن کس که به رویداد غدیر در سال دهم هجران دل بست، به خدا دل بست و آن که آن رإ؛ ح نپذیرفت خود را محروم ساخت. در آییینه آن برکه زلال، خورشیدی درخشید که میلیونها میلیون ستاره از دامن فرو ریخت، و همه تاریخ را ستاره باران کرد .

در آن روز آفرینش به انتظار آغاز امامت عظما از رفتار باز ماند .

در آن رو جهان به نعمت ولایت علوی سرافراز و دین رسول الله تکمیل و رضای حضرت حق علنی گردید .

در آن روز تمامت هستی گوش به کلام خدا گون آخرین پیامبر سپرد.

در آن روز علی امیرالمؤمنین (ع) دومین شخصیت بزرگ هستی به فرمان حق، پرده از چره ملکوتی فرو هشت و خورشید قبایل انسان شد و این چنین: «برکه غدیر برکه آفتاب شد».

 شکوه غدیر

غدیر علی ، هنوز هم چشمه ای لبریز از آب حیات و دریایی مواج از کرامتهاست.

"غدیر" ، دریایی از باور و بصیرت ، در کویر حیرت و هامون ضلالت است ، تا کام جان ها از آن سیراب شود.

"غدیر" ، یک " کتاب مبین" است.سندی برای تداوم خط "رسالت" در جلوه "امامت"

"غدیر" ، برای تشنگان ، چشمه زلال هدایت است ، و برای ره گم کردگان ، صراطی است که به "سنت پیامبر" منتهی می شود.

غدیر ، عید ولایت است.

و غدیر علی ، هنوز هم چشمه ای لبریز از " آب حیات " و دریایی مواج از فضایل است.

"غدیر" ، روز اکمال دین و اتمام نعمت بود.

"غدیر" ، برنامه ای الهی برای حیرت زدایی از اذهان و اعمال امت ، در افقهای آینده تاریخ بود.

"غدیر" ، تداوم خط رسالت ، در جلوه "امامت " است.

پس "عاشورا" با "امامت" پیوند دارد ، و "غدیر" با "کربلا" پیوسته است.

اگر امت ، "غدیر" ها را پاس بدارند ، "عاشورا" های مظلومیت و کربلاهای خون و شهادت پیش نمی آید و خورشید امامت ، در محاق خلافت قرار نمی گیرد.امت بی امام ، رمه بی چوپان است و گله بی شبان و راه بی علامت و ... شب بی چراغ ، کشتی بی ناخدا ، دشت بی چشمه ، و ... قنات خشکیده و بی آب!... رهشناس تر از "مولود کعبه" کیست؟ و قاطع تر از "ابو تراب" و پسندیده تر از "مرتضی" و والاتر از "علی" کدام است؟

علی (علیه السلام) ، "غدیر خم" را از دریای فضائلش به موج نشانده است و رسول گرامی اسلام ، دست روی چهره خوب و شایسته ای گذاشته است ، علی ، برگزیده محمد نیست ، بلکه منتخب خداست و پیامبر فقط ابلاغگر پیام الهی نسبت به امامت اوست.

غدیر ، کاشتن بذر ولایت در جان هاست.

غدیر ، نشان دادن خورشید به گرفتاران ظلمت هاست.

غدیر ، روز تکمیل دین و اتمام نعمت است.

غدیر ، "عید الله الاکبر" است، عید آل محمد (ص) ، عید هواداران حق و وفاداران به پیامبر.

غدیر ، عید عدالت و رهبری است ، عید انسانیت و کمال طلبی است ، عید شعله افکنی بر اندیشه هاست.

غدیر ، روز بشریت و روز "انسان" است ، غدیر ، "تداوم رسالت محمد" در "ولایت علی" است.

غدیر عید "پیمان" و "میثاق" و "عهد" است.

 

غدیر در کلام امام خمینی ورهبر انقلاب
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه هفدهم آبان 1392 |
http://www.ravayatgar.org/media/k2/items/cache/d0781aab6107ab09663a5b35f9583041_M.jpg

روز عيد غدير روزي است كه پيامبر اكرم (ص) طبقه حكومت را معين فرمودند و الگوي حكومت اسلامي را تا آخر تعيين فرمودند."صحيفه نور ج۳ ص ۱۹۷"

ارزش غدير براي آن است كه با اقامه ولايت يعني با رسيدن حكومت به دست صاحب حق همه اين مسائل حل مي شود همه انحرافات از بين مي رود. " صحيفه نور ج ۱۰ ص ۱۷۴"

غدير علي را نساخت علي سبب پيدايش غدير شد. غدير منحصر به آن زمان نيست غدير در همه اعصار بايد باشد و روشي كه حضرت امير پيش گرفته است بايد روش ملت ها و دست اندركاران باشد. " صحيفه نور ج۲۰ ص ۲۸

در دعاي غدير مي خوانيم : الحمد الله الذي جعلني من المتمسكين بولايه، نه تمسك به محبت. " صحيفه نور ج ۱۸  ۱۲۶

حضرت امام خمینی رحمه الله معتقد بود که بزرگیِ عید غدیر، از وجود با برکت علی علیه السلام است و می‌فرمود: «مسئله غدیر، مسئله‌ای نیست که بنفسه برای حضرت امیر یک مسئله ای پیش بیاورد؛ حضرت امیر مسئله غدیر را ایجاد کرده است.

 

 آن وجود شریف که منبع همه جهات بوده است، موجب این شده است که غدیر پیش بیاید. غدیر برای ایشان ارزش ندارد؛ آنکه ارزش دارد، خود حضرت است که دنبال آن ارزش، غدیر آمده است. خدای تبارک و تعالی که ملاحظه فرموده است که در بشر بعد از رسول اللّه کسی نیست که [آنچه] دلخواه است انجام بدهد، مأمور می‌کند رسول اللّه را که این شخص را که قدرت این معنا را دارد که عدالت را به تمام معنا در جامعه ایجاد کند و یک حکومت الهی داشته باشد، این را نصب کن.

غدیر در کلام رهبر معظم انقلاب

گفتاری شنيدني از رهبر معظم انقلاب پیرامون غدیر

اگر "غدیر" به درستی محقق می‌شد،امروز نیازهای بشر اینقدر ابتدایی نمی‌ماندمسئله غدیر،صرفاً يك مسأله‏اى كه ما جمع شيعه به آن اعتقاد داريم و يك عده از مسلمان‏ها هم به آن اعتقاد ندارند، اين نيست. در نگاه تاريخى به اسلام و در تحليل تاريخىِ حوادث صدر اسلام، موضوع غدير - يعنى نصب جانشين - يك ضرورتى بود كه اگر آن‏چنان كه تدبير شده بود - تدبير رحمانى و الهى، و تدبير نبوى - عمل مى‏شد، بدون ترديد مسير تاريخ بشر عوض مى‏شد و امروز ما در جايگاه بسيار جلوترى از تاريخ طولانى بشريت قرار داشتيم.

اين كه يك مكتب و نظام فراگيرِ نيازهاى زندگى بشر، به وسيله‏ى پيامبر خاتم در جامعه فرصت پياده شدن پيدا كند، كه اين خود يك معجزه‏ى بزرگ بود، كه پيغمبر توانست اين نظام فكرى و عملى را واقعيت ببخشد و بر روى زمين واقعيت، آن را بنا كند؛ آن هم در دشوارترين جاها. خودِ اين‏كه در دشوارترين جاها توانسته اين بنا پياده شود و قرار بگيرد، نشان‏دهنده‏ى اين بود كه در همه‏ى نقاط زندگى بشر و جغرافياى انسانىِ آن روز دنيا و بعد از آن، اين بنا قابل تحقق است.

اين شكل علمى را در مقام عمل، در دشوارترين صورت، پيغمبر توانست تحقق ببخشد. اگر اين حادثه اتفاق مى‏افتاد كه حفظ و گسترش كمّى و گسترش كيفى در اين موجود خلق شده‏ى الهى - يعنى جامعه‏ى اسلامى نبوى - مى‏توانست به قدر ده، دوازده نسل، پى‏درپى حراست و حفاظت بشود، آن وقت مسلّم بود كه اين حركت در طول تاريخ بشر، شكست‏ناپذير مى‏ماند. معنايش اين نبود كه بشر، دوران انتظارى نخواهد داشت و خود در طول اين دوازده نسل، به نهايت مطلوب خود خواهد رسيد. اگر آن‏طورى كه پيغمبر معين كرده بود، اميرالمؤمنين، بعد امام حسن، بعد امام حسين، بعد ائمه‏ى ديگر، يكى پس از ديگرى مى‏آمدند، باز به گمان بيشتر، بشر نياز به يك دوران انتظار داشت تا بتواند آن جامعه‏ى آرمانى را تحقق ببخشد.

اما در آن صورت اگر اين تعاقب معصومين، اين دست‏هاى امين و كارآمد، مى‏توانستند اين حادثه‏ى ايجاد شده‏ى در واقعيت را حفظ كنند، آن وقت مسير بشر، مسير ديگرى مى‏شد.امروز بشر عيناً همان نيازهايى را دارد كه پنج‏هزار سال پيش، اين نيازها را داشت؛ نيازهاى اصولى بشر، هيچ تفاوتى نكرده است. آن روز هم بشر از نفوذ قدرت‏هاى ستمگر رنج مى‏برد؛ امروز هم شما - شماها چشمتان باز است - اگر دنيا را از نفوذ قدرت‏هاى ستمگر و ويرانگر نگاه كنيد، خواهيد ديد كه بشر دارد رنج مى‏برد. آن روز هم نياز بزرگ بشر عدالت بود و برترين رنج او بى‏عدالتى؛ امروز هم شما نگاه كنيد، در دنيا بزرگترين مشكل بشر، بى‏عدالتى است.

خطاست اگر خيال كنيم كه اين آزادى فردى - كه ليبرال دمكراسى غرب به بشر هديه داده - اين نياز بشر بوده كه قبلاً نبوده؛ چرا؛ به اين شكل‏هايى كه امروز آزادى‏هاى فردى هست، در بسيارى از دوره‏هاى تاريخ و در بسيارى از مناطق تاريخ وجود داشته است. همين محدوديت‏هايى كه امروز به شكل پنهان اراده‏ى انسان‏ها را به زنجير مى‏كشند، اينها يك روز به صورت آشكار بوده است. اين تور احاطه‏كننده‏ى بر اراده، حركت و حيات انسان، امروز ريزتر بافته شده، از خيوط و نخ‏هاى باريكترى استفاده شده و با مهارت بيشترى به آب انداخته مى‏شود. آن روز اين مهارت‏ها نبود؛ اما آشكارتر و قلدرمآبانه‏تر بود. پس نيازهاى بشر تفاوتى نكرده است.

اگر آن دست به دست شدن امانت نبوى و گسترش كمّى و كيفىِ متناسب و درست، انجام مى‏گرفت، امروز بشر اين نيازها را گذرانده بود (نيازهاى فراوان ديگرى ممكن بود براى بشر پيش بيايد كه امروز ما آن نيازها را حتى نمى‏شناسيم) آن نيازها ممكن بود باشد؛ اما ديگر اين‏قدر ابتدايى نبود. امروز ما و جامعه‏ى بشرى، همچنان در دوران نيازهاى ابتدايى بشرى قرار داريم. در دنيا گرسنگى هست، تبعيض هست - كم هم نيست؛ بلكه گسترده است، به يك جا هم تعلق ندارد؛ بلكه همه جا هست - زورگويى هست، ولايت نابحق انسان‏ها بر انسان‏ها هست؛ همان چيزهايى كه چهار هزار سال پيش، دو هزار سال پيش به شكل‏هاى ديگرى وجود داشته است. امروز هم بشر گرفتار همين چيزهاست و فقط رنگ‏ها عوض شده است.

«غدير» شروع آن روندى بود كه مى‏توانست بشر را از اين مرحله خارج كند و به يك مرحله‏ى ديگرى وارد كند. آن وقت نيازهاى لطيف‏تر و برترى، و خواهش‏ها و عشق‏هاى به مراتب بالاترى، چالش اصلى بشر را تشكيل مى‏داد. راه پيشرفت بشر كه بسته نيست! ممكن است هزارها سال يا ميليون‏ها سال ديگر بشريت عمر كند؛ هر چه عمر كند، پيوسته پيشرفت خواهد داشت. منتها امروز پايه‏هاى اصلى خراب است؛ اين پايه‏ها را پيغمبر اسلام بنيانگزارى كرد و براى حفاظت از آن، مسأله‏ى وصايت و نيابت را قرار داد؛ اما تخلّف شد. اگر تخلّف نمى‏شد، چيز ديگرى پيش مى‏آمد.

«غدير» اين است. در طول دوران دويست‏وپنجاه ساله‏ى زندگى ائمه (عليهم‏السّلام) - كه عمر دوران ظهور ائمه از بعد از رحلت پيغمبر تا زمان وفات حضرت عسكرى، دويست‏وپنجاه سال است - هر وقت ائمه توانسته‏اند و خودشان را آماده كرده‏اند تا اين‏كه به همان مسيرى كه پيغمبر پيش‏بينى كرده بود، برگردند؛ اما خوب، نشده است ديگر. حالا ماها در اين برهه‏ى از زمان، به ميدان آمده‏ايم و همّتى هست به فضل و توفيق الهى و ان‏شاءاللَّه كه به بهترين وجهى ادامه پيدا كند.

غدیر در آثار اسلامی ما به «عیدالله الاکبر»، «یوم العهد المعهود» و «یوم المیثاق المأخوذ» تعبیر شده است. این تعبیرات که نشان دهنده ی تأکید و اهتمامی خاص به این روز شریف است، خصوصیتش در مسأله ی ولایت است. آن عاملی که در اسلام ضامن اجرای احکام است، حکومت اسلامی و حاکمیت احکام قرآن است، والا اگر آحاد مردم، ایمان و عقیده و عمل شخصی داشته باشند، لیکن حاکمیت -چه در مرحله ی قانونگذاری و چه در مرحله ی اجرا - در دست دیگران باشد، تحقق اسلام در آن جامعه، به انصاف آن دیگران بستگی دارد. اگر آنها افراد بی انصافی بودند، مسلمانان همان وضعی را پیدا می کنند که شما امروز در کوزوو، دیروز در بوسنی و هرزگوین، دیروز و امروز در فلسطین و در جاهای دیگر شاهدش بوده اید و هستید - ما هم در ایران مسلمان عریق و عمیق خودمان، سالهای متمادی همین را مشاهده می کردیم - اما چنانچه حکام، قدری با انصاف باشند، اجازه خواهند داد که این مسلمانان به قدر دایره ی خانه ی خودشان - یا حداکثر ارتباطات محله ای - چیزهایی از اسلام را رعایت کنند؛ ولی اسلام نخواهد بود!

بیانات به مناسبت عید سعید غدیر16/01/1378

* نباید طرح مسأله غدیر به جدایی مسلمان ها بینجامد

مرحوم آقای مطهری (رضوان الله علیه) مقاله ای به نام «الغدیر و وحدت اسلامی» دارد؛ ایشان در آن، این مسأله را تبیین می کند که، طرح مسأله ی غدیر، چطور می تواند وسیله ای باشد برای نزدیک کردن دل های مسلمان ها به همدیگر. مرحوم علامه ی امینی هم عقیده ی شیعه را در «الغدیر» اثبات کرده است؛ اما کتاب، بیان، لحن، سلیقه و شیوه ی برخورد او با مسأله، طوری است که همه ی مسلمین را جذب می کند.

شما تقریظهایی را که مسلمانان مصر، شام و دیگر نقاط دنیا بر کتاب ایشان نوشته اند، ببینید! ما باید توجه داشته باشیم که نوع طرح مسأله، طوری نباشد که به جدایی مسلمان ها بینجامد؛ این خیلی مهم است. الان جمعیت انبوهی از مسلمانان دنیا به مکتب و مذهب ما معتقدند و در دنیا هم آبرومندند. هم جمهوری اسلامی در ایران و هم شیعیان در هر نقطه ای که هستند، مردم آبرومندی هستند و در عراق، لبنان و جاهای دیگر، مسلمان ها به وجود اینها افتخار می کنند. بنابراین باید مراقب باشیم که مسأله را طوری طرح کنیم که هم عقیده های خودمان ناراحت نشوند. البته باید عقیده ی خودمان را بیان و آن را تثبیت کنیم؛ اما اشتباهات و خطاها را هم برطرف کنیم. 14/09/1384

* مسأله ی غدیر ورود نبی مکرم اسلام در امر مدیریت جامعه است

مسأله ی غدیر و تعیین امیرالمؤمنین (علیه الصلاةوالسلام) به عنوان ولی امر امت اسلامی از سوی پیامبر مکرم اسلام (صلی الله علیه واله وسلم) یک حادثه ی بسیار بزرگ و پرمعناست؛ در حقیقت دخالت نبی مکرم در امر مدیریت جامعه است. معنای این حرکت که در روز هجدهم ذی الحجه سال دهم هجرت اتفاق افتاد، این است که اسلام به مسأله ی مدیریت جامعه به چشم اهمیت نگاه می کند.

این طور نیست که امر مدیریت در نظام اسلامی و جامعه ی اسلامی، رها و بی اعتنا باشد. علت هم این است که مدیریت یک جامعه، جزو اثرگذارترین مسائل جامعه است. تعیین امیرالمؤمنین هم - که مظهر تقوا و علم و شجاعت و فداکاری و عدل در میان صحابه ی پیغمبر است - ابعاد این مدیریت را روشن می کند. معلوم می شود آنچه از نظر اسلام در باب مدیریت جامعه اهمیت دارد، اینهاست. کسانی که امیرالمؤمنین را به جانشینی بلافصل هم قبول ندارند، در علم و زهد و تقوا و شجاعت آن بزرگوار و در فداکاری او برای حق و عدل، تردید ندارند؛ این مورد اتفاق همه ی مسلمین و همه ی کسانی است که امیرالمؤمنین (علیه الصلاةوالسلام) را می شناسند. این نشان می دهد که جامعه ی اسلامی از نظر اسلام و پیغمبر، چه نوع مدیریت و زمامداری و حکومتی را باید به عنوان هدف مطلوب دنبال کند.

دیدار مردم پاکدشت، در سالروز عید سعید غدیر10/11/1383

* عید غدیر، سنت ملی ماست

عید غدیر هم سنت ملی ماست؛ چون ملت ما دارای این عقیده و این محتوا و این هویت در ذهن خودش هست. یکی از کارهای دشمنان این است که ملتها را از هویت خالی کنند. البته این قضیه، داستان مفصلی است و با دو کلمه، نه می شود ابعادش را نشان داد و نه می شود خطرش را آن چنان که هست، گوشزد کرد. شما در محیط دانشجویی با این سیاست کلی که شناخته و ناشناخته و پیدا و پنهان وجود دارد، باید مبارزه کنید و مبانی ارزشی را - مبانی ای که حقیقتا تشکیل دهنده ی هویت ملت ایران است و می تواند آنها را پیش ببرد و صاحب همه چیز کند - حفظ کنید. 08/02/1382

* او عادل ترین شما در بین مردم است!

نبی اکرم در بیان صفات امیرالمؤمنین می فرماید: «اعدلکم فی الرعیة»، او عادل ترین شما در بین مردم است. هم عدالت درونی و معنوی و فردی امیرالمؤمنین مراد است و هم عدالت رفتاری و عدالت اجتماعی او. اینها چیزهایی است که در زبان به آسانی می شود بیان کرد، اما در تحقق و تبلور در عمل است که انسان به عظمت این حقیقت و کسانی که تجسم این حقیقت بوده اند، پی می برد. عدالت به معنای واقعی کلمه در وجود امیرالمؤمنین، در رفتار او، در تقوای او و در توجه او حضور دارد. در رفتار بیرونی او هم عدالت تجسم پیدا می کند. امروز بعد از گذشت قرنها، اگر بخواهیم عدالت را تعریف کنیم و آن را در ضمن مثال و نمونه بیان کنیم، هیچ مثالی رساتر و گویاتر از رفتار امیرالمؤمنین علیه السّلام نمی توانیم پیدا کنیم. این است که نبی اکرم او را به امر پروردگار و با نصب الهی به مردم معرفی و به مقام ولایت منصوب می کند. این یک حقیقت اسلامی است. این کجا و این که کسی معتقد باشد که هر ظالمی با هر شیوه و رفتار بازیگرانه ای توانست زمام قدرت را در دست بگیرد، مردم باید از او اطاعت کنند، کجا؟! این اسلام است یا آن؟!

لذا مسأله ی غدیر با این مضمون والا متعلق به همه ی مسلمانهاست، چون به معنای حاکمیت عدل، حاکمیت فضیلت و حاکمیت ولایت اللَّه است. اگر ما هم بخواهیم حقیقتاً از متمسکین به ولایت امیرالمؤمنین باشیم، باید خودمان و محیط زندگیمان را به عدل نزدیک کنیم. بزرگ ترین نمونه این است که هرچه بتوانیم، استقرار عدل کنیم. چون دامنه ی عدالت نامحدود است. هرچه بتوانیم عدل را در جامعه بیشتر مستقر کنیم، شباهت ما به امیرالمؤمنین و تمسک ما به ولایت آن بزرگوار بیشتر خواهد شد. بیانات در دیدار مسؤولان و کارگزاران نظام به مناسبت عید غدیر خم01/12/1381

* غدیر و انقلاب اسلامی ایران

شاید اکثر آن کسانی هم که در ماجرای بیعت امیرالمؤمنین علیه الصلاةوالسلام، گرد آن بزرگوار را گرفتند و با او بیعت کردند و پای فشردند و فداکاری نمودند، واقعه ی غدیر و به طریق اولی ظهور اسلام و جنگهای امیرالمؤمنین را ندیده بودند. اما اسلام و هدایت و نور آن فقط برای کسانی نیست که در آن وقت حضور داشتند، بلکه برای همه و برای همیشه است: «و اخرین منهم لما یلحقوا بهم». انقلاب اسلامی شروع یک راه پرافتخار و سعادت بخش بود. همه ی کسانی که از بی عدالتی رنج برده اند و تشنه ی عدالتند، این پدیده را به جان دوست دارند و برای آن تلاش می کنند. همه ی کسانی که سنگینی و فشار نظام دیکتاتوری و اختناق و زورگویی و قدرت فردی را احساس کرده یا درباره ی آن فکر کرده اند، از انقلاب اسلامی، از حرکت ملت مسلمان و از مبارزه ی فراگیر این ملت استقبال کرده اند و می کنند. مخصوص امروز نیست، در آینده هم همین طور خواهد بود. بیانات در دیدار مردم قم19/10/1381

* اوج مطلوب همه ی رسالت ها

امیرالمؤمنین علیه الصلاةوالسلام در مقابله با خطرها آن چنان شجاعانه عمل می کند که می گوید کسی نمی توانست با فتنه ای که من چشم آن را درآوردم - منظور، فتنه ی خوارج است - یا فتنه ی ناکثین درافتد. آن معنویت و دین و اخلاق و فضیلت از یک طرف، آن بینش عمیق و شجاعت و فداکاری و عواطف رقیق انسانی در کنار صلابت و استحکام معنوی و روحی از طرف دیگر؛ همه ی اینها ناشی از عصمت است؛ چون خدای متعال او را به مقام عصمت برگزیده است و گناه و اشتباه در کار او وجود ندارد. اگر چنین کسی در رأس جامعه باشد، اوج مطلوب همه ی رسالتهاست. این معنای غدیر است. در غدیر، چنین کاری اتفاق افتاد. اجتماع بزرگ زائران و مجاوران حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام در روز عید سعید غدیر خم12/12/1380

* بشریت، حکومت پنج ساله ی امیرالمومنین را هرگز فراموش نخواهد کرد

امامت، یعنی همان اوج معنای مطلوب اداره ی جامعه در مقابل انواع و اقسام مدیریتهای جامعه که از ضعفها و شهوات و نخوت و فزون طلبی انسانی سرچشمه می گیرد. اسلام شیوه و نسخه ی امامت را به بشریت ارائه می کند؛ یعنی این که یک انسان، هم دلش از فیض هدایت الهی سرشار و لبریز باشد، هم معارف دین را بشناسد و بفهمد - یعنی راه را درست تشخیص دهد - هم دارای قدرت عملکرد باشد - که «یا یحیی خذ الکتاب بقوة» - هم جان و خواست و زندگی شخصی برایش حائز اهمیت نباشد؛ اما جان و زندگی و سعادت انسانها برای او همه چیز باشد؛ که امیرالمؤمنین در کمتر از پنج سال حکومت خود، این را در عمل نشان داد. شما می بینید که مدت کوتاه کمتر از پنج سال حکومت امیرالمؤمنین، به عنوان یک نمونه و الگو و چیزی که بشریت آن را هرگز فراموش نخواهد کرد، در طول قرنها همچنان می درخشد و باقی مانده است. این نتیجه ی درس و معنا و تفسیر واقعه ی غدیر است. بیانات در اجتماع بزرگ زائران و مجاوران حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام در روز عید سعید غدیر خم

یأس ابلیس و کافران در غدیر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در چهارشنبه پانزدهم آبان 1392 |


خداوند می‌فرماید: الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا؛ امروز در غدیرخم یعنی روز هیجدهم ماه ذی‌الحجه، با ابلاغ وصایت امیرمؤمنان علی(ع) و جانشینی آن حضرت به عنوان ولی‌الله، دین به کمال و نعمت به تمامیت خود رسید و خداوند اسلام دارای این ویژگی ها را به عنوان دین، پذیرفته و بدان رضایت داد. در حقیقت اسلامی که مورد رضایت خداوندی است، اسلام با ولایت اوصیای الهی تا قیامت است و هر کسی این بخش از اسلام را نپذیرفته در حقیقت اسلام کامل را نپذیرفته است و ایمان به بعضی و کفر به بعضی دارد و آن اسلام ناقص است و خداوند آن را نمی‌پذیرد و بدان خشنود نیست.در روایات از جمله تمامیت هر عمل عبادی و آیینی اسلام، ولایت دانسته شده و در روایات بسیاری آمده است که من تمام الحج لقاء الامام، یا من تمام الصلاه لقاء الامام. از امام باقر(ع) است که اسلام با ولایت پذیرفته می‌شود. بنابراین، نماز بی‌ولایت امیرمؤمنان(ع) و دیگر اوصیای الهی، نمازی ناقص است؛ چرا که از اجزاء و شرایط صحت و تمامیت هر عمل عبادی، ولایت است.
ابلیس، زمانی که وصایت اولیای الهی در غدیر اعلان می‌شود، مأیوس می‌شود؛ چرا که دیگر احتمال گمراهی همه بشر با وجود اولیای الهی نمی‌دهد و مأیوسانه می‌کوشد تا پیامبر(ص) را ترور کند و یا با توطئه‌های دیگر نقش ولایت را در جامعه اسلامی از میان ببرد که در این کار کمی موفق می‌شود ولی دوباره با قیام امام حسین(ع) و شهادت آن حضرت(ع) همه آن امیدهایش به نومیدی محض تبدیل می‌شود و از آن پس دیگر امیری به گمراهی دسته جمعی بشر نداشته و به گمراهی افراد بسنده می‌کند و در گوش‌های پیروان خویش نجوا می‌کند تا امیدی در دل‌های نومید آنان ایجاد کند اما خود می‌داند که این کور سویی که در دل او و پیروانش است، دوامی ندارد و به زودی خاموش می‌شود و نور الهی است که همه جا را فرا می‌گیرد

یأس ابلیس در غدیر

زمانی که در غدیر خم حکم ولایت وصی و نفس پیامبر(ص) از سوی حضرت به عنوان حکم الهی و منصب انتصابی از سوی خداوند اعلام می‌شود، کافران به ویژه سردمدار آنان ابلیس، بانگی از سرنومیدی زدند و اینگونه بود که برخلاف همه برنامه‌ریزی‌ها و قتل‌ها و کشتارهای ابلیس و یاران شیطانی‌اش از جنیان و انسانها، ولایت تا قیامت تثبیت شد و ابلیس از چیرگی خود بر انسان مایوس و نومید گشت.
ولایت، میثاق و امانت الهی
ولایت میثاق خدا با آفریده‌ها است؛ چرا که ولایت تجلی‌گاه عبودیت و اطاعت است؛ چنان که سجده نمادی از آن می‌باشد. خداوند حکیم به حکمت و هدفی موجودات را آفریده است.
در حکمت و هدف آفرینش انسان و جن، عبودیت به صراحت در آیه 56 سوره ذاریات بیان می‌شود؛ چرا که کمال‌یابی این موجود مریدو مختار تنها از طریق عبودیت اتفاق می‌افتد، با این تفاوت که انسان به سبب شرافت ولایت، مظهر ربوبیت الهی می‌شود.
بنابراین، طریقت شریعت که بیانگر عبودیت انسان است، انسان را به حقیقت مطلق می‌رساند که خداوند است. انسان‌ها با عمل به شریعت، اسماء و صفات سرشته الهی در نهاد خویش را ظهور و فعلیت می بخشند خدایی شده و به عنوان خلیفه الهی، ربوبیت و پروردگاری بر سایر آفریده‌ها را به عهده می‌گیرند.
بر این اساس خداوند انسان را مفتخر به عنوان خلیفه کرده است. (بقره، آیه 30) تعیین خلافت برای آدمی، موجب شد تا دیگرانی به عنوان مدعی، پرسش یا اعتراض نمایند. فرشتگان در لیاقت و اهلیت انسان برای پذیرش این مسئولیت تشکیک و تردید کردند و ابلیس از جنیان که در مقام قدس جا گرفته بود، پس از روشن شدن حقانیت و اهلیت انسان برای این مسئولیت، از سجده پذیرش خلافت سرباز زد؛ چرا که پذیرش خلافت، جز به معنای پذیرش ولایت انسان و اطاعت او نیست. (سوره بقره، آیات 31 تا 37؛ ص، آیات 72 تا 75؛ طه؛ آیات 117 تا121)
آنچه در انسان موجب دشمنی و کفر ابلیس شد، ولایت الهی بود که به انسان تعلق گرفت.البته این ولایت الهی اختصاص به انسان‌های کامل و معصومی دارد که از ابتلاء و آزمون‌های الهی سربلند بیرون آمده‌اند. (بقره، آیه 124)
اصولا آنچه در روز الست میان انسان و خدا گذشت، پیمان و میثاق ولایت بود؛ زیرا پذیرش ربوبیت الهی که در آیه 172 سوره اعراف به عنوان محور میثاق انسان و خدا بیان شده، همان ولایت است؛ چرا که ربوبیت در ولایت تجلی می‌یابد. لذا در روایت معتبر هنگامی که از امانت عرضه شده بر کائنات و سرباز زدن آنان از پذیرش آن مسئولیت سخن به میان آمده، به مسأله ولایت به عنوان امانت عرضه شده از سوی خداوند اشاره شده است. (احزاب، آیه72)
هنگامی که سخن از نعیم بزرگ الهی به میان می‌آید که انسان می‌بایست در قیامت پاسخ‌گوی آن باشد، (تکاثر، آیه8) مراد همان نعمت ولایت است که به انسان بخشیده شده است. نوع تعامل و برخورد انسان با این نعمت بزرگ است که سعادت و شقاوت ابدی او را مشخص می‌کند و ولی‌الله است که به عنوان قاسم الجنه و النار بر سر کوثر می‌ایستد و اهل ولایت را به بهشت و منکران آن را به دوزخ رهنمون می‌سازد. (نگاه کنید: محمد الجوینی الخراسانی، فرائد ‌السمطین مع تعلیق الشیخ محمد باقر المحمودی (بیروت مؤسسه المحمودی، الطبعه الاولی، 1398 هـ ق)ج1، ص78، ح47-46؛ ذهبی، میزان الاعتدال، ج3، ص118، شماره5802؛ گنجی شافعی، کفایه الطالب، ص247، باب62؛ شیخ سلیمان قندوزی حنفی، ینابیع الموده ص133، باب 37؛ هیثمی، صواعق المحرقه ص89؛ و نیز حافظ ابی نعیم اصبهانی، ما نزل من القرآن فی علی(ع)، ذیل آیه شریفه؛ حافظ الحسکانی، شواهد التنزیل، ج2، ص368).
دشمنی ابلیس با ولایت از آغاز تا انجام
همچنین دشمنی ابلیس و شیاطین جنی و انسی و همه کافران در طول تاریخ با مسأله ولایت بوده است. آنچه موجب می‌شود که ابلیس از سجده پذیرش ولایت سرباز زند، کفر او به ولایت و غرور وی به لیاقت و شایستگی خود او بوده است. در طول تاریخ بشریت همه کسانی که در برابر پیامبران قرار گرفتند به سبب همین غرور و عدم پذیرش ولایت بوده است. اگر قابیل، هابیل را می‌کشد، عدم پذیرش ولایت هابیل بوده است.او نیز خود را سزاوار ولایت می‌دانست و همانند ابلیس به مخالفت و حتی قتل می‌پردازد. حتی به نقلی حضرت آدم(ع) ولایت مطلق را می‌خواست که از آن عالین یعنی حقیقت محمدی بود و به همین سبب پیرو وسوسه ابلیس شد و هبوط کرد و در نهایت با رحمت الهی و عفو و گذشت خداوندی از طریق کلمات تامات انوار محمدی و اهل بیت‌(ع)رهایی یافت.
کشتاری که یهودیان از پیامبران(ع) کردند (آل‌عمران، آیه181)به سبب این بود که این پیامبران حقیقت ولایت محمدی را بشارت می‌دادند و آن را در فرزندان حضرت اسماعیل(ع) نشان می‌کردند. این‌گونه بود که یهودیان متعصب و مغرور بر نمی‌تابیدند که حقیقت ولایت در غیر خود ایشان باشد؛ چرا که همانند ابلیس، خود را شایسته این مقام می‌دانستند و مدعی بودند که ایشان ابناء الله و احباءالله هستند. (بقره، آیه221)
وصایت نهفته در نفس پیامبر
اما خداوند وصایت را در نفس پیامبر(ص) یعنی حضرت امیرمؤمنان علی(ع) قرار داده بود(آل‌عمران، آیه61؛ مائده، آیه55) این نسل نوری با ازدواج فاطمه(س) و علی(ع) کوثری می‌شود که نسل اوصیای پیامبر(ص) از آن است. این نسل به حکم الهی از هرگونه پلیدی در امان مانده و از سوی خداوند تطهیر شده و به مقام عصمت مطلق رسیده است. (احزاب، آیه 33) هنگامی که پیامبر(ص) خواست تا در پایان ماموریت خویش، اعلان وصایت نماید، دشمنان و کافران و شیاطین جنی و انسی، دست به دست هم دادند، تا این ماموریت الهی انجام نشود و با ترور پیامبر(ص) وصایت در ولایت را از میان بردارند. قرآن گزارش می‌کند که پیامبر(ص)می‌بایست این ماموریت را انجام دهد و ابلاغ حکم ولایت وصی را به گوش مردمان برساند؛ چرا که در غیر این صورت گویی هیچ کاری انجام نگرفته و ماموریت، ابتر و ناتمام به پایان رسیده است.
البته ترس پیامبر(ص) بی‌دلیل نبود، چه این که پیامبران بسیاری در این راه شهید شده بودند و حتی پیامبر(ص) چند بار به سبب همین مسئله وصایت و ولایت ترور شده بود هر چند که تروریست‌ها ناکام مانده بودند. حتی برخی مفسران، شأن نزول آیات 8 تا 14 رعد را درباره اقدام دشمنان برای ترور پیامبر(ص) دانسته‌اند. (جامع‌البیان، ج8، ج13، ص 166؛ مجمع‌البیان، ج 6-5، ص 435)
گزارش‌های تاریخی حکایت از آن دارد که بارها پیامبر(ص) توسط برخی از صحابه ترور شدند که البته این ترورها به علل مختلفی ناکام ماند. یکی از این ترورها در عقبه تبوک و دیگری در هنگام بازگشت از غدیر خم و پس از اعلان رسمی ولایت امیرمؤمنان(ع) بود. در گزارش‌های تاریخی آمده که در جاده‌های کوهستانی بین مکه و مدینه پس از غدیر خم گروهی از اصحاب خواستند آن حضرت را ترور کنند.
رسول خدا در باقیمانده از روز غدیر حرکت کرد و در آن شب هم به حرکت خویش ادامه داد تا به عقبه نزدیک شدند. در آنجا این افراد در دو طرف تنگه پنهان شدند. آن‌ها ظرف‌های بزرگی با خود داشتند که در آنها سنگریزه ریخته بودند و می‌خواستند که با غلتاندن آن‌ها، شتران رم کنند و رسول خدا به ته دره پرت شود.
حذیفه می‌گوید: رسول خدا، من و عمار را فراخواند. عمار از عقب، ناقه را می‌راند و من در جلو افسار شتر را در دست داشتم تا اینکه به قله گردنه رسیدیم. آن شب خیلی تاریک بود. ناگهان عده‌ای از عقب به ما حمله کردند و ظرف بزرگی را به طرف شتر غلتاندند. ناقه بسیار ترسید و نزدیک بود که رم کند و رسول خدا را پرت کند؛ اما آن حضرت فریاد زد: آرام باش و در جای بایست که خطری تو را تهدید نمی کند... به دنبال آن عده‌ای پیش آمدند تا شتر را پرت کنند، اما من و عمار پیش رفتیم و با شمشیر با آنها درگیر شدیم...آنها مدتی تلاش کردند و چون ناامید شدند، پا به فرار گذاشتند.
پس به رسول خدا عرض کردم: آیا عده‌ای را نمی‌فرستی که سرهای آنها را بیاورند؟ فرمود: خداوند به من دستور داده است که آنها را به خودشان واگذارم و دوست ندارم که مردم بگویند: او عده‌ای از قوم خود و اصحاب خود را بر دین خود دعوت کرد و آنگاه که دعوت او را اجابت کردند، آنها را کشت!
ای حذیفه، آنها را واگذار که خداوند در کمین آنان است. او کمی به آنها مهلت می‌دهد و سپس آنها را به عذاب دردناکی گرفتار می‌کند. تعداد این افراد چهارده نفر بود که نه نفر از قریش و از جمله معاویه‌بن ابی‌سفیان و عمروبن عاص بودند و پنج نفر از غیر قریش بودند که عبارت بودند از: ابوموسی اشعری، ابو هریره دوسی، ابو طلحه انصاری، اوس بن حدثان بصری و مغیره‌بن شعبه ثقفی. سپس سالم، آزاد شده ابوحذیفه که غلام زنی از انصار بود و بغض و کینه شدیدی نسبت به علی علیه‌السلام داشت به آنها پیوست و معلوم شد که او هم در توطئه شرکت داشته است.
ابن‌یمانی می‌گوید: سپس از تنگه پایین آمدیم در حالی که فجر طلوع کرده بود. رسول خدا از ناقه فرود آمد و وضو گرفت و منتظر ماند تا اصحابش از گردنه پایین آمدند و دور آن حضرت جمع شدند و من این افراد را دیدم که در میان مردم هستند و پشت رسول خدا نماز خواندند.
آنگاه رسول خدا از منزلگاه عقبه حرکت کرد تا در منزلگاه بعدی فرود آمد. هنگامی که می‌خواست از آن منزل حرکت کند، همین عده را دید. از آنها پرسید: امروز در چه موضوعی با هم نجوا می‌کردید؟
گفتند: ای رسول خدا، ما اصلا با هم جمع نشده‌ایم تا با هم نجوا کنیم.
رسول خدا نگاهی سرزنش‌آمیز به آنها انداخت و فرمود: «انتم اعلم امالله و من اظلم ممن کتم شهاده عنده منالله و ماالله بغافل عما تعملون»؛ آیا شما آگاه‌تر هستید یا خداوند؟ و چه کسی ستمکارتر است از آن کسی که شهادتش را پنهان می‌کند و خداوند از آنچه انجام می‌دهد غافل نیست. (کشف الیقین ص137 از علامه حلی؛ سید بن طاووس، الیقین، به صورت مسند؛ کشف‌الیقین، ص 137 از علامه حلی به طریق ارشاد‌القلوب، دیلمی، ج3، ص330-333 بدون اسناد و از او در بحارالانوار، ج28، ص 97-102، تاریخ تحقیقی اسلام، ج4، ص:519)

 

عید غدیر در کلام امام رضا (علیه السلام)
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در سه شنبه چهاردهم آبان 1392 |
http://pcphoto.persiangig.com/image/ghadir.jpg
در کتاب شریف مسند الامام الرضا علیه السلام در حدیثی مفصل، حضرت رضا علیه السلام به بیان ویژگی ها و فضایل روز عید غدیر خم می پردازند که با هم گوشه هایی از آن را می خوانیم:علی بن طاووس نقل می کند:حضرت امام رضا (علیه السلام) فرمودند : هنگامی که روز قیامت بر پا شود، چهار روز را زینت می دهند، همان گونه که عروس را آرایش می کنند.

پرسیده شد : این چهار روز کدام ایام هستند؟

حضرت فرمودند: روز عید قربان، روز فطر، روز جمعه و روز غدیر.

اما روز غدیر در این بین تابنده تر و فطر و جمعه مانند ماه در بین ستارگان هستند.

روز غدیر، روزی است که حضرت ابراهیم علیه السلام، از آتش نجات پیدا کرد و برای شکر گزاری آن روز را روزه گرفت.

روز غدیر، روزی است که خداوند دین را کامل گردانید و پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) امیرالمومنین (علیه السلام) را به عنوان جانشین برای مردم برگزید و فضیلت و وصایت او را آشکار کرد، و آن روز را روزه می گرفت.روز غدیر را، روز کمال می گویند و روزی که شیاطین رانده می شوند، روزی که در آن اعمال شیعیان و دوستان آل محمد پذیرفته می گردد و آن روزی است که در آن خداوند اعمال مخالفین را رد می کند و آن را ناچیز می شمارد.

روز عید غدیر، روزی است که جبرئیل (علیه السلام) کرسی مخصوصی را که خداوند کرامت کرده در مقابل بیت المعمور قرار می دهد و بالای آن می رود و فرشتگان، پیرامون وی را فرا می گیرند و بر محمد درود و تهنیت می فرستد و برای شیعیان علی و اولاد او (علیه السلام) و دوستان آنها استغفار می کنند...

روز غدیر، روزی است که خداوند آن را برای محمد و آل او (صلی الله علیه وآله) مخصوص گردانیده و کسانی که در آن عبادت کنند و یا بر اهل و عیال خود انفاق نمایند و به دوستان خود نیکی کنند مورد لطف و احسان پروردگار قرار می گیرندآن روزی است که اندوه ها در آن بر طرف می شود و گناهان فرو می ریزد و روزی است که در آن عطاها و بخشش ها داده می شود.غدیر روزی است که در آن علم و فضیلت نشر می گردد، و روز مژده و بشارت و عید اکبر است و در آن دعا مستجاب است...

غدیر روزی است، که خداوند در آن روز دین اسلام را کامل کرد و آن را پسندید و روز عید آل محمد (علیهم  السلام) می باشد و روز قبول اعمال و استراحت مومنین است و روزی است که باید از خداوند در خواست های زیادی کرد و با یکدیگر داد وستد نمود.روز غدیر روز دوستی و رسیدن به رحمت خداوند است، روز غدیر روز پاکی و ترک گناهان بوده و روزی است که در آن باید خداوند را عبادت کرد و روزه داران را افطار داد، هر کسی در روز غدیر مومن روزه داری را افطار دهد مانند این است که گروهی را افطار داده باشد.غدیر روز تبریک و تهنیت است که گروهی را تبریک می گویند و هر گاه مومنی برادرش را ملاقات کند می گوید ؛ « اَلْحَمْدُ لِلّهِ الّذی جَعَلَنا مِنَ الْمُتِمَسِّکینَ بِوَلایَه اَمیرالْمُؤمِنینَ وَ الْاَئِمَهْ علیهم السلام»

یکی گوید سراپا عیب دارم

یکی گوید زبان از غیب دارم

نمی دانم که هستم هرچه هستم

قلم چون تیغ می رقصد به دستم

نه دِئبـِل نه فَرَزدَق نه کُمِیتَم

ولیکن خاک پای اهل بیتم

الا ساقی مستان ولایت

بهار بی زمستان ولایت

از آن جامی که دادی کربلا ر

بنوشان این خراب مبتلا را

چنان مستم کن از یکتا پرستی

که از آهم بسوزد ملک هستی

هزاران راز را در من نهفتی

ولی در گوش من اینگونه گفتی

زاحمد تا احد یک میم فرق است

جهانی اندرین یک میم غرق است

یقینا میم احمد میم مستیست

که سرمست ازجمالش چشم هستیست

زاحمد هر دو عالم آبرو یافت

دمی خندیدو هستی رنگ وبو یافت

اگر احمد نبود آدم کجابود

خدا را آیه ای محکم کجا بود

چه می پرسند کین احمد کدام است

که ذکرش لذت شُرب مدام است

همان احمدکه آوازش بهار است

دلیل خلقت لیل النهار است

همان احمد که فرزند خلیل است

قیام بت شکن هارادلیل است

همان احمدکه ستارُالعیوب است

دلیل راه و علّامُ الغیوب است

همان احمدکه جامش جام وحی است

به دستش ذوالفقار امر و نهی است

همان احمد که ختم الانبیاء شد

جناب کُنتُ کنزاً مخفیا شد

همان اوّل که اینجا آخر آمد

همان باطن که برما ظاهرآمد

همان احمد که سرمستان سرمد

بخوانندش ابوالقاسم محمّد

محمد میم و حاء و میم و دال است

تدارک بخش عدل و اعتدال است

محمد رحمةٌ للعالمین است

شرافت بخش صد روح الامین است

محمد پاک و شفاف و زلال است

که مرآت جمال ذوالجلال است

محمد تا نبوت را برانگیخت

ولایت را به کام شیعیان ریخت

ولایت بادۀ غیب و شهود است

کلید مخزن سرّ وجود است

محمد با علی روز اخوت

ولایت را گره زد بر نبوت

محمد را علی آیینه دار است

نخستین جلوه اش در ذوالفقار است

به جز دست علی مشکل گشا کیست

کلیدکُنتُ کنزاًمخفیا کیست

کسی دیگر توانایی ندارد

که زخم شیعه را مرهم گذارد

غدیر ای باده گردان ولایت

رسولان الهی مبتلایت

ندا آمد ز محراب سماوات

به گوش گوشه گیران خرابات

رسولی کز غدیر خم ننوشد

ردای سبز بعثت را نپوشد

تمام انبیاء ساغر گرفتند

شراب از ساقی کوثر گرفتند

علی ساقی رندان بلاکش

بده جامی که می سوزم در آتش

مرا آیینۀ صدق و صفا کن

تجللی گاه نور مصطفی کن

" مرحوم آغاسی "

 

امیر غدیر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه دهم آبان 1392 |
http://harimeyas.com/wp-content/uploads/2010/11/alii.jpg

او على(ع) امیر مؤمنان بالاترین شخصیت اسلامى - پس از رسول خدا (ص) - نمونه و سیماى دوم اوست. اولین مسلمان و مؤمن و فداكار و نمازگزار و مجاهد و شكیبا و صبور و خویشتندار و...

على(ع).. سیماى حق و نشان راستى و سرلوحه ایمان و اعلام خداوند رحمان و دست پرورده محمد(ص)، همان كه در میان مردم به عدالت داورى مى ‏كرد و در قضاوت رعایت انصاف مى ‏نمود على(ع).. مرد آسمان و زمین است، آن كه ناپیدا با پیامبران گذشته برانگیخته شد و آشكارا با پیامبر خاتم، مردى كه در ملكوت آسمان پیش از ناسوت زمین شناخته شده بود و براى آخرین آفرینندگان و واپسین روزگاران ذخیره گشته بود.

على(ع).. فاتح خیبر.. همان حیدر

على(ع).. درهم شكننده احزاب.. و بر كننده درب خیبر و كشنده شرك ورزان و پیمان شكنان و تجاوزگران و از دین برون شدگان.

على(ع).. بدر است.. و اُحد.. و حنین.. و ذات السلاسل..

على(ع).. همه اسلام است و اصل ایمان.

روایت شده است كه هنگامى كه امیر مؤمنان(ع) به دژ یهودیان در جنگ خیبر رسید، مردى یهودى از او پرسید كیستى؟

- آن حضرت فرمود:  على بن ابى طالب.

آن مرد گفت: قسم به آن چه كه بر موسى نازل شده است، شما عُلوّ و برترى یافتید (3).على(ع) عدالت محض است. اوست كه فرمود: «أأقنع من نفسی بأن یقال امیرالمؤمنین ولا اشاركهم فى مكاره الدهر او اكون اسوة لهم فى جشوبة العیش:(4) آیا به این بسنده كنم كه مرا امیرمؤمنان بخوانند و با مردم در رنج‏هاى زمانه و سختى ‏هاى زنى شریك نشوم؟».

همان على كه مى ‏فرماید: «واللَّه لو اعطیت الاقالیم السبعة وبما تحت افلاكها على أن أعصى اللَّه فى نملة اسلبها جلب شعیرة ما فعلت(5) .. به خدا سوگند اگر هفت اقلیم و آنچه را در آنها است به من دهند با گرفتن پوست دنه‏اى جو از دهان مورچه ‏اى خدا را معصیت كنم، هرگز چنین نخواهم كرد» این است صاحب روز غدیر.. همو كه عین عدالت، حقیقت فروتنى و واقعیت انصاف و برابرى به تمام معناست.

جاودانگى روز غدیر

راز اینكه ما روز غدیر را جاودانه مى ‏دانیم، همین است.. غدیر، روز ارزش‏هاى والاى انسانى ومبانى استوارمند نبوى است. در آسمان هرگز به چیزى فراتر و مهم‏تر از ولایت امیرمؤمنان ندا نداده‏ اند، زیرا نداى به ولایت  على(ع) نداى ایمان است: «عنوان صحیفة المؤمن على بن أبى طالب(ع)(6) دوستى على سرلوحه هر مؤمنى است».و براى اینكه نداى به ولایت امیر مؤمنان، نداى عدل است، كه فرمود: «والقوىّ عندى ضعیف حتى آخذ الحق منه ..(7) وتوانگر نزد من ضعیف است تا آنگاه كه حق ضعیف را از وى بستانم» و بدینسان على(ع) عدالت را در تاریخ جاودانه كرد.ونیز فریادگر امانت دارى و صیانت نفس است.. پیامبر درگذشت در حالى كه بدهى‏هایى بر عهده داشت كه امیرمؤمنان آنها را پرداخت كرد. امیر مؤمنان به شهادت رسید و بدهى‏هایى داشت كه امام حسن (ع) آنها را پرداخت كرد روز غدیر.. یا به تعبیرى رساتر، فرهنگ غدیر.. یا خاستگاههاى روز غدیر، همانا عدالت در زندگى، انصاف در برخوردها و پاكیزگى در رفتار و طهارت در زندگى، انصاف در برخوردها و پاكیزگى در رفتار و طهارت در كردار، و راستى و صداقت در شیوه‏هاى زندگى است.. بلكه نداى ولای امیرالمؤمنین على(ع) ندا به همه ارزش‏هاى والا و مفاهیم انسانى است..

گزیده‏اى از رویداد غدیر (8)

 (یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْكَ مِنْ رَبِّكَ)

«اى پیامبر ابلاغ كن آنچه را كه خدایت فرمود» (مائده / 67).

این آیه در بازگشت رسول خدا (ص) از حجة الوداع و پس از آنكه حضرت در منا براى مسلمانان به ایراد سخن پرداخت، نازل شد. او خطاب به مسلمانان فرمودند:آیا مى ‏دانید كه كدام روز حرمتش بیشتر است؟ مردم در پاسخ گفتند: امروز.

فرمود: كدام ماه حرمتش بیشتر است؟

- این ماه.

كدام شهر حرمتش بیشتر است؟

- همین شهر (مكه)

- پس بدانید كه حرمت خونتان و اموالتان و ناموستان بر همدیگر همچون حرمت این روز و این ماه و این شهر است و تا این روزى كه پروردگارتان را دیدار كنید، ادامه دارد..آنگاه پس از خروج از مكه در منطقه‏ اى به نام «غدیر خم» كه در آن درختان تنومندى وجود داشت، در زیر درخت بزرگى به خطبه ایستاد. پیامبر به امت فرمود: اى مردم آیا مى ‏دانید كه ولى و سرپرست شما كیست؟ گفتند: آرى (ولىّ و سرپرست ما) خداوند و پیامبر اوست.فرمود: آیا نمى ‏دانید كه من بر شما از خود شما سزاوارترم؟ گفتند: چرا مى ‏دانیم. پیامبر خدا(ص) گفت: خدایا گواه باش و این جمله را كه سه بار تكرار كرد تا آنها را پایبندتر و متعهدتر كند و بر آنها تأكید نماید و توجه ایشان را به اهمیت آنچه مى‏ خواهد بگوید، جلب كند. آنگاه در حالى كه دست  على بن ابى طالب(ع) را گرفته بود، فرمود:هان! آن كه من ولاى اویم، این  على(ع) مولاى اوست. خداوندا! ولىّ و مولا باش آن كه او را ولىّ و مولاى خود مى ‏داند و دشمن دار آن كه با او دشمنى مى ‏كند و یارى كن آن را كه یاریش مى ‏كند و واگذار آن را كه او را وا مى ‏گذارد و دوست بدار آن كه او را دوستش دارد. آنگاه فرمود: خدایا شاهد وگواه باش بر آنها كه من نیز گواهم.در این میان، یكى از اصحاب برخاست و پرسید: اى رسول خدا (ص) این سخن از سوى خداست یا از سوى رسول او؟

(و در حقیقت) این پرسش برخاسته از تحجّر اندیشه آنان و آلودگى ایمانشان به شك و تردید و نیز برآمده از چركینى دلهایشان است كه از شرك ریشه دارد و در لابلاى باورشان سربرآورده است، چرا كه تا آن روز نمى توانستند تصور كنند رسول خدا (ص) مردى آسمانى است و از سر هوا و هوس سخن نمى‏ گوید و راستگوى امانت دار است.. پیامبر با آنكه از سرّ غیب به پستى آن مرد و سستى سؤالش آگاه بود، و دو رویى و دشمنى و حسادت او را در چهره ‏اش خوانده بود، به او فرمود: آرى، این فرمان از خداوند و رسول اوست. او امیر مؤمنان و سرور پرهیزكاران و رهبر سپید رویان (قیامت) است.. عمر بن الخطاب پیش آمد و دست على على بن ابى طالب را به بیعت گرفت و گفت: به به و آفرین بر تو اى پسر ابوطالب. مولاى من و تمام مسلمانان شدى، آنگاه جبرئیل با این آیه نازل شد كه: (الْیَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِینَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْكُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَكُمُ الإِْسْلامَ دِیناً) امروز دینتان را برایتان كامل كردم و نعمتم را بر شما تمام نمودم و دین اسلام را برایتان برگزیدم».

 

پیامبر فرمود: «الحمد للَّه على أكمال الدین و اتمام النعمة ورضى الرب برسالتى والولایة لعلى من بعدى: خدا را سپاس، به خاطر كامل شدن دین و تمام شدن نعمت و خشنودى خدا از رسالت من و ولایت على پس از من».

سپس ـ بر اساس روایت امام صادق(ع) ـ پیامبر فرمود: روز غدیر خم، برترین عیدهاى امت من است. و آن روزى است كه خداوند متعال مرا امر فرمود تا على بن ابى طالب را پرچم هدایت وراهبر امتم قرار دهد تا پس از من به وسیله او هدایت شوند(9) .

پی نوشت ها:

1 ـ غدیر: در لغت به معناى آبگیر است.

مجمع البحرین: 3/294 وتاج العروس: 3/441.

غدیر خم: نام آبگیرى است كه كاروان‏ها از آن به سوى مكه و مدینه و شام و... مى‏روند و در سرزمین حجاز واقع است.

2 ـ كتاب الغدیر، علامه امینى (رحمه اللَّه): 1/503.

3 ـ زاد المعاد، ابن القیم الجوزیه، 2/149.

4 ـ ینابیع المودة: 1/440.

5 ـ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدید: 11/245.

6 ـ الصواعق المحرقة، (بیروت): 2/365.

7 ـ نهج البلاغه، شیخ محمد عبده (1: 89) خطبه 37.

8 ـ نگاه كنید به تفسیر قرطبى، 7/386 ذیل آیه «سأل سائل» و احمد بن حنبل رویداد غدیر را در كتاب الفضائل، 2/569، 572، 585، 593، 596 و 599 چاپ عربستان سعودى آورده است.

9 ـ بحارالانوار: 37/108 باب 52 به بعد و مناقب خوارزمى، فصل

 

چراغ فروزان غدیر بر بام تاریخ
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در چهارشنبه هشتم آبان 1392 |
http://ts1.mm.bing.net/th?id=H.4659911894172740&pid=1.7

سطحی نگری و کوچک اندیشی است، اگر «غدیر» و «ولایت » را، نزاعی در میان دو گروه در گذشته بدانیم.و دور از «متن مکتب » است، اگر ایستادن بر کرانه جوشان «غدیر» را تنها حساسیتی فرقه ای و جدالی مذهبی به شمار آوریم.

«غدیر»، همواره برپاست.

صحنه تعیین «مولی »، و آن بیعت ها و استشهادها و اعتراف ها، هنوز هم محو نشده است. بیعت گران نیز، صحنه را ترک نکرده اند. علی رغم آنان که سعی کرده اند غباری از«نسیان» و پرده ای از «کتمان» بر سیمای غدیر بنشانند و بیفکنند، دل ها و جان های بی شماری هنوز هم توجه به آن دست های بلندی دارد که دست «علی» را گرفت و فراز آورد، تا آن خورشید را، همه ببینند، همه بشناسند، به یکدیگر و به غایبان از صحنه و به خبرگیران از واقعه و به جویندگان چراغ، معرفی کنند.

صحنه غدیر، پایان نیافته است.

هنوز هم دیدگان تاریخ، در عصر حاضر، در قاره های دور دست، در جنوبی ترین کشورآفریقا، در شرقی ترین منطقه خاور دور، در مرکزی ترین بخش اروپا و آمریکا، در پی آشنایی با «خورشید»ی هستند که اگر بتابد، خانه ها را، دل ها را، شهرها را، اندیشه ها را، قلمرو قلم و شعر را، پهنه ادبیات و هنر را، گستره عقیده ها و باورها را «روشن » می سازد. و از «نور»، چه انتظاری است، جز درخشیدن و فروغ گستردن و گرما بخشیدن؟! در غدیر، دستی که فرا رفت، دست خدا بود، زبانی که «علی مولاه» را سرود، زبان خدا بود، دستی هم که به عنوان «مولی » بالا رفت و همگان دیدند، دست خدا بود، «علی»، راه و صراط بود، چراغ و مشعل بود، خط سیر و مسیر بود، «غدیر»، راهی بود که روندگان را به «علی» می رساند.

و «علی» هم، صراطی بود که ره پویان را به «خدا» می رساند.

«غدیر»، چشمه ای زلال بود که در طول چهارده قرن، هزاران هزار کام تشنه را از کوثر معارف ناب، سیراب ساخت. و این چشمه، هنوز هم ساری و جاری است.«غدیر»، چراغی بر اوج بود، که در قرن های متمادی تاریخ بشری، گم گشتگان بسیاری را از وادی های خوف و خطر و بیراهه های تاریکی و ضلالت، به «مقصد» راهنمایی کرد. و این چراغ، همچنان فروزان و نورافشان و راهنماست.

«غدیر»، تکیه گاهی بود که شیعه را در عصر محکومیت و مظلومیت دیرپای خویش، پناه بود و حجت و برهان. و این تکیه گاه، هنوز هم به استواری گذشته، پا برجاست و محکمترین حجت ها را دارد.«غدیر»، متنی بود، روشن و بی ابهام، گویا و صریح، که خیلی ها کوشیدند حواشی تاویل و تفسیرهای دور از واقعیت برای آن ترسیم کنند. و این متن، هنوز هم برای آنان که بی حواشی به آن بنگرند، صریح و گویاست. «غدیر»، میوه ای شیرین در بوستان رسالت بود، که تداوم «خط نبوت » را در شکل «امامت »، به شیرین ترین صورت ترسیم می کرد. و هنوز هم این میوه شیرین، زینت بخش بوستان محمدی است و بدون آن، «باغ رسالت» بی ثمر است « و ان لم تفعل فما بلغت رسالته ...».

«غدیر»، میثاقی بود میان صاحبان باور و عقیده به خدا و رسول، که وفاداری به آن، شاهد صدق ایمان بوده است. و این عهد و پیمان، هنوز هم «وفا» می طلبد و دستان بیعت گر را به «صدق» فرا می خواند، و همه ساله، این عید فرخنده موعدی برای تجدید آن عهد و تحکیم آن میثاق با خدا و رسول است.

«غدیر»، اگر چه برکه ای در بیابان بود، ولی هفت دریا به وسعت تاریخ و زمان بود که موجش «ازل » تا «ابد» را فرا گرفت و اگر خاکیان، برخی چشم دیدن آن موج ابدی را نداشتند، افلاکیان به تکریم آن به یکدیگر تهنیت می گفتند.

«غدیر»، سفینه نجاتی بود که گرفتاران موج جهالت و حیرت ضلالت را به ساحل امن ایمان می رساند. این سفینه، هنوز هم سرنشین می طلبد و امواج فتنه و فریب، هنوز هم در پی دور ساختن اندیشه ها از این ساحل اند.

«غدیر»، روشن ترین چراغ بود، بر بالاترین بام خانه های تاریخ، تا... مردم «اهل بیت» را بشناسند و به «خانه»ای رهنمون شوند که افراد آن در دامان «وحی» بزرگ شدند و «آیات خدا» در آن خانه فرود آمد و جبرئیل امین، مانوس آن بیت و اهل بیت بود.اگر انسانیت امروز، می خواهد به آن «خانه» راه یابد، خانه ای که همه چیز در آنجاست، و همه کلیدهای گشاینده همه قفل ها و درهای بسته در دست صاحبان و ساکنان آن خانه است. باید به این چراغ نگاه کند، تا راه را بشناسد.

آری «چراغ غدیر، بر بام بلند تاریخ ».

با اینکه بیشتر مسلمانان صحت‏ حدیث غدیر و اعلام ولایت امیرمؤمنان علی علیه السلام را پذیرفته‏ اند و غالبا آن را از احادیث قطعی و متواتر می‏ دانند، باز گروهی چنین می‏ پرسند: اگر واقعا حادثه غدیر خم اتفاق افتاده و بسیاری نیز شاهد آن بوده ‏اند، چرا شخص امیرمؤمنان علیه السلام برای اثبات حقانیت‏ خود هرگز از آن بهره نگرفت؟در باور این گروه عدم استشهاد حضرت به حدیث غدیر نشان‏ دهنده این حقیقت است که یا واقعه ‏ای به نام غدیر در تاریخ تحقق نیافته، یا بر فرض تحقق بر امامت‏ حضرت دلالت نداشته است.

در پاسخ این مطلب باید گفت: اگر حدیث غدیر را از احادیث قطعی و متواتر ندانیم، باید بپذیریم که در میان احادیث پیامبر اکرم(ص) و مطالب تاریخی مورد قطعی و متواتر وجود ندارد; علاوه بر این، این ادعا که امیرمؤمنان(ع) برای اثبات حقانیت ‏خود به حدیث غدیر استناد نکرده، خود شاهد بی ‏اطلاعی و نا آگاهی گوینده آن است.

بررسی اجمالی کتاب های معتبر و مورد قبول فرقه‏ های گوناگون اسلامی نشان می‏ دهد که حضرت علی(ع) بیش از 22 بار پیرامون غدیر و استشهاد به آن سخن گفته است. هر چند این موارد در حوصله این مقاله نمی‏ گنجد و نیازمند فرصت ‏بیشتر است، ولی برای نمونه تنها ده مورد آن را نقل و در بقیه موارد تنها به ذکر منابع بسنده می‏ کنیم.

در مسجد پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم)

1. برابر آنچه از منابع تاریخی به دست می‏ آید اولین موردی که حضرت علی علیه السلام حدیث غدیر را مطرح فرمود، بعد از رحلت پیامبر اکرم - صلی الله علیه و آله - بود. وقتی حضرت را برای بیعت‏ به مسجد آوردند، آن بزرگوار با بیان حقانیت ‏خود خلافت مسلمین را از آن خویش دانست و از بیعت امتناع کرد. بشیر بن‏سعد انصاری برخاست و گفت: ای ابوالحسن، اگر انصار قبل از بیعت‏با ابوبکر این کلام را می‏ شنیدند، حتی دو نفر در باره بیعت ‏با شما اختلاف نمی‏ کردند. حضرت در جواب فرمود:«یا هؤلاء اکنت ادع رسول الله مسجی لا اواریه و اخرج انازع فی سلطانه؟ و الله ما خفت احدا یسمو له و ینازعنا اهل البیت فیه و یستحل ما استحللتموه، و لا علمت ان رسول الله صلی الله علیه و آله ترک یوم غدیر خم لاحد حجة و لا لقائل مقالا. فانشد الله رجلا سمع النبی صلی الله علیه و اله یوم غدیر خم یقول: «من کنت مولاه فهذا علی مولاه اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله‏» ان یشهد الان بما سمع‏». (1)

آیا باید پیکر رسول خدا(ص) را بر روی زمین رها می‏ کردم و قبل از کفن و دفن آن حضرت، در باره خلافت و جانشینی وی نزاع می‏ کردم؟ مساله خلافت چنان روشن بود که گمان نمی‏کردم کسی در صدد دستیابی به آن باشد و در این موضوع با اهل بیت پیامبر(ص) درگیر شوند. مگر رسول خدا - صلی الله علیه و آله - در روز غدیر خم حجت را بر مردم تمام نکرد و مگر جای عذری برای کسی باقی مانده بود؟همگان را به خدا قسم می‏دهم، هر کس کلام پیامبر اکرم در روز غدیر خم را شنیده است که می‏فرمود: «هر کس که من مولای او هستم اینک علی مولای اوست. خداوندا، هر کس علی را دوست دارد دوست‏بدار و آن که علی را دشمن بشمارد، دشمن دار، هر کس علی را یاری کند یاری کن، و هر که علی را خوار کند، خوار ساز.» برخیزد و شهادت دهد.زید بن‏ ارقم می‏ گوید: بعد از این سخن حضرت، دوازده تن از اصحاب جنگ بدر برخاستند و گواهی دادند. اما من، با آنکه این گفتار را از زبان رسول الله - صلی الله علیه و آله - شنیده بودم، از ادای شهادت خودداری کردم و بر اثر همین امر و نفرین حضرت بی نایی‏ ام را از دست دادم.

در خطبه وسیله

2. هفت روز پس از وفات پیامبر اکرم(ص)، امیرمؤمنان - علیه السلام - در مدینه خطبه‏ای بسیار بلند ایراد فرمود که به خطبه وسیله معروف شد. حضرت در آن خطبه به واقعه غدیر خم و نزول آیه اکمال دین در آن روز تصریح می‏کند. ثقة‏الاسلام کلینی، در روضه کافی، خطبه وسیله را نقل کرده است. در بخشی از آن چنین می‏خوانیم:«... و قوله صلی الله علیه و اله حین تکلمت طائفة فقالت: نحن موالی‏غ‏رسول‏الله(ص) فخرج رسول الله صلی الله علیه و آله الی حجة الوداع ثم صار الی غدیر خم، فامر فاصلح له شبه المنبر ثم علاه و اخذ بعضدی حتی رئی بیاض ابطیه رافعا صوته قائلا فی محفله: «من کنت مولاه فعلی مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه‏» فکانت علی ولایتی ولایة الله و علی عداوتی عداوة الله. و انزل الله عزو جل فی ذلک الیوم: الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا (2) فکانت ولایتی کمال الدین و رضا الرب جل ذکره...» (3)

 (در اواخر عمر پیامبر اکرم(ص)،)، وقتی گروهی گفتند: ما بعد از پیامبر رهبران مردم هستیم، رسول خدا(ص) برای حجة‏الوداع از مدینه خارج شد و پس از اعمال حج‏به وادی غدیر خم شتافت، فرمان داد چیزی مانند منبر برایش آماده کردند. سپس بالای آن رفت، و بازوی مرا گرفت و بلند کرد، به گونه‏ای که سفیدی زیر شانه‏هایش دیده شد. آنگاه با آواز بلند فرمود: هر کس که من مولای او هستم علی مولای اوست. خدایا، دوستش را دوست‏بدار و دشمنش را دشمن شمار. پس ولایت من معیار ولایت‏خدا و دشمنی با من میعار دشمنی با خدا شد; و خداوند در همان روز این آیه را نازل فرمود: امروز دین شما را کامل ساختم، نعمتم را بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم.پس ولایت من کمال دین و رضایت پروردگار جل ذکره شد.

در شورای شش ‏نفره

3. در شورای منتخب خلیفه دوم برای تعیین خلیفه، که امیرمؤمنان - علیه السلام - نیز در شمار آنان جای داشت، استدلالهای فراوانی از حضرت نقل شده که در کتابهای تاریخ و حدیث‏به «حدیث الانشاد» یا «حدیث المناشدة‏» معروف است. امام(ع) در یک از استدلال های خود به حدیث غدیر خم استناد کرده است.

ابن ‏مغازلی شافعی (متوفای‏483)، در کتاب المناقب،سخن علی(ع) را چنین نقل می‏کند: «فانشدکم بالله، هل فیکم احد قال له رسول الله صلی الله علیه و آله: «من کنت مولاه فعلی مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه، لیبلغ الشاهد منکم الغائب‏» غیری؟ (4) قالوا: اللهم لا.» شما را به خدا سوگند می‏دهم، در جمع شما غیر از من کسی هست که پیامبر در باره او فرموده باشد: «هر کس من مولای او هستم علی مولای اوست، خدایا، دوستدارش را دوست‏بدار و دشمنش را دشمن بشمار، حاضران باید این مطلب را به غائبان برسانند؟ اعضای شورا گفتند: به خدا سوگند، نه‏».

در روزگار عثمان

4. در ایام خلافت عثمان جمعی از مهاجران و انصار در مسجد النبی - صلی الله علیه و اله - گرد آمده، پیرامون فضایل و سوابق قریش و انصار سخن می‏گفتند و از سخنان پیامبر اکرم(ص) در باره قریش و انصار بهره می‏جستند. حضرت علی - علیه السلام - نیز در این مجلس حضور داشت و به سخنان آنان گوش می‏داد. گروهی از حضرت خواستند که او نیز سخنی بگوید. حضرت پاره‏ای از سوابق و مناقبش را برشمرد و حاضران بر درستی گفتارش گواهی دادند. آنگاه امام به حدیث غدیر اشاره کرد و فرمود: «افتقرون ان رسول الله صلی الله علیه و آله دعانی یوم غدیر خم فنادی لی بالولایة ثم قال: لیبلغ الشاهد منکم الغائب؟ »قالوا: اللهم نعم. (5)

آیا قبول دارید که رسول خدا - صلی الله علیه و آله - در روز غدیر خم مرا خواست، ولایتم را به مردم ابلاغ کرد و فرمود حاضران باید این مطلب را غایبان برسانند؟ حاضران گفتند: آری.

در میدان جنگ جمل

5. قبل از شروع جنگ جمل، حضرت برای اتمام حجتی دیگر به طلحه پیام داد تا با وی دیدار کند. طلحه نیز پذیرفت و به حضور امیرمؤمنان - علیه السلام - شتافت. حضرت به وی فرمود:«نشدتک الله هل سمعت رسول الله صلی الله علیه و آله یقول: «من کنت مولاه فعلی مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه‏»؟ قال: نعم. قال - علیه السلام - «فلم تقاتلنی؟» قال: لم اذکر. (6)

تو را به خدا سوگند می‏دهم، آیا شنیدی که رسول الله - صلی الله علیه و آله - می‏فرمود: «هر کس من مولای او هستم علی مولای اوست، خدایا هر کس او را دوست دارد دوست‏بدار و هر کس ا او دشمنی می‏کند دشمن بدار؟» طلحه گفت: آری شنیده ‏ام:حضرت فرمود: پس چرا با من می ‏جنگی؟ طلحه جواب داد: فراموش کرده بودم.

در صحنه صفین

6. در جنگ صفین، هنگامی که فرستاده‏های معاویه به حضور امیرمؤمنان - علیه اسلام - رسیدند تا به اصطلاح بین حضرت و معاویه صلح برقرار سازند، حضرت خطبه‏ای ایراد کرد و فرمود:«انشد کم الله فی قول الله: (یا ایها الذین آمنوا اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم) (7) و قوله: (انما ولیکم الله و رسوله و الذین آمنوا الذین یقیمون الصلاة و یؤتون الزکاة و هم راکعون) (8) ثم قال: (و لم یتخذوا من دون الله و لا رسوله و لا المؤمنین ولیجة)، (9) فقال الناس: یا رسول الله، اخاص لبعض المؤمنین ام عام لجمیعهم؟ فامر الله عز و جل رسوله ان یعلمهم فیمن نزلت الایات و ان یفسر لهم من الولایة ما فسر لهم من صلاتهم و صیامهم و زکاتهم و حجهم. فنصبنی بغدیر خم و قال: «ان الله ارسلنی برسالة ضاق بها صدری و ظننت ان الناس مکذبونی، فاوعدنی لابلغنها او یغذبنی، قم یا علی‏» ثم نادی بالصلاة جامعة فصلی بهم الظهر ثم قال: «ایها الناس، ان الله مولای و انا مولی المؤمنین و اولی بهم من انفسهم، الا من کنت مولاه فعلی مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه، و انصر من نصره و اخذل من خذله.» فقام الیه سلمان الفارسی فقال: یا رسول الله ولاءه کما ذا؟ فقال: «ولاءه کولایتی، من کنت اولی به من نفسه فعلی اولی به من نفسه.» و انزل الله تبارک و تعالی: (الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا) (10) ...» (11)

شما را به خدا سوگند می‏دهم، در باره این آیات: «ای مؤمنان، از خدا و پیامبر و صاحبان امر خود پیروی کنید;» «صاحب اختیار و ولی شما خدا و پیامبرش و کسی است که نماز را به پا داشته، در حال رکوع زکات می‏دهد» و «غیر از خدا، پیامبر و مؤمنان را دوست صمیمی به شمار نیاوردید.»

مردم از رسول خدا(ص) سؤال کردند: آیا مراد از «مؤمنان‏» در این آیات بعضی از آنهاست ‏یا همه آنان را شامل می‏ شود؟ خداوند به پیامبرش دستور داد تا به آنان بفهماند که این آیات در باره چه کسی نازل شده است و ولایت را برای آنها تفسیر کند چنانکه نماز، روزه، زکات و حج را تفسیر کرد. پیامبر(ص)، برای امتثال امر خدا، در غدیر خم مرا به خلافت منصوب کرد و فرمود: «خداوند مرا به رسالتی فرستاده است که سینه‏ ام از آن به فشار آمده، گمان می‏کنم مردم مرا تکذیب خواهند کرد; ولی خداوند مرا تهدید کرد و فرمود: این پیام را برسانم وگرنه مرا عذاب می‏کند. ای علی برخیز». سپس مردم را برای نماز جماعت فرا خواند، و نماز ظهر را با آنان خواند و فرمود: ای مردم، خداوند مولای من است، من مولای مؤمنینم و اختیارم بر مؤمنین از خود آنان بیشتر است، بدانید هر که من مولای او هستم علی مولای اوست. خداوندا، هر که علی را دوست دارد دوست‏ بدار و آن که علی را دشمن دارد دشمن بدار، هر کس علی را یاری کند یاری کن و هر که علی را یاری نکند خوار کن.

در اینجا سلمان فارسی برخاست و گفت: یا رسول الله، ولایت و اختیار او بر مردم چگونه است؟ حضرت فرمود: اختیارات او مانند اختیارات من است، هر کس اختیار من به او از خود او بیشتر بوده، علی هم اختیارش بر او از خودش بیشتر است.و خداوند تبارک و تعالی این آیه را نازل فرمود: امروز دین شما را کامل کردم، نعمتم را بر شما تمام کردم و راضی شدم که اسلام دین شما باشد.

در مسجد کوفه

7. امام علی - علیه السلام - بارها مردم را مسجد کوفه جمع کرد و فرمود که، هر کس در غدیر خم حضور داشته، حدیث غدیر را از زبان پیامبر اکرم شنیده است‏برخیزد و شهادت دهد.هر بار حضرت چنین خواسته‏ای را بیان کرده، جمعی از بزرگان اصحاب پیامبر(ص) اجابت کرده، شهادت دادند که، ما در غدیر خم این سخن را از رسول خدا(ص) شنیده ‏ایم. این بخش از استشهادات حضرت چنان گسترده و متنوع است که، بی هیچ اغراقی گردآوری منابع آن کتابی می‏طلبد.

احمد بن‏ حنبل در مسند خود داستان یکی از گواه‏ جویی‏ های حضرت را چنین نقل می ‏کند: علی - رضی الله عنه - مردم را در رحبة (یکی از میادین کوفه) گرد آورد و فرمود: «انشد الله کل امرئ مسلم سمع رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم یقول یوم غدیر خم ما سمع لما قام.» به خدا سوگند می‏دهم هر مسلمانی که در روز غدیر خم گفتار پیامبر خدا(ص) را شنیده‏ است‏ برخیزد و شهادت دهد.احمد بن‏حنبل می‏افزاید: به گفته ابی‏الطفیل سی‏تن از مردم برخاستند ولی ابونعیم نقل می‏کند که بسیاری از مردم برخاسته، شهادت دادند پیامبر اکرم(ص) را در غدیر خم در حالی که دست‏ حضرت علی را گرفته بود، مشاهده کردند که می‏فرمود: «آیا می‏دانید که من به مؤمنین از خودآنان سزاوارترم؟» مردم در جواب عرضه داشتند: آری چنین است، ای رسول خدا. آنگاه فرمود: «هر کس من مولای او هستم علی مولای اوست. خدایا، دوستدار وی را دوست‏بدار و با دشمن وی دشمن باش.

ابی ‏الطفیل که راوی این حدیث است، می‏ گوید: من از جمع مردم خارج شدم. در حالی که پذیرش این حدیث ‏برایم مشکل بود و در تردید به سر می ‏بردم، به ملاقات زید بن‏ ارقم رفتم و آنچه از علی(ع) در آن روز دیده و شنیده بودم با وی در میان گذاشتم. زید بن ارقم گفت: حق همان است که شنیده‏ای. من خود همه آن مطالب را از رسول خدا(ص) شنیده ‏ام‏». (12)

در میدان کوفه

8. امام علی(ع) در خطبه‏ای، که در رحبه کوفه ایراد کرد، به واقعه غدیر و گفتار پیامبر اکرم(ص) در آن تمسک جست. ولی در این محفل انس بن‏مالک، که در غدیر حضور داشت، مصلحت ‏اندیشی پیشه ‏کرده، از گواهی دادن سرباز زد.

ابن ‏ابی ‏الحدید در شرح نهج‏البلاغه چنین نقل می‏کند:«المشهور ان علیا - علیه السلام - ناشد الناس الله فی الرحبة بالکوفة، فقال: انشدکم الله رجلا سمع رسول الله صلی الله علیه و آله، یقول لی و هو منصرف من حجة الوداع: من کنت مولاه فعلی مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه، فقام رجال فشهدوا بذلک. فقال - علیه السلام - لانس بن‏مالک: «لقد حضرتها فما بالک؟. فقال: یا امیرالمؤمنین کبرت سنی و صار ما انساه اکثر مما اذکر. فقال (علی علیه السلام) له: ان کنت کاذبا فضربک الله بها بیضاء لا تواریها العمامة. فما مات حتی اصابه البرص‏». (13)

مشهور است که علی - علیه السلام - در رحبه کوفه مردم را سوگند داد و گفت: به خدا سوگند می‏دهم هر کس در بازگشت رسول خدا(ص) از حجة‏الوداع از آن حضرت شنید که در باره من فرمود: «من کنت مولاه فعلی مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه‏» برخیزد و گواهی دهد. مردانی برخاستند و گواهی دادند. سپس علی - علیه السلام - به انس بن مالک فرمود: تو نیز آن روز حضور داشتی، چه شده است (که گواهی نمی‏دهی)؟ انس گفت: یا امیرالمؤمنین، سن من زیاد شده و آنچه فراموش کرده‏ام بیش از چیزهایی است که به یاد دارم. حضرت فرمود: اگر دروغگو باشی، خداوند تو را به چنان سفیدی مبتلا کند که حتی عمامه نیز آن را پنهان نسازد. پس انس قبل از آنکه بمیرد مبتلا به پیسی‏شد.

در مسجد کوفه

9. حضرت علی - علیه السلام - بارها در مسجد کوفه نیز به واقعه غدیر و سخن رسول خدا در آن روز تمسک جست. زید بن‏ارقم چنین نقل می‏کند: «نشد علی - علیه السلام - الناس فی المسجد فقال: انشد الله رجلا سمع النبی صلی الله علیه و آله یقول: من کنت مولاه فعلی مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه. فقام اثنا عشر بدریا، ستة من الجانب الایمن و ستة من الجانب الایسر، فشهدوا بذلک. و کنت انا فیمن سمع ذلک فکتمته، فذهب الله ببصری‏». (14)

علی - علیه السلام - مردم را در مسجد سوگند داد و فرمود: به خدا سوگند می‏دهم هر که گفتار پیامبر(ص) را شنید که فرمود: هر که من مولا و فرمانروای اویم علی مولای اوست، خدایا هر که او را دوست دارد دوست‏بدار و هر که او را دشمن دادر دشمن دار; برخیزد و گواهی دهد. پس دوازده تن از اهل بدر، شش تن از سمت راست و شش تن از سمت چپ، برخاستند و بدان گواهی دادند. من نیز از کسانی بودم که این سخن‏را از پیامبر(ص) شنیده بودم، ولی آن روز از گواهی خودداری کردم و خداوند بینایی را از من گرفت. به نوشته تاریخ‏نگاران او برای شهادتی که نداده بود افسوس می‏خورد، اظهار پشیمانی می‏کرد و از خدا آمرزش می‏طلبید.

پس از جنگ نهروان

10. پس از جنگ نهروان امیرمؤمنان علی - علیه السلام - نامه‏ای خطاب به شیعیان خود نوشت و ده نفر از بزرگان کوفه ‏را که مورد اعتماد بودند، مامور کرد تا هر جمعه در حضور آنها این نامه برای مردم قرائت‏ شود. حضرت در بخشی از این نامه بر حق ولایت‏خود استدلال می‏کند و می‏ فرماید:«و انما حجتی انی ولی هذا الامر من دون قریش، ان نبی الله صلی الله علیه و آله قال: «الولاء لمن اعتق‏» فجاء رسول الله صلی الله علیه و آله بعتق الرقاب من النار، و اعتقها من الرق، فکان للنبی صلی الله علیه و آله، ولاء هذه الامة، و کان لی بعده ما کان له، فما جاز لقریش من فضلها علیها بالنبی صلی الله علیه و آله، جاز لبنی هاشم علی قریش، و جاز لی علی بنی هاشم یقول النبی صلی الله علیه و آله یوم غدیر خم «من کنت مولاه فعلی مولاه‏»، الا ان تدعی قریش فضلها علی العرب بغیر النبی صلی الله علیه و آله. فان شاءوا فلیقولوا ذلک...» (15)

دلیل من بر اینکه من ولی امرم نه سایر قریش، این است که پیامبر(ص) فرمود: ولایت‏ برای کسی است که آزاد کرده است؛ و چون رسول الله(ص) مردم را از قید بندگی و آتش جهنم آزاد کرد پس بر امت ولایت دارد. بعد از آن حضرت، همان ولایت او از آن من است؛ زیرا هر فضیلتی که قریش بر سایر امت دارد به سبب پیامبر(ص) است و (با توجه به این معیار) بنی‏هاشم بر قریش فضیلتی آشکارتر دارد; و من همان فضیلت را بر بنی‏ هاشم دارم، زیرا رسول خدا در روز غدیر خم فرمود: «من کنت مولاه فهذا علی مولاه.» مگر آنکه قریش ادعا کند به دلیلی جز انتساب به پیامبر بر عرب برتری دارد، پس اگر می‏خواهند چنین بگویند، بگویند

پانوشت

1- احتجاج طبرسی، ج 1، ص 184; الامامة و السیاسة، ص‏29 - 30; بحارالانوار، ج 28، ص 185.

2- مائده،3.

3- الروضة من الکافی، ج 8، ص‏27.

4- مناقب ابن المغازلی، ص 114; مناقب الخوارزمی، ص 222; امالی، شیخ طوسی، ص‏333; همان، ص‏546; همان، ص 555; الاحتجاج، طبرسی، ج 1، ص‏333 و213; کشف الیقین، ص‏423; نویسنده؟; فرائد السمطین، ج 1،ص 315; نویسنده؟ ; ارشاد القلوب، ج 2، ص‏259. نویسنده؟;

5- کتاب سلیم بن‏قیس، حدیث 11، ص 641; فوائد السمطین، ج 1، ص 312; الغدیر، ج 1، ص‏163.

6- مناقب الخوارزمی، ص 182; مستدرک حاکم، ج‏3، ص 371; مروج الذهب، ج 2، ص‏373; تذکرة الخواص، ابن الجوزی، ص‏73; مجمع الزوائد، ج‏9، ص‏107.

7- النساء،59.

8- المائده، 55.

9- التوبة،16.

10- المائده،3.

11- کتاب سلیم بن‏قیس، ص 758; الغدیر، ج 1، ص 195; احتجاج طبرسی، ج 1، ص 341; فرائد السمطین، ج 1، ص 314; کمال الدین، ج 1، ص 274; بحارالانوار، ج‏33، ص‏147.

12- مسند احمد بن‏حنبل، ج 4، ص 370; این حدیث در صدها کتاب ‏ شیعه ‏و سنی ‏باعبارات ‏ مختلف ‏نقل‏شده ‏ است .

13- شرح نهج البلاغة، ابن ابی‏الحدید، ج‏19، ص‏217; المعارف، ابن قتیبة، ص 580; انساب الاشراف، بلاذری، ج 2، ص‏156; حلیة الاولیاء، ج 5، ص‏26; الارشاد، شیخ مفید، ج 1، ص 351; کشف الیقین، علامه حلی، ص 110; الغدیر، ج 1، ص‏193.

14- الارشاد، شیخ مفید، ج 1، ص 352; شرح نهج البلاغه، ابن ابی‏الحدید، ج 4، ص 74; مجمع الزواید، ج‏9، ص‏106;مناقب، ابی مغازلی شافعی، ص‏23; العمدة ص 110، الغدیر، ج 1، ص‏167.

15- کشف المحجة، سید بن‏طاووس، ص‏246. معادن الحکمة‏فی مکاتیب الائمة، فصل 2; بحار، ج 30،ص‏7.

کرامت انسانی در سیره ی سیاسی امام علی (ع)
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در دوشنبه ششم آبان 1392 |

مهم ترین گوهری که خداوند تعالی در خلقت انسان به او عطا فرمود، «کرامت انسانی» است. این ویژگی مهم که خداوند افتخارِ داشتنِ آن را فقط به اشرف مخلوقات خود داد، موجب تمایز انسان از سایر موجودات شد؛ و همه ی فرشتگان مأمور شدند در برابر این کرامت، سر تعظیم فرود آورند. حضرت علی(علیه السلام) بر این عقیده اند که خضوع و خشوع و سجده ی فرشتگان در برابر انسان، به خاطر کرامت او بود و به تعبیر دیگر، فرشتگان در مقابل کرامت انسانی به سجده افتادند. امام علی(علیه السلام)، پس از بیان نخوه ی خلقت انسان از سوی خالق یکتا، تصریح می فرمایند که:

آن گاه خداوند سبحان از فرشتگان خواست که به پیمان خویش عمل کنند و بر وصیت الهی گردن بگذارند و در برابر کرامت انسانی، به نشانه ی خضوع و خشوع سجده آورند. پس به آنان گفت: «در مقابل آدم به سجده درآیید...».بنا بر این، آنچه فرشتگان به سجده و تعظیم در برابر آن مکلف شدند، نه گوشت و پوست و استخوان و نه قامت کشیده ی انسان، بلکه «کرامت انسانی» بود؛ و موجودی که در برابر این کرامت سر تعظیم فرود نیاورد، از درگاه الهی رانده و دشمن خدا قلمداد شد:

«...پس همگی بی هیچ استثنایی سجده اش کردند، جز ابلیس» که کبر ورزید و با تکیه بر اصل و نژاد برترش بر آدم فخر فروخت و به دام تعصب افتاد. چنین بود که ابلیس دشمن خدا، پیشوای متعصبان و نیای مستکبران شد.

خداوند تعالی از میان همه ی موجوداتی که خلق کرد، فقط یکی را برگزید و عطیه یی به نام«کرامت انسانی» به او عطا فرمود و فرشتگان را فرمان داد تا در مقابل این عطیه ی باارزش و بی مانند سر تعظیم فرود آورند.تعظیم و سجده، بالاترین مرتبه ی احترام و خضوع و خشوع است که جز در برابر خداوند، شرک محسوب می شود؛ اما کرامت انسانی به حدی ارزشمند بود که این تعظیم به امر خداوند در مقابل آن صورت گرفت و فرشته یی که از تعظیم خودداری ورزید، مورد خشم و غضب الهی قرار گرفت و از درگاه الهی رانده شد، گرچه از فرشتگان مقرب آن درگاه به حساب می آمد.بی شک، انسان آن گوهر ارزشمند و کرامت والای انسانی را با خود به عرصه ی این خاک و زندگی دنیاییش آورد و این خصلت والا که از روح دمیده شده ی خدا در انسان منشأ می گرفت، جزو ماهیت بشر شد. بدیهی است هر که در این دنیا به این ویژگی منحصر به فرد انسان بی حرمتی کند و کرامت نفس همنوعان دیگر خود را پاس ندارد و بر آن خدشه وارد سازد، سرنوشتی بهتر از ابلیس نخواهد داشت.

پی بردن انسان به ارزش و عظمت کرامت نفسی که در نهاد او به ودیعه گذارده شده یکی از مهم ترین مراحل خودشناسی است. انسان تا هنگامی که به توانایی ها و قابلیت های ذاتی خود پی نبرد و به گوهر ارزشمند کرامت خود واقف نشود، نمی تواند در مسیر تکامل و تعالی گام بردارد و آن قابلیت ها و کرامات نفسانی را به فعلیت برساند. حضرت علی(علیه السلام) در خصوص معرفت انسان به خود می فرمایند:دانا کسی است که قدر خود را بشناسد، و در نادانی مرد، این بس که پایه ی [ارزش ]خویش را نشناسد.بی تردید، غلتیدن انسان در دام دنیای دنی و فریفته شدن در برابر ظواهر زندگی مادی و تجملات دنیایی، با هدف خلقت الهی و کرامت والایی که خداوند با دمیدن روح خود در انسان، آن را در نهاد بشر به ودیعت نهاد، ناسازگار است.حضرت علی(علیه السلام) تأکید می فرمایند که مرا نیافریده اند که چون چهارپایان، خوردنی های گوارا سرگرمم سازد یا به زیورهای دنیا فریفته شوم و در چنگال آن گرفتار آیم.(نامه ی 45، ص 45-46)

این دنیایی که در آرزوی آنیم و خشم و خشنودی را موجب می شود، نه خانه ی ما و نه جایگاهی است که ما را برای آن آفریده اید.(خطبه ی 173، ص 179) ارزش و عظمت کرامت انسانی و هدفی که انسان برای آن خلق شده است، بسیار بالاتر و والاتر است. حداقل ارزشی که می توان برای کرامت نفس انسان تعیین کرد، بهشت است:آیا آزاده یی نیست که این خرده طعام مانده در کام-دنیا-را بیفکند و برای آنان که در خورش هستند، نهد؟ جان های شما را بهایی نیست جز بهشت جاودان؛ پس مفروشیدش جز بدان.و فروختن عزت نفس و کرامت انسانی به بهای بهشت، حداقل بهایی است که فقط انسان هایی که نگرش کاسبکارانه دارند، به آن مبادرت می ورزند؛ و اولیای خداوند و بزرگان عرفان و معرفت، در پی اتصال به کرامت مطلق هستند و حتی به بهشت هم راضی نمی شوند.

از آنجا که قرآن کریم برای انسان دو نوع کرامت ذاتی و ارزشی را اثبات می کند میان این متفکران در محدوده و قلمروا این دو نوع کرامت در سیستم حقوقی و سیاسی اختلافاتی وجود دارد که هریک آثار و لوازم خاصی در نظام سیاسی و حقوقی و رفتار سیاسی حاکمان دارد.برای تبیین نگاه فیلسوفان حوزوی به مقوله کرامت انسان در حکومت دینی به دیدگاه سه تن از ایشان می پردازیم. آیت الله مصباح یزدی، آیت محمد تقی جعفری و آیت الله جوادی آملی.که در این نوشتار نگاه دو تن از فیلسوفان حوزوی بیان خواهد شد.

1. آیت الله محمد تقی مصباح یزدی

آیت الله مصباح در تحلیل خود معتقد است یك دسته آیات قرآنى ناظر به «كرامت تكوینى » انسان و در واقع هدف مدح در آنها، مدح فعل خداست؛ اگر انسان فضیلتى هم دارد به اعتبار این است كه متعلق تكریمات الهى ست و گرنه با نظر دقیق، باید چه گفت این كرامتها از آن خداست. اما جایى كه پاى افعال اختیارى به میان آید، دیگر جاى كرامت عمومى و همگانى نیست.

 پس پاسخ ما به این سؤال كه آیا انسان از دیدگاه ارزشى، بر همه ى موجودات مزیت دارد و آیا همه ى انسانها در این زمینه مساویند، این است نه همه ى انسانها بهتر از همه ى حیواناتند و نه همه پست تر. برخى آن قدر تكامل مى یابند كه فرشتگان در برابرشان سجده مى كنند و برخى چندان تنزّل مى یابند كه از حیوانات هم پست ترند(1)بنابراین كرامت ذاتی هیچ بار ارزشی ندارد بلكه اختصاص به خداوند دارد آن كرامتی بار ارزشی و حقوقی دارد كه همراه اختیار باشد.

ایشان در جایی دیگری می نویسد:«اعلامیه جهانی حقوق بشر برای کرامت و آزادی انسان ارزش زیادی قائل است. ااز نظر این اعلامیه، چون انسان دارای کرامت، حرمت و احترام است دارای یک سری حقوق اساسی و بنیادی است؛ ولی این پرسش مطرح است که آیا کرامتی که برای انسان ثابت است، باید همیشه و در همه جا رعایت گردد یا این که حد و مرزی دارد؟تاریخ بشری شاهد افراد جنایتکاری بوده است که زمین را از خون انسان های بی گناه سیراب نموده اند....

حال آیا چنین انسانهایی، دارای کرامت بشری و احترام هستند؟... منظور تدوین کنندگان اعلامیه جهانی  از کرامت، چه نوع کرامتی است؟ آیا این حق با این وسعت و اطلاقش قابل قبول است یا باید استثناهایی را بر آن پذیرفت؟ بدیهی است که اطلاق و عموم کرامت بشری با هیچ منطق و برهانی قابل پذیرش نیست و حتماً استثنا دارد.»(2)

خلاصه نظر ایشان چنین است:«بنابراین، از دیدگاه اسلام، انسان دارای«کرامت تکوینی» است که آن عبارت از نعمت هایی است که خدای متعال به انسان داده است.یکی از بزرگترین این نعمت ها نعمت عقل و شعور است که در اعلامیه جهانی حقوق بشر نیز به آن اشاره شده است... خرد و وجدان از نعمت های مهم الهی است و این همان کرامت تکوینی است. مطلب مذکور از اعلامیه، با دیدگاه اسلام توافق دارد؛ ولی این که خرد و وجدان انسان منشأ حقوقی برای وی گردد که حتّی با ارتکاب بدترین جنایات نیز مستحق اهانت نباشد، قابل قبول نیست.انسان به دلیل داشتن همین کرامت، دارای تکالیف سنگینی می گردد که در صورت عدم انجام آنها از انسانیت ساقط می گردد، و بلکه از هر جنبنده ای پست تر می شود.»(3)

2. آیت الله محمد تقی جعفری

علامه محمدتقی جعفری در کتاب حکمت اصول سیاسی اسلام در یک فصل به بررسی و تبیین جانب مختلف برابری و کرامت انسانها پرداخته و مراتب کرامت انسانها را بیان داشته اند.«اگر حیات را یک پدیده طبیعی محض تلقی کنیم، و نتوانیم یک امتیاز فوق طبیعی برای آن اثبات کنیم که موجب ارزشمند بودن آن باشد، نخواهیم توانست حقی برای حیات اثبات کنیم که دیگران مکلف به مراعات آن باشند، همچنان نمی توانیم برای حیات، کرامتی اثبات کنیم که حقی لازم المراعات برای همه داشته باشد.»(4)

ایشان پس از اثبات هر دو کرامت اعم از طبیعی و ارزشی الهی انسان به نقش اختیار واراده انسان در حفظ و تقویت یا نفی و از دست دادن آن می پردازد. در تفسیر آیه کرامت(5) می نویسد:« معلوم می گردد که خداوند سبحان زمینه ارزش و کرامت و شرافت را در انسان به وجود آورده است، ییعنی همه نیروها و استعدادهای مثبت که خداوند به انسان ها عنایت فرموده است، مقتضی ارزش و کرامت و حیثیت است که مقتضی به وجود آمدن حق کرامت برای آنان می باشد، نه اینکه در همه موقعیت ها و شرایط، انسان ها دارای شرف ذاتی و کرامت وجودی هستند، لذا اگر انسانی درصدد هوی پرستی و خودکامگی و قدرت بازی و خود  هدفی برآمد، و آن نیروها و استعدادها را به سوی اهداف پلید خود توجیه و مورد بهره برداری قرار داد،قطعی است که چنین انسانی نه فقط حق کرامت و شرافت ذاتی ندارد، بلکه بدان جهت که مخلّ حیات و کرامت و آزادی دیگر انسان ها می باشد مجرم بوده و باید مواخذه و برای دفاع از حقوق حیات و کرامت و آزادی آنان مورد کیفر قرار بگیرد.»(6)

ایشان بر این اعتقاد هستند که اگر فرد یا جامعه ای حق کرامت دیگران را مراعات نکند نخست کرامت و شرافت خود را از دست داده است و سپس نسبت به دیگران حکم نابکارانه می کنند.« اگر متفکری یا مکتبی ادعا کند که همه انسان ها در برخورداری از حق کرامت و شرف انسانی یکسانند و هیچ تفاوتی با دیگری ندارد قطعاً سخنی نا مفهوم می گوید آیا معقول است که علی ابن ابیطالب با ابن ملجم هوی پرست و جنایتکار بزرگ تاریخ بدون تفاوت از حق کرامت و شرف انسانی برخوردار باشند؟»(7)

ایشان همچنین معتقد است:« حق کرامت به معنای حق اصطلاحی، امتیاز یا اختصاص قابل نقل و انتقال و اسقاط نیست. از دیدگاه اسلام هیچ کس نباید امتیازی را که خداوند به عنوان کرامت و شرف و حیثیت ارزشی به او عنایت فرموده است نقل یا اسقاط کند.... از دیدگاه اسلام چنانکه دفاع از کرامت و شرف انسانی لازم است، همانطور ارشاد کسی که بر فرض بسیار بعید بخواهد از کرامت و شرف خود دست بردارد، واجب است»(8)

منابع:

1. آیت الله محمد تقی مصباح یزدی، معارف قرآن ، موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، قم 1380.ج 1-3 ص367.

2. مصباح، محمد تقی(آیت الله)، نظریه حقوقی اسلام، موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، قم1380 ص280.

3. نظریه حقوقی اسلام. ص288.

4. علامه محمد تقی جعفری، حکمت اصول سیاسی اسلام،بنیاد نهج البلاغه ، تهران 1379. ص353.

5. اسری70.

6. حکمت اصول سیاسی اسلام، ص350.

7. همان ص356.

8. همان ص361.


عهد غدیری
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه پنجم آبان 1392 |

http://www.askdin.com/gallery/images/5770/1_Ghadir_Keepsake_by_parmida_pro.jpg

ای انسان های آگاه و بیدار! آیا می پندارید که رسول خدا- صلی الله علیه و آله و سلم- مثل سایر آدمیان کاری بیهوده و بی فایده انجام می دهد؟ گمان می کنید که چرا آن آفتاب عالم تاب از ماهها پیش فرمان داد تا جارچیان به همه شهرها و کشورها اعلام کنند که پس هر آن کس که استطاعت و توانایی دارد، برای انجام مناسک حج به کاروان رسول الله بپیوندد. آیا هدف او جز این بود که حج را به طور عملی به مسلمین آموزش دهد؟ امّا او که نبی مرسل و پدر امّت نوپای اسلام بود، علاوه بر آن، مأموریّت خطیر دیگری را نیز به عهده داشت.

روشنفکران تاریخ و ای دلسوزان بشریّت، آیا می پندارید که نبی اکرم- صلی الله علیه و آله و سلم- جامعه اسلامی را که 23 سال با رنج و مشقّت پرورش داده، بدون رهبر و جانشین رها می کند؟

و منتظر است تا شما بعد از او، خودتان با برگزاری شورا و نظرخواهی احمقانه تان برای پیامبر و جامعه اسلامی خلیفه و جانشین تعیین کنید؟

رسولی که از جوانی به محمد امین شهرت داشت، به فرمان الهی دستور توقف حاجیان را در بیابان گرم و سوزان غدیر خم صادر می فرماید. اعلام می دارد که رفتگان باز آیند و آنانی که هنوز نرسیده اند برسند.سپس با جهاز اشتران کاروان، منبری به پا کرده بر روی آن ایستاده و طی خطابه و سخنرانی طولانی که آخرین کلام و گفتار رسمی و علنی پیامبر اکرم- صلی الله علیه و آله و سلم- قبل از وفاتشان بود؛ امیرالمؤمنین علی- علیه السلام- را به طور آشکارا و علنی به تمامی حاضران معرفی کرده و ایشان را ولی و جانشین و امام پس از خود قرار می دهند. همان طور که بارها و بارها این نکته را به مردم گوش زد کرده بودند. از همان دعوت عشیره تا به امروز. و امروز آخرین بار و اتمام حجّت برای همگان بود و از حاضران می خواهند تا به غائبان پیام- من کنت مولا فهذا علی مولا- را برسانند.اینک پیام غدیر به لطف امام غدیر بعد از 1400 سال به ما هم رسید و هنگامه آن رسیده که ما نیز همچون غدیریان آن زمان که با مولای خود دست بیعت دادند، با مولا و سرور و صاحب خود دست بیعت دهیم.

و صبحگاهان با سردادنِ سرود صبحگاهی دعای عهد، عهدی تازه با امام خود امضاء کنیم که پیوسته در رکاب آن حضرت قدم بر داشته، تا شاید جز دوستارانش قرارمان دهد. و امید آن داریم که باقی مانده از عمرمان را در دوران ظهور و حضور حضرتش سپری کنیم.

تاملی بر ساحل گسترده با عظمت غدیر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه سوم آبان 1392 |

قال الله تعالى: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ( (مائده/ 67)

حضرت خاتم الانبیاء(ص) بیست و سه سال در هدایت گمراهان، دعوت به توحید و تربیت جامعه، تبلیغ احکام، تشویق مردم به عدل، احسان، برادری، فضایل انسانی و حکومت حق و قانون رنج و زحمت بسیار کشید.او می‌خواست ستم و نادانی و فحشاء و فساد و نابکاری‌ها و خودپرستی و فرمانروایی خودکامگان و گردنکشان را از ریشه برکند و به زور و قلدری و استثمار مردم که در آن عصر مثل عصر ما به صورت‌های گوناگون هم در بین مردم وحشی و هم در میان مردم به اصطلاح متمدن رایج بود خاتمه دهد و یک جهانی که همه چیز آن در خور شأن همه انسان‌ها باشد بر اساس علم و فضیلت و عدالت و احترام به حقوق همه افراد و آزادی واقعی پایه‌ریزی نماید. جهانی که در آن همه از امتیازات عالی بشری برخوردار و از یک زندگی مرفه و راحت بهره‌مند باشند و ایمان به خدا و حبّ خیر و تعاون و همکاری و همگامی و حسن تفاهم در آن همه افراد را هم‌فکر و هم‌صدا سازد.

او می‌خواست جهانی بسازد که در آن زمینه برای حکومت جباران و عزیزان بلا جهت فراهم نباشد و کسی نتواند خود یا افکار شخصی خود را بر مردم تحمیل و بندگان خدا را استعباد و خود را مالک الرقاب آنها بداند. بزرگترین بلا و مصیبتی که در زمان بعثت آن حضرت جان و شرف بشر را سخت فشار می‌داد روش حکومت‌ها بود و ریشه تمام این مفاسد، از شرک و بت‌پرستی و پرستش زمامداران و عدم درک معنی توحید خالص آب می‌خورد.

*پیش‌بینى حکومت خدایى

پیغمبری که از طرف خدا برانگیخته شده برای این‌که فشارها و بارهای سنگین زندگی و روش‌های ناپسند اجتماعی را از دوش مردم بردارد و خداوند او را فرستاده تا رَحْمَةً لِلْعَالَمینَ‏ باشد و تبلیغ آخرین برنامه‌های جامع آسمانی را به عهده او گذارده؛ باید دینش در مورد حکومت نیز جواب‌گوی حوایج بشر باشد. پیغمبری که علمدار بزرگ آزادی و نجات بشر است و با ندای تَعَالوا إلی کَلِمَة سَواءٌ بَیْنَنا و بینَکم أن لا نَعْبد إلّا الله و لا نشرک به شیئاً و لا یتخذ بعضُنا بعضاً ارباباً من دونِ الله. (آل عمران/57)

مردم را به عالی‌ترین مفهوم آزادی و مساوات انسانی آشنا کرده و عقیده توحید را منبع تمام حریت‌ها و فضایل معرّفی فرموده و آیین جامع و کامل آسمانی او رفع کوچک‌ترین اسباب نزاع و تفرقه را پیش‌بینی کرده و از بیان مستحبات، مکروهات، اخلاقیات، معاملات و آداب خوردن، خوابیدن، پوشیدن، نوشیدن، معاشرت با مردم و سلوک با خویش و بیگانه حتی مقررات عبور و مرور وسایط نقلیه و آداب استحمام و ... خودداری نکرده و آنچه را که مربوط به سیاست مدن و تدبیر منزل و اخلاق است بیان داشته، محال است که در یک مسأله بزرگی که اجرای کامل تمام احکام و عدالت اجتماعی و امنیت و رفاه عموم و نشر معارف و علوم اسلامی و اعلاء کلمه توحید به آن وابستگی دارد سکوت ورزد و درباره آن مسامحه نماید، حاشا و کلّا و تعالى الله و رسوله عمّا یقوله الظّالمون علوّاً کبیراً

*مشکل حکومت

در گذشته و حال یکی از مهمترین موضوعاتی که همواره افکار بشر را از حاکم و محکوم به خود مشغول ساخته، مسأله رهبری و زمامداری جامعه و چگونگی حکومت، سیستم اداره امور، تشکیلات نظامی و قضائی و بخش‌های دیگر است که هنوز هم افکار نسبت به آن هماهنگ نشده و هنوز هم یکی از علل بزرگ بلکه بزرگترین علت اختلافات و جنگ‌ها است و همین موضوع است که صلح بین المللی همواره از آن در مخاطره است و در همین دنیای به اصطلاح متمدّن ما، در هر ساعت هزینه های گزافی صرف ساختن اسلحه‌های جهنمی و وسایل قتل و اعدام و نابود کردن بشر و تخریب آبادی‌ها می‌شود که باعث آن یا اختلاف و طمع زمامداران جاه‌طلب و خودسر است که ملت‌ها را استثمار می‌کنند یا اختلاف در نوع حکومتی است که باید دنیا و جامعه را اداره نماید.

در موقع ظهور اسلام هم دنیا با همین مشکل روبرو بوده و با این‌که همه در لزوم وجود نظام و رهبری جامعه تقریباً اتفاق‌نظر داشته‌اند در نوع این نظام و روش اداره و گزینش رهبر اختلاف‌نظر بوده و هست.حال اسلام که یک آیین جهانی است و برای اداره دنیا و آخرت بشر آمده چگونه ممکن است این مشکل را حل نکرده و برنامه خدا را به دست این بشر مجادل نداده باشد!

اگر مسأله حکومت بر اساس صحیح پی‌ریزی نشود، سایر احکام و برنامه‌های علمی، تربیتی، سیاسی و مدنی دین به ‌طور کامل اجرا نمی‌شود و در حدودی هم که اجرا می‌شود فواید آن همه جانبه نخواهد بود. از این جهت است که برحسب احادیث، معرفت امام وقت واجب و ولایت بزرگترین پایه و اساسی است که اسلام بر آن قرار دارد.پس ما به این نتیجه می‌رسیم که اسلام، سبک حکومت و کیفیت تشکیلات آن را کوچک نشمرده و از چنین نقص بزرگی منزّه و مبرا است و اصلاح امر حکومت، جزء برنامه‌های اساسی اسلام قرار دارد و شرایط زمامداری، روابط ملت و حکومت و حدود اختیارات زمامداران را معین کرده است.

*نصب حاکم در اسلام

پیغمبراعظم(ص) مکرر برای ادامه عالیترین حکومت ها که هدف‌های آن حضرت را دنبال نموده و دعوت اسلام را به ثمر می‌رساند و احکام قرآن را اجرا کند و دنیا را به طرف یک حکومت جهانی اسلامی که تبعیض نژادی و صنفی و طبقاتی در آن نباشد سیر دهد، کسانی را که از هر جهت صلاحیت این رهبری را دارند معرفی کرد و علی رغم تمام تحریکات سیاسی منافقین، به فرمان خدا در بزرگترین اجتماع اسلامی در غدیر خم رسماً و صریحاً با مراسم بسیار با شکوه علی(ع) را به خلافت و جانشینی خود نصب و معین فرمود و دین اسلام را کامل و تمام گردانید.

با نصب علی به خلافت، نوع حکومت اسلامی که همان ادامه رهبری و زمامداری پیغمبر است معلوم گردانید و ضمناً دانسته شد حکومت‌های ستمکار و متجاوز که زمام امور مسلمین را به دست گرفته و در جهت حفظ مصالح جامعه اسلامی سیر نمی‌کنند غیر شرعی و واجب الاطاعة نیستند و اسلام از اینکه حکومت ستمکاران بنی امیه و بنی عباس و امثال آنها را امضا و تصویب نماید و جاهل را بر عالم و ظالم را بر مظلوم و مفضول را بر فاضل فرمانروایی و تسلط دهد مبرا است. حساب زمامداران مستبد و دیکتاتوران خدانشناس از حساب دین و اسلام جدا است.

*سیاست و دیانت

این نکته هم ناگفته نماند که در اسلام سیاست و زمامداری از رهبری روحانی و دینی و معنوی جدا نیست. جانشینان پیغمبر (ص) باید مَثَل اعلا و نمونه‌ی کامل اخلاق و فضایل و علوم پیغمبر باشند و بتوانند مردم را به جمیع حقایق دین و دقایق احکام شرع هدایت کنند.و به عبارت دیگر، جانشینی پیغمبر، یعنی ادامه علم، کمال، اخلاق، هدایت و رهبری پیغمبر و عهده‌داری امور امّت در جمیع آنچه راجع به مصالح دین و دنیا است و این همان معنایی است که بعد از پیغمبر تا حال منقطع نشده و باقی است و منقطع هم نخواهد شد.

*روز تاریخی غدیر

امروز گذری داریم بر اصالت بیست و سه ساله پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم یادی از روز غدیر و اتفاقاتی که در حجه الوداع افتاد و اینکه اصلاً ولایت امیرالمؤمنین یعنی چه؟و ذکر راهکاری برای آنکه چگونه می توانیم با ولایت امیرالمؤمنین زندگی کنیم؟

در نقطة غدیر توقفی باید ، که با حقیقت انسان سروکار دارد . هزار و چهارصد سال است که شیعه زلال پر برکت غدیر را به پای درختان ولایت می افشاند ، و از آن بیابان خشک باغهای پر ثمر اعتقادی و گلهای زیبای محبت را پرورش می دهد .غدیر عیدی است که مثل و مانند آن نبوده و نخواهد بود. بزرگ‌ترین عیدی است که خداوند متعال برای بندگان خویش قرار داده است و در آن بهترین پاداش‌ها را به بهانه‌های مختلف به شیعیان عرضه داشته است. پس بر شیعیان است که در این سرور و شادی همگام با خالق خویش گشته به تهنیت و بزرگداشت آن بپردازند. با خانواده و دوستان و آشنایان خویش دیدار کرده و به شور و شادی مشغول گردند و با این تهنیت و بزرگداشت ارزش غدیر را به جهانیان یادآور شوند و به گوش مردمان برسانند که خدا آینده‌ای نویدبخش برایشان فراهم ساخته است تنها کافی است از صراط مستقیم پیروی کرده و گوش به فرمان مولای حقیقی تمام مردمان جهان، علی بن ابی طالب (علیه السلام) و سلاله پاکش داشته باشند. کسی که رسول حق (صلی الله علیه و آله) او را در آخرین سال حیاتش برای چندمین بار به عنوان ولی مردمان و جانشین به حق خویش اعلام کرد تا حکم تغییر رأی در موردش جاری نسازند.

رَوَى الْحَسَنُ بْنُ راشِدٍ : عَنْ اَبِى عَبْدِاللّه‏ِ علیه ‏السلام قالَ: "قُلْتُ: جُعِلْتُ فِداكَ، لِلْمُسْلِمینَ عیدٌ غَیْرَالْعیدَین؟ قالَ: نَعَم، یا حَسَنُ! اَعْظَمُهُما وَ اَشْرَفُهُما، قالَ: قُلْتُ لَهُ: وَ أَىُّ یَوْمٍ هُوَ؟ قالَ: یَوْمٌ نُصِبَ اَمیرُالْمُۆْمِنینَ علیه ‏السلام فیهِ عَلَما لِلنّاسِ. قُلْتُ لَهُ: جُعِلْتُ فِداكَ وَما یَنْبَغِى لَنا اَنْ نَصْنَعَ فِیهِ؟ قالَ: تَصُومُهُ یا حَسَنُ وَ تَكْثُرُ الصَّلَوةَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ فیهِ وَ تَتَبَّـرأ اِلَى اللّه‏ِ، مِمَّـنْ ظَلَمَهُمْ، فَاِنَّ الاَنْبِیاءَ كانَتْ تَأمُرُ الاَوْصِیاءَ بِالْیَوْمِ‏الَّذى كانَ یُقامُ فیهِ الْوَصِىُّ اَنْ یَتَّخِـذَ عیـدا".

چه زیباست که والدین در این روز برای فرزندان خویش هدیه بخرند و از همان کودکی جان آنان را با عشق به امام علی (علیه السلام) و اولادش (علیهم السلام) بارور سازندحسن بن راشد گوید: به امام صادق علیه ‏السلام گفتم: "آیا مسلمانان بجز آن دو عید، عید دیگرى هم دارند؟ فرمود: بله، بزرگترین و بهترین عید. گفتم: كدام روز است؟ فرمود: روزى كه امیرمۆمنان علیه ‏السلام بعنوان پرچمدار مردم منصوب شد. گفتم: فدایت شوم در آن روز سزاوار است، چه كنیم؟ فرمود: روزه‏بگیر و درود برمحمد وآل او بفرست و از ستمگران به آنان برائت بجوى، زیرا پیامبران به جانشینان دستور مى‏دادند كه روزى را كه جانشین انتخاب مى‏شود، عید بگیرند".

عید غدیر از بزرگترین اعیاد مسلمین است . رسول گرامی اسلام در آخرین سال عمر شریفشون فراخوان عمومی دادند و بعد از اتمام حج ، علی بن ابی طالب علیه السلام را به عنوان ولی مردم به مردم معرفی کردند و از همگان بر این ولایت بیعت گرفتند .خوبه که در مورد ولایت بیشتر با هم صحبت کنیم و ببینیم ولایت یعنی چه و دیدگاه ما نسبت به اون چگونه است؟

در سال نهم هجری هم پس از فتح مکه و انجام عمره به مدینه آمدند و در سال آخر عمرشان یعنی سال دهم هجری و ماه ذیقعده بود که اعلام فرمودند قصد حج دارند و حضرت بنا براین داشتند که اعمال حج تمتع را که تا آن زمان مجالی پیش نیامده بود به مردم بیاموزند. اعلام عمومی شد و جمعیتی حدود ۹۰هزار نفر ۱۴۰هزار نفر بر گرد رسول خدا  صلی الله علیه و آله و سلم جمع شدند تا حضرت اعمال حج را به طور عملی به آنها آموزش بدهند.هدف مهم تر رسول خدا  صلی الله علیه و آله و سلم از این سفر اعلام رسمی و عمومی و جهانی ولایت و وصایت امیرالمؤمنین علیه السلام  بود. لذا حضرت برای این هدفشان زمینه سازیهایی نمودند. پیامبر در صحرای منی اولین خطابة خودشان را ایراد فرمودند. چرا که دستور الاهی در عرفات نازل شد که علم و ودایع انبیاء  علیهم السلام را به علی بن ابی طالب علیه السلام منتقل کند و او را به عنوان خلیفه و جانشین خود معرفی کند. لذا پیامبر در این خطابه ابتدا خونهای به ناحق ریخته شده و اموال به ناحق گرفته شده در جاهلیت را رسماً مورد عفو وبخشش قرار دادند تا کینه توزیها از میان برداشته شود و جو اجتماع برای تأمین امنیت آماده شود. پیامبر از همه آن ظلمها و شکنجه هایی که به ایشان و مسلمانان شده بود گذشتند تا مردم بدانند که این اعلام وصایت و ولایت نظر شخصی در آن نیست یعنی مردم بدانند که همه شان برای رسول خدا یکسان هستند و حضرت از کسی کینه به دل ندارد.

راجع به عید سعید غدیر و اهمیت این روز تاریخی و احادیث متواتره قطعیه‌‌ای که در کتب فریقین (شیعه و اهل سنّت) تخریج شده و متناً و سنداً مورد بحث، دقّت و تحقیق قرار گرفته است و حفاظ و علمای عالی‌مقام علم حدیث و کلام پیرامون آن کتاب‌های علمی و پر ارزشی نوشته‌اند (از ابو‌المعالی جوینی نقل شده که در بغداد در دست صحافی یک جلد کتاب دیدم که روی آن نوشته شده بود: «المجلدة الثامنة و العشرون من طرق مَنْ کُنْتُ مَولاهُ و یتلوه المجلّد التّاسع و العِشْرونَ. حق الیقین شبر ج1 ص154) و علاوه هر کدام از علمای لغت، کلام، حدیث، تاریخ، تفسیر، رجال و جغرافیا به مناسبت فن خود این حدیث را روایت کرده‌اند.در عصر ما هم علامه امینی با تألیف کتاب «الغدیر» خدمت بزرگی به امت اسلام نموده و بهترین هدیه را به کسانی که بخواهند از حقایق تاریخی اسلام و سوابق غدیر آگاه گردند اهدا کرده است و الحق حق مطلب را ادا کرده و ایشان ‌را بر همه منّتی عظیم و حقی بزرگ است.

جغرافیای تنهایی غدیر

کاش آیندگان را مجال وصالی بود؛ شاید ما غربت‏نشینان شهر غیبت هم شاهد می‏شدیم؛ آن‏گاه که محمد با گلوی خسته از گذر سال‏ها، مرتضی را تصنیف کرد.یاد دارم عشق، سال‏های سال برای غدیر، جشن تولد می‏گرفت و امامت از دستان حقیقت باران، هدیه تولد می‏ستاند.یادم می‏آید کودکی افکار بکرم را که دل به بازی بادکنکی می‏دادم و از درک عظمت غدیر غافل بودم و حالا می‏فهمم که چگونه مردمان مدینه، غدیر در یادشان ماند و علی از یادشان رفت.کودکان به حج رفته مدینه از غدیر، تبریک و شادباشی شناختند و علی ماند و مسئولیت این قوم و علی ماند مولاییِ مردمی کم‏حافظه.

ای مردمان کوچه تاریخ! زمان را چراغانی کنید؛ نکند حافظه تاریخ کم شود!

نکند خبر امامت ابوتراب، لای ورق‏های تاریخ، خاک بخورد! همه جا را چراغانی کنید؛ هر چراغی که به شکرانه برمی‏افروزید، آیه‏ای از حقانیت علی خواهد شد.آری! غدیر، فقط آبگیری خشک نیست؛ غدیر، جغرافیای تنهایی علی و فاطمه است.غدیر، خاطره تشیع است که نیمه شب‏ها و سحرگاهان، ذکر نام علی و فرزندانش را تداعی می‏کند.

غدیر روزی است که صراط مستقیم بر مردمان عرضه شد و راه از بی‌راهه آشکار گردید. و چه روزی شایسته‌تر از این روز است برای آنکه عید نامیده شود. شیعیان وظیفه دارند پیام این روز را در جهان تبلیغ نمایند و چه تبلیغی بهتر نشان دادن عملی این شوق و اشتیاق می‌تواند باشد. چه نیکو است در این روز دیدار دوستان، هدیه دادن به یکدیگر و دستگیری از حال نیازمندان و ضعفا. چه زیباست که والدین در این روز برای فرزندان خویش هدیه بخرند و از همان کودکی جان آنان را با عشق به امام علی (علیه السلام) و اولادش (علیهم السلام) بارور سازند. چه دیدنی است اگر در این روز به تأسی از مولا و مقتدایمان انبانی از توشه بر دوش نهاده و پنهانی بر در خانه نیازمندان بریم تا روح امید در جانشان زنده شود و با مکتب عشق آشنا گردند. این همه هر چند آسان است اما تأثیری بس شگفت می‌تواند داشته باشد.بر شیعیان است که در این سرور و شادی همگام با خالق خویش گشته به تهنیت و بزرگداشت آن بپردازند. با خانواده و دوستان و آشنایان خویش دیدار کرده و به شور و شادی مشغول گردند و با این تهنیت و بزرگداشت ارزش غدیر را به جهانیان یادآور شوند و به گوش مردمان برسانند که خدا آینده‌ای نویدبخش برایشان فراهم ساخته است تنها کافی است از صراط مستقیم پیروی کرده و گوش به فرمان مولای حقیقی تمام مردمان جهان، علی بن ابی طالب (علیه السلام) و سلاله پاکش داشته باشند

عَـنْ الصّـادِقِ علیه ‏السلام: "وَلَدِرْهَمٌ فیهِ بِأَلْفِ دِرْهَمٍ لاِءخْوانِكَ الْعارِفینَ، فَأَفْضِـلْ عَلى اِخْوانِكَ فِى هَذا الْیَوْمِ وَ سُرْفیهِ كُلَّ مُـۆْمـنٍ وَ مُۆْمِنَةٍ".

از امام صادق علیه ‏السلام نقل شده كه فرمود: "یك درهم به برادران با ایمان و معرفت، دادن در روز عید غدیر برابر هزار درهم است، بنابراین در این روز به برادرانت انفاق كن و هر مرد و زن مۆمن را شاد گردان".

غدیر، نام اقیانوس بی‏کرانی است که افق در افق، با آسمان نسبت دارد و موج در موج، هم‏آغوش عرش است. عرش، از آخرین موج‏های غدیر آغاز می‏شود.خوش به حال فرشتگان که هر شامگاه، با سرخی شفق، فوج فوج در زلال بی‏کران غدیر بال می‏شویند و در ساحل سبز غدیر به نماز می‏ایستند!

آدم از بهشت شروع شد و به زمین پیوست و سال‏ها در زمین گشت و گشت؛ با شیون و اندوه. سرانجام، غدیر خم را یافت و از معبر غدیر، دوباره به بهشت بازگشت. در جاذبه این خاکدان سخت، غدیر تنها بال پرواز به سمت بهشت است. دیگر هر چه هست، خاک است، خون است، خاکستر است.هر کس که یک بار گذرش بر کرانه‏های غدیر افتاده باشد، دیگر همیشه مست است، همیشه عاشق است. دیگر هیچ‏گاه غم سراغش نخواهد آمدیکصد و بیست و چهار هزار چشمه از ازل تا به ابد جاری گشت و به غدیر پیوست.اینک غدیر، حاصل یکصد و بیست و چهار هزار چشمه زلال رسالت است که موج در موج، عرفان و معرفت را فراراه انسان قرار داده است.

« فَصَلّ لِرَبِّکَ وَانْحَرْ »

پس اگر هنوز ذوق تماشایت هست بیا به کرانه غدیر بایست تا پنجره‏هایی از عرش در برابرت گشوده شود و تو را به تماشای لوح و قلم ببرد.هیچ‏گاه آرزو کرده‏ای که تو در لب دریایی، آهسته آهسته قدم بزنی و فرشتگان، فوج فوج از برابرت پرواز کنند؟ اگر جوابت آری است، در یک غروب، دست از هر چه هست و نیست بشوی و تنها یک دل با خود بردار و در کرانه غدیر برو، ببین پرواز فرشتگان چقدر زیباست، چقدر تماشایی!

هر کس که یک بار گذرش بر کرانه‏های غدیر افتاده باشد، دیگر همیشه مست است، همیشه عاشق است. دیگر هیچ‏گاه غم سراغش نخواهد آمد.بارها و بارها داستان غدیر را شنیده‌ایم. ماجرای توقف کاروان زیارتی پیامبر (صلی الله علیه و آله) در کنار برکه غدیر و صبر نمودن ایشان برای جمع شدن تمام افراد را می‌دانیم. آگاهیم که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) منبری از جهاز شتران برای خود ساخت و بر بالای آن خطبه‌ای طولانی خواند تا در نهایت دست علی بن ابی طالب (علیه السلام) را بالا برد و ندای "من کنت و مولاه و فهذا علی مولاه" سر داد و دستور داد حدیث غدیر را حاضران به غایبان برسانند و اینچنین شد و روایت غدیر نسل اندر نسل بر زبان‌ها گشت.و به صورت کاملاً متواتر به گوش ما که با فاصله‌ای 1400 ساله از آن رخداد سرنوشت‌ساز زندگی می‌کنیم رسید.امامان شیعه (علیهم السلام) غدیر را عید نامیدند و دستوراتی را به یاران خویش جهت بزرگداشت آن داده‌اند که از مجموع آنان می‌توان به جایگاه والای این روز دست یافت.در این مجال فرصت را مغتنم دانسته به بررسی برخی از نکاتی که اهل بیت عصمت و طهارت در زمینه بزرگداشت روز غدیر فرموده‌اند می‌پردازیم.

ما از این‌که در این دریای بی‌پایان وارد شده و بخواهیم شرحی از اسناد حدیث را در اینجا بنگاریم یا اسماء اصحاب پیغمبر که احادیث غدیر و ولایت را روایت کرده‌اند و نام‌های مؤلفین و کسانی که در کتب خود آن را اخراج کرده و اقوال و بیانات علما را یادآور شویم به علت ضیق مجال معذرت می‌خواهیم و خوانندگان را به کتاب الغدیر و کتاب عبقات الأنوار تألیف علامه و نابغه شهیر سیدمیرحامد حسین قدس سره مراجعه می‌دهیم فقط آیه شریفه را که به مناسبت سرآغاز مقاله قرار دادیم به طور اختصار شرح و تفسیر می‌نماییم:

*تفسیر آیه ولایت

سوره مائده به اتفّاق جزء سوره های مدنیه است. سیوطی در الإتقان( الإتقان، جلد 1، صفحه 19) و الدرّ المنثور(الدرّ المنثور، جلد 2، صفحه 253)از ابی عبید از محمد بن کعب نقل کرده که سوره مائده در حجّة الوداع ما بین مکه و مدینه نازل شد، و جایی دیگر در الإتقان(الإتقان، جلد 1، صفحه 28)و الدر المنثور از ترمذی، حاکم، احمد و ابی عبیده در فضائل و نحاس در ناسخ و نسائی، ابن منذر، ابن مردویه و بیهقی در سنن از عایشه نقل کرده‌اند که آخرین سوره‌ای که نازل شده سوره مائده است و از احمد، ترمذی، حاکم، ابن مردویه و بیهقی از عبدالله بن عمر نقل کرده‌اند که آخرین سوره‌ای که نازل شده سوره مائده و فتح است.( مقصود از سوره فتح (إنّا فَتَحْنا) که سوره فتح کبری نامیده شده نیست، بلکه مقصود سوره (إذا جَاءَ نَصْرُ اللهِ وَ الفَتْح) است که به سوره فتح صغری موسوم است)

واژه شناسی ولایت

اگر از شما بپرسند که ولایت یعنی چه ؟شما معمولاً جواب می دین یعنی داشتن سرپرست، صاحب اختیار و داشتن ولی. و وقتی کلمه ولی را می شنوید به یاد والدین خود می افتید چرا که اول باری که با کلمة ولی آشنا شدید فکر می کنم تو مدرسه بوده باشد.یادم می آید وقتی تو مدرسه بار اولی که بغل دستیمو اذیت کردم و ضمناً تکالیفم را بخوبی انجام نداده بودم واتفاقاً همون روز معلم ازم درس پرسیده بود بلد نبودم معلمم مرا به دفتر فرستاد و آقای مدیر برگه ای به من داد و گفت فردا با ولیت بیا مدرسه . من اون روز نمی دونستم ولیم کیه ؟ وقتی به خونه اومدم و از مادرم پرسیدم اون گفت ولی یعنی پدر یا مادرت یعنی صاحب اختیارت .پس ولی، ما را یاد والدین مون می اندازه که هم چین بی ربط هم نیست. اگه ریشة کلمه را هم بررسی کنیم می بینیم ولی ، والدین ، اولیاء ، ولایت ، تولی و … همه هم خانواده و تقریباً هم معنای هم هستند . اما ولایت یعنی چه ؟

ولایت یعنی سرسپردگی به ولی، یعنی اطاعت امر ولی . وقتی ولی یعنی صاحب اختیار . ولایت یعنی این که شما اختیارت را بدست این ولی بدی و از اون اطاعت کنی . حالا که معنی ولایت رو پیدا کردیم ببینیم آیا همه این ولایت را پذیرفته اند یا نه ؟ و هر کس به ولی خودش چگونه نگاه می کند .بهتر اینه که اول ولایت پذیری را از منظر فرزندان بررسی کنیم .مثلاً بچه ای که ولایت پدر را پذیرفته خوب ، مجبوره هر امری ، هر قانونی ، هر دستوری که پدر تو خانه می ده گوش کنه … ساعت ۹بخواب ، مسواک بزن ، حمام برو ، وسایلت را جمع کن ، تختت را مرتب کن ، این غذا را بخور ، آن غذا را نخور از این ساعت تا این بازی کن و … و خوب این که خیلی سخته همش باید حرف گوش کنی و اطاعت کنی.

«انما ولیکم الله و رسوله و الذین آمنوا الذین یقیمون الصلاه و یؤتون الزکوه و هم راکعون .»

دومین اقدام پیامبر بر فراز منبر بیعت بود و پس از آن سه روز در غدیر مردم با امیرالمؤمنین  علیه السلام دست می دادند و به صورت عملی بیعت می کردند و زنان هم با دست گذاشتن در تشت آبی که پرده ای میان این تشت آویخته بود و در آن سوی پرده امیرالمؤمنین دست در آب می گذاشتند با حضرت بیعت کردند. اما گفتم که اعلام این ولایت و این بیعت فقط مال روز غدیر حجه الوداع نبود. دعوت رسول الله و دین ایشان جهانی بود حضرت خطبه شان برای همة مردم جهان و اعصار بود چرا که می فرمودند همة حاضران به غایبان بگویند و پدران به فرزندانشان و آنها هم به فرزندانشان تا آخر زمان این سفارش را برسانند پس ما هم که امروز این جا جمع شده ایم باید ولایت امیرالمؤمنین علیه السلام را قبول بکنیم و با آن حضرت بیعت انجام دهیم. حالا یک راهکار عملی می دهیم برای همه کسانی که این سؤال برایشان پیش آمده که چگونه می توان با ولایت حضرت زندگی کرد و واگذاری اراده و اختیار و میل به او یعنی چه ؟

وقتی که خدای متعال حضرت آدم علیه السلام  را آفرید دستور داد ملائکه به او سجده کنند، همه سجده کردند الا ابلیس که ابا کرد. ابلیس گفت: خدایا تو این سجده را از من نخواه به جای آن تو را عبادتی می کنم که هزار سال طول بکشد. ولی عبادت خدا در اطاعت اوست خدای متعال امر به این سجده کرد نه آن عبادتی که خود شیطان دوست داردما باید آنچه وظیفة ماست در راه عبادت خدا انجام دهیم.و سعی کنیم این فقره از زیارت آل یس را که می خوانیم عمل کنیم “و المعروف ما امرتم به و المنکر ما نهیتم عنه”.

و در الدّر المنثور از ابی عبیده از ضمره و عطیه روایت کرده که هر دو گفتند که پیغمبر(ص) فرمود: آخر قرآن از جهت نزول، مائده است و از ابی میسره نیز همین مضمون را نقل کرده است. مکان و زمان و شأن نزول آیه بنا به نقل کثیری از علماء «اسباب النزول» و مفسّرین، این آیه کریمه در غدیر خم در روز هجدهم ذى الحجّة در شأن امیر المؤمنین علی(ع) نازل شده است.از جمله واحدی در «اسباب النزول» ( اسباب النزول، ‌صفحه 150) به سند خویش از ابی سعید خدری روایت کرده است که گفت: این آیه یَا أیَّها الرَّسُولُ ... روز غدیر خم در شأن علی بن ابی طالب علیه‌السّلام نازل شد.

سیوطی در جلد دوم الدرّ المنثور صفحه 289 از ابن ابی حاتم، ابن مردویه و ابن عساکر از ابی سعید آنچه را واحدی از او روایت کرده است و از ابن مردویه از ابن مسعود نقل کرده است که گفت: ما در عهد رسول الله(ص) این آیه را به این نحو قرائت می‌کردیم: یا ایَّها الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أنْزِلَ إلَیکَ مِنْ رَبِّکَ انّ عَلیاً مَولى المُؤمِنینَ وَ إنْ لَمْ تَفْعَل .. ؛ و در الغدیر از سی نفر از علما و بزرگان محدّثان اهل سنّت نقل کرده است که همه در کتاب‌های خود نزول آیه را در غدیر خم در تبلیغ ولایت علی(ع)روایت نموده‌اند.

*مفاد و هدف آیه

هر کس آنچه را به آن اشاره شد، یعنی مکان و زمان نزول سوره مائده و آیه کریمه و واقعه تاریخی و متواتر غدیر خم و ابلاغ ولایت علی(ع) با آن اهمیت و تأکید و تشریفات فراموش‌نشدنی را ملاحظه کند و در مضمون آیه و جمله‌های آن دقت نماید تصدیق خواهد کرد که آنچه به نزول آن در این آیه اشاره شده غیر از ولایت علی(ع) چیز دیگری نبوده و موضوع دیگری که نزول چنین آیه‌ای با این تأکید و تهدید در مورد آن مناسب باشد در سال حجة الوداع و در غدیر خم در 18 ذى الحجة در بین نبوده است و با قطع نظر از گفته‌های مفسرّان معلوم می‌شود که پیغمبر صلی‌الله علیه و آله و سلّم به تبلیغ امری مهم و بزرگ مأموریت یافته که از ارکان مهم دعوت آن حضرت بوده است و در سال حجة الوداع قرب ارتحال پیغمبر (ص) غیر از امر خلافت و ولایت، موضوعی که این همه تأکید نسبت به آن مناسب باشد پیدا نخواهیم کرد.

اگر نزول آیه در آغاز بعثت و پیش از هجرت یا اوایل آن بود که دشمنان پیغمبر(ص) در نهایت کوشش و قدرت ظاهری با آن حضرت به مبارزه برخاسته بودند و تمام یا اکثر احکام تبلیغ نشده بود جا داشت کسی بگوید این آیه راجع به اصل دعوت و رسالت و قیام به امر نبوّت و یا ابلاغ احکام عمده و مهم دین است، اما در سال حجّة الوداع که احکام، تبلیغ شده و پیغمبر با کمال استقامت و شجاعت همه وظایف رسالت را به انجام رسانده و رسم بت‌پرستی و شرک را از بین برده و در تمام شبه جزیره عربستان بت‌ها را سرنگون کرده و درهم شکسته و زمینه فتوحات آینده را برای دین خدا فراهم ساخته و نیرومندترین دشمنان آن حضرت در برابر احکام و قوانین اسلام تسلیم شده و اسلحه بر زمین گذاشته‌اند و توحید و پرستش خدای یگانه همه‌جا رایج و نماز، روزه، حج، جهاد، زکات، سایر فرایض و واجبات، محرّمات و حدود، تبلیغ و اجرا شده و مسلمین در خطرناک‌ترین جنگ‌ها شرکت کرده و جان و مال خود را نثار راه اطاعت از خدا و پیغمبر نموده بودند غیر از امر ولایت و خلافت، موضوعی نمانده بود که پیغمبر مأمور به تبلیغ آن شود و اهمیت آن به‌قدری باشد که عدم تبلیغ و نرساندن آن به مردم مساوی با عدم تبلیغ تمام احکام باشد.

از جمله وَ إنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَه استفاده می‌شود که به استثنای موردی که این آیه بدان اشاره دارد پیغمبر کل رسالت خدا را تبلیغ کرده و (ما)ی موصول اشاره به موردی خاص است و اگر ولایت بر عموم ما انزل الیه داشته باشد، معنایش بی‌لطافت و دور از منطق معجز بیان قرآن خواهد شد، زیرا بنابراین، مفاد آیه این می‌شود که بلّغ رسالتک و ان لم تفعل فما بلّغت رسالته و حاصل اینکه سیاق این جمله دلیل بر این است که آیه در پایان ابلاغ رسالات الهی نازل شده و مربوط به موضوع ویژه‌ای است و از جمله «وَ اللّهُ یعْصِمُکَ مِنَ النّاسِ» استفاده می‌شود موضوعی که آن حضرت مأمور به تبلیغ آن شده موضوعی بوده که تبلیغ آن معرض کارشکنی‌ها، مخالفت مردم مغرض و تحریکات و سوء قصد به جان گرامی و نفس نفیس آن حضرت بوده است و بدیهی است که در آن‌وقت موضوعی که معرض مخالفت و بروز سوء نیت منافقان و منحرفان باشد غیر از مسأله خلافت چیز دیگری نبوده است.

ما فرمان تو را که از جانب خداوند دربارة علی ابن ابیطالب و امامان از فرزندانشان به ما رساندی اطاعت می کنیم و به آن راضی هستیم و با قلب و جان و زبان و دستمان با تو در این مدعا بیعت می کنیم. عهد و پیمانی در این باره برای ایشان از ما ، از قلبها و جانها و زبانها و ضمایر و دستانمان گرفته شد هر کس به دستش توانست وگرنه با زبانش بدان اقرار کرده است.معمول فضایل و مصائبی که از امیرالمؤمنین به ما رسیده اهل سنت هم به آن معترفند پس چگونه حضرت را کنار گذاشتند گفتیم که در شخص نتوانستند شبهه بیاورند ولی در معنای کلمه مولی شبهه کردند و آن را دوست و دوستدار معنی کردند.

فرازهایی از خطبة گرانقدر غدیر :

ای مردم ، جبرئیل سه مرتبه بر من فرود آمد ، ضمن ابلاغ سلام حق مرا فرمود که خداوند می فرماید تا من در این مکان توقف نمایم و در میان شما بپاخیزم و به سیاه و سفید شما اعلام کنم، که علی بن ابی طالب وصی و جانشین و پیشوای شما بعد از من است . مقام و منزلت او برای من بسان مقام و منزلت هارون نسبت به موسی است با این تفاوت که بعد از من پیامبری نیست و او ولی و صاحب امر شماست، بعد از خدا و رسولش .

پس بدانید ای مردم به درستی که خداوند علی را بر شما ولی و صاحب امر قرار داد و فرمانبری از او را بر مهاجرین و انصار و پیروان مهاجر و انصار که راه نیکی را بپیمایند و بر اهل شهرها و روستاها حاضر و غایب ، عجم و عرب ، آزاد و بنده ، کوچک و بزرگ ، سفید و سیاه واجب ساخت و هم چنین بر هر موحد و خداپرستی حکم او جایز و قول او نافذ و امر او لازم الاتباع است . کسی که او را مخالفت کند مورد لعن است و کسی که به راه او رود و او را تصدیق کند مورد رحمت حق است و کسی که از او شنوایی داشته و فرمان از او برد زیر چترِ غُفران و آمرزش حق قرار می گیرد.

ای مردم این آخر مقامی است که در این مکان ایستاده و با شما سخن می گویم ،پس بشنوید و فرمان برید و منقاد امر پروردگارتان باشید. به درستی که خدای عزوجل پروردگار شما و صاحب اختیار شما و معبود شماست ؛و بعد از او محمد – صلی الله علیه و آله و سلم – که الآن در جمع شما ایستاده و با شما صحبت می کند ولی و سرپرست شما است و در پس او به فرمان خدا علی ولی و امام شماست .

ای مردم با روی گرداندن از علی خود را در گمراهی گرفتار نکنید . از علی فاصله نگیرید و از ولایت و امامت او سرباز نزنید ، … او معلم و آموزگار شماست ،زیرا کسی که من مولای او هستم علی مولای اوست .آگاه باشید کسی را توان چیرگی و تسلط بر او را ندارد . آگاه باشید او ولی خدا در زمین و حکم و فرمان او، حکم و فرمان خداوند است .ای مردم هر کس که از خدا و رسول و علی و ائمه معصومین فرمان برد ،به تحقیق که به فوزی عظیم نائل آمده است .

ای مردم سبقت گیرندگان به بیعت و ولایت علی و شناختن او به عنوان امیرالمؤمنین رستگارانند و در بهشت از نعمتهای الهی بهره مند خواهند گشت .اینک ما با امیرمؤمنان بیعت می کنیم و خدا را بر این بیعت شاهد می گیریم و به جهت ارزانی داشتن این نعمت نعمتها و اتمِ نعمتها او را شکرگزاریم .

اَلسَّلامُ عَلَیکَ یا اَمیرَالمؤمِنینَ، وَ سَیِّدِ الوَصِیّینَ، وَ وارِثَ عِلمِ النَّبِیّینَ، وَ وَلِیَّ رَبِّ العالَمینَ، وَ مَولایَ وَ مَولَی المؤمِنینَ، وَ رَحمَهُ اللهِ وَ بَرَکاتُهُ ؛أشهَدُ شَهادَهَ حَقٍّ، وَ اُقسِمُ بِاللهِ قَسَمَ صِدقٍ، أنَّ مُحَمّدَاً وَ الَهُ صَلَواتُ اللهِ عَلَیهِم ساداتُ الخَلقِ، وَ أَنَکَ مَولایَ وَ مَولَی المؤمِنینَ، وَ أَنَکَ عَبدُ اللهِ وَ وَلیُّهُ وَ اَخُو الرَّسُولِ وَ وَصِیُّهُ وَ وارِثُهُ ،وُ اَشهَدُ أَنَکَ ما اَقدَمتَ وَ لا اَحجَمتَ، وَ لانَطَقتَ، وَ لا اَمسَکتَ؛ اِلّا بِاَمرٍ مِنَ اللهِ وَ رَسُولِهِ،اَللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ، وَ خاتَم النَبِیّینَ، وَ عَلی عَلیِّ سَیِّدِ الوَصِیّینَ، وَ آلِهِ الطّاهِرینَ، وَ اجعَلنا بِهِم مُتَمَسِّکینَ، وَ بِوِلایَتِهِم مِنَ الفائِزینَ الأمِنینَ الَّذینَ لا خَوفٌ عَلَیهِم وَ لا هُم یَحزَنُونَ.

با همه این مقدمات و زمینه سازیها در آن جمعیت کثیر در آن وقت ظهر طی خطبة سه ساعته فقط می خواسته بفرماید که هر کس من را دوست دارد پس این علی را دوست بدارد؟ آیا پیامبر فقط جانشین سی ساله بعد از خود را معرفی فرمودند؟جواب هیچ یک از دو سؤال بالا مثبت نیست. مولا یعنی سرپرست، گرداننده.ولی، یعنی کسی که انسان بگردد به گرداندنش. کسی که انسان اختیارش را به او واگذارد و در مقابل او هیچ اراده و اختیاری نداشته باشد. مثلاً اگر ما پدری داشته باشیم که مؤمن، تحصیلکرده، دانا ، مقتدر، آینده نگر، دوست، دلسوز و … باشد ما چقدر خود را و اختیار و اجازة خود را به این پدر واگذار می کنیم؟ همیشه نظر او را مقدم بر نظر خود می دانیم اگر بخواهیم به خانة دوستمان برویم جایی که خیلی دلمان می خواهد و خوش می گذرد، پدر بگوید نرو نمی رویم شاید حتی دلیلش را هم نخواهیم. لذا او ولی ماست مولای ماست. خود را در اختیار او گذاشته ایم. از امام صادق  علیه السلام  پرسیدند: منظور پیامبر  صلی الله علیه و آله و سلم  از کلامی که در روز غدیر دربارة علی علیه السلام  فرموده: من کنت مولاه فعلی مولاه چیست؟حضرت فرمود: به خدا قسم همین سؤال را از خود پیامبر پرسیدند و آن حضرت در پاسخ فرمود: خداوند مولای من است و بر من از خودم بیشتر اختیار دارد و با امر او امری و اختیاری نیست. و من مولای مؤمنین هستم و نسبت به آنان از خودشان بیشتر اختیار دارم و با امر من ایشان را امری و اختیاری نیست و هر کس من صاحب اختیار او هستم و با امر من او را اختیاری نیست علی بن ابیطالب مولای اوست و بر او از خودش بیشتر اختیار دارد و با امر او برایش امری و اختیاری نیست و تمام این جهان با همه نظم و خصوصیاتش گرداندنش به ولایت خدای متعال است.

انسان آرمانی اسلام در آینه غدیر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه سوم آبان 1392 |

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله اعلام کرده بود این آخرین حج اوست و می خواهد روش صحیح حج را به مردم یاد داده، تمام آداب حج را اجرا نماید. مسلمانان بسیاری برای درک آخرین حج فرستاده خدا عازم حج گردیدند و حال پس از اتمام حج راهی سرزمینهای خود بودند. برخی حاجیان از آبگیر[1] «خم» رد شده بودند و گروهی آرام آرام به آنجا نزدیک می شدند. منطقه «خم» مانند تقاطعی بود که راهها در آنجا از هم جدا می شد. ناگاه پیک های رسول خدا صلی الله علیه و آله، حاجیانِ از «خم» عبور کرده را فراخواندند تا به آن باز گردند.

رسول الله صلی الله علیه و آله دستور داد همه صبر کنند تا آنان که عقب تر هستند نیز برسند. سپس بر منبر گونه ای، که از جهاز شتران درست شده بود، بالا رفت. آن روز به قدری گرم بود که مردم ناچار شدند عباهای خود را زیر پا پهن کنند تا پاهاشان از شدت حرارت نسوزد.[2] در این هنگام بود  که همه حاجیان دیدند پیامبر خدا صلی الله علیه و آله  کسی را بالای جهاز شتران در کنار خود آورد، دستش را بلند کرد و شروع به خطبه خواندن نمود:«حمد مخصوص خدایی است که... علمش همه چیز را در بر گرفته است... رازهای درون آدمی را فهمیده... هیچ امر مخفی، برای او پنهان نبوده و مشتبه نمی شود. آن خدایی که به همه چیز احاطه داشته، بر همه چیز غلبه، در همه چیز قوت و بر همه کار قدرت دارد... شکننده ی هر ستمکارِ خیره سر و نابود کننده ی هر شیطنت پیشه ی شورش‌گر است... در آشکار و نهان و در سختی و آسایش حمدش می کنم.... به فرمانش گوش داده، آن را اطاعت کرده، به هر چه  راضیش کند مبادرت ورزیده و تسلیم قضای او هستم... آنچه را بر من وحی کرده ادا می کنم از بیم آنکه اگر ادا ننمایم عذابی کوبنده مرا فرا گیرد که هیچ کس نتواند نجاتم دهد... زیرا خدا به من اعلام کرد که اگر آنچه را بر من فرستاده ابلاغ نکنم اصلا رسالت او را ابلاغ نکرده ام و البته او خود نگهداری مرا برایم ضمانت کرده است و  او خدای کافیت کننده و کریم است. خداوند به من وحی نمود: «بسم اللَّه الرحمن الرحیم یا أیُّها الرسولُ بَلِّغْ ما أنزِلَ إلَیكَ مِن ربِّك‏ و إن لَم تَفعَلْ فَما بَلَّغتَ رِسالَتَه و اللَّهُ یَعصِمُكَ مِن الناسِ‏»...[3]

هر چند به اعتقاد شیعه نصب امام علی بن ابی طالب علیه السلام توسط پیامبر گرامی اسلام برای حکومت و خلافت بلافاصله ی بعد از خود، امری است که در واقعه غدیر خم و در جای جای خطبه رسول اکرم صلی الله علیه و آله در آن روز[4] به صورتی آشکار نمایان است، اما «غدیر یك مسأله‏ى اسلامى است؛ یك مسأله‏ى فقط شیعى نیست. در تاریخ اسلام، پیامبر اكرم صلی الله علیه و آله  یك روز سخنى بر زبان رانده و عملى انجام داده است كه این سخن و این عمل، از ابعاد گوناگون داراى درس و معناست.... مضمون حدیث غدیر، فقط مسأله‏ى نصب آن حضرت به خلافت نیست؛ مضامین دیگرى هم دارد كه همه‏ى مسلمانان مى‏توانند از آن بهره ببرند».[5]

پیغمبر صلی الله علیه و آله ، در قضیه‏ى غدیر، كسى را در مقابل چشم مسلمانان و دیدگان تاریخ قرار دادند كه از ارزشهاى اسلامى، به طور كامل برخوردار بودند؛این اقدام رسول خدا صلی الله علیه و آله بیان کننده آن است که شخصیت مطلوب اسلام، شخصیتی است با ویژگیهای امام علی علیه السلام یکی از آن مواردی که اختصاص به شیعه نداشته و برای همه مسلمانان قابل استفاده است این است که در ماجرای عظیم غدیر خم، رسول خدا صلی الله علیه و آله ، امام علی بن ابی طالب علیه السلام را به تمام مسلمانان طول تاریخ و بلکه به جامعه بشریت معرفی کرده است. کاری که نبی مکرم اسلام در طول زندگی خود برای هیچ کس دیگر انجام نداد. «پیغمبر صلی الله علیه و آله، در قضیه‏ى غدیر، كسى را در مقابل چشم مسلمانان و دیدگان تاریخ قرار دادند كه از ارزشهاى اسلامى، به طور كامل برخوردار بودند؛ یك انسان مۆمن، داراى حد اعلاى تقوا و پرهیزكارى، فداكار در راه دین، بى‏رغبت نسبت به مطامع دنیوى، تجربه شده و امتحان داده در همه‏ى میدانهاى اسلامى».[6] این اقدام رسول خدا صلی الله علیه و آله بیان کننده آن است که شخصیت مطلوب اسلام، شخصیتی است با ویژگیهای امام علی علیه السلام.هر چند خدا ترسی، فداکاری و علم امام علی بن ابی طالب علیه السلام فوق آن است که در توصیف کتابها آید اما بیان چند نمونه می تواند روزنه ای باشد به سوی انسان آرمانی اسلام که رسول الله صلی الله علیه و آله در غدیر خم به بشریت معرفی نمود.

خداترسیِ فردی و اجتماعی

مراعات شدید امام علی علیه السلام در مورد بیت المال از سویی و احوال غریب آن جناب در مناجات با خدای متعال از سوی دیگر  هر دو بیانگر خداترسی شدید آن جناب چه در امور فردی و چه در امور اجتماعی است.روزی عبدالله بن جعفر[7] در محضر امام علی علیه السلام از شدت تنگ‌دستی گلایه کرده، از امام تقاضا می کند دستوری صادر نماید تا از بیت المال به او کمک کنند. امام به عبدالله می گوید: «به خدا سوگند چیزی برای تو ندارم مگر اینکه به عمویت دستور دهی که برایت دزدی کند.[8]».[9]

شبیه این ماجرا برای عقیل برادر بزرگتر امام نیز اتفاق افتاد. امام در پاسخ به درخواست عقیل که در وضع بسیار بد اقتصادی به سر می برد فرمود تا روز جمعه در نماز جمعه حاضر شود. پس از اتمام نماز امام رو به عقیل کرد و گفت: «نظرت در مورد کسی که به همه این مردم خیانت کند چیست؟» عقیل پاسخ داد: «چنین کسی چه انسان بدی خواهد بود». امام فرمود: «این در حالی است که تو به من می گویی به اینها خیانت کرده، از بیت المال به تو بدهم!»[10]

بر بلندای بندگی

این سخت گیری در برابر درخواست برادر و برادر زاده از امیری که از آنسوی مصر تا افغانستان دامنه قلمرو حکومتش را تشکیل می دهد نشان از خوف عمیق او از خداست.امام باقر علیه السلام روزی پدرش را مشغول عبادت می بیند. شدت عبادت با پدر چنان کرده که رنگ مبارکش زرد شده، چشمانش از شدت گریه چرکین گشته، بینی اش از کثرت سجده زخم شده و پاهایش به دلیل زیاد ایستادن در نماز ورم نموده بود. امام باقر علیه السلام می فرماید: چون پدر را در این حال دیدم نتوانستم جلوی گریه خود را بگیرم. بعد از مدتی پدر به من نگاهی کرده فرمود یکی از کتابهایی که در آن از عبادتهای علی علیه السلام چیزی نوشته بود برایش ببرم. چون کتاب را برایش بردم اندکی از آن را خواند و سپس با حالی اندوهگین و منزجر کتاب را رها نموده، فرمود: «چه کسی می تواند مانند علی عبادت کند!!»[11]

پروانه ای بر گرد شمع نبوت

ماجرای لیلة المبیت و آنچه در جنگ احد اتفاق افتاد دو نمونه از صدها نمونه فداکاری امام علی بن ابی طالب علیه السلام در راه اسلام است. پس از آنکه قریش تصمیم به قتل رسول خدا صلی الله علیه و آله گرفتند جبرئیل بر آن جناب نازل شد و او را از تصمیم آنها مطلع کرد. پیامبر صلی الله علیه و آله که قصد ترک مکه را داشت از امام علی علیه السلام خواست تا در رختخوابش بخوابد تا قریش که شب با شمشیرهای آماده خانه را محاصره می کنند با دیدن رختخواب گمان کنند رسول خدا صلی الله علیه و آله در آن خوابیده است. امیرالمۆمنین علیه السلام این خواسته رسول خدا صلی الله علیه و آله را اجابت نمود و در دامن خطر رفت تا جان ایشان در امان باشد.[12]

حضرت علی علیه السلام در تمام جنگهایی که رسول خدا صلی الله علیه و آله در آنها بود حاضر شد.[13] در جنگ احد آنگاه که جنگ دشوار شد دندان رسول خدا صلی الله علیه و آله شکسته شد و بسیاری از مسلمانان آن حضرت را رها کرده فرار کردند در حالی که پیامبر صلی الله علیه و آله آنان را صدا می زد، امام علی علیه السلام چون پروانه ای گرد شمع رسول خدا صلی الله علیه و آله گردید و از جان ایشان دفاع نمود. این صحنه به قدری دشوار بود که شمشیر امام علی علیه السلام شکست و امام نود زخم برداشت.[14] فداکاری و شجاعت امام در این صحنه آنقدر بود که جبرئیل پس از مشاهده این ماجرا ندا داد: «لا سیف الا ذوالفقار و لا فتی الا علی».[15]

باب علم رسول

در باب علم امام علی علیه السلام مطالب بسیاری نقل شده است. ذکر چند مورد از آنچه در کتب اهل سنت آمده است نشان می دهد آن تابلوی بلندی که رسول خدا صلی الله علیه و آله در روز غدیر نصب نمود، اختصاصی به شیعه ندارد و همه می توانند از آن استفاده کنند.غدیر یك مسأله‏ى اسلامى است؛ یك مسأله‏ى فقط شیعى نیست... مضمون حدیث غدیر، فقط مسأله‏ى نصب آن حضرت به خلافت نیست؛ مضامین دیگرى هم دارد كه همه‏ى مسلمانان مى‏توانند از آن بهره ببرنددر منابع اهل سنت آمده است که رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: «من شهر علمم و علی درب آن است هر کس علم می خواهد از درب آن وارد شود».[16]

عبدالرحمن بن ابی لیلی می گوید عمر بن خطاب گفت: «علی در امر قضاوت از همه ما آگاه تر بود».[17]

سعید بن مسیب نیز می گوید: «همیشه عمر از مشکلی که برای حلّش علی نباشد به خدا پناه میبرد».[18]

ضحاک بن مزاحم از ابن عباس نقل می کند که گفت:«به خدا سوگند نُه دهم علم به علی داده شده است و البته در یک دهم باقی نیز علی با بقیه مردم شریک است».[19]

آنگاه که خبر شهادت امام علی علیه السلام به معاویه رسید، او گفت: «فقه و علم با مرگ علی رفتند».[20]

عبد الملک بن ابی سلیمان می گوید: از عطاء پرسیدم: آیا در اصحاب محمد از علی عالمتر هم بود؟ او جواب داد: نه![21]

عَلَم هدایت در سر راه بشریت

اینها تنها قطره هایی ناچیز در برابر اقیانوس فضایل کسی است که تمام مسلمانان می توانند با افتخار خود را پیرو دینی بدانند که او هم پیروش بود. امام علی علیه السلام تنها  کسی است که رسول مکرم اسلام صلی الله علیه و آله در اجتماعی هفتاد هزار نفری او را به عنوان عَلَمی در سر راه بشریت قرار داد تا هر که خواست راه هدایت را پیدا کند راهنمایی آشکار داشته باشد. با چنین نگاهی به روز غدیر، به آسانی، «غدیر» عید تمام مسلمانان خواهد بود حتی اگر آن جنبه از غدیر که شیعه به آن اعتقاد داشته، و در ماجرای غدیر نیز کاملا روشن است، مورد پذیرش سایر مسلمانان قرار نگیرد.

پی نوشت:

 [1] - غدیر به معنای آبگیر و برکه است. غدیر خم یعنی آبگیری که در منطقه خم قرار داشته است. با گذشت زمان روز نصب امیر المۆمنین علیه السلام به حکومت با همین نام مشهور گردید.

 [2] - این در حالی است که عربهای حجاز به گرما عادت داشتند.

 [3] - الإحتجاج، ج‏1،ص 58 و59.

 [4] - برای مشاهده ی کل خطبه ر.ک: الإحتجاج (الطبرسی)،ج‏1،ص55 به بعد و تفسیر الصافی،ج‏2،ص56 و الیقین باختصاص مولانا علی بإمرة المۆمنین،ص346 و بحار الأنوار،ج‏37،ص204 و تفسیر كنز الدقائق و بحر الغرائب،ج‏4،ص174.

 [5] - بیانات مقام معظم رهبری در اجتماع بزرگ زائران و مجاوران حضرت رضا علیه السلام در مشهد مقدّس‏ 06/ 01/ 1379.

 [6] - بیانات مقام معظم رهبری در دیدار مسئولان و كارگزاران نظام، به مناسبت عید غدیر خم  30/ 03/ 1371.

 [7] - عبدالله فرزند جعفر بن ابی طالب است. جعفر برادر امام علی علیه السلام است که در رکاب رسول خدا صلی الله علیه و آله شهید شد و رسول الله صلی الله علیه و آله لقب جعفر طیار را به او داد.

 [8] - منظور حضرت آن است که اگر از بیت المال به تو سهم بیشتری بدهم، حق سایر مسلمانان را ضایع کرده ام و این کار دزدی است!

 [9] - الغارات (ط - القدیمة) ؛ ج‏1 ؛ ص43.

 [10] - همان؛ ج‏2 ؛ ص379.

 [11] - الإرشاد فی معرفة حجج الله على العباد، ج‏2، ص: 142.

 [12] - این ماجرا علاوه بر کتب شیعی در کتب اهل سنت نیز به طرق مختلف آمده است. به عنوان نمونه ابن اثیر در اثر مشهور خود اسد الغابه با چهار سند این  ماجرا را نقل میکند: ر.ک: أسدالغابة،ج‏3،ص:592 و600 .

 [13] - به جز جنگ تبوک که خود پیامبر به ایشان دستور داد در مدینه بماند: الاستیعاب،ج‏3،ص:1096 و أسدالغابة،ج‏3،ص:588.

 [14] - تفسیر القمی، ج‏1، ص: 116.

 [15] - الإرشاد فی معرفة حجج الله على العباد، ج‏1، ص: 84.

 [16] - الاستیعاب،ج‏3،ص:1102 و أسدالغابة،ج‏3،ص:597.

 [17] - همان.

 [18] - «عن سعید بن المسیّب، قال: كان عمر یتعوّذ باللَّه من معضلة لیس لها أبو حسن». عبارت «کان یتعوذ» دلالت بر تکرار و استمرار دارد. همان، صص1102و1103.

 [19] - همان، ص1104.

 [20] - همان، ص1108.

 [21] - أسدالغابة،ج‏3،ص:597.

تفسیر سیمای حضرت امیر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه سوم آبان 1392 |

پیامبر اکرم (صل الله علیه و آله) فرمود: کسی که بعد از من بر سر خلافت با علی(ع) بجنگد کافری است که با خدا و رسولش به جنگ برخواسته است و کسی که در علی شک داشته باشد کافر است . (بحارالانوار,ج21,ص83,-ج29,ص155)

آنچه خوبان همه دارند علی(ع) تنها دارد .برکه در برکه، آواز بلند علوی‌ات طنین‌انداز شد، آسمان‌ها، کوه‌ها، دره‌ها، بیشه‌ها و درختان،تمام‌قد به احترام قامت هاشمی‌ات ایستادند، تاریخ، ثانیه‌های بی‌رمقش را به یاد می‌آورد.آفتاب لحظه‌ای ایستاد، همه دیدند که به احترام تو، لحظه‌ای خورشید روی نتابید تا همه ببینند،نور تو از آفتاب بیشتر است؛ صدای تپش قلب‌ها حتی ریگ‌های بی‌خیال آن بیابان تفتیده را مجبور کرد،سرکی بکشند تا ببینند چه خبر است، پنجره‌های نداشته بیابان، باز شده بودند، کویر گوش شده بود تا بشنودهر آن‌چه باید می‌شنید، رفتگان برگشتند، کاش رفتگان تاریخ هم برمی‌گشتند تا دوباره ببینند ….

فرشتگان، دوشادوش هم، آماده هلهله بودند، شاید جبرییل را هنگام ابلاغ پیام خداوند دیده بودندو پیام نورانی پیامبر را؛ محمد (ص) با هر نَفَسش، پیام خدا را مرور می‌کرد.برکه، خوشحال از حضور ناب یک عشق، موج، ‌موج، بوسه برای ابر‌ها می‌فرستاد تا ابرها ببارندو عشق خداوند را بوسه‌باران کنند.غدیر، این برکه تنهایی، این جغرافیای تنهایی علی (ع)و فاطمه(س)، امروز مملو از جمعیت بود.

باید به جستجوی تو بیایم، تو را بیابم، تو را بشناسم، نهج البلاغه را می‏ گشایم. درست از صفحه اول. از سطر اوّل. از آغاز اولین کلمات، تو را می‏ بینم و صدایت را می‏ شنوم، گاهی در هیبت یک بنده، که عجز و ناتوانی‏اش را فریاد می‏ کشد، آن لحظه که لب می‏ گشاید و «شهادت به یگانگی بی‏ابزار آن معبود مطلق می‏دهد، شهادتی که خلوصش از آزمایش‏ها گذشته و حقیقت نامش در دل و جان نشسته»

تو را، واژه واژه می ‏خوانم و می‏ بینم و می‏ شناسم، تو را که در بلندای تاریخ، در شمایل یک دادخواه بی نظیر، با شمشیر برنده کلامت نفس‏ها را می‏بری و سینه‏ ها را از حسرت و پشیمانی، لبریز می‏کنی. آن لحظه‏ای که فریاد می‏کشی که «هان ای مردم! به خدا سوگند، آن شخص، جامه خلافت را به تن کرد و او خود قطعاً می‏دانست که موقعیت من نسبت به خلافت، موقعیت مرکز آسیاب به آسیاب است که به دور آن می‏چرخد»

و گاهی اندوهت پارا فراتر می‏ گذارد و تو را در هیبت یک عاشق ناگزیر می‏ بینم که تنها به عشق حضرت دوست، تلخی‏ های دنیا را هم چون حلاوتی دلنشین می‏ پذیرد.برای دیدن اندازه اصلی عکس لطفا بر روی آن کلیک کنید.آن گاه که می‏ گدازی و می‏ سوزی که «سوگند به خدایی که دانه را شکافت و روح را آفرید! اگر گروهی برای یاری من آماده نبود و رحمت خداوندی با وجود یاران بر من تمام نمی‏ شد و پیمان الهی با دانایان درباره عدم تحمل پرخوری ستمکار و گرسنگی ستمدیده نبود، مهار این زمامداری را به دوشش می ‏انداختم»

نهج البلاغه را ورق می‏زنم... قلبم به درد می‏ آید، واژه‏ ها ضجّه می‏زنند، بزرگی و مظلومی تو را...

هر کلمه، پتکی است که بر فرق بی خیالی هایم فرود می ‏آید، با هر واژه، عظمت تو برایم مجسّم می ‏شود... تو، ایستاده ‏ای؛ هم چون پدری مهربان و دلسوز و باران یکریز مهربانی هایت را بر سر این مردم ناسپاس فرو می‏ریزی. می‏باری و می‏باری... «که من نگهبانیِ شما را در راه‏ های حق که در میان جاده‏ های ضلالت کشیده شده است، به عهده گرفته‏ ام، شما ای مردم! به وسیله ما دودمان محمّد «ص» از تاریکی‏ های جهل و فساد رها شده‏ اید و راه هدایت را در پیش گرفته اید و گام بر فراز اعتلا نهاده‏ اید، شب‏های تیره و تار جاهلیّت را به وسیله ارشادهای ما پشت سرگذاشته‏ اید تا فروغ بامداد اسلام، بر عقول و دل‏های شما تابیدن گرفت»

اشک‏ هایم، قطره قطره فرو می ‏ریزند. مگر یک انسان چه قدر عظمت دارد! ای امیری که کوچه‏ های کوفه را نیمه شب‏ها با انبان آذوقه ‏ای بردوش، معطّر می‏ کردی و بیداری را در جانشان می ‏ریختی، امیری که نیمه شب‏ها در سکوت نخلستان، چونان انسان مارگزیده‏ ای از خوف خداوند می‏ گریستی و دنیا را در سه نوبت بدرود می‏گفتی!

ای امیری که با آن دست‏ها، دست هایی که افلاک، آرزوی بوسیدنش را داشتند، لقمه بر دهان پیرمرد نابینا می‏ گذاشتی!

ای امیری که صورت بر تنور بیوه زن می‏ گرفتی!

یا علی «ع»! تو کیستی که عدالت هم از عدل تو به حیرت آمده؟

واژه به واژه تو را می‏ جویم، خود را به امواج کلمات می‏ سپارم، به دریای نهج البلاغه.

با هر خبری، در نهایت بزرگی ات فرو می‏روم و با هر مدّی در وسعت شکوهت غرق می‏ شوم.

ایستاده ‏ای؛ محکم و پابرجا و استواری، از شانه‏ هایت سرازیر است.

آه، علی! تو هم چنان در وسط پرگار هستی ایستاده‏ای و همچنان آفرینش، بر مدارت، پروانه وار می‏ چرخد. تو دوباره و هزار باره، بی هیچ تکراری متولد می‏ شوی.برای تو هرگز پایانی وجود ندارد.

تو فراتر از ذهن روزگاری تو با هیچ زبانی تفسیر نخواهی شد.

نامه ای به غدیریون
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه سوم آبان 1392 |
 
 

خداوند آیه اكمال دین و اتمام نعمت را بنا بر محكم ترین روایات كتب شیعه و سنّى، و اقرار هزاران دانشمند و اهل علم، و خداوندان درایت و روایت به همین خاطر نازل كرد، كه مردمان تا روز قیامت بدانند دیندارى بدون قبول ولایت و سرپرستى و دلالت و راهنمایى امام على علیه السلام، كارى ناقص و ناتمام بوده، و این گونه دیندارى مورد رضاى حق نیست، و دین بدون امام على علیه السلام قدرت این را ندارد كه صاحبش را به رضایت و جنّت خدا برساند.آرى در ایمان و اخلاق و عمل هر انسانى، جلوه دادن ولایت و بصیرت و امامت و هدایت امام على علیه السلام واجب است، كه درخت دیندارى و عبادت، و شجره حیات بدون ولایت امیرالمۆمنین على علیه السّلام در دنیا و آخرت میوه نمى‏دهد.(1)

اهمیت ولایت مولا

در اهمیت ولایت داشتن ایشان همین بس که همه انسانها بخاطر این موضوع در روز قیامت بازخواست خواهندشد. شیخ صدوق به اسناد خود روایت کرده است که رسول خدا صلی الله علیه وآله فرمود: در این آیه شریفه‏: «وَ قِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْۆُلُونَ»،‏ مقصود، سۆال از ولایت‏ امام على‏ علیه السّلام است.(2)

رسول خدا صلی الله علیه وآله فرمود: ولایت‏ على‏ بن ابى طالب، ولایت خداست.(3)

دعایی از ولیّ برای ولایت

‏ سلیم مى‏گوید: به امیرالمۆمنین علیه السّلام عرض كردم: از خداوند بخواه تا مرا در دنیا و آخرت از اولیاى تو قرار دهد؟ فرمود: خداوندا، او را از آنان قرار ده.سپس حضرت رو به من كرد و فرمود: آیا به تو بیاموزم چیزى كه از پیامبر صلى اللَّه علیه و آله شنیده‏ام كه به سلمان و ابوذر و مقداد آموخت؟ عرض كردم: بلى، یا امیر المۆمنین. فرمود:هر صبح و شام ده مرتبه بگو: «اللّهمّ ابعثنى على الایمان بك و التّصدیق بمحمّد رسولك و الولایة لعلىّ بن ابى طالب و الایتمام بالأئمّة من آل محمّد، فإنّى قد رضیت بذلك یا ربّ»، یعنى: «خداوندا، مرا با ایمان به خودت و تصدیق پیامبرت محمد و ولایت‏ على‏ بن ابى طالب و اقتدا به امامان از آل محمد مبعوث فرما. اى پروردگار، من به این عقیده راضى هستم».

عرض كردم: یا امیر المۆمنین، سلمان و ابوذر و مقداد این دعا را برایم نقل كردند، و از هنگامى كه از ایشان شنیده‏ام آن را ترك نكرده‏ام. فرمود: تا زنده هستى آن را ترك مكن.(4)

خداوند براى انسان مۆمن كه به ربوبیت خدا و نبوّت رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله و ولایت و امامت حضرت على علیه السّلام اقرار كند و واجبات الهى را نیز انجام دهد تعهّد فرموده است كه او را در جوار قرب خود جاى دهد و او را از این مقام باز ندارد

موجب طهارت قلب‏

سلیم مى‏گوید: از مقداد پرسیدم و گفتم: خدا تو را رحمت كند، بهترین مطلبى كه درباره على بن ابى طالب علیه السّلام از پیامبر صلى اللَّه علیه و آله شنیده‏اى برایم نقل كن.گفت: از پیامبر صلى اللَّه علیه و آله شنیدم كه مى‏فرمود: « هر كس از جن و انس كه خدا بخواهد قلب او را پاك گرداند ولایت على بن ابى طالب را به او مى‏شناساند، و هر كس كه خدا بخواهد بر قلب او پرده بكشد معرفت على بن ابى طالب را درباره او امساك مى‏كند.»(5)

ایمان، ثمره ولایت

حضرت ابى جعفر علیه السلام درباره قول خداى تعالى (16- سوره 82) «و اگر بر آن روش‏ استوار شوند، آبى فراوانشان نوشانیم» فرمود: یعنى اگر بر ولایت‏ على‏ بن ابى طالب امیر مۆمنان و اوصیاء از فرزندان او استوار شوند و اطاعت آنها را در امر و نهیشان بپذیرند «آب فراوانى به آنها نوشانیم» یعنى ایمان را در دلشان جایگزین كنیم و مقصود از «طریقه روش» ایمان به ولایت على و جانشینان اوست.(6)

قرب الهی حاصل ولایت و عمل

مفضّل بن عمر از امام صادق علیه السّلام روایت كرده است: خداوند بلند مرتبه براى انسان مۆمن امرى را تعهّد فرموده است. گوید كه از آن حضرت پرسیدم: آن امر كدام است؟! فرمود: خداوند براى انسان مۆمن كه به ربوبیت خدا و نبوّت رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله و ولایت و امامت حضرت على علیه السّلام اقرار كند و واجبات الهى را نیز انجام دهد تعهّد فرموده است كه او را در جوار قرب خود جاى دهد و او را از این مقام باز ندارد.

گوید عرض كردم كه: بخدا سوگند این منزلت و مقامى است كه همانند آن بر آدمى (متصوّر) نبوده و نخواهد بود. و حضرت در ادامه سخنان خود فرمودند: كمى عمل كنید تا فراوان لذّت ببرید.(7)

در ایمان و اخلاق و عمل هر انسانى، جلوه دادن ولایت و بصیرت و امامت و هدایت امام على علیه السلام واجب است، كه درخت دیندارى و عبادت، و شجره حیات بدون ولایت امیرالمۆمنین على علیه السّلام در دنیا و آخرت میوه نمى‏دهد

در امان از عذاب

پیغمبر صلّى اللَّه علیه و آله از جبرئیل از میكائیل از اسرافیل از لوح از قلم گفته است كه خداى تبارك و تعالى می فرماید: ولایت على بن ابى طالب حصن من است و هر كه در حصن من در آید از دوزخ من در امان است.(8)

امام كاظم از پدرش امام صادق و او از پدرش امام باقر و او از پدرش امام سجّاد و او از پدرش امام حسین علیهم السّلام روایت نموده كه فرمود: چون خداى گرامى و بزرگ موسى بن عمران علیه السّلام را آفرید با او در طور سینا سخن گفت؛ پس آنگاه بر زمین نگاهى افكند و از پرتو رخسارش عقیق را آفرید، سپس فرمود: به ذات خویش سوگند خورده‏ام كه دستى را كه عقیق در آن است در صورتى كه ولایت‏ على‏ علیه السّلام را بپذیرد عذاب نكنم.(9)

مردن در راه خدا‏

جابر گوید: از حضرت باقر علیه السّلام پرسیدم درباره تفسیر این آیه در فرموده خداى عزّ و جلّ: «وَ لَئِنْ قُتِلْتُمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَوْ مُتُّمْ‏» (و اگر در راه خدا كشته شوید، یا بمیرید ... آل عمران 3: 157) فرمود: آیا تو میدانى راه خدا كدام است؟

گوید: عرض كردم؛ نه به خدا قسم، مگر آنكه آن را از شما بشنوم، فرمود: راه خدا و «سبیل اللَّه» علىّ علیه السّلام و فرزندان او مى‏باشند، كسى كه در راه ولایت او كشته شود، در راه خدا مقتول گردیده و هر كس كه در ولایت‏ على‏ علیه السّلام بمیرد در راه خدا جان داده است.(10)

نتایج نپذیرفتن ولایت علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام

همانگونه که بر اساس روایات پذیرفتن ولایت امیرالمۆمنین علی علیه السّلام دارای ثمرات و نتایج بسیاری است که موجب سعادت انسان خواهد شد. در مقابل نپذیرفتن ولایت حضرت نیز دارای عواقب شوم در دنیا و آخرت است. در این مقاله تنها چند نمونه از نتایج، اما مهمترین نتایج پذیرا نبودن ولایت آمده است.

گمراه شده از راه حق

ابوبصیر از حضرت صادق علیه السّلام نقل كرد كه در تفسیر آیه‏ «فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِی ضَلالٍ مُبِینٍ‏»؛ فرمود: اى گروهى كه تكذیب كردید موقعى كه امر پروردگار را در مورد ولایت‏ علی‏ و ائمه علیهم السّلام بعد از او به شما رساندم خواهید فهمید چه كسی در گمراهى‏ آشكار است. چنین نازل گردید و در آیه‏ «إِنْ تَلْوُوا أَوْ تُعْرِضُوا» فرمود: اگر تغییر دهید جریان را و برگردید از آنچه مأموریت دارید «فَإِنَّ اللَّهَ كانَ بِما تَعْمَلُونَ خَبِیراً»؛ خداوند به آنچه انجام مى‏دهید مطلع است.(11)

بی بصیرتی

عن ابن عبّاس فی قول اللّه تعالى: «و من أعرض عن ذكری فإنّ له معیشة ضنكا، و نحشره یوم القیامة أعمى»، أنّ من ترك ولایة علیّ أعماه اللّه و اصمّه.جبرئیل بر پیغمبر صلى اللَّه علیه و آله نازل شد و گفت اى محمد! خدایت سلام می رساند و می فرماید: من هفت آسمان و آنچه در آنهاست آفریدم و هفت زمین و آنچه بر آنها است و جایى عظیمتر از ركن و مقام نیافریدم و اگر بنده‏اى در آنجا مرا بخواند از روزى كه آسمانها و زمینها را آفریدم و منكر ولایت‏ على‏ مرا ملاقات‏ كند او را به رو در سقر اندازم.(12)

از امام رضا علیه السلام نقل شده که فرموده اند: خداوند، كسانى كه ولایت‏ علىّ‏ بن أبى طالب علیه السّلام را قبول ندارند به افراد نابینا تشبیه نموده است‏.زیرا گفتار پیامبر صلى اللَّه علیه و آله بر آنها سنگین و دشوار مى‏آمد و نمى‏توانستند به آن سخنان گوش فرا دهند.(13)

من تو را به پیامبرى اختیار كردم و على را به ولایت تو. پس هر كس ولایت‏ على‏ را قبول نكند، نمى‏خواهد داخل بهشت بشود. چون به بهشت داخل نمى‏شوند مگر دوستداران على. و آن بهشت حتى براى انبیاء حرام است مگر این كه قبلا شما و على و فاطمه و عترت على داخل شوند و شیعه آنها داخل شوند، بعد هم انبیاء داخل مى‏شوند. حضرت فرمود: من از شنیدن این كلمات به خداوند سجده كردم

عدم عبور از صراط

در روایاتی که در کتب اسلامی چه شیعی و چه سایر فرق آمده است: گذر از صراط جز براى كسى كه نامه ولایت على علیه السّلام را در دست دارد ممكن نیست.این روایت را ابن مغازلى در المناقب به تفصیل آورده است (ص 242)، حموینى در الفرائد، میزان الاعتدال ج 1 ص 28، ینابیع المودة، ص 111، لسان المیزان، ج 1، ص 44 و 51 و 75، كنوز الحقائق، ص 51 طبع بولاق، تاریخ بغداد، ج 10، ص 356.(14)

به عنوان نمونه: از عبداللَّه بن أنس نقل شده است كه گفت: رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله فرمود: هنگامى كه قیامت پدید آید و پل صراط بر جهنّم نصب گردد كسى نمى‏تواند بر آن بگذرد، مگر سندى كه بر ولایت‏ على‏ علیه السّلام دلالت كند را به همراه داشته باشد.(15)

عدم قبولی اعمال

مرازم از امام صادق علیه السّلام روایت كند كه رسول خدا صلى اللَّه علیه و آله فرمود: چه مى‏شود گروههائى از امّت مرا كه چون نام ابراهیم و آل ابراهیم نزد آنان برده شود دلهایشان شاد و چهره‏هایشان از سرور روشن مى‏شود، ولى همین كه نام من و اهل بیتم برده مى‏شود دلهایشان بیزار و رمیده، و چهره‏هایشان در هم و گرفته مى‏گردد؟! به آن كس كه مرا به حق به پیامبرى برانگیخته سوگند اگر مردى با عمل هفتاد پیامبر، خدا را دیدار كند و ولایت اولى الامر از ما اهل بیت را نداشته باشد خداوند هیچ توبه و فدیه و كار نیكى را از وى نخواهد پذیرفت.(16)

خروج از حقیقت ایمان

حقیقت ایمان به این است که انسان هر آنچه خداوند فرمان داده است را قبول کند؛ یکی از فرمان های خداوند درباره ولایت امام علی علیه السلام است. پس هر کس ولایت آن حضرت را نپذیرد در واقع حق ایمان را ادا نکرده است.یحیى بن علىّ از ابان بن تغلب نقل مى‏كند، از جعفر بن محمد علیهماالسّلام شنیدم، فرمود:«ما آن ریسمان محكمى هستیم كه خداوند متعال در قرآن فرمود: «وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعاً» تمسّك به ولایت‏ على‏ بن ابى طالب علیه السّلام تمسّك به برّ و نیكى است، هر بنده‏اى كه تمسك به ولایت‏ على‏ علیه السّلام كند، مۆمن است. و هر كسى ولایت او را ترك كند، در حقیقت ایمان را ترك كرده است. و خارج از دایره ایمان شده است‏.»

وعده ورود به جهنم

ابى جعفر الباقر علیه السّلام از پدر و او از جدش نقل كرده است كه رسول اللَّه صلى اللَّه علیه و آله فرمود:من سرّه (من اراد) ان یجوز على الصّراط كالرّیح العاصف و یلج الجنّة بغیر حساب فلیتولّ ولیّى و وصیّی و صاحبى و خلیفتى على اهلى علىّ بن ابى طالب علیه السّلام و من اراد ان یلج النّار ...

هر كسى مشتاق است كه از پل صراط مثل باد تند پاییزى بگذرد و خود را بدون حساب به بهشت جاویدان برساند، ولایت ولىّ و وصىّ و مصاحب و خلیفه من، على بن ابى طالب علیه السّلام را بپذیرد و بر دل بسپارد. و هر كسى مى‏خواهد در آتش جهنّم سرنگون شود، ولایت‏ على‏ بن ابى طالب علیه السّلام را رها كند.به عزّت و جلال پروردگارم سوگند، على علیه السّلام باب اللَّه است، هیچ كسى وارد نمى‏شود، مگر از آن باب، و او صراط مستقیم است، على علیه السّلام آن كسى است كه خداوند، در روز قیامت از ولایت او سۆال خواهد كرد.(17)

جبرئیل بر پیغمبر صلى اللَّه علیه و آله نازل شد و گفت اى محمد! خدایت سلام می رساند و می فرماید: من هفت آسمان و آنچه در آنهاست آفریدم و هفت زمین و آنچه بر آنها است و جایى عظیمتر از ركن و مقام نیافریدم و اگر بنده‏اى در آنجا مرا بخواند از روزى كه آسمانها و زمینها را آفریدم و منكر ولایت‏ على‏ مرا ملاقات‏ كند او را به رو در سقر اندازم

عدم دخول در بهشت

از رسول خدا صلى اللَّه علیه و آله نقل كرده كه حضرت فرمود: وقتى كه من در شب معراج به آسمانها رفتم و به مقام قرب رسیدم، خداوند مرا صدا زد:اى محمد، من به ذات خودم قسم مى‏خورم، من خدایى هستم كه غیر از من خدایى نیست. من همه امت تو را داخل بهشت مى‏كنم مگر كسى كه خودش نخواهد داخل بهشت بشود.من عرض كردم: خداوندا، چه كسى نمى‏خواهد داخل بهشت بشود؟

خطاب آمد: من تو را به پیامبرى اختیار كردم و على را به ولایت تو. پس هر كس ولایت‏ على‏ را قبول نكند، نمى‏خواهد داخل بهشت بشود. چون به بهشت داخل نمى‏شوند مگر دوستداران على. و آن بهشت حتى براى انبیاء حرام است مگر این كه قبلا شما و على و فاطمه و عترت على داخل شوند و شیعه آنها داخل شوند، بعد هم انبیاء داخل مى‏شوند. حضرت فرمود: من از شنیدن این كلمات به خداوند سجده كردم.بعد هم خداوند به من فرمود: اى محمد، بدرستى كه على بعد از تو خلیفه و جانشین است و قومى از امت تو با او مخالفت مى‏كنند و بدانند كه بهشت بر كسانى كه با على مخالفت كنند و با وى دشمنى نمایند، حرام است‏.(18)

 

 

پی نوشت:

1) محمد بن حسین، شریف الرضی / انصاریان، حسین، نهج البلاغه / ترجمه انصاریان، 1جلد، پیام آزادى - تهران، چاپ: دوم، 1386 ش، ص25.

2) ابن بابویه، محمد بن على - آقا نجفى اصفهانى، محمد تقى، عیون أخبار الرضا علیه السلام / ترجمه آقا نجفى، 2جلد، انتشارات علمیه اسلامیه - تهران، چاپ: اول، بى تا، ج‏2 ؛ ص296.

3) ابن بابویه، محمد بن على - كمره اى، محمد باقر، الأمالی (للصدوق) / ترجمه كمره‏اى، 1جلد، كتابچى - تهران، چاپ: ششم، 1376ش، ص 32.

4) هلالى، سلیم بن قیس - انصارى زنجانى خوئینى، اسماعیل، أسرار آل محمد علیهم السلام / ترجمه كتاب سلیم بن قیس هلال