» غدیر، فریادی یه بلندای تاریخ
» باورداشت مهدویت در خطبه غدیر
» روز غدیر، روز ارزش‌هاست
» «غدیرشناسی» نقطه اوج امام شناسی
» غدیر یک مکتب است
» غدير متعلق به تمام اعصار است
» غدیر؛ تداوم رسالت انبیا در آینه ولایت
» غدیر خم، قطعه‌ای از بهشت
» غدیر بیانگر رابطه نورانی ثقل اصغر با ثقل اکبر
» واقعۀ غدیر، ندای حقانیت شیعه در اعصار مختلف بشری
درباره ما

چون شاخ گلی که خم شود پیش نسیم *** از دوست سلامی و ز ما تسلیمی
مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست
دل سرگشته ما غیر تورا ذاکر نیست
زاهد ظاهر پرست از حال ما آگاه نیست
در حقما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست
'كلام جاودانه ى ''نهج البلاغه''، جوششى است از سرچشمه ى بى انقطاع الهى، كه به ''امر رب'' خود مى جوشد. این كلام، تقریر دوباره اى است از حقایق تجسم یافته ''قرآن كریم''، و از علوم ''وحى محمدى'' و شناختهاى قرآنى و تعالیم اسلامى
اللهم عجل لولیک الفرج و النصر و اجعلنی من اعوانه و انصاره سلام كاربر گرامي ** قدمتان گلباران **وخوش اومديد لازم بذكر است اين وبلاگ در راستاي فرمايشات مقام معظم رهبري برآنست تاجامعترين مطالب درباره هر موضوع مطرح شده رادريك مقاله گردآوري كرده وبراي دانلوددر اختيار شما سروران گرامي قرار دهدتا شما بزرگواران با نهايت صرفه جويي در وقت بهترين استفاده راببريد
یكی از مسایل دردناك كه هرگز نمی‎توان انكار نمود، مسئله مهجوریت نهج البلاغه در میان امت اسلامی و حتی شیعیان آن حضرت است، گر چه به بركت نظام اسلامی نهج البلاغه نیز همانند بسیاری از معارف مهجور الهی به تدریج از مهجوریت رهایی یافته، اما این واقعیت تلخ هرگز قابل انكار نیست كه نهج‎البلاغه مهجور است همان‎طور كه امیرمۆمنان، مظلوم بلكه مهجور بود.
'سخن على علیه السلام براى او وسیله بوده، نه هدف، او نمى خواسته است به این وسیله یك اثر هنرى و یا یك شاهكار ادبى از خود باقى گذارد، بالاتر از همه اینكه سخنش كلیت دارد و محدود به زمان و مكان و افراد معین نیست. مخاطب او انسان است، و به همین جهت، نه مرز مى شناسد و نه زمان... نهج البلاغه از همه جهات متاثر از قرآن و در حقیقت فرزند قرآن است.'

به اميد ظهور آقا امام زمان***اللهم عجل لوليك الفرج***** ازوقتتان نهايت استفاده را ببريد
پیوندهای روزانه
دیگر امکانات
شبکه وبلاگی استان کردستان
روزشمار غدیر
شبکه وبلاگی استان کردستان
تا همیشه غدیر
پیوندهای وبگاه
آرشیو مطالب
موضوعات مطالب
برچسب‌ها
» نماز (3), » ذکر (3), » آرامش (2), » خدا (2), » بهجت (1),
غدیر، فریادی یه بلندای تاریخ
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه بیستم مهر 1393 |


نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را

http://www.jahadi.ir/images/stories/titr-1/farhangi/034_ghadir-yaeni-tadovom-velayat/015--ghadir.jpg

معنای غدیر لغت نامه نمی خواهد! غدیر ما از متن قرآن است و قرآن در غدیر معرفی شده است.اسلام پوسته ای داردو هسته ای ، بی شک غدیر هسته ی اسلام است. یعنی اسلام بی غدیر پوسته ای است بی مغزو بی هسته! باظاهری خشک و خالی، جسمی بی جان، جنگ جویی بی سلاح ، گوینده ای جمود و گنگ وخانه ای بی پی و بنیان! غدیر یعنی اختصاص ولایت به محمد و علی و فاطمه و حسن و حسین و یازده امام علیهم السّلام از فرزندانشان. معرفت به مقام چهارده معصوم علیهم السّلام ، درک معنای غدیر در عمیق ترین گونه ی آن است.غدیر اعتقادی است که ولایت همه ی خلایق را به دست «او» می داند غدیر بیعت با ولی است آنچنانکه گوش فرادهی به آنچه مولایت می پسندد.غدیر هر آن چیزی است که از سکوت علی باید نهیب آن را شنید.غدیر درد دل شیعه ازپس دلسوختگی تاریخ و انتخابیست که بر سر آن شیعه می آموزد منتظر بماند.

آنچه که بر سیمای غدیر، رنگ جاودانگی می‌زند، نزول 2 آیه از قرآن‌کریم، یکی آیه 67 سوره مائده و دیگری آیه 3 سوره مائده در ارتباط با این رویداد بزرگ است که بر طبق نظر مفسران نام‌آور شیعه و سنی، شأن نزول این آیات، مربوط به واقعه غدیر خم می‌باشد. واقعه غدیر یکی از مهمترین وقایع تاریخ پرفراز و نشیب اسلام است که در بین عامه مسلمانان، واقعه‌ای پذیرفته شده و قطعی تلقی می‌گردد. در میان علمای اهل تسنن از قرن دوم تا قرن سیزدهم، 360 تن، حدیث غدیر را در آثار خویش نقل نموده‌اند که 3 تن از صاحبان صحاح سته (صحاح ششگانه) و دو تن از پیشوایان فقهی اهل تسنن نیز در شمار این بزرگان جای دارند.

واقعه غدیر از عظمت و ضرورت ولایت و ریشه ‏ای بودن این مسئله خبر می‏دهد.  غدیر خم منافقان را فلج کرد و مانع اجرای نقشه‏ ها و توطئه‏ های شیطانی‏شان شد. آنچه می‏توانست همه نقشه‏ های منافقان را یکجا خنثی و اسلام را در چنان برهه حساسی حفظ کند، تعیین جانشین پیامبر و اعلان رسمی آن بود، چنان که حضرت زهرا(س) در این‏ باره می‏فرمایند: «پیامبر در روز غدیر، عقد ولایت را برای علی علیه السلام محکم کرد».«غدیر» عصاره و نتیجه خلقت و چکیده تمام ادیان الهی و خلاصه مکتب وحی و واقعه ‏ای به بلندای تاریخ است  غدیر ثمره نبوت و میوه رسالت است غدیر تعیین کننده خط‏ مشی مسلمانان تا آخرین روز دنیاست. غدير دريايى از معارف است غدیر ماجرایی سرنوشت‏ ساز است که «خطبه غدیر» شاخص‏ترین و زنده ‏ترین سند آن است.


غدیر، یک کلمه نیست، یک برکه نیست؛ اگر چه آبگیر است ولی یک دریاست؛ رمزوتقدیریست بین خدا ی قدیرو انسان. غدیر شاهراه وقطب نمای دقیق اسلام ومسلمان اصیل و واقعی است. غدیرمعیار ومیزان ومحکی است  جهت تشخیص مقدار خلوص طلای تسلیم و رضا ! با غدیر می توان سلمان و ابوذر  را از طلحه وزبیر خوب شناخت. غدیر شاه بیت غزل معرفت است.زیبا، منطقی، خوش فرم وآهنگین. آهنگ غدیر را کسی خوب می فهمد که اسلامش ادعایی نباشد و مسلمانی اش رنگ مصلحتی نگیرد و برای آب و  نان  بر سر این خوان  گسترده  ننشیند. آهنگ  غدیر ، زیبا ترین آهنگ های هستی است. نغمه ای دلنشین، فرح بخش، و روح افزاست. با این آهنگ می توان به سر چشمه های هماهنگ و نجوا های شیرین عوالم بالا چنگ انداخت، چنگی با ساز های کوک شده ی معنوی برای درک پرتو های پر جاذبه ی آن سویی! غدیر مغز است ، جان است و همه چیز انسان است.در غدیر ، وقتی پیامبر(ص) دست علی (ع) رو در مقابل چشم هزاران مسلمان بالا برد ، علی میدونست که :

غدیر یعنی آغاز مظلومیت ها،یعنی آغاز از جلو دست دادن و از پشت خنجر زدن هاغدیر یعنی مدینه و فدک و کوچه های بنی هاشم،یعنی صورت کبود یک مادر، یعنی پهلوی شکسته؛غدیر یعنی دست های بسته یک مردیعنی گریه های شبانه یک زن وتشییع شبانه پیکر مادر.

غدیر یعنی فزت و رب الکعبه یعنی تنهاترین سرداررشید اسلام تا بی نهایت صبر می کندغدیر یعنی امتثال امر دوست در وادی عشق ولی و تجلی گاه ولایت مولا در امتداد رسالت حبیب الله غدیر یعنی جوشش چشمه زلال نبوت در قالب امامت غدیر یعنی طلوع خورشید ولایت و امامت از دامان رسالت ؛غدیر یعنی اتمام ماموریت نبی ( صلی الله و علیه و اله) با ابلاغ ولایت علی (علیه السلام)غدیر یعنی  تبر بت شکن ابراهیم خلیل الله بر دوش پرشکوه علی مولا و امتداد خورشید عالم تاب بعثت که در زمان و مکان جاریست .غدیر یعنی طلوع نورانی حقیقت دین در بستر حرکت سیاسی عصرها و نسل هاغدیر یعنی مناره بلند نور در فرا راه گمگشتگان و متحیران در کوره راه هاغدیر یعنی خروشان رود نجات انسان ها از سرچشمه حرا یعنی تداوم جریان نبوت در ولایت حضرت من کنت مولاه ...غدیر یعنی تجلی حکومت نمونه صالحان در شایسته ترین شیوه اعلاغدیر یعنی حساس ترین فراز تاریخ برای تکامل انسان هاغدیر یعنی  ادامه بعثت در سیر تکاملی عاشورا تا ظهور آخرین قائم حق حضرت مهدی والا.

غدیر یعنى خروش خاموش محسن علیه السلام در پشت در.و فدا شدن به دست بى وفایان؛غدیر یعنى ریسمان بر گردن امیرالمؤمنین علیه السلام؛غدیر یعنى صبر امام مجتبى علیه السلام؛غدیر یعنى لب هاى تشنه ى كنار فرات؛غدیر یعنى آفتاب بر نیزه؛غدیر یعنى ناله ى سوزان زین العابدین علیه السلام؛غدیر یعنى شكوفایى علم به دست امام باقر علیه السلام؛غدیر یعنى مذهب جعفرى..و كرسى درس آسمانى امام جعفر صادق علیه السلام؛غدیر یعنى موسى بن جعفر علیه السلام و زندان بغداد؛غدیر یعنى جلال خداوندى در امام هشتم علیه السلام؛غدیر یعنى امامت در هفت سالگى جواد الائمة علیه السلام؛غدیر یعنى جامعه ى كبیره ى امام هادى علیه السلام؛غدیر یعنى خانه نشینى امام عسكرى علیه السلامو غدیر یعنى مهدى عجل الله تعالى فرجه الشریف.

غدیر نشان دادن خورشید به گرفتاران ظلمت است عصاره و نتیجه آفرینش و چکیده تمام ادیان الهی و خلاصه مکتب وحی است. غدیر، تنهایک  واقعه‌ای تاریخی نیست؛ بلکه اساس دین است.غدیر، ثمره نبوت ؛میوه و تعیین خط مشی مسلمانان تا آخرین روز دنیاست.غدیر، مجموعه وقایعی سرنوشت ساز و خطبه آن، قانون نامه زیربناییِ اسلام است که چکیده آن، جمله «مَنْ کُنْتُ مَوْلاه فهذا عَلیٌ مَوْلاه» می‌باشد.غدیر یعنی  الیوم اکملت لکم دینکم ولی الدین، یعنی آیه تطهیرغدیر یعنی حدیث ثقلین غدیر یعنی کشتی نجات در اقیانوس گمراهی غدیر یعنی دربند شدن شیاطین غدیر یعنی معرفی صراط مستقیم و چراغ راه هدایت یعنى سر سپردن به همه ى خوبیها.

غدیر، تنها برکه‌ای میان مکه و مدینه نیست، اقیانوسی است که انتها ندارد، ازل را به ابد پیوند داده و تشنگان هدایت را، نه در زمان خویش، تا انتهای بشریت سیراب کرده است. غدیر یک روز نیست، وسعتش به بلندای یک تاریخ است؛ تاریخی که بساط باطل را یکسره در هم پیچیده و حق را برافراشته ساخته.  غدیر برهه‌ای از زمان نیست که تمام شود و چیزی نماند! نقطه درنگ تاریخ است که اراده خدا در آن تجلی کرده. بی‌منتها و جاودانه.
غدیر، تنها یک راه هدایت نیست، صراط مستقیمی است که همه راه‌های هدایت بدان ختم می‌شود. صراط گمگشتگان، هر که در آن قرار گیرد تا ابد در جاده‌های گمراهی گرفتار نخواهد شد.غدیر؛ روز انتصاب رسمی ولی الله و ادامه خط رسالت است در مسیر امامت؛ غدیر آمده است تا امت پیامبر از این پس نام زیبای «امام» را صریح و قاطعانه بر زبان جاری کنند.پیش از غدیر «ولایت» در غبار زمان گم شده بود، غدیر آمد تا فرصت امتداد ولایت با آرمان بشریت باشد. غدیر آمد تا دیگر کسی در فتنه‌های زمانه راه را به بیراهه نرود. غدیر به عنوان بزرگ‌ترین حادثه بعد از بعثت نبی مکرم، نقطه آغاز مرحله سوم انقلاب نبوی، یعنی مرحله استمرار و توسعه انقلاب نبوی به شمار می‏رود. اسلام بدون غدير فقط يك نام است وبا غدير معنا مي يابد و اين يك شعار نيست بلكه در عمل ثابت شده است كه بدون امامت ، اسلام راستين با پيامهاي تعالي بخش آن هيچگاه به ما نمي رسيد.

غدير يك فرهنگ است كه بايد فراگير شود غدير يادآوري پاسداري از دين خداست ، غدير معرفي حضرت علي (ع) به عنوان عصاره تمامي ارزشهاي عالم است ، غدير آغاز امامت است ، غدير دل سپردن و دوست داشتن اهل بيت پيامبر و كتاب خدا قرآن است كه در حديث ثقلين است ، غدير حفظ دين خدا ، اسلام در هر شرايط و پاي بندي به آن توسط تمامي مسلمانان است و در نهايت غدير احياء دوباره اسلام و پيام آور نعمت بزرگ امامت و ولايت است.

غدیر یعنی پیدایش نهری از نور در کویر تفتیده ظلمت ها و تاریکی هاوظهور ساحل سیمگون از پگاه امید در شامگاه  سیاه جهل و نادانی هاغدیر یعنی فریاد فرشته رهایی در روزگار مشحون از تحیر و سرگشتگی مردم از فریب و نیرنگ ها یعنی نجابت بشریت گرفتار در هفت خوان دسائس و طلسم وسوسه هاغدیریعنى فرسایش ظلم و جاهلیت..یعنى ستودن سپیده ى عالم.یعنی ،‌بارش رحمت خدا واستمرار راه انبیاء.

http://mahmoudzadeh.persiangig.com/aks/156308.jpg

غدیر یعنی ، راه رهایی از کفر و شرک یعنی ز بند کن آزاد و خود بند مساز غدیر یعنى موج دریاها و زلال چشمه ى انسانیت وسعادت بشریت  غدیر یعنى هزار برگ زیبا در نهال سبز ولایت. یعنی معرفی یک ترازو برای زندگی  غدیر روزى است كه آفتاب تیغه ى نورانیش را بر ساحل دلها كشید؛و گل محبت شكفت.غدیر یعنى آخرین پیامِ آخرین پیامبر حماسه ساز؛غدیر یعنی کسانی که عقب مانده اند برسند وکسانی که جلو رفته اند برگردند.وهمگام با ولایت حرکت کنند.غدیر، یک تاریخ است؛تاریخى که ابتدایش مدینه است،میانش کربلا و انتهایش ظهور.

خوشا به حال غدیریان، آنان که تمام ذهن و زبان و انگیزه و جانشان از غدیر می جوشد و می گوید و می بوید! و بدا به حال غدیر گریزان خفاش صفت! آنان که از روی خباثت و حسادت، این  گوهر یک دانه ی مسلمانی را پس زدند و برای ازبین بردن این ماه درخشنده ی اسلام، هر چه توان داشتند به کار بردند ولی به کوری چشمشان نه تنها کاری نکردند که باعث شدند ، درخشندگی اش روز به روز بیشتر  گردد!  

عید سعید غدیر خم به یقین بزرگ‌ترین عید رسمی اسلام و شریف‌ترین روز سال است، چرا که شجرة رسالت در این روز به بار نشست و میوة اسلام و بیست‌وسه سال جهاد رسالت به جامعه اسلامی ارزانی شد،و همانگونه که رسول حقیقت و مصداق اتَمّ و اکمل همة پیامبران و دین آن‌هاست، ولایت نیز جوهر و تمام و ثمرة دین نبی‌اکرم(ص) است.مفهوم غدیر، یعنی تداوم ولایت الله و ولایت رسول با ولایت مؤمنان. طبیعی است فرد افضل و سیدالمسلمین و امیرالمؤمنین و یعسوب الدین و قائد غرّ المحجلین است که باید این عنوان را احراز کند تا اسلام منحرف نشود و آن همه خسارت وارد نشود.ثمره شیرین این رخداد عظیم ولایت پذیریست.


ولايت پذيري يعني: ناديده گرفتن هر كس كه در مقابل مولا و ولي امر است، با هر سابقه و جايگاه و ادعا و مريد و هياهووتحمل عدالت علي(ع) ولو برادر و يا نزديكترين افراد به او باشي.ولايت پذيري يعني: شناخت فتنه، هر چند اين فتنه به بزرگي (جمل) باشد و سران آن به بزرگي و سابقه ي طلحه و زبير و عايشه، همسر رسول خدا(ص).یعنی درك شرايط علي(ع) درامان دادن به عايشه و فهم دليل حفظ حرمت همسر پيامبر(ص)،توسط علي(ع) ،حتي پس از ارتكاب فتنه ي بزرگ جمل. ولايت پذيري يعني: تشخيص قرآن ناطق از قرآن هاي بر سر نيزه. يعني برگشتن مالك با دستور علي(ع) از نزديكي خيمه ي معاويه و ناتمام گذاشتن كار، بدون چون و چرا

• ولايت پذيري يعني: شناخت خوارج از مسلمانان واقعي و فريب نخوردن از جلوه و تعبد و تظاهر و پيشاني هاي پينه بسته. يعني تحمل كنايه هاي مسلمان نماها و شمشير كشيدن با علي(ع) در هنگامه ي نهروان و ايستادگي در مقابل مسلمان نماهاي دروغين. يعني تحمل سختي ، اطاعت مطلق از مولا، فهم شرايط و نگفتن چون و چرا در امر مولا.

به‌هرحال یکی از الزامات ولایت‌پذیری که در زمان حیات پیامبر اعظم نیز بسیار پررنگ می‌نمود موضوع مقاومت و ایستادگی جریان حق در برابر جبهه باطل بود. مثلا خود علی علیه‌السلام بارها در راه دفاع از حریم ولایت نبوی ایستادگی کرد و در این مسیر شهره عام و خاص شد؛ خوابیدن در جای پیامبر در لیله‌المبیت که 40 مرد شمشیر بدست برای کشتن پیامبر بر بالای سر او حاضر شدند یا رزم جانانه در جنگ احد که 80 ضربه را به جان خرید تا جان پیامبر حفظ شود و نبرد قهرمانانه با عمروبن عبدود در جنگ خندق که ضربت امیرالمومنین از عبادات جن و انس و ملائکه تا روز قیامت برتر شد، همگی حکایت از مردانگی و مقاومت بی‌نظیر علی‌علیه‌السلام در راه اسلام دارد.


بنابراین مقاومت و ایستادگی ویژگی بارز ولایتمداران و غدیریان است. به عبارتی نمی‌شود کسی ادعای ولایت‌پذیری علی علیه‌السلام را داشته باشد و درعین حال به مقلدان خود توصیه کند که در مجالس بزرگداشت غدیر حرفی از شهید و شهادت نزنند. یا جور در نمی‌آید که فردی یا گروهی شعار شیعه علی بودن سردهد ولی به محض مواجه با کوچک‌ترین تحریم و سختی بلافاصله پا پس کشیده و آواز سازش سردهد.از این منظر امروز دیگر بحث غدیر و ولایت‌پذیری مولای متقیان فقط به شیعیان و یا حتی مسلمانان محدود نمی‌شود بلکه تمام آزادیخواهان جهان دریافته‌اند که برای نیل به اهداف والای خویش باید مقاوم بوده و ایستادگی کنند.


عید غدیر مسیر و صراط مستقیم قرآنی را ترسیم می‌کند وعیدی است که خورشید هدایت برای تمامی زمان ها طلوع می کند و نشان می‌دهد که علی بن ابی طالب (ع) و راه ایشان، مسیر هدایت و صراط مستقیم هدایت قرآنی است و غیر از آن ضلالت و گمراهی است. عید غدیر، عیدی است که در آن تنها اندکی از عظمت علی بن ابی طالب (ع) بیان شده و آن عید، قطب نمای حقیقت اسلام و خورشید بی غروب هدایت انسان‌ها در آخرالزمان است. غدیر نماد اسلام ناب و زندگی پاک و حیات طیبه بر اساس نقشه الهی است. غدیر سه رکن دارد: 1:مکتب یعنی نقشه الهی که جامع و کاملش قرآن است 2: امام و پیشوای ربانی 3: یاران خدا و پیروان شایسته.  این سه رکن کنار هم باشد شجره طیبه ای را که قرآن فرموده تشکیل خواهند داد.

 نعمت امامت و ولایت با ارزش‌ترین گوهری است که خداوند بی‌همتا به همگان عطا فرموده‌ است و با تمسک به این حبل متین الهی و با پیروی از این شجره طیبه است که سعادت دنیا و خوش‌بختی اخری فراهم می‌گردد، زیرا در دنیای پر ظلمت و آکنده از ظلم ومکرو زور، تنها چراغی که روشن و تابندگی حقیقی و دائمی دارد سراج منیر عترت و انوار مشعشع علی‌(ع) و اولاد اوست که از زندگانی و رفتار و گفتار آن‌ها می‌توان ظرایف و دقایق ظریف ووزینی یافت.

غدیر یعنی حبل المتین استوار شیعه  یعنی فروغ دین نبوی یعنی عمل بدون ولايت که در این روز تثبيت و تقويت گردید و خیر العمل می باشد  مورد قبول واقع نمي‌شودغدیر روز صدور شناسنامه شیعه,نشان دهنده حاکمیت حکومت اسلامی است . ارزش غدیر برای آن است که با اقامه ولایت یعنی با رسیدن حکومت به دست صاحب حق، همه این مسائل حل می‌شود، همه انحرافات از بین می‌رود غدیر مهر طومار حج وچگونگی استفاده از حج است.


غدیر یاد آور عهد منو توست عهدی که سالهاست ما وپدران ما با همه ی وجود آن را پاس داشته ایم.غدیر داستان دیروز نیست چراغیست که امروزمان را می افزوید و ولایت ریسمان الهی است. که همیشه وهمه را به سوی خود فرا می خواند.آنکه به این ریسمان الهی در آویزد از دنیا بگسلد.وبی دلیل ولایت برسد.آستان هیچ کس جز خدا فرو نیاورد.هرکه حق را با علی و اولاد طاهرینش بشناسد.در میان قرائت های رنگ رنگ وپر فریب سرگردان نشود.آن که عهد شکنان غدیر را به خوبی بشناسد امروز نیز دست پر نیرنگ فرزندانشان را به یاری و بیعت در دست نگیرد.غدیر دریایی از باور و بصیرت در کویر حیرت و هامون زلالت است تا کام جان ها از آن سیراب شود.غدیر علی هنوز از چشمه ای لبریز تر از آب حیات و دریای مواج از کرامت ها و فضایل است.

غدیر یک کتاب مبین وسندی  مدون برای تداوم حفظ خط رسالت در جلوه ی امامت برای تشنگان چشمه ی زلال هدایت است.وبرای ره گم کردگان صراتی که به صرات پیامبر منتهی شود. اگر امت ها غدیر ها را پاس بدارندعاشوراها .مظلومیت و کربلای خون وشهادت پیش نمی آید.امت بی امام: راه بی علامت- شب بی چراغ کشتی بی نا خداوقضاوت خشکیده است.همه ما واقعه عاشورا را به عنوان پيروزي خون بر شمشير مي دانيم كه امام حسين (ع) با نثار خون خود و تمامي خانواده و ياران با وفايش و اسيري بردن خاندانش دين اسلام را احياء كرد و حيات مجددي بخشيد و آيا اين امر جز در سايه درس غدير انجام مي شد ؟ بنابراين يادآوري غدير در هر سال يعني اتصال به چشمه جوشان امامت وبهره گيري از ثمرات پر بركت آن است كه سعادت دنيوي و اخروي تمامي انسانهاي جهان را براي هميشه تاريخ به همراه خواهد داشت.

http://www.hammihan.com/users/status/original/HM-20134025213381709151382564677.242.gif

غدیر یعنی سیاست به همه مربوط است غدیر آمده است که بفهماند که سیاست به همه مربوط است، در هر عصری باید حکومتی باشد با سیاست، منتها سیاست عادلانه که بتواند به واسطه آن سیاست اقامه صلوه ًْکند، اقامه صوم کند، اقامه حج کند، اقامه همه معارف را بکند..(صحیفه امام؛ ج۲۰؛ ص۱۱۵ | جماران؛ ۲ شهریور ۱۳۶۵)


غدیر یک روح و محوری است که به مبانی فکری اسلام چهره ای جدی می بخشد و آن را به عنوان یک واقعیت باورمندانه در کانون فکر و اندیشه ما قرار می دهد. جریان غدیر نسبت به موقعیت تاریخی اش، یک واقعیت واضح و روشن برای تمام شیعیان و انسان های معتقد به اسلام و دین در میان مذاهب اسلامی است؛ در واقع هیچ کس حادثه و اصل ماجرای غدیر را انکار نکرده است بلکه برخی از جریان های انحرافی در میان برخی از مذاهب اسلامی به تحریف و تحلیل ماجرای غدیر پرداخته اند. اگر غدیر را از اسلام بگیریم، آن گاه اسلام دیگر نمی تواند به عنوان یک دین و مکتب جامع و تکمیل کنندۀ تمام بخش های زندگی انسان جلوه گری کند، در واقع این غدیر است که به عقاید فکری و اعتقادی ما از معاد، توحید، نبوت و قیامت روح می بخشد. غدیر همان جریانی است که امروز اسلام ناب را از اسلام آمریکایی جدا می کند. پیامبر اکرم(ص) در روز غدیر فرمودند ای مردم اگر حرف ما را گوش نکنید هلاک خواهید شد، ظهور داعش اثر بی توجهی به کلام پیامبر اعظم (ص) در روز غدیر است.

یکی از مهمترین پیام های غدیر این است که دین از سیاست جدا نیست. غدیر در واقع سنگ بنای حاکمیت دینی است و در نقطه مقابل در سقیفه بنای سکولاریسم شکل گرفت؛ غدیر این پیام را به انسانها داد که باید حکومت الهی شکل بگیرد تا دین در مسیر درست ادامه پیدا کند. اگر انسانها از ولایت دوری کنند، سرنوشت آنها با نظام سلطه و تکفیریها گره خواهد خورد و از حقیقت اسلام ناب بهره ای نخواهند برد. غدیر بشارت دهنده دولت اسلامی است غدیر در جهت تحقق حاکمیت دینی و اجرای عدالت است و با وجود مسئله غدیر انسانها از عدالت بهره خواند برد و انسانها به غدیر نیازمند هستند.  یکی از پیام های غدیر استکبارستیزی است و امت اسلامی در پرتو استکبارستیزی و مقابله با شیاطین و دشمنان می تواند عزت و هویت خود را تضمین کند.

انقلاب اسلامی ایران در ذات متاثر از غدیر است همان گونه که امام خمینی(ره) در وصیت نامه خود فرمود که نجات بشریت منوط به پیوند دو عنصر برنامه ساز یعنی قرآن و عنصر ساختار ساز یعنی ولایت است. هدف انقلاب پیوند دو عنصر قرآن و ولایت است؛ در حال حاضر هر قدر هم پیش می رویم سیاستمداران جهان به این نتیجه رسیده‌اند که تئوری جز این گفتمان در دنیا که سبب اقتدار مسلمانان بشود وجود ندارد خداوند متعال در روز غدیر نعمت تامه یعنی ولایت را به امت اعطا کرد که برخی آن را نپذیرفتند؛ باید بدانیم که خدا نعمت را در روز غدیر بر امت تمام کرد که مردم با قبول ولایت به این نعمت می‌رسند. عید غدیر روزی بود که خداوند از میان جهانیان برای هدایت بشر، یک ولی مؤمن را انتخاب کرد. باید غدیر را قدر بشناسیم و غدیر را بیشتر شفاف کنیم و به کوری دشمنان ایران بعداز 1400 سال غدیر مثل خورشید عالم می درخشد و خاری است در چشم دشمنان ما که باید در راستای ترویج آن کوشا باشیم.

غدیر، یک رخداد تاریخی صرف، و تنها یک گذرگاه جغرافیایی نیست، بلکه سرفصلی اعتقادی است که درون مایه همه طاعتها از آن سرچشمه می‌گیرد، رسالت همه پیامبران در آنجا مفهوم می‌یابد، و همه رشدها و تعالیها از آنجا آغاز می‌شود. غدیر یعنی ادای دیِن اسلام بر نمازی که شده ستون آسمانی؛ یعنی شکوه عالم و روز قیامت به معنای ستایش در طراوت  غدیر یعنی دستی بالا رفت، به نور خدا پیوند زده شد و ملتی را از فرش به عرش رهنمون کرد! غدير قلب تپنده دين اسلام محسوب مي‌شود، آن هم نه تنها براي شيعيان، اگر اهل سنت هم در بصيرت و معرفت تفكري داشته باشند، مي‌بينند كه جان دين، غدير است حيات دين به غدير و عاشوراست. اگر امروز هم منحرفان رو به قبله قرار مي‌گيرند از تفرقه و از تبديل امامت به خلافت، داعش متولد مي‌شود نه قبله، نه حج، نه جهاد، نه خمس، نه زكات، نه حق و ... آن‌ها بايد اين را بدانند كه مسلمانان يك جشن بزرگ برپا كنند زيرا اين عيد، عنايت رب‌العالمين براي هدايت تشريعي بشر است.

مهم ترین پیام غدیر ،وحدت و انسجام امت واحد اسلامی است و باید برای نهادینه کردن پیام غدیر در جامعه تلاش کرد .در شرایطی که دشمنان اسلام با تمام توان خود برای به انحراف کشاندن پیام غدیر و خدشه در باورها و اعتقادات مردم وارد شده اند باید با برنامه و فکر مبتنی بر آموزه های مکتب راستین اسلام ناب، حرکت کرد.


کار در حوزه ی تبیین پیام غدیر منحصر به شخص یا دستگاه خاصی نمی شود ، بلکه همه باید در بحث ترویج و توسعه فرهنگ غدیر احساس تکلیف کنند .باید از تمام ظرفیت ها استفاده شود تا پیام غدیر به نسل جوان و آینده ساز جامعه انتقال داده شود وباید با سرعت بیشتری به انجام کار فرهنگی در حوزه ی غدیر مبادرت شود.کار در زمینه معرفی شخصیت و جایگاه حضرت امیرالمومنین علی (ع) نیاز به سوز و تعصب دینی دارد و در این مسیر به تعامل و مشارکت اصحاب رسانه و مطبوعات به ویژه رسانه ی ملی نیاز بیشتری احساس می شود .

غدیر یعنی آنچنان باشی که مولایت می خواهد نه آنچه که خودت می پسندی غدیر یعنی دریائی مطهر از عشق به مولی علی که در عرش بی نظیر است غدير يعني قرار گرفتن امام معصوم به دستور خدا در ۱۸ ذیحجه سال ۱۰ هجری در رأس جامعه و حاکمیت ؛پیام الهی که در روز غدیر خم به وسیله فرشته وحی بر پیامبراکرم(ص) نازل شد، بسیاری از کینه توزی های خیبری و توطئه چینی های بازماندگان جنگ بدر را خنثی ساخت.امروزه جریان بدر و غدیر دارد تاریخ را می‌شکافد و جلو می‌رود، مواظب باشیم که از رسالت تاریخی خود باز نمانده و از قافلة بدریّون و حماسه‌سازانِ غدیر عقب نمانیم.ویا خدای نکرده غدیر را در سقیفه دفن نکنیم واز یاری کردن رفتار ومنش علوی گون سلاله غدیر؛ علی زمان  باز بمانیم.

باورداشت مهدویت در خطبه غدیر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در شنبه پنجم مهر 1393 |
http://khom.ir/wp-content/uploads/Ali_Miri_14232444.jpg


غدیر در لغت به معنای آبریز و مسیل، و غدیر خم در جغرافیا، نام محلی است که به خاطر وجود برکه‌ای در این محل، که در آن آب باران جمع می­‌شده است، به این نام (غدیر خم) شهرت یافته است.غدیر، سرچشمه همیشه ‏جوشان ولایت است که از سینه تفتیده «خم» به جام محبت دوست‏داران پیامبر و خاندانش جارى است. غدیر، شایسته هر ثناست که وحى از او پیراست و محمد بدو آراست و اسلام از او برخاست. غدیر، تفسیر بدر و احد و شأن نزول صفین و نهروان است. بدر، عدالت مى ‏خواست؛ احد، شجاعت آرزو مى‏ کرد؛ خیبر تماشاى صداقت را تمنا داشت و غدیر، آمین آن همه ثنا و دعا بود. غدیر، روز انسان است. غدیر، تداوم رسالت محمد صلی الله علیه و آله در ولایت على علیه‏السلام است. غدیر، عید پیمان و میثاق و عهد است. غدیر، عید عدالت و رهبرى است.براستی غدیر خم چه ارزشی را برای ما انسان ها، به عنوان امت اسلامی، به ارمغان آورده است که نسبت به همه آن وقایع و رخدادهای قبل از اسلام و بعد از بعثت پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) افضل می باشد؟حاج میرزا جواد ملکى تبریزى در این‏باره مى‏نویسد: «روز غدیر نسبت به مبعث، به منزله باطن از ظاهر و به منزله روح از انسان است؛ زیرا هر چه در مبعث از خیر و سعادت وجود دارد، مشروط به ولایت امیر مۆمنان و امامان است».روز عید غدیر، ولایت اسلامى یعنى رشحه و پرتوى از ولایت خدا در میان مردم تجسم پیدا كرد و این‏چنین بود كه دین كامل شد. بدون تعیین و تبیین این مسئله، دین واقعاً ناقص مى ‏ماند و به همین خاطر بود كه نعمت اسلام بر مردم تمام شد.

واقعه غدیر حادثه تاریخی صرف نیست که در کنار دیگر وقایع دیده شود، بلکه رویدادی با ابعاد جامع و وسیع است که با تکامل عالم هستی پیوندی عمیق و تا اعماق جهان امتداد دارد.غدیر یک تفکر پویا و رمزماندگاری و جاودانگی خط نورانی رسالت است. غدیر نقطه اتصال نبوت و امامت، چشمه جوشانی است که اقیانوس‌های معرفت و فرهنگ از آن گستره می‌جویند و ژرفا می‌پویند.غدیر انفطار نور است و آفتابش بر بام طور هستی، روشنی بخش روان است و گرمی بخش جان.غدیر نمایش نگین انگشتر نبوت بود که برق وجودش همایش «تمام آدمیت» و «کمال انسانیت» را فریاد کرد و با انتصاب «حضرت انسان» ، دین، «ردای اکمال» و نعمت، «قبای اتمام» به قامت گرفت و استوار شد.غدیر با معرفی «انسان کامل» بر این حقیقت پای فشرد که ماجرای یک سرزمین، یک قوم و یک زمان مطرح نبوده و نیست. همه جا، همه کس و همه وقت مظهر غدیرند.

بدون شک واقعه غدیر خم، نقش سرنوشت سازی در تعیین مسیر آینده اسلام داشته است. در این واقعه، پیامبر اسلام صلی‏ الله‏ علیه‏ و ‏آله مهم‏ترین مأموریت دوران پیامبریِ خود را به انجام رساند؛ مأموریتی که انجام آن، به منزله رساندن پیام رسالت حضرت بود، و کوتاهی در مورد آن، به از بین رفتن زحمات چندین ساله ایشان می‏انجامید؛ چنان که خداوند متعال درآیه 67 سوره مائده می‏فرماید: «هان ای پیامبر! آنچه را از سوی پروردگارت به تو نازل شده است، تبلیغ کن و اگر چنان نکنی، پیام و رسالت او را انجام نداده‏ای وخداوند تو را از مردم حفظ می‏فرماید». (ماهنامه گلبرگ)

در غدیر خم پیامبر اسلام (ص) تنها امیرمومنان (ع) را به عنوان ولی و جانشین پس از خود معرفی نفرمودند بلکه نزدیک به 20 فراز این خطبه در رابطه با اوصاف امام عصر (عج) است.  در غدیر پیامبر مکرم اسلام (ص) از علی (ع) تا امام مهدی (عج) یعنی جریان ولایت بعد از خود را برای همه جهانیان معرفی فرمودند، بر این اساس غدیر تجلی‌گاه امامت و ولایت است.  مساله مهدویت نیز در جریان غدیر و خطبه پیامبر (ص) در این روز مطرح بوده است طبق خطبه‌یی که در احتجاج شیخ طبرسی از لسان مبارک پیامبر (ص) نقل شده است معلوم می‌شود که مهدویت نیز در غدیر مطرح بوده است. کما این‌که پیامبر اسلام (ص) قبل از واقعه غدیر در رابطه با حضرت علی (ع)‌ سفارشاتی داشته و بارها ایشان را به عنوان خلیفه و وصی خود معرفی فرمودند و احادیثی در شأن و مقام ایشان بیان داشتند.  ریان غدیر ویژگی‌های بسیار ممتازی در سیره ائمه(ع) دارد.


غدیر ظرف بیعت با ولی زمان و امام عصر می باشددر غدیر 1400 سال پیش وقتی پیامبر خدا امیر مومنان را معرفی فرمود که:‌ هر که من مولای اویم، علی مولای اوست. مرد و زن با ایشان بیعت کردند. اکنون نیز ولی زمان و صاحب غدیر امام مهدی (عج)‌است. لذا غدیر ظرفی برای بیعت ما با امام عصر (عج)‌است که مساله تجدید عهد و پیمان در آن مطرح می‌شود.امام زمان (عج) عصاره و چکیده اولیاء‌ و انبیاء است. به طوری که وقتی پیامبر (ص) ولایت ایشان را معرفی می‌کند این آیه نازل می‌شود که ما امروز دین تو را کامل کردیم و نعمت را بر شما تمام کردیم. پس قطعا در این عصر ولایت امام عصر (عج)‌ اکمال دین و اتمام نعمت است و ما باید این مساله را مدنظر داشته باشیم که اکنون نیز ولی داریم و قطعا اگر امروز از رسول خدا (ص) می‌خواستیم تا جانشین خود را برای ما معرفی کند، دست امام عصر (عج) را می‌گرفتند و به جهانیان معرفی می‌کردند.

شاید محکمترین دلیل بر زنده بودن وجود مبارک حضرت حجت (عج) دلیلی است که مرجع فقید جهان تشیع، حضرت آیت الله العظمی بهجت(ره) در اثنای دروس خود تقریر کرده اند:« حقیقت اسلام، در ایمان است، به دلیل آیه: ألیوم أکملت لکم دینکم (۱) و انما ولیکم الله و رسوله و الذین آمنوا(۲) و امثال این ها.


انسان عاقل، متوجه مى شود که نبى، وصى مى خواهد. وصایت تکوینا بقاى نبوت است . بنده ندیده ام که کسى این گونه بگوید، ولى حقیقت مطلب همین است که دلیل بر وجود بقیه الله (عجل الله تعالى فرجه الشریف ) در این زمان، از ابتداى غیبت صغرى تاکنون، همان روایت ثقلین است با ضمیمه اى که در آن است:انى تارک فیکم الثقلین کتاب الله و عترتى …سألت ربى أن یجمع بینهما و أن لا یفرق بینهما فاستجاب لى (۳)این روایت، با ضمیمه سألت ربى … دلیل بر این است که در هر جا و هر زمانى که قرآن هست و مأمور به، به طورى که مرجع است، حالا یا صورتا یا واقعا یا بعضا یا تماما، هرجا که قرآن باشد، شارح قرآن هم باید باشد، وصى پیغمبر هم باید باشد، یعنى، بقاء خود صاحب قرآن که انما یعرف القرآن من خوطب به (۴) خودش باید باشد. هر زمان که اسلام و قرآن هست، در همان زمان قائم، و ولى و عالم به اسلام و شارح قرآن که خود خدا معین کرده است، باید باشد. لا یفرق بینهما! نمى شود قرآن باشد ولى شارح قرآن نباشد!


لذا در خود روایات اهل تسنن، الى ماشاءالله، مواردى را ملاحظه مى کنید که در مورد آیه شریفه قرآن یا در مورد احکامى که آنان صادر کرده اند، حضرات معصوم خصوصا حضرت امیر (علیه السلام )، آن ها را توضیح و تبیین کرده اند، به طورى که اهل سنت نقل کرده اند که عمر در هفتاد موضع گفته است:لو على لهلک عمر(۵) یا مثلا زمانى که وجود مقدس رسول الله (صلى الله علیه و آله و سلم ) از دنیا رفت، برادر ابوبکر آمد گفت: محمد لا یموت ؛ “پیامبر اکرم (صلى الله علیه و آله و سلم ) نمى میرد”ابوبکر براى اثبات مرگ پیامبر (صلى الله علیه و آله و سلم ) به این آیه شریفه افان مات أو قتل انقلبتم على اعقابکم (۶) استدلال کرد، و حال این که این نکته را نفهمیده که “ان “در آیه شریفه قرآن “ان “شرطیه است و به این معنا نیست که پیامبر مى میرد یا کشته مى شود، بلکه باید به این آیه شریفه قرآن کل نفس ذائقه الموت (۷) استدلال کرد. این آیه، براى مرگ کلیه نفوس، دلیل است نه آن آیه شریفه أفاین مات ….واقعا آیا اینان شارح قرآن بودند؟! همین شارح بودن اهل بیت براى آیات شریفه قرآن که در موارد عدیده اى از آن را خود اهل تسنن نقل کرده اند، دلیل قطعى بر ولایت و وصایت حضرات معصوم (علیه السلام ) است . روایت ثقلین با آن ضمیمه اى که در آن است، دلیل قطعى بر وجود امام زمان حى الى زمان ظهور است، نه اینکه بعدا موجود و متولد مى شود.» (۸)

http://zitova.ir/uploads/ghadir005.jpg


خطبه ی غدیر یکی از معتبرترین و پر محتواترین منابع اصیل اسلامی است که مبانی اصیل اعتقادی را به صورت یک دوره ی فشرده مطرح می نماید؛ اصول خداشناسی و توحید، نبوت، امامت و حتی مباحث معاد و زندگی اخروی. در واقع این خطبه خود درسنامه ی کاملی از همه ی اعتقادات اسلامی است که به صورت مستدل و موثق از زبان پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) برای همیشه ی تاریخ بیان گردیده است. بايد آيينه غدير شد. نور غدير را می بایست به خوبي دريافت كرد و به ديگران نيز رساند. بايد اين خطبه شريف را با تمام وجود فهميد و درك كرد و از سوي ديگر بايد براي نشر و ترويج معارف اين خطبه، همت گماشت و حلاوت و شيريني آن را به ذائقه ديگران نيز رساند تا عاشقانه حول محور ولايت به عبوديت و بندگي خدا بپردازند.اما از آنجا كه اين خطبه، درسي ماندگار براي بشريت است و بايد به عنوان سند و اُفُقي روشن فراروي انسان‌ها قرار گيرد، كاري هم كه براي ترويج اين فرهنگ و انديشه صورت مي‌گيرد مي‌بايست متناسب با آن بوده وماندگار باشد.خطبه غدیر یکی از زیباترین معارفی است که پیامبر(ص) به معرفی آخرین حجت الهی اشاره می کنند خطبه غدیر علاوه بر اینکه اثبات کننده حقانیت امام علی(ع) است. اثبات حقانیت امام مهدی(ع) نیز می باشد.پیامبر(ص) برای تثبیت اندیشه سترگ مهدویت و برای اینکه اهمیت این نگاه را مطرح کند، در بخشی از این خطبه به شکل دیگری به خاتمیت و بقای حجت اشاره می نمایند. در این خطبه شریف به امام زمان عجل الله تعالی فرجه توجه خاصی شده است. و در سه فراز خطابه، پیامبر اکرم صلی الله علیه آله اشاره به وجود مبارک آن حضرت فرموده اند.

در فراز اول می فرمایند:« مَعَاشِرَ النَّاسِ آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ النُّورِ الَّذِی أُنْزِلَ مَعَهُ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَطْمِسَ وُجُوهاً فَنَرُدَّها عَلى‏ أَدْبارِها...مَعاشِرَالنّاسِ، النُّورُ مِنَ‏اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ مَسْلوكٌ فِىَّ ثُمَّ فى عَلِىِّ بْنِ أَبى طالِبٍ، ثُمَّ فِى النَّسْلِ مِنْهُ إِلَى الْقائِمِ الْمَهْدِىِّ ، الَّذِی یأْخُذُ بِحَقِّ اللَّهِ وَ بِكُلِّ حَقٍّ هُوَ لَنَا»

ملاحضه شود که پیامبر صلی الله علیه آله به صراحت جریان نور را علاوه بر خود در امیر المۆمنین و امامان علیهم السلام از نسل ایشان تا مهدی موعود عجل الله تعالی فرجه جاری و ساری می دانند؛ و بر روی دو نکته تاکید می کنند:

اول این که امامت در خاندان امیر المومنین علی علیه السلام  جاری است، به طوری که این رشته الهی در آغاز به دست مبارک امیر المۆمنین علیه السلام و در نهایت به وجود مبارک مهدی فاطمه سلام الله علیهما سپرده شده است؛ و دوم آن حضرت حق خدا و حق تمامی اهل بیت علیهم السلام را از غاصبانشان خواهند گرفت ان شاءالله.


فراز دوم از گفتار پیامبر اکرم صلی الله علیه آله به صورت مسقل به امام زمان عجل الله تعالی فرجه اختصاص دارد. حساسیت این قسمت از سخن را، از آنجا می توان دریافت که حضرتش هیجده بار مردم را با تکرار یک لفظ هشدار دهنده، "الا" به معنی "هان"! "آگاه باشید" به دقت در کلام خود فرا می خوانند. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در آغاز این بخش، بار دیگر روند پیوسته نبوت و امامت را مطرح نموده و یاد آور می شوند که سررشته این نظم، در دست علی علیه السلام است و پایان بخش این روند، حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه می باشند، بدین صورت که: (مقاله سیمای امام زمان در خطبه غدیر)

«مَعاشِرَالنّاسِ، أَلاوَإِنِّى رَسولٌ وَ عَلِىٌّ الْإِمامُ وَالْوَصِىُّ مِنْ بَعْدى،... أَلا إِنَّ خاتَمَ الْأَئِمَةِ مِنَّا الْقائِمَ الْمَهْدِى»:پس آن گاه بیست و یک ویژگی اساسی و مهم از مختصات عمده آن امام را ترسیم می نمایند،

در آن صحرا، جحفه، و بر کنار آن غدیر، خم، و در حضور آن جمع، پیامبر صلّی الله علیه و آله در ادامه کلام الهی خویش، دامنه سخن را به مسائل مربوط به امام عصر عجّل الله تعالی فرجه کشانیده، زبان به توصیف آن امام همام گشودند، و گوشه هایی از شخصیت همه جانبه آن بزرگوار را به مردم نمایاندند. حساسیت این قسمت از سخن را، از آنجا می توان دریافت که حضرتش هیجده بار مردم را با تکرار یک لغت هشدار دهنده، به دقت در کلام خود فرا می خوانند. حضرتش در این بخش به دفعات، کلمه اَلَا به معنی هان! آگاه باشید را به کار می برند، تا همگان دریابند که موضوع از اعتبار، ارزش، حساسیت و اهمیت ویژه برخوردار استپیامبر صلی الله علیه آله فرمودند:آگاه باشید همانا آخرین امام، قائم مهدی از ماست.هان ! او بر تمامی ادیان چیره خواهد بود.هشدار ! اوست انتقام گیرنده ی از ستمکاران.هشدار ! اوست فتح کننده ی دژها و منهدم کننده ی آن ها !هشدار ! اوست چیره بر تمامی قبایل مشرکان و رهنمای آنان.هشدار ! اوست خون خواه تمامی اولیای خدا.هان ! همانا او یاور دین خداست.

هان ! او از دریایی ژرف پیمانه هایی افزون گیرد.هشدار ! او به هر ارزشمندی به اندازه ی ارزش او و به هر نادان و بی ارزشی به اندازه ی نادانی اش نیکی کند. هان ! او نیکو و برگزیده ی خداست.هشدار ! اوست میراث دار دانش ها و احاطه دار بر ادراک ها.هان ! او از پروردگارش خبر دهد و نشانه های او را برپا کند و استحکام بخشد .هشدار ! اوست بالیده و استوار.آگاه باشید ! هم اوست که اختیار امور جهانیان به او سپرده شده است.هان ! پیشینیان از قرن ها ظهور او را پیشگویی کرده اند.

هشدار ! اوست حجت پایدار و پس از او حجتی نخواهد بود. (این تعبیر به عنوان حجت، امامت و مسئولیت است و نظری به رجعت دیگر امامان ندارد. زیرا آنان حجت های پیشین اند که دوباره رجعت خواهند کرد.) راستی و درستی و روشنایی جز با او نیست.هان ! کسی بر او پیروز نخواهد شد و ستیزنده او یاری نخواهد گشت.هشدار ! او ولی خدا در زمین، داور او در میان مردم و امانت دار امور آشکار و نهان است.(خطبه غدیر)

بار دیگر به دقت بر این توصیف ها بنگریم، و دریابیم که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله سالیانی دراز قبل از تولد، و قرن ها پیش از ظهور آن حضرت با چه انگیزه ای چنین شخصیتی از ایشان به دست می دهد؟ و بدان گونه خطوط اصلی آن نظام الهی به رهبری حضرتش را ترسیم می نماید. آیا می توان هدفی جز دمیدن روح امید و انتظار، و آگاهانیدن نسلها و آماده سازی آنان برای تحمل دوران سخت غیبت، همراه با تلقی صحیح از آن پنهانی دشوار، و تلاش پیگیر در تحقق و بر پایی آن آینده نورانی در این کار سراغ داد؟ اگر این راستا را صحیح ندانیم، آیا پسندیده است که پیامبر صلی الله علیه و آله در شرایطی که تنها سه تن از امامان (امیرالمؤمنین و امام حسن و امام حسین علیهم السّلام) در دوران حیات ظاهری خویش بودند، سخن از نظام آینده جهان و حضرت مهدی عجّل الله تعالی فرجه آن هم به این گستردگی و تفصیل در میان آورند؟ نظامی که در آن به فضل و جهل با یک دیده نگریسته نمی شود، و فاضلان و جاهلان در هم نمی آمیزند، تا کار تشخیص و تمییز دشوار گردد. بلکه حضرتش در پرتو بینش الهی خود، این دو طایفه را از هم جدا نموده، و به روشنی فاضل را به فضلش و جاهل را به جهلش، به همگان می نمایاند. قیام آن حضرت، در راستای یک حرکت مشخص و گویای تاریخی در طول ادوار مدنیت بشر تفسیر می شود، و او تحقق بخش نویدهای تمامی پیام آوران سلف معرفی می گردد که ماموریتش به ثمر و هدف رسانیدن تلاش های آنان خواهد بود. در یک نگاه، آن امام همام، مظهر علم و قدرت الهی معرفی می شود. این آگاهی، برای او دانش و بینشی فوق تصور به بار می آورد، و آن قدرت خدادادی، وی را در موضعی می نشاند که هیچ گردن فرازی نتواند در راه پیاده شدن اهداف آن نظام الهی سنگ اندازی و مانع تراشی نماید.


اگر این قیام الهی نباشد، خلقت عبث جلوه می نماید، و این اندیشه باطل بر صفحه ذهنها نقش می گیرد که آیا هدف از هستی، همین بود که مردمی بیایند و نسل به نسل بروند، و حاکمانی دست به دست در تاریخ حاکم شوند و خونریزی کنند و غارت نمایند و بساط جور و ستم بگسترانند و مظلومان را به زنجیر بکشند و...؟ از این رو، در جهت پاسخ به این پندار نادرست، خدای عزیز حکیم، ولیّ مقتدر خویش را با توان و آگاهی الهی زمامدار جهان می نماید که او دژهای کفر و بی دینی را درهم کوبد، از ظالمان انتقام گیرد، با شرک در ستیزد آید، داد مظلومان را بستاند، و خون شهیدان را پاس نهد، دین را یاری کند، سکّان کشتی طوفان زده بشریت را به دست با کفایت خویش گیرد و انسانها را به سر منزل مقصود رهنمون گردد. و چه زیباست که ما آن روزگاران را نظاره گر باشیم.

غدیر عید انسانیت است . آن روز هدف نهایی از خلقت انسان بیان شد . غدیر در روح ما و از طینت ماست . با غدیر به دنیا آمده ایم، و با زلالش، که با شیره جانمان آمیخته است، به ملاقات پروردگار خواهیم رفت .عهدی که در غدیر بسته شد، در زمان ظهور امام عصر(عج) محقق خواهد شدعید غدیر برای شیعیان عید هویت است اقامت در غدیر در حقیقت استفاده از گستردگی مردم و اطلاع‌رسانی فراوان‌تر به مسلمانان بود عهدی که هر روز با امام عصر(ع) به عنوان وفاداری با ایشان می‌بندیم، به گونه‌ای استمرار همان عهدی است که در روز غدیر پیامبر(ص) از مسلمانان گرفت، اما تجلی عینی این وفای به عهد و تحقق عینی عهدی که در غدیر بسته شد، در زمان ظهور محقق خواهد شد.

روح اصلی غدیر، ولایت و امامت است و همچنان که در یکی از فرمایشات حضرت فاطمه(س) آمده است: «امامتنا امانا من الفرقه» امامت اهل بیت(ع) حافظ و نگهدار جامعه اسلامی از اختلاف است. همچنان که در فرمایشات رهبر معظم انقلاب آمده بود، ایشان تصریح کردند که مطرح کردن غدیر به معنای ایجاد اختلاف در میان مسلمان‌ها نیست، غدیر مایه اتحاد و وحدت مسلمان‌هاست، چون امامت محور اتفاق و وحدت مسلمان‌هاست. اگر همه مسلمان‌ها در واقع براساس امر نبی‌ خاتم(ص) و اطاعت امر ایشان ولایت ائمه(ع) را بپذیرند و تن به ولایت معصومین(ع) بدهند، قطعا جامعه اسلامی به وفاق و اتفاق نظر خواهد رسید. در واقع روح غدیر حاکمیت آموزه‌های اسلامی در همه مناسبات سیاسی و اجتماعی و فردی مسلمان‌هاست، اگر مسلمانان همین پیام را درک و برای تحقق این ایده و آموزه‌های اسلامی در حوزه‌های حکومتی و جوامع اسلامی خودشان تلاش کنند قطعا وضع جوامع اسلامی بهتر از این خواهد شد که امروز هست.


در نقطه غدیر توقفی باید ، که با حقیقت انسان سر و کار دارد . هزار و چهارصد سال است که شیعه زلال پر برکت غدیر را به پای درختان ولایت می افشاند ، و از آن بیابان خشک باغهای پر ثمر اعتقادی و گلهای زیبای محبت را پرورش می دهد .آغاز پانزدهمین قرنی است که شیعه با حجتی قوی و برهانی قاطع که پیامبر-صلی الله علیه و آله و سلم- به دستش داده ، پرچم بلند « اشهد ان علیاً ولی الله » را بر افراشته و تا شنیدن صدای جانفزای انا المهدی از مرزهای اعتقادی خویش پاسداری می کند .( برگرفته از مقاله محبوبه مقدادی)

در واقعه غدیر بیعت کنندگان سه دسته بودند. کسانی که خالصانه بیعت کردند، افرادی که به دروغ و از روی تزویر و نفاق و به دلیل ترس و اینکه رو دست خورده بودند، مجبور به بیعت شدند که این افراد سران نفاق و غاصبان خلافت حضرت امیر(ع) بودند. دسته سوم اکثر مردم بودند که تشریفاتی بیعت کردند و تعهدی نسبت به بیعت نداشته و بیعتشان موقتی بود. بهترین و خالصانه ترین کسی که دست بیعت داد. صحابی پیامبر(ص)، سلمان فارسی بود، امام صادق(ع) در ادامه روایتی می فرمایند: یکی از کسانی که در دوران قیام حضرت مهدی(ع) برمی گردد، سلمان فارسی است که به گمان من یکی از 313 نفر یار اصلی حضرت سلمان باشد.سلمان در غدیر بین مکه و مدینه با امام علی(ع) بیعت اول را داشت و براساس روایت امام صادق(ع) در آینده با امام دوازدهم در مکه و کنار خانه خدا بیعت می کند. بنابراین می توان نتیجه گرفت که غدیر واقعی دوره امامت امام زمان(ع) است.

 بنابراین افتخار ما ایرانیان است که صحابی ایرانی پیامبر(ص) بهترین و خالصانه ترین بیعت را در واقعه غدیر به امام علی(ع) دادند. پیامبر(ص) در خطبه خود اشاره کردند که اگر غدیر با همین بیعت امتداد یابد. به مهدی و سرانجام بهشت ظهور می رسد ولی اگر بیعتی انجام ندهید. سرانجام به آخرالزمان دور از مهدی می رسید. به این معنا که مهدی اگر غریب شود، نهایتا خدا او را ظاهر می کند پیام بیعت غدیر این است که ما باید امتداد سلمان روز غدیر و چشم انداز بیعت سلمان در کنار مهدی(ع) باشیم؛ چراکه غدیر دیروز غریب بود که به عاشورا ختم شد و نگذاریم که غدیر امروز که قیام حضرت است،غریب باشد. شیعه ایرانی ریشه در سلمان غدیر و چشم انداز سلمان عاشورایی در دست مهدی(ع) دارد. رسالت ما در دوران غیبت بسیار سنگین است. زیرا پایه گذار آن حضرت سلمان با بیعت خالصانه اش در غدیر است.

و اینک ما، در آستانه غدیر، مبعوث آن روزین غدیر را در ظاهر از دست داده ایم، و با وارث امروزین و حاضر غدیر، امام مهدی حجّة بن الحسن العسکریّ عجّل الله تعالی فرجه تنها مانده ایم. هر دو، دوران سخت و جانکاه غیبت را می گذرانیم، اما او کجا و ما کجا؟ او چه سان و ما چه سان؟ و ما در سر، سودای آن داریم که او نوای حزینمان را در بامدادان جمعه ای از جمعه ها پاسخ گوید، آن گاه می گوئیم:متی ترانا و نریک و قد نشرت لواء النصر تری


یا امیرالمومنین! به رغم آنان که تنها به فاصله هفتاد روز، به نامردمی، پیام و کلام پیامبر صلّی الله علیه و آله را در مورد شما به فراموشی سپرده، از آستانتان روی گرداندند و خفّت به بار آوردند، اینک خدای جهان را - به تمامی جان و از سویدای دل - بر این فضل و هدایت شاکریم که با گذشت چهارده قرن از آن روزگاران، و در پی نزدیک به دوازده قرن از میلاد و آغاز غیبت موعود بزرگوار غدیر، همچنان به پایمردی و استوارانه، بر عهد ولایت این خاندان - علی علیه السّلام در آغاز و مهدی عجّل الله تعالی فرجه در انجام - ایستاده ایم. و امید که عزت به بار آوریم. اینک پیروزمندانه، حماسه چشم به راهی می سرائیم، و سرود انتظار سر می دهیم.

وَ مَا کُنَّا لِنَهتَدِیَ لَولَا اَن هَدَانَا اللَّـهُ

افتخار ما این است که اسلام ما اسلام از حرا تا غدیر از غدیر تا عاشورا از عاشورا تا ظهور مهدی است و به کوری چشم دشمنان امیدواریم غدیر همچون نوری بر همه عالم بتابد. آنچه که بر گونه غدیر، رنگ جاودانگی می‌زند؛ و اهمیت این واقعه را مضاعف می‌گرداند، نزول 2 آیه از قرآن‌کریم، یکی آیه 67 سوره مائده و دیگری آیه 3 سوره مائده، در ارتباط با این رویداد بزرگ است که طبق نظر مفسران نام‌آور شیعه و سنی، شأن نزول این آیات، مربوط به واقعه غدیر خم می‌باشد. بر این اساس و بر طبق آنچه که گذشت، به خوبی آشکار می‌گردد یکی از مهمترین وقایع تاریخ پرفراز و نشیب اسلام که در بین عامه مسلمانان، واقعه‌ای مسلم، پذیرفته شده و قطعی تلقی می‌گردد، واقعه غدیر خم است.

http://harfeakhar.com/_files/images/article/%D8%A8%D8%A7%D9%88%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%20%D9%85%D9%87%D8%AF%D9%88%DB%8C%D8%AA%20%D8%AF%D8%B1%20%D8%AE%D8%B7%D8%A8%D9%87%20%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1%20(2).jpg

پانوشت:

۱- سوره مبارکه مائده، آیه ۳: “امروز دین شما را کامل کردم “.
۲- سوره مبارکه مائده، آیه ۵۵: “سرپرست و ولى شما، تنها خداست و پیامبر او و کسانى اند که ایمان آورده اند.”
۳- “من دو چیز گرانبها از خود به جا مى گذارم کتاب خدا و اهل بیتم . از پروردگار خواستم که آن دو را با هم قرار دهد و از هم جدایشان نسازد خداوند هم اجابت فرمود”این حدیث در کتب و منابع روایى اهل سنت به صورت هاى مختلف و به طور متواتر نقل شده است از باب نمونه به صحیح مسلم ۷: ۱۲۲؛ سنن ترمذى ۵: ۶۶۲٫
۴- بحارالانوار ۲۴: ۲۳۸، ۴۶: ۳۵۰؛ الکافى ۸: ۳۱۱؛ “قرآن را فقط کسى که طرف خطاب آن است مى فهمد.”
۵- الاستیعاب ۳: ۴۰؛ فیض القدر ۳: ۳۵۷٫ “اگر على نبود عمر هلاک مى شد”
۶- سوره مبارکه آل عمران، آیه ۱۴۴: “آیا اگر او بمیرد و یا کشته شود شما به عقب برمى گردید.”
۷- سوره مبارکه آل عمران، آیه ۱۸۵: “هرکسى مرگ را مى چشد”
۸- فیضى از وراى سکوت: ۲۷٫
منابع :
-ماهنامه گلبرگ
-کتاب خطبه غدیر علامه امینی
-مقاله ولایت پذیری محبوبه مقدادی

روز غدیر، روز ارزش‌هاست
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در سه شنبه یکم مهر 1393 |

 یا اَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغ ما اُنزِلَ اِلَیکَ مِن رَبّکَ…

http://rasanews.ir/Images/News/Smal_Pic/29-7-1392/IMAGE635180474167968750.jpg

گرچه خداوند در سوره مبارکه مؤمنون بعد از آفرینش انسان سخن از ﴿تَبَارَکَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِینَ﴾ را مطرح فرمود لکن حسن خلقت و تمامیّت این برکت در سایه خلافت و ولایت انسانهای کامل است که آن را در سور‌ه مبار‌که مائده تشریح فرمود. اگر فرمود: ﴿الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی﴾ نشان آن است که آن دینی را که خدا می‌پسندد دینی است که از خلافت اولیای الهی و ولایت اهل بیت عصمت و طهارت(علیهم الصلاة و علیهم السلام) بهره‌مند باشد از چنین دینی تعبیر به دین مرضیّ کرد فرمود: ﴿وَرَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلاَمَ دِیناً﴾ بنابراین حسن خلقت انسان در آن است که به مقام ولایت برسد وقتی خدای سبحان به عنوان تبارک تجلّی می‌کند که کسی مانند علی‌بن‌ابی‌طالب در غدیر منسوب به ولایت بشود و جامعه اسلامی و الهی از علوم و اعمال صالحه آن ولیّ مطلق طرْفی ببندد چنین جامع‌ای از دینی برخوردار است که خداپسند است بنابراین تبرّک انسان در سایه عمل به دستورهای ولیّ خداست و چون ولایت اهل بیت از قرآن کریم جدا نیست و قرآن حکیم از ولایت اهل بیت جدا نیست زیرا اینها دو وزنه وزین ناگسستنی هستند.


اگر هوای نفس در مِنی قربانی نشود، در غدیرخم تسلیم حق شدن مشکل است ، حضرت ابراهیم(ع) با ذبح اسماعیل مسلمانان را بیمه کرد که به جای فرزندانشان، گوسفند قربانی کنند و حضرت محمد صلی الله علیه و آله بشریت را بیمه کرد که به جای پیروی از ناحق از حق که همان امام علی(ع) است، تبعیت کنند و این چنین از پیوند قربان با غدیر، دین کامل شد.  مبدأ همه‌ي تحولات، انسان و شخصيت انسان است و تا خود را نساخته‌ايم و متحول نكرده‌ايم، انتظار تحول در ديگر ابعاد جامعه، از جمله در علوم انساني، توهمي بيش نخواهد بود. پيام قربان تا غدير اين است كه بدترين انحطاط و بزرگ‌ترين ستم بر خود، جامعه و مردم، عوام‌زدگي و عوام‌فريبي می باشد.


غدیر تنها یک حادثه طبیعی در گذرگاه زمان نیست، بلکه درخشش نور هدایت خداوندی، در سراسر هستی است . غدیر یک رخداد ساده در بستر تاریخ نیست، بلکه پیام جاودانی اسلام برای همه نسل ها در تمام عصرهاست.  غدیر موضوعی ساده از معارف اسلامی نیست؛ بلکه ملاک و معیار راستینی برای ایجاد وحدت اسلامی با همه اختلافات نژادی و فرهنگی است، غدیر معرفی بزرگترین آزادمرد بشریت است که کارنامه زندگی آن، سراسر افتخار، عزت و مجاهدت منحصر به فرد و مایه مباهات آزاد اندیشان است. غدیر موضوع جهانی است و اختصاص به مردم ایران ندارد و همه انسانها لازم است نسبت به  این مسئله شناخت کامل داشته باشند.  عید غدیر تکمیل کننده نبوت و دین است، زیرا غدیر ادامه همان هدایت گری انبیاء به شمار می رود، بنابراین انسانی که ولایت را نپذیرد در حقیقت دین او کامل نشده است.پیام غدیر باید مرز زمان را در نوردیده و از انحصار مکان بیرون آید و در تمام عصرها و برای همه نسل ها طنین انداز شود و همه را در بر گیرد.

خداوند متعال ولایت را کامل کننده دین دانسته و بر تبعیت از ولایت تاکید فرموده است.غدیر یک سرزمین نیست، چشمه اى است که تا پایان هستى مى جوشد، کوثرى است که فنا برنمى دارد، افقى است بى کرانه و خورشیدى است عالمتاب. حقیقت این است که شیعه برای غدیر و غدیر برای همه چیز است. شیعه با غدیر معنی پیدا می‌کند و با غدیر هویّت خود را می‌یابد. هویّت و شخصیت شیعه غدیری است؛ غدیر، رمز پایداری و استقامت آزادمردان جهان در طول تاریخ است. غدیر، حقیقت اسلام و حقیقت ادیان الهی است.

برکه جوشان غدیر است که تشنگان حقیقت و عدالت را در طول تاریخ سیراب می‌کند و درخت تنومند خداپرستی و توحید و نبوّت را آبیاری می‌نماید. آنان که از این چشمه گوارا نوش جان کردند حیات ابدی یافته و زندگی برایشان معنی پیدا می‌کند و آنان که قطره‌ای از غدیر با برکت نوشیدند به حوض کوثر نبوی اتصال پیدا نموده که لا ظَمَأ بعدَها.در غدیر، عترت، همتاى قرآن معرفى مى شود: إنّى تارِک فیکُم الثَّقَلَینِ کِتابَ اللّهِ وَ عِترَتى ، و این دو همتاى وزین تا همیشه، جدایى ناپذیرند: لَن یَفتَرِقا حَتّى یَرِدا عَلَىَّ الحَوضَ.

سخن از غدیر است، و از قدر دریایی که در غدیر، بر تمامی سرزمین های تفته و خسته، جاری شد و در دل کویر، گلبوته ها رویانید، و باور سرخ خاک را تا سبزنای افلاک، وسعت بخشید. و دریا را بنگر که دلی دارد روشنتر از فروغ پگاهان! لطافت گلبرگ های بهاری را نشانه است.موج خیز هیچ حادثه ای تن تناورش را نمی لرزاند! عصاره نور است و فشرده نعمات، و دریای تسلای جوشش همه چشمه سارهاست، فواره های رحمت، از دل دریا جوانه می زند و آبشار هرچه نیکی، قدرت از او دارد.

غدیر یک سرزمین نیست، چشمه اى است که تا پایان هستى مى جوشد، افقى است بى کرانه و کوثرى است که فنا برنمى دارد. واقعه غدیر حادثه اى تاریخى نیست که در کنار دیگر وقایع بدان نگریسته شود، بلکه غدیر نشانه و رمزى است که از تداوم خط نبوت حکایت مى کند. غدیر در محتوا و روح حقیقی خود فقط متعلق به شیعیان نیست، بلکه به همه دنیای اسلام تعلق دارد. مقام معظم رهبری(حفظه الله)
 
پس عترت بسان قرآن است و اوصاف قرآنى دارد. اگر قرآن خود را نور، هادى، بَیان، تِبیان، شِفاء، حَقّ وصف کرده، عترت نیز چنین خواهد بود، چرا که نور و ظلمت، هادى و مضل، شفاء و درد، حق و باطل، بیان و ابهام همتاى هم نیستند،تنها نور با نور، حق با حق، شفاء با شفاء و… مى توانند دو ثقل جدایى ناپذیر باشند، و این یعنى عصمت عترت، یعنى حجیّت کلام، فعل و تقریر آنان.
 
زیرا آنچه نور است، ظلمت را در آن راهى نیست، و آنچه حق است، از باطل به دور است، و هادى، از اضلال مبرا است، و بیان و تبیان، مجمل نیست تا روشنگر بخواهد و این یعنى عصمت و حجیت سنّت آنان.فَماذا بَعدَالحَقِّ اَلاَّ الضَّلال.در غدیر، عترت به مقام مولایى و جانشینى رسول الله(ص) برمى نشیند. رسول صلا مى دهد: اَیُّهاالنّاسُ مَن اَولى بِالمُؤمِنینَ مِن اَنفَسِهِم؟ امّت پاسخ را به خدا و رسول وامى گذارد و پیامبر‌(ص) مى‌فرماید:اِنَّ اللّهَ مَولاى وَ اَنَا مَولَى المُؤمِنینَ وَ اَنَا اَولى بِهِم مِنَ اَنفُسِهِم.مسلمانان به مولایى و اولویت رسول اعتراف مى کنند و ایشان این منصب را به جانشین خود وامى گذارد و مى گوید: فَمَن کُنتُ مَولاهُ فَعَلِىّ مَولاهُ

غدیر در اسلام به منزله شناخت حقیقت و دستیابی به سعادت از مسیر درست و شفاف است. غدیر حساس ترین فراز تاریخ و اساسی ترین پیام اسلام است. غدیر، سندی برای تداوم خط رسالت در جلوه امامت و خلاصه و ادامه مکتب وحی است.عید غدیر آغاز زیبایی برای ورود به ساحت جامعیت امام علی(ع) است که در زهد، فوق همه زاهدها بود، در جنگ فوق همه جنگجویان و در قدرت فوق همه قدرتمندان بود.

زلال غدیر سرچشمه ای خروشان و پرجوش است که همواره تشنگان وادی عشق الهی را سیراب کرده و کتابی مبین است تا ما پیوسته در آن نظر کنیم و راه وروش زندگی را از آن بیاموزیم وهر چه بیشتر در روشنگری راه ولایت تلاش کنیم.غدیر، فقط یک واقعه تاریخى نیست؛ بلکه اعتقاد ماست. غدیر، تأییدی است بر مسئله ولایت از امام علی(ع) تا امام زمان(عج) و ولایت فقیه در زمان غیبت آن خورشید فروزان.

غدیر، تعیین کننده خط و مشی همه مسلمانان تا آخرین روز دنیا است و ولایت مداری و استمرار بیعت با ولایت مهم ترین درس غدیر است.غدیر، روز میثاق و روز بیعت تازه با مولای انسانیت و با یگانه امام دادگستر و بر پا کننده حکومت عدل واحد جهانی است غدیر،اوج ابلاغ ولایت است که آیه اکمال در شأن آن فرود آمد و امام على‌(ع) در خطبه غدیریه بدان استناد جُست، و براى ماندگارى آن در جان و دل مسلمانان، آداب شرعى و دینى برایش منظور گشت.


غدیر؛ روز رمز وراز اکمال دین ،اتمام نعمت پروردگار،ریشه ی تمام فضیلت ها ،شرافت ها،ارزش ها وبه تکامل رسیدن هاست. گر غدیر نبود عشق می مرد ورسالت ناتمام می ماند وگل واژه های شهادت وایثار بی معنی بود. غدیرخم؛ حادثه ی مهم وبزرگی است که باید دهن به دهن به نسلهای آینده انتقال داده شود واگر امروزه مسئولین ارزشمند نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران فاصله ی بین عید سعید قربان تا عید سعید غدیر خم را به عنوان دهه امامت وولایت در سطح کشور نام گذاری کرده اند، به دلیل این است که پیام غدیر را به مردم برسانیم .

غدیر رازی نهان از اسرار ملکوت برای خاک نشینان شد، دل، عشق آن را پذیرفت و جان و چشم بصیرت آن را شناخت و بکار گرفت، نه به‌عنوان یک واقعه‌ی تاریخی، بلکه به‌عنوان خود تاریخ به بلندا و پهنای آن، علم به فرصت حضور حضرت آدم (ع) تا خاتم و یوم الحساب علی متعلق به بشریت است" و" عیدهای اسلامی همه حجت و برهان الهی برای بیداری، هدایت ، روشنگری و آگاهی بشریت است. غدیر روز میلاد امامت, تولد عدالت، در حیات بشریت برای رسیدن به کمال، سعادت و تاریخی است که سرنوشت اسلام در آن رقم خورد، دین خدا در آن روز کامل و رضایت معبود حاصل و باغ نبوت ثمر داد.  اگر "عید قربان" ایثار و ذبح نفسانیات و نفس اماره است "عید غدیر" (افضل الاعیاد) بیعت و پیمان انسان‌ها با خالق معبود خود است.

خطبه غدير درياي معارف است. چه مي‌خواهي كه در اين خطبه نباشد. توحيد و خداشناسي، نبوت، امامت، معاد،ولايت،عرفان، فضيلت،نصيحت،سياست، مردم، عشق، عاطفه...آخرين پيامبرخدا صلي الله عليه وآله كه آيينش كامل‌ترين دين و آيين است، مهمترين و آخرين توصيه‌ها و والاترين معارف را در قالب رساترين كلمات كه خطبه غدير ناميده شد، بيان نمود تا سندي براي هدايت بشريت باشد.

خطبه غدیر خلاصه و چکیده بیست و سه سال نبوت پیامبر است. مجموعه‌ای عظیم از معارف است که دریای نبوت و ولایت را به آسمان بی‌انتهای توحید متصل می‌کند.در اين خطبه شريف خداشناسي و معرفت به پروردگار عالم با زيباترين عبارات و كلمات، شناخت پیامبر و امام، با مستحكم‌ترين استدلال‌ها و واژه‌ها بيان گرديده و صراط مستقيم و راه هدايت و سعادت بشر، با روشن‌ترين بيان، توضيح داده شده است. هرکه می‌خواهد ولایت را بشناسد و از مقام و جایگاه مولا آگاه شود، باید خطبه غدیر را بفهمد و درک کند.

خطبه غدیر، عامل افتخار و مباهات است. شنیدن توصیف جان از زبان جانان، پرنده روح را آنچنان به وجد می‌آورد که می‌خواهد قفس تن را بشکند، به آسمان رود و عشق را طواف کند. آنچه كه در توصيف پيشواي مومنان در اين خطبه آمده، شراب طهوري است كه ولايتمداران را مست عشق مولايشان كرده و دل‌هايشان را به محبت مولايشان محكم‌تر خواهد نمود.از سوي ديگر درک و فهم خطبه غدیر عاملي براي شکر و نشاط است. با تامل در آن، حس شکرگزاری عجیبی به انسان می‌دهد که در پرتو آن هیچ کمبود و نقصی را احساس نمی‌کند به گونه‌ای که اگر تمام دنیا را هم از او بگیرند باز هم سجده شکر بر آستان پروردگار می‌گذارد که الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایه علی ابن ابی طالب.



خطبه غدیر کانون مهم تعقل و عواطف است و بکار گیری هریک می تواند عامل مهمی در مقابله با دشمنان باشدخطبه غدیر مغفول مانده است، باید خطبه غدیر بیشتر مورد توجه قرار گیرد چون از اهمیت بسیار والایی در جامعه اسلامی برخوردار است. عزت و عظمت امروز دنیای اسلام مدیون واقعه غدیر و انتخاب نخستین امام شیعیان به عنوان رهبر جامعه اسلامی است غدیر اسلام را در برابر هر گونه توطئه و خطری بیمه کرده است. انتساب این واقعه تاریخی به امام اول شیعیان مایه مباهات و افتخار است و می توان از این مناسبت درس ها و روشنگری هایی جستجو کرد که در بسیاری مقاطع حساس کارساز و کارآمد خواهد بود. عید غدیر محدود به مسلمانان و شیعیان نیست، بلکه یک جشن تاریخی برای همه انسان هاست.عید غدیر، یک عید اصیل و بزرگ اسلامی است.

http://namazportal.ir/pictures/gallery-pic/aminhossein_16120000_1.jpg

آنچه در غدیرخم روی داد به واقع نتیجه زحمات و رنج های 23 ساله رسالت بود که خط مشی آینده مسلمانان را رقم زد و اتمام حجتی بود برای آنانکه بعداز پیامبر(ص) به دنبال هدایت و سعادت بودند. این رخداد بزرگ تاریخ اسلام می تواند نقطه اتحاد مذاهب و فرقه های مختلف اسلامی حول محور ولایت باشد و تمامی مسلمانان در یک مسیر حرکت کنند و با بهره گیری از این معادن حکمت و علم و معرفت، جهانی پر از عدل و داد را رقم بزنند.
هیچ نظامی به اندازه نظام اسلامی ولایی نیست.  عید غدیر بیان نوعی از حکومت است،  آنچه در غدیرخم مطرح شد، ادامه آن در جمهوری اسلامی در حال ارائه شدن است. نظام اسلامی با تمام نظام ‌های جهان تفاوت دارد، برخی از کشورها خودشان را نظام اسلامی می‌دانند اما نظام آنها نیز ولایی نیست. غدیرخم یعنی حکومت اسلامی و ولایی که در آن امام معصوم (ع) در راس قرار دارد و در دوران غیبت نیز ولی فقیه وظایف امام معصوم (ع) را انجام می ‎دهد.


شعاعی از غدیر در ایران تابید و انقلابی به این عظمت به وجود آورد، انقلاب اسلامی ایران شعاعی از غدیر است و این ملت را از ذلت به قله عظمت و عزت رساند.انقلاب اسلامی محصول و عصاره غدیر است،  امروز انقلاب و نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران به برکت انوار نورانی غدیر در عرصه بین المللی عزت و آبرو دارد.  بیداری اسلامی که امروز در خاورمیانه اتفاق افتاده به برکت انوار غدیر است. اگر امروز شعاعی از غدیر به هر کشور اسلامی بتابد وضع مسلمانان این گونه نخواهد بود که دو میلیون یهودی از گوشه کنار دنیا جمع شوند و نخستین قبله مسلمانان را اشغال کنند و بیش از یک میلیارد مسلمان جهان حریف اشغالگری این دو میلیون یهودی بی خانمان نشوند.امروز به برکت نعمت ولایت فقیه و تابشی که از شعات غدیر به جامعه اسلامی می تابد نظام اسلامی در جهان عزت و عظمت دارد.


واقعه ی بزرگ غدیرخم؛این درس را در طول تاریخ غنی اسلام به ما بشریت داد که همگان،همیشه پیرو ولایت باشیم، ولی امر زمان خود را بشناسیم ،از اواطاعت بکنیم وائمه اطهار (ع)را برای خودمان سرمشق والگو قرار بدهیم.تحکیم بیعت با ولایت مهم‎ترین درس غدیر است و همان گونه که پیامبر اکرم(ص) پس از نصب امام علی(ع) به امامت مسلمین به جماعت مسلمانان امر کرد که با او بیعت کنند، در سالروز آن حماسه جاوید پیامبر، تجدید آن بیعت سفارش شده است؛ بنابراین زیارت امیرمؤمنان و سایر ائمه مستحب است.

امروز شیعه شناسی به عنوان یک کرسی در دانشگاه های اسرائیل  و کشورهای اروپایی و آمریکا  تدریس می شود، همه این ها به برکت غدیر است که باید در جهت حفظ آن تلاش کنیم. مبادا غدیر را به گونه ای تفسیر کنیم که منشأ اختلاف، شقاق و بدبینی در صفوف امت اسلامی به وجود آید و این خلاف فلسفه غدیر است. باید از غدیر دفاع  و در جهت احیای آن گام برداریم و برای گسترش آن تلاش کنیم، باید مراقب باشیم که غدیر منشأ وحدت و انسجام اسلامی باشد و نه بستری برای اختلاف و انشقاق شود.  اختلاف امروز تنها دستور کاری است که روزی میز دشمنان قرار دارد،  اختلاف میان مردم، شیعه و سنی مهم ترین برنامه و تلاش دشمنان در جهت تضعیف جایگاه اسلام ناب است.


عید غدیر از بزرگ‌ترین و مهمترین اعیاد اسلامی است که باید نسبت به آن توجه کافی و لازم انجام شود. واقعه غدیر یک حرکت و جریان معمولی در عصر 1400 سال پیش نیست بلکه بمربوط به همه اعصار و همه بشریت بوده و باید در تمامی زمان‌ها به پیام های آن توجه شود. همانطور که عاشورا به خوبی به جهانیان شناسانده شده است باید پیام های واقعه عظیم غدیر را در گستره ای وسیع به جهانیان معرفی کنیم.غدیر به یک یا چند روز، چند سال یا چند قرن خلاصه نمی شود و باید در حد توان و امکانات برای تبلیغ و ترویج مفاهیم غدیر بکوشیم.

عید غدیر عید جدایی حق از باطل است عید غدیر عید بزرگ شیعیان و فرصت طلایی برای ترویج فرهنگ علوی در جامعه است. عید غدیر روز ولایت و تکمیل کار خداست.غدیر نقشه راه و چشم انداز حرکت همه بشریت در مسیر تکامل است و محدود به زمان خاصی نیست و تا قیامت ادامه دارد. غدیر بیانگر بقای رسالت پیامبر اکرم (ص) و دوام دوره الهی آن حضرت در تجلی‌گاه وجود حضرت امیرالمؤمنان علی (ع) است.بایدغدیر را به عنوان تعظیم شعائر دینى بزرگ داشت و بر شکوه آن افزودو ارزش‌های نهفته در آن را بیان و ترویج داد.

غدیرخم به عنوان نقطه عطف ولایت علوی است. غدیر هویت ماندگاری از تاریخ بشریت است که در پناه و سایه امامت امتی را به سوی نور هدایت، رهنما کرد. غدیر امتداد مسیری نورانیست که سر منشا آن نشات گرفته از حریم نبوی است که آسمان شیعیان جهان را با دوازده ستاره منور کرده است. آسمانی که در آن شمیم ولایت و سفیر هدایت در آسمان آن طنین انداز گشته است.


به واقعه غدیر خم و ماجراهای متعاقب آن نباید تنها به صورت یک داستان نگاه شود. جامعه و امت اسلامی این حادثه را باید محور حرکت خود قرار دهند و حول آن حرکت نمایند. جامعه و خانواده ها باید با آشنایی با ماجرای غدیر، هویت اسلامی خویش را درک کنند و پشتیبان ولی امر خود باشند. تفکر آینده نگرانه پیامبر بزگوار اسلام در روز غدیر، اتخاذ تصمیمی بزرگ به دستور الهی بود تا از گسست و جدایی امت اسلامی جلوگیری شود. اما افسوس که بصیرت کم عده ای حبل اامتین مستحکم الهی را گسست و چاه را همنشین و همدم مولای متقیان کرد. تمسک جستن به حبل الله و گردن نهادن بر فرمان الهی و رسول خدا و جانشینان وی و ولی امر مسلمین روشنگر راه و هدایت گر مسیر جامعه است.

 توحید از مسیر امامت، نبوت از طریق امامت و معاد از طریق امامت شکل گرفته و ادامه می‌یابد.غدیر عاملی برای تداوم حیات و بقای عالم است و همین جا است که به سخن امام راحل توجه می‌کنیم که فرمودند غدیر چیزی بر مولای ما نیفزود بلکه مولای ما به غدیر ارزش داد و غدیر را غدیر ساخت. غدیر روزی است که رسالت به امر خدای تعالی به دست پیامبر(ص) به امر المومنین(ع) رسید. غدیر روزی است که حضرت علی(ع) به عنوان نمونه بارز انسان الهی برای الگو گیری به جامعه بشری معرفی شد. نیاز امروز جامعه نیز تاسی از سبک زندگی، شیوه حکومت داری با توجه به آموزه های علوی است. غدیر در واقع به مهمترین و تعیین کننده ترین مسئله هر جامعه و ملتی پرداخته است و بنابر دیدگاه رهبری غدیر ارایه دهنده الگوی مدیریت اصیل اسلامی در جامعه است اهميت عيد غدير در اين است که امامت و ولايت و فلسفه پيام غدير نياز ديروز، امروز و فرداي جامعه بشري اسلامي است

غدير امروز نياز مردم ماست چرا که شبهات زيادي درباره دين مطرح است و غدير باطل‌کننده فلسفه جدايي دين از سياست است.پیام رفیع غدیر می تواند زمینه ای باشد تا بسیاری از قیام های جهان به پیروزی برسد.  غدیر یک مفهوم قطعی و مسلم است که بر زبان های مختلف بیان شده و همه بر آن تاکید دارند. بازسازی مبانی فکری و سیاسی و تشکل حکومت در اذهان ملت های مسلمان از مبانی اصلی در اثبات کارآمدی فلسفه غدیر است و این کارآمدی در طول انقلاب اسلامی به اثبات رسیده است. غدیر در واقع تشخیص راه از بیراهه است. اگر جهان اسلام آموزه های علوی را فرا بگیرند وحدت محقق خواهد شد. غدیر باطل کننده سفسطه شعار جدایی دین از سیاست است. شناخت غدیر امروز نیاز ضروری ماست.

اوّلین وظیفه ما معرفت قرآن و عترت است بعد آشنایی به اخلاق و اعمال و عقاید آنهاست بعد ایمان به آنهاست بعد عمل به دستور آنهاست بعد نشر مآثر و آثار آنهاست تا این‌چنین دین را ذات اقدس الهی به احسن وجه بپذیردجامعه و امت اسلامی با آگاهی نسبت به مسئله غدیر باید چشم و گوش خود را به روی واقعیت باز کند و از هر گونه انحراف از خط امامت دوری بجوید. کالبد امت اسلامی بدون دمیدن روح امامت به آن، جسمی سرد و مرده خواهد بود. عید غدیر، عید ولایت و فرمان بری از ولی امر است تا اتحاد در جامعه اسلامی حفظ شود و جامعه در مسیر هدایت به حرکت خود ادامه دهد و از حرکت باز نایستد. لزوم داشتن بصیرت در تمام قرون و دوره ها می تواند مددرسان جامعه در شتناخت ولایت باشد.

شناخت صحیح از واقعه غدیر باعث فهم دین می شود، هر کس بتواند واقعه غدیر را به درستی بشناسد به حقیقت دین اسلام پی برده چرا که اطاعت از ولایت و امامت تنها راه نجات مسلمانان است. فرهنگ غدیر باید در جامعه ترویج یافته و جوانان و نوجوانان بیش از پیش با این واقعه بسیار ارزشمند آشنا شوند. دوری از غدیر، ظلمت، جهل، بدبختی، بیچارگی و ذلّت و زبونی است و نزدیکی به غدیر، حیات طیّبه انسانی و رشد و شکوفایی و سعادت دنیا و آخرت است.


روز غدیر، روز ارزش‌هاست،‌ما باید بتوانیم فرهنگ غدیر را آنچنان که حق آن است ادا کرده و همانند فرهنگ عاشورا در بین مردم و جامعه نهادینه کنیم. اگر مردم با فرهنگ غدیر آشنا شوند و به اهداف والای آن توجه داشته باشند، بسیاری از مشکلات فرهنگی، اجتماعی و سیاسی رفع خواهد شد. تک تک افراد جامعه بویژه رسانه ها تلاش کنند تا غبار مظلومیت از چهره غدیر بزدانید و اهداف والای این روز بزرگ را در جامعه گسترش دهند.ما که سر مست جام ولای غدیر شدیم از هر آنچه داشتیم در این راه گذشتیم . ورق پایانی کتاب تنومند غدیر هنوز نوشته نشده است که تا ظهور موفور السرور آخرین خورشید سلاله غدیر این کتاب مفتوح و باز است و با امضای آن امام عزیز به سرانجام می‌رسد.

http://fatemi.persiangig.com/91/asrar/rahbari.gif

انما ولیکم اللّه و رسوله الذین آمنوا الذین یقیمون الصلوة و یوتون الزکوة و هم راکعون:دوست‏دار شما خدای شما و پیامبر شماست و نیز آنان‏ که نماز میگذارند و همچنان بهنگام نماز از دستگیری‏ بینوایان نمی‏مانند شما را دوست می دارند.حق‌الناس و شخصيت و كرامت انسان را نمي‌توان و نبايد به هيچ بهانه‌اي ناديده انگاشت و رفتار علي(ع) مي‌گويد كه اگر در گوشه‌اي از اين سرزمين، قطره‌ي اشكي به زمين ريزد يا آهي از سينه‌اي بر آسمان رود، بايد ترسيد و بر خود لرزيد كه آن‌چه اثر مي‌كند ناله‌ي مظلوم بي‌پناه است نه توپ و تانك و ناو و هواپيماي دشمن.امروز ما مدعيان تشيّع به‌شدت و بيش از هر زمان ديگر نيازمند اصلاح و بازنگري و آسيب‌شناسي در گفتار و رفتار خويش هستيم

«غدیرشناسی» نقطه اوج امام شناسی
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه سی ام شهریور 1393 |

http://ts2.mm.bing.net/th?id=HN.607998800531097245&pid=1.7

شیعه خبر نگار غدیر در جهان  و غدیر عید الله اکبر است روزی که رسول خدا(ص)در «حرای حق » به نبوت مبعوث شد، فرمان هدایت و سعادت انسان ها را در کف داشت.آن روز هم در «پهنه غدیر» و در جمع حاجیان وقافله ای که از زیارت کعبه بر می گشت و راهش حق بود و بارش ایمان و مقصدش «الله » ، وقتی به غدیر خم رسید به خطبه خوانی پرداخت ، چشم به افقی دوخت که پیام هدایت داشت و دستی را دید که خورشید نبوت به همگان نشان داد وگفت:هر که را باشم منش مولا و دوست ابن عم من علی، مولای اوست و گوش امت به دهانی بود که از وحی و غیب می گفت و به خدا وصل بود و دامن، دامن معرفت برای بندگان خدا هدیه می داد و خرمن،خرمن کرامت و معنویت پیش پایشان می ریخت، تا از وسوسه های نفس وتلبیس ابلیس و فریب نفاق رها شوند و همچنان «عبد خدا» و«مطیع رسول» بمانند. علی(ع)، برگزیده محمد(ص)نبود، بلکه منتخب خدا بود.پیامبراکرم(ص)تنها مامور ابلاغ پیام آسمان بود «بلغ ما انزل الیک من ربک» و اگر در آن نیمروز داغ، آن پیام را نمی رساند، رسالت الهی را به انجام نرسانده بود.

مردم پیمان ها بستند و تبریک ها گفتند و قول ها دادند اما.... تاریخ نشان می دهد شیطان نمی گذارد که بندگان خدا، راه بندگی را بی درد سر بپیمایند و به مقصد برسند؟!خطبه حضرت رسول در آن دشت سوزان، آب گوارایی برای روح های عطشناک بود که می رفت تا همیشه تاریخ را سیراب سازد.اما.... مگر گذاشتند که این زلال گوارا به جانهای تشنه برسد؟رسول خدا(ص)می خواست دست «امت » را در دست «امام » بگذارد،تا نه گمراه شوند و نه سرگردان، نه تشنه بمانند و نه در دام نفس بیفتند آن عهدها شکستند و آن پیمان هااز یادها رفت.افسوس که گروهی از امت، در کلاس درسهای نبوت و وحی، مردودشدند و آن همه «یاد» ها را به «نسیان » سپردند.هزاران دست بیعت گر کجا رفت؟ وفا با آل پیغمبر کجا رفت؟ اگر «مولی » ، «ولی » می شد، چه می شد؟ خلیفه گر «علی » می شد، چه می شد؟ ولی... خاتم دوباره بی نگین شد عدالت با علی خانه نشین شد.این بود که منشور بلند و جاودانه «خطبه غدیر» را سرود و به گوش تاریخ سپرد.

غدیر، روز بشریت و روز «انسانیت » است، عید پیمان و میثاق وعهد است.آیا دریغ نیست که بشریت امروز، علی(ع)را نشناسد و درک نکند واز زمزم زلال «علی شناسی » سیراب نشود؟ و دامن مهر در این دریانشوید و چراغ راه از این فروغ الهی نجورید؟!....رسالتی را که رسول در غدیر خم انجام داد، اطاعت امر خدا بودو حج آن سال، گرچه به «حجه الوداع » شهرت یافته است، لیکن درگذشته های دور و در متون کهن، از آن به «حجه الابلاغ » هم تعبیرشده است، که اشاره به همین فرمان «بلغ » است که نازل شد و چون ابلاغ انجام گرفت، آیه «اکمال دین » فرود آمد و حجت تمام شد وصراط، روشن گشت.

حرف وپیغام «غدیر» این است:آب را از سرچشمه باید خورد، میوه را از شاخه باید چید، چهره را بی پرده باید دید. جریان غدیر تنها یک رخدادتاریخی یا یک بحث روایی و سیاسی نیست و حتی به رغم تصور عموم،حد فاصل تشیع و تسنن در مسئله خلافت نیز نیست; زیرا این دو فرقه بر سر وقوع حادثه تاریخی غدیر، یا صدور روایت آن یا لزوم وجودامام و رهبر اختلاف ندارند. آنچه در این رهگذر مورد ابرام نقض وفریقان است لزوم تنصیصی بودن نصب امام و ولی است.

http://gol.sefaresh.net/uploads/posts/2012-10/1351421020_ghadir.jpg

شیعه این معنی را با توجه به دلایل قرآنی، روایی، تاریخی وعقلی اثبات می کند و معتقد است که باید خداوند «امام » را معین و منصوب کند.بنا بر این، غدیر معرف ولایت است; یعنی مظهر ولایت کبرای الهی(ولی الله)بر عالم و آدم است; به عبارت دیگر، غدیر سر فصل عقیده ای است که سرچشمه همه طاعت ها، و نمود رسالت و نبوت همه انبیا است. غدیر کلمه ای است که پیشوندش لاهوت و رسالت و پسوندآن امامت و ولایت است.غدیر جمله ای است که مبتدای آن توحید و خبرش معاد و ربطش ولایت است. پس بر ما است که با درک ربط توحید و نبوت و ولایت همه عقاید، اخلاقیات و اعمال خود را با ولی الله الاعظم(صراط مستقیم مجسم)بسنجیم و بر وفق آن رفتار کنیم.

راویان شیعه و اهل سنت، همه در کتابها نوشتند و در نقل هاآوردند.شاهدان، بارها برای اثبات حق، به «خطبه غدیر» استنادکردند.مولفان، برای اینکه حق این روشن و مسلم انکار نشود، صدها سندبرای غدیر و خطبه رسول خدا و بیعت مردم آوردند و ثبت کردند، تااگر «انصاف » در میان باشد و هدف، شناختن حقیقت باشد، نه انکار لجوجانه خورشید و نه کتمان حسودانه فضایل و نه ستیزعنودانه با «ولی خدا» و «وصی رسول » ، به این آینه بنگرند،آینه غدیر، که همه حقیقت در آن متجلی است.

امروز همه امت بزرگ اسلامی به ویژه عالمان دین و مبلغان گرامی برای نجات بشریت راهی بهتر از معرفی اندیشه امامت و فرهنگ غدیر ندارند.غدیر، فقط بحثی تاریخی نیست، غدیر، فقط بحثی اجتماعی نیست، غدیر، فقط موضوعی کلامی و عقیدتی نیست، غدیر تفکر شیعی و بی ارتباط با جامعه جهانی نیست.غدیر، حلقه وصل کننده تمامی بندگان خدا با پروردگارشان پس از انقضاء نبوت و ارسال رسل است. غدیر، پل ارتباطی جهت استفاده بهینه از قرآن و معارف الهی است. و بالاخره غدیر زمینه ساز حاکمیت سراسر الهی امام و امامت بر تمام جهان می باشد.

این است که «غدیر» را حلقه میانی «رسالت » و «امامت » می شناسیم و «ولایت » را تداوم «نبوت » می دانیم.غدیر، از سویی به «بعثت در حرا» وصل می شود و از سوی دیگربه «شهادت در کربلا» پیوند می خورد و فاصله میان حرا تا کربلارا دریایی از باورهای پاک و هدایتهای آسمانی پر کرده است که در«غدیر» تجسم یافته است.دریای غدیر، از ریزش آبشارگون وحی بر جان محمد(ص)لبریز است وقامت دین در زلال «غدیرخم » انعکاس می یابد.«غدیر» ، هنوز هم چشمه ای لبریز از هدایت ها و کرامت هاست ودریایی مواج از آب حیات و باور و بصیرت، تا در کویر حیرت وهامون ضلالت، کام جانها را سیراب سازد و هادی اندیشه ها گردد.غدیر، یک «کتاب مبین» وسندی برای تداوم خط رسالت درجلوه امامت و صراط مستقیمی است که به سنت پیامبر خدا منتهی می شود.

«ابلاغ پیام غدیر» از بزرگ ترین وظایف مسلمانان ومبلغان است؛ پیامی که خداوند با آوای «یا اَیُّهَا الرَّسُول بَلِّغْ ما اُنْزِلَ اِلَیْکَ مِنْ رَبِّک»؛ پیامبر اعظم را مأمور اعلام آن فرمود. و رسول خدا صلی الله علیه و آله آن را با متن استوار و پرفروغ و در شرائطی فراموش نشدنی به دهها هزار از افراد امّت ابلاغ کرد. غدیر مائده ای الهی است که بدون آن بشریت همیشه گرسنه و تشنه خواهد بود و در کنار آن عید ایمان و آزادی و عدالت برقرار می شود.

همه ی رسالت پیامبر یک طرف و رساندن پیامبر غدیر یک طرف دیگر. این یعنی این که ارزش پیام غدیر به تنهایی برتری داشت بر سایر دستورات و پیام هایی که از طرف پیامبر خدا در طول مدت رسالت23 خود به گوش مردم رسانده بودند. به بیان قرآن اگر ایشان پیام غدیر را که به گوش مردم نمی رساندند گویی که کاری اصلا نکرده بودند(سوره ی مبارکه ی مائده/ آیه ی شریفه ی67).  اما دلیل انتخاب ارزشمندامیرالمومنین (ع) و قرار دادن دستور و سفارشی به نام ولایت اهل بیت و اطاعت از ایشان میتواند این باشد که دین خدا معلم و مجری می خواهد و پیامبر خدا هم تا قیامت که نمی توانند زنده بمانند تا این کارها را انجام دهند. بنابراین باید بعد از نبود و رحلت ایشان افرادی باشند که راه و رسالت پیامبر را ادامه دهند. انسان نیاز به هدایت دارد و دین هم برای هدایت انسان آمده است. پس باید افرادی باشند که این دستورات را به انسان ها آموزش دهند

هدایت انسان ها ازعهده ی هر کسی بر نمی آید بلکه باید کسانی باشند که علم به این کار داشته باشند و این افراد جزء به انتخاب خداوند شناخته نمی شوند، این است که رسالت پیامبر از طریق امیرالمومنین و سپس امام حسن و امام حسین تا امام زمان عجل ا... تعالی فرجه الشریف ادامه یافته و در زمان غیبت امام زمان این رسالت و وظیفه ی سنگین بر عهده ی فقها و علمای بزرگ دین گذاشته شده است. شایسته است که شیعه ی امیرالمومنین قدر این دو نعمت( زندگی در عصر حاضر آن هم در کشور علوی و دیگری زندگی به مذهب تشیع )را بدانیم و با استفاده از این فرصت خوبی که در آن قرار داریم پیام غدیر را به گوش جهانیان برسانیم. این وظیفه ای است که پیامبر صل ا... علیه و آله و سلم از ما می خواهند. آنچه پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله در روز غدير بر همه ي مسلمانان تكليف فرموده اند. اين است كه اميرالمؤمنين عليه السلام و ائمه معصومین را مولاي خويش بدانيم و قيد غلامي ايشان را بر گردن انداخته وبه لوازم آن مقيد گرديم.

اینک ماییم و علی(ع)که غدیر خم را از دریای فضایلش به موج نشانده است.اینک ماییم و غدیر، که مرامنامه مکتب ما و محور وحدت ما وچراغ راهمان و راه زندگیمان است.گرامیداشت غدیر، تکریم رسالت پیامبر(ص)و وحی خدایی است.بر این باوریم که در ادای تکلیف نسبت به «غدیر» ، قصورکرده ایم.می بایست «غدیر» را بیش از این، چونان مشعلی فرا راه اندیشه های بشری قرار دهیم و دین پژوهان و حقیقت جویان را بافرهنگ ژرف نهفته در غدیر آشنا سازیم و جامعه بشری را با دوچشمه فیاض و جوشان معرفت، یعنی «قرآن و عترت » آشنا سازیم.دو چشمه ای که یادگار پیامبر و میراث ماندگار آن رسول خاتم تادامنه قیامت است و خود او پیروان و متمسکان به این هر دو را که نام «ثقلین » بر آنها نهاده است، ارج نهاده و سلامتشان را از«ضلالت » ، تضمین کرده است.

تکریم غدیرارج نهادن به فضیلت های متبلور در وجود صاحب ذوالفقار و ساقی کوثر است.بها دادن به غدیر، ادای احترام به تکمیل دین و اتمام نعمت است.کاشتن بذر ولایت در جانهاست.نشان دادن خورشید به گرفتاران در ظلمتهاست.عید گرفتن غدیر، ارج نهادن به کرامت انسان است، چرا که غدیر،عید عدالت و رهبری، عید کمال طلبی و حق جویی، عید شعله افکنی براندیشه ها و امید آفرینی در دلهاست.امتی که پاسدار غدیر باشد، عاشوراهای مظلومیت و کربلاهای خون و شهادت را شاهد نخواهد بود و ولایت در محاق غربت و تنهایی نخواهد ماند.دریغ و صد دریغ که کوردلان و خفاشان به تابش خورشید، دل ودیده نسپارند و به تیرگی و ظلمت خو کنند و همچون گله ای باچوپان باشند و راهی بی راهنما و شبی بی چراغ و کشتی ای بی ناخداو دشتی بی چشمه و کویری بی آب...!

«غدیرشناسی» نقطه اوج امام شناسی است. غدیر آینه کوثر است. اگر کوثر در قیامت آب گوارای نجات بخش انسان است، غدیر در دنیا آب زلال امامت است که بدون نوشیدن از آن راهی به سوی «حوض کوثر» در شرائط کنونی که دشمن نه تنها پیروان علی علیه السلام و شیعیان او را هدف گرفته، بلکه به شخص بزرگوار رسول اللّه صلی الله علیه و آله نیز اهانت می کندنیست بنابراین، بهترین شیوه مقابله با آن، ابلاغ پیام غدیر است .در جریان غدیر سخن فقط از امامت علوی نیست. امامت همه امامان معصوم و جانشینان آنان در سراسر تاریخ است. غدیر یک تاریخ نیست، یک اندیشه و یک فرهنگ است؛ یک حادثه نیست یک حدیث و حماسه آسمانی است. اعلام یک رهبری نیست؛ اعلام نظام رهبری الهی در سراسر تاریخ است.

آنچه بشریت را از زندگی عصر جاهلیت ومدرن  قرن بیست و یکم نجات می دهدشناخت امامت الهی و غدیر است.سلام بر تو ای صاحب غدیر؛ سلامی به شکوه و عظمت غدیرت.یا علی، در کتاب تاریخ زندگی ات، روز غدیر برایمان زیباست و غدیرخم بی نام تو برای هیچ کس شناخته نیست. تویی که در روزی چون غدیرخم در زیر آفتاب سوزان، دستت روی دست پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم به سوی آسمان ها بالا رفت، و همگان از زبان آن حضرت شنیدند که بعد از او اختیار تو بر مؤمنان از خودشان بیشتر است.

خداوند به دست تو باب رحمتش را بر خلق گشود. بهانه وپیام عظیم غدیر امامت تو بعد از نبوت پیامبر صلی الله علیه و آله بود، که خداوند آن را برای همه مردم برگزید. و بدینسان غدیر، آن برکه گمنام، برای همیشه در تاریخ جاویدان شد.از واقعه غدیر چه بنویسم که خدا برایت نوشت: «اَلْیَومَ اَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ»؛ نعمت خود را با غدیر بر شما تمام کردم و افزود: «رَضیتُ لَکُم الاِسلامَ دینا».از روزی بگویم که حاجیان به تو شاد باش می گفتند، یا از آن لحظه بگویم که دست رحمت پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم روی شانه تو آمد و تو را تا عرش بلند کرد؟

یکی از شاخصه های غدیر آیه «یا ایها الرسول ...» است که در ادامه آن، خداوند می فرماید: «وَ اِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ»، یعنی اگر در ابلاغ این پیام ولایت کوتاهی کنی رسالت خدا را ابلاغ نکرده ای. چنین کلامی درباره هیچ یک از احکام الهی نازل نشده و پیداست که باید بالاترین مسائل اسلام باشد که چنین پیامدی برایش در نظر گرفته شده باشد. از سوی دیگر در چندین مورد خدا را بر این ابلاغ شاهد گرفتند که در هیچ یک از احکام الهی چنین نکردند. پیرو آن چندین بار از مردم خواستند که «حاضران به غائبان اطلاع دهند» که این را هم در هیچ یک از احکام الهی انجام ندادند. آیه «اَلْیَوْمَ اَکْمَلتُ لَکُمْ» نیز مانند آیه فوق درباره هیچ یک از احکام الهی نازل نشده، و لزوما باید مهم ترین احکام اسلام باشد که کمال دین با آن باشد. این سه مورد دلیل آن است که معنای ولایت در غدیر فراتر از محبت و همان وصایت و امارت و صاحب اختیاری مردم است که چنین محکم کاری درباره آن صورت گرفته است.

ای غدیر، از ما انتظارات زیادی داری و حق با توست که راه بلندی را به بهای سنگینی طی کرده ای تا به دست ما رسیده ای. قسم به عزیز تو که پیامبر او را از روی دست خویش به رخ جهانیان کشید، غدیری هستیم و غدیری خواهیم ماند.امروز شهد شیرین تر از عسل تو را می نوشیم و با آن زنده ایم تا فردا تو را در شفاف ترین آیینه ها جلوه گر سازیم و چهره زیبای تو را جام جهان نمای خلقت سازیم تا پرتو چهاردهْ معصوم پاک را در آن به تماشا بایستیم.سلام و درود بر آنان که چهارده قرن غدیر را با حفظ پیام آن به امروز رسانده اند و از سنگر غدیر دشمن اسلام را نشانه رفته اند، تا پرچم ولایت را بر بلندای تاریخ سرفراز دارند، و لبخند رضایت بر لبان تو، ای صاحب غدیر، نشانند.

متأسفانه آنچه از واقعه ي غدير تا كنون, مورد فراموشي قرار گرفته، توجه به لوازم مولويت است.از همان لحظات اوليه در سال دهم هجري بسياري از مردم، منافقانه با اميرالمؤمنين دست بيعت دادند و آنگونه كه پيامبر صلي الله عليه و آله دستور فرموده بودند با دل و جان، دست و زبان، تسليم علي بن ابي طالب عليه السلام نشده به مولوييتشان تن ندادند. هم اكنون كه ما بايد منصفانه درباره ي وضعيت خويش به داوري بنشينيم كه چقدر در انجام اين وظيفه ي قلبي و جوارحي خود موفق بوده ايم؟ حداقل در روز غدير كه متعلق به وجود مقدس ولي عصر مي باشد چقدر از صاحب غدير و حقوق ايشان ياد مي شود؟

 گاهي بي توجهي و غفلت شيعيان؛ نسبت به ايشان، چنين مي نمايد كه عهد پيامبر (ص)  در بين مسلمانان زمان غيبت هم به دست فراموشي سپرده شده و در روز غدير هم آنچنان كه شايسته است، حق امام عليه السلام ادا نمي شود پيام غدير كه همان فرمان مولويت حجة بن الحسن(عج) است در اين زمان كاملاً مسكوت باقي مي ماند و ما كه مدعي تشيع در زمان غيبت حضرت مهدي  عليه السلام هستيم در پايبندي به مفاد اين خطبه مرتكب قصور گشته ايم و چه بسا وظيفه ي خود را هنوز نشناختيه ايم.بنابراين كسي كه حضرت مهدي (عج) را مولاي خود مي داند همواره بايد اعمال خويش را در جهت رضايت ايشان قرار داده و مورد بررسي قرار دهد كه مرتكب كوتاهي در ايفاي نقش سر سپردگي نگشته و چيزي از حقوق ايشان را پايمال نكرده باشد.

 پس آنگاه كه دستان مبارك صاحب  غدير را از فراسوي  قرنها مي فشاريم بايد بدانيم كه تبريكش به ما چه مي گويد؟ اين كاروان هزار و چهار صد ساله كه از گذرگاه پر خطر سقيفه عبور كرده از سپردن ميراث جاودانه ي غدير به دست ما چه انتظاري دارد؟بايد بدانيم كه امروز پرچم سبز غدير در دست صاحب آن حضرت بقية الله (عج) بر بلنداي تاريخ مي درخشد و شيعه مكلف است كه با صدايي رسا اعلام كند كه اگر در روز غدير سال دهم هجري در كنار بركه اي  با علي عليه السلام دست بيعت داده است و شنيده است آنچه را كه پيامبرمان گفت و تسليم شده است به آن امري كه از جانب پرودگار آورد اينك با قلب و جان و زبان و دستش با يادگار غدير و موعود غدير هم پيمان  مي شود تا اين نبأ عظيم را به نسلهاي آينده برساند.

برای شناخت بهتر غدیر باید انواع انحراف از غدیر و پیامدهای آن را مورد کند و کاو قرار دهیم.پیدایش نواصب، پیدایش غلات، پیدایش فرقه های کلامی فراوان، پیدایش فرقه های سیاسی در دنیای اسلام، تشتت و پراکندگی حقوقی و فقهی امت اسلامی، جنگهای مذهبی و سیاسی و فقهی و انواع ملیت گرایی و جنگهای حیدری و نعمتی و بالاسری و پایین سری و سلطه سیاسی و اقتصادی و فرهنگی اجانب بر فرزندان اسلام و قرآن همه و همه پیامد دوری از مرجعیت علمی و مرجعیّت فقهی و مرجعیت سیاسی اهل بیت علیهم السلام است. جایگاهی که رسول خدا صلی الله علیه و آله آن را از عترت خویش می شناخت و تا دوازده نسل پیشوایان پس از خویش را معرفی فرمود.رسول گرامی علیهاالسلام فرمود: «مَنْ ماتَ وَلَمْ یَعْرِفْ اِمامَهُ ماتَ میِتَةً جاهِلِیَّةً؛ هر کس بمیرد و پیشوای خویش را نشناسد، بر مرگ جاهلیت مرده است.»

http://www.rasekhoon.net/_WebSiteData/PhotoGallery/Photos/1c3d3b30-aecd-4bb7-b66b-b01ee21bf690.jpg

روز غدیر اعلام رسمی و آشکار یک امر باطنی در قالب ولایت و تمام کننده حجت بالغه الهی است. خطبه پیامبر(ص) در روز غدیر، سراسر درس توحید و خداشناسی ا‌ست و عبارت‌های بلیغ و شیوای پیامبر(ص) آن‌چنان زیباست که در هیچ کلاسی این‌گونه شیوا درس خداشناسی داده نشده است. «خطبه غدیریه » حضرت محمدنیز، همچون خود غدیر خم مظلوم است و مورد بی مهری قرار گرفته است و جز چند جمله مشهور آن، چندان مطرح نیست، در حالی که سزاوار و بجاست که این منشور جاویدان، هر چه دقیق تر و گسترده ترو پرشورتر، مورد توجه و مطالعه و شرح و تفسیر قرار گیرد، تاچشم های بصیر، از درخشش حکمتها و پندها و تذکرهای پر ارج این گنجینه معرفت، لذت ببرد و به تماشای «حقیقت ناب » بنشیند. ابلاغ پیام غدیر، کار خدای حکیم و علیم و سیره و سخن رسول اعظم خداست. کلام و سیره تک تک پیشوایان معصوم علیهم السلام است، فریاد جاوید تمام شهیدان ولایت اهل بیت علیهم السلام است. آوای عاشورائیان تاریخ است، زبان حال و قال تمام امام زادگان معتبر دنیای اسلام است. بازتاب فریاد فاطمه علیهاالسلام در خطبه معروف مسجد نبوی است. حاصل تلاش فاطمه ها و حدیث فاطمیان اعصار است.

روز تاریخی و بزرگ عید سعید غدیر مانند روز عظیم بعثت با اهمیت و بی‌نظیر است. این دو روز با یکدیگر، پیوند و بستگی کامل دارند. بعثت، اصل، اساس و پایه انقلاب الهی، جهانی و جاودانی اسلام، و روز غدیر مکمّل و تداوم‌بخش آن است.غدیر در وجود، فرع بعثت است و روز بعثت در بقا، پیش‌آهنگ غدیر است. بعثت، سرآغاز ابلاغ وحی و عرضه نظامات فراگیر و همه جانبه اسلام، تا تشکیل حکومت اسلامی و حاکمیت‌الله به رهبری شخص رسول اعظم صلّی‌الله علیه و آله است، و روز غدیر کامل‌کننده دین و اعلام استمرار نظام عصر نبوّت به رهبری امیرالمؤمنین و فرزندان آن حضرت، ائمه معصوم علیهم السلام است.

این دو همایون‌روز، با یکدیگر هم‌سویی معنوی و بستگی ناگسستنی دارند. حصار خلل‌ناپذیر اسلام را که توحید همچون پی بناست، امامت چار دیوار و بعثت سقف است. پس هیچ‌یک از این دو روز را از دیگری بی‌نیازی نیست که هر دو خط اسلام را در تأسیس و بقا ترسیم نموده‌اند، نه اسلام منهای حکومت و نظام غدیر است و نه نظام غدیر، غیر از اسلام است.پیام غدیر، پیام ولایت و پیام کمال دین و اعلام نظام جاودانی و جهانی اسلام و بیان بقا و استمرار نظام عصر رسالت است. محتوای این پیام، وجود حکومت جهانی و واحد اسلامی است که بدون انقطاع و کمترین فترت در همه ادوار و اعصار برقرار بوده است و بر هر مسلمانی در هر کجا باشد اگرچه به ظاهر در تابعیت نظام‌های غیر شرعی محسوب شود واجب است از این نظام امامت تبعیت نماید و خود را ملزم به تابعیت آن بداند.

 امامت بازوی اجرایی دین الهی است و نقش جامعه سازی و تربیتی به وسیله مقام امامت انجام می شود.  با توجه به اهیمت و جایگاهی که قرآن کریم برای مقام امامت قائل است، بی توجهی به این مقام و انحراف از غدیر ثمره ای جز گمراهی برای بشریت به دنبال نخواهد داشت  اگر مسلمانان به سفارش حضرت رسول(ص) توجه می کردند امروز گرفتار این همه مشکل نمی شدنداگر می‌گذاشتند حضرت علی(ع) بر مسند بنشیند بشر آن موقع می‌فهمید در عالم چه خبر و در قرآن چه اثر است اما همه محروم شدند.. انقلاب اسلامی بازیابی و احیای دوباره غدیر بود، چراکه بر اساس آموزه های دینی باید در راس حکومت باید حضرت نبی، امام معصوم و در عصر غیبت ولی فقیه حاکم باشد. بنابراین امت اسلامی باید به اصل و ریشه های وجودی خود یعنی غدیر بازگردد.

میزان اثر بخشی، ضریب نفوذ و ماندگاری اثر هنری ما را به این سمت رهنمون می کند که به پیام رسول خدا لبیک گوییم و غدیر را به سمت هنر سوق دهیم.غدیر طرح اسلام برای مدیریت جامعه پس از پیامبر (ص) است که می تواند برای همه بشریت مفید باشد.غدیر مرتفع ترین قلعه ارزش های محتوایی است که می تواند در قالب شعر به دیگران عرضه و به تعیین کننده ترین مساله و سووال مردم جهان جواب بدهد.غدیر نماد پاسخ به دردهای بشری و عشق به مردم است و ضرورت دارد شاعران و هنرمندان در قالب آثار فاخر خود آن را به جهانیان عرضه کنند.همه شیعیان  نسبت به این خطبه و پیام زندگی ساز، وظیفه ای سنگین برعهده دارند که فهرستی از آن بدین شرح است:

1. فهم دقیق و جامع خطبه غدیر؛ تبیین و تشریح وترجمه؛ نشر و گسترش محتوای پیام آن برای فرزندان اسلام و قرآن به زبانهای گوناگون ودر قالبهای مختلف.

2. حفظ و نگهداری متن خطبه غدیر ؛مستندسازی پیام غدیرو شبهه زدایی ازمتن و سند آن برای اهل پژوهش و تحقیق و گنجاندن متن پیام غدیر در متون آموزشی حوزه های علمیه و دانشگاههای بلاد اسلامی؛

3. معرفی و گزارش حادثه غدیر به امت اسلامی؛ معرفی راویان وشاعران حدیث غدیر؛ وتدوین کارنامه عالمان دین در موضوع غدیر؛ همچنین معرفی کتاب شناسی غدیر برای سطوح گوناگون

4. شناخت عوامل اجتماعی و روانی مخالفت با غدیرو شناخت مخالفان و علل کتمان غدیر در تاریخ.

5. بررسی جایگاه غدیر در آینده جهان؛ و بررسی پیوند آن با بعثت، عاشورا و مهدویت.

6. رصد وشناسائی ؛معرفی وسرمایه گذاری برروی شبکه های اجتماعی، سایتها و وبلاگهای مرتبط با موضوع امامت و غدیر

7. ابلاغ اندیشه غدیر از راههای گوناگون: نمایشگاهی و سینمایی –رسانه ای ونرم افزاری - آموزشی و پژوهشی - آیات واحادیث مرتبط –ابلاغ تاریخی و تجسّمی حادثه غدیرهمچنین معرفى سایتها و وبلاگهاى امامت و غدیر در دنیاى مجازى

8.انجام مراسم اخوّت و بیعت سمبلیک در روز عید غدیر با امامان جمعه سراسر کشور و سادات بزرگوار و حضور در نماز ظهر آن روز

9.در یک نگاه به فرهنگ مکتوب غدیر، جلوه های آن را به صورت های مختلفی می بینیم: کتاب های بزرگ و کوچک، جزوه ها، بروشورها، مقالات مجلات و روزنامه ها، برنامه های علمی رایانه ای، کاشی کاری ها و تابلوهای زیبا و به صورت کارت و پوستر.این روند هر ساله اوج بیشتری از خود نشان می دهد، و در ظل عنایت حضرت بقیة اللّه الاعظم عجل اللّه فرجه آثار عمیق خود را در ابلاغ پیام غدیر به اثبات رسانده است.خلاصه کردن آثار بزرگان و کتاب های مرجع و تألیفات قدیم به چند صورت دیده می شود: تلخیص کتاب های بزرگ، تلخیص احادیث و قطعه های تاریخی، داستان پردازی تلفیقی که با برداشت از چند متن به دست می آید، تدوین مجموعه های چهل حدیث، انتخاب یک قطعه از کتب مؤلفان و نشر جداگانه آن به سبب اهمیت محتوای آن.با توجه به اهمیت مسئله غدیر در شیعه، و این که برهان مستحکمی که در برابر دشمنان و مخالفان شیعه است، جا دارد اولین کتاب هایی که به هر زبان بیگانه ترجمه و تألیف می شود، درباره غدیر باشد.به دلیل سابقه طولانی ارتباط زبان های عربی، فارسی و اردو با مسئله غدیر، اکثر نوشتارهای غدیری به این سه زبانند. در غیر این زبان ها، تألیف و نشر، هنوز در آغاز راه است.

10-هیچ دقت کرده اید که حتی می توان حال و هوای غدیر را با یک ماشین نوشته زیبا در شهر فراهم کرد ، تا به رسالت خود برای رساندن پیام غدیر که رسول خاتم به تک تک همه ما تا روز رستاخیز  ابلاغ فرمودند عمل کرده باشیم .

11-  واقعه غدیر، نقطه عطف و مرکز ثقل تمام رویدادها و وقایع اسلام است؛ چرا که اگر غدیر نبود، مبعثی وجود نداشت و اگر غدیری نادیده گرفته نمی شد، عاشورایی رخ نمی داد. غدیر به وجود آمد، تا امت اسلام پس از پیامبر ختمی مرتبت ،به شکل مسنجم خود ادامه حیات دهد و و امت دچار تشدد نگردد. واقعه غدیر مسئله بسیار مهمی است و افرادی که مخالف با این مسئله بودند، همیشه تلاش می کردند، این نعمت الهی را نادیده بگیرند یا موضوعی ساده تلقی کنند. خداوند در قرآن می فرماید، وای بر کسانی که حق را می دانند، اما می پوشانند؛ متاسفانه برخی افراد حق را می دانند، اما نمی خواهند قبول کنند.تداوم اسلام از برکات حضرت علی است و اگر سلحشوری های ایشان در جنگ ها نبودند از اسلام نامی نبود.برای گسترش واقعه غدیر باید از مدارس شروع کرد؛ بازدید میلیون هانفر از نمایش بازسازی واقعه غدیر یعنی رزمایش ولایی که کار بسیار خوبی است. همان گونه که تاسوعا و عاشورا حسینی تجدید بیعت با ولایت است بازسازی حادثه غدیر نیز اقدامی در این راستا است. برای اینکه فرهنگ غدیر در میان مردم نهادینه شود بایدمردم را در بازسازی این واقعه مشارکت داد.نمایش واقعه غدیر برای مردم تاثیرپذیر خواهد بود، چرا که آن ها با چشمان خود این مسئله را مشاهده می کنند و نگاه کردن تاثیر بیشتری از شنیدن دارد. باید محبت ولایت به حضرت علی(ع) را در جامعه جهانی نهادیه کنیم برپایی جریان واقعه غدیر در شهرهای مختلف و استقبال باشکوه مردم از این رویداد، نشان از اهمیت و جایگاه رفیع این حرکت خود جوش مردمی دارد که باید هر سال بر معنویت و آگاهی بخشی آن افزوده گردد.

حضرت معصومه سلام الله علیها با الهام گرفتن از کلام پیامبر صلی الله علیه و آله در غدیرخم که فرمودند:ِ مَعَاشِرَ النَّاسِ إِنِّی أَدَعُهَا إِمَامَهً وَ وِرَاثَهً فِی عَقِبِی إِلَى یَوْمِ الْقِیَامَهِ وَ قَدْ بَلَّغْتُ مَا أُمِرْتُ بِتَبْلِیغِهِ حُجَّهً عَلَى کُلِّ حَاضِرٍ وَ غَائِبٍ وَ عَلَى کُلِّ أَحَدٍ مِمَّنْ شَهِدَ أَوْ لَمْ یَشْهَدْ وُلِدَ أَوْ لَمْ یُولَدْ فَلْیُبَلِّغِ الْحَاضِرُ الْغَائِبَ وَ الْوَالِدُ الْوَلَدَ إِلَى یَوْمِ الْقِیَامَه.ای مردم، من امر خلافت را به عنوان امامت و وراثتِ آن در نسل خودم تا روز قیامت به ودیعه می‌سپارم، و من رسانیدم آنچه مأمور به ابلاغش بودم تا حجت باشد بر حاضر و غائب و بر همه‌ی کسانی که حضور دارند یا ندارند و به دنیا آمده‌اند یا نیامده‌اند پس حاضران به غائبان و پدران به فرزندان تا روز قیامت برسانند(۱) به تبلیغ مسئله ولایت پرداختند و روایت ذیل را از مادر خود حضرت زهرا سلام الله علیها نقل نمودند.

حضرت فاطمه معصومه علیها السلام به نقل از حضرت فاطمه زهرا علیها السلام می فرماید: «اَنَسیتُمْ قَوْلَ رَسُولِ الله صلَّی الله علیهِ وَ آلِه یَوْمَ غَدیر خُمٍّ: مَنْ کُنْتُ مَوْلاَهُ فَعَلِیٌّ مَوْلاهُ، و قوله: اَنْتَ مِنِّی بِمَنْزِلَهِ هارونَ مِنْ موسی ؛آیا فراموش کردید فرمایش رسول خدا صلی الله علیه و آله را در روز غدیر؟ که فرمود: هر کس من مولای اویم، علی علیه السلام نیز مولای اوست و [آیا فراموش کردید این سخن حضرت را که ]فرمود: [یا علی ]نسبت تو به من همانند هارون به موسی علیه السلام است.(۲)و این درسی است برای زن ومرد،دختر وپسر،پیر و جوان ما که با سرمشق گرفتن از حضرت معصومه سلام الله علیها به هر نحوی که در توان داریم امر امامت را احیاء نماییم.

مثلث متساوی الاضلاع غدیر خم، عاشورا و سلسله الذهب مرز حقیقی فرهنگ ایران  می باشد.غدير ابطال كننده همه نقشه‌هاي دشمنان بود و موجب شد تا آنها شكست سنگيني را متحمل شده و به اهداف خود نرسند.بزرگداشت غدير تکليف اصلي مردم و مسوولان است؛امروز مهمترين واساسي ترين اقدام براي زنده نگه داشتن اسلام ناب محمدي (ص) نکوداشت و ترويج و نهادينه کردن فرهنگ غدير و وحدت حول محورقرآن و عترت (ع) است. برخي فرقه هاي ضاله از جمله وهابيت مي کوشند تا حادثه عظيم، تاريخي وسرنوشت ساز غدير که انتصاب امير المومنين علي (ع) وفرزندانش از سوي خداوند به عنوان وصي بلافصل رسول الله(ص) بود را در اذهان ودر تاريخ محو کنند اما غافل از اين حقيقت هستند که نورخدا خاموش شدني نيست .

غبارروبی از اندیشه ها و نگاههای جامانده و وامانده در غبارهای فتنه، از اولین رسالت های دهه جاری ولایت است که طی آن بایستی غربت دیدگاههای ولایی برای همیشه از جامعه ما رخت بسته و نگذاریم که از این سوراخ مکرراً گزیده شویم، چرا که شان جامعه و مردم همیشه سرافراز ما، پیدایش فضای بیت الاحزانی برای اشک افشانی های زهراهای زمان در غربت های علوی نبوده و ملتی که کربلای جبهه ها را تجربه کرده، یا باید جان افشانی کند و حسینی(ع) باشد و یا آنکه با نطق افشانی و روشنگری، زینبی(س) عمل کند!

برگزاری تشریفاتی و فرمایشی مناسبت ها و ترجیحاً محتواگریزی از مناسبت های مهمی همچون دهه ولایت، آفتی است که از یکنواختی و عادت ناشی می شود و ما باید با جدیت و شدت قابل قبول، محتوا را بر شکل ترجیح داده و هدف غائی اینگونه نامگذاری ها و مناسبت سازی ها را درک کرده و مفهوم گرا باشیم و نگذاریم با سمبل کاری ها و مراسم فرمایشی، رفع تکلیفی عمل کرده و خدای ناکرده دین خود را به ساحت ولایت ادا نکنیم!

به فرموده نبي مکرم اسلام (ص)در خطبه غدير همه ما در قبال ولايت واصل وکنه غدير که بحث امامت و ولايت ائمه معصومين (ع) است مسوول وهمه موظف به ترويج فرهنگ غدير به عنوان سند حقانيت مذهب تشيع هستيم.  غدير و ماجراي ولايت امير المومنين (ع) يک واقعيت انکارناپذيراست که دوست ودشمن به کرات ودر کتب مختلف مهر تاييد بر آن زده اند وعليرغم تلاش برخي کم انديشان غدير روز به روز در بين ملت هاي مسلمان وحتي غير مسلمان جا افتاده ولي بي شک يگانه راه سعادت وکمال بشريت در سايه عمل، توسل و تمسک به قرآن کريم و ولايت ائمه اطهار (ع) است . 

اگر ما به دنبال آماده‌سازی زمینه ظهور منجی عالم هستیم، باید بتوانیم ترکیبی برای زندگی ارائه دهیم که در جهان قابل استفاده باشد، یکی از راه‌های ارائه این هندسه و ترکیب این است که فلسفه و فرهنگ غدیر برای جهان تبیین شود و با استفاده از این واقعه عظیم بیداری اسلامی، تحولات منطقه را جهت دهی کنیم.ما به انجام حداقل‌ها بسنده کرده‌ایم و جای افسوس دارد برنامه‌ای را که پیامبر(ص) در مورد غدیر برای کل جهان اسلام برنامه ‌ریزی کرده بود، نتوانیم در کل جهان انجام دهیم. دو موضوع در مورد غدیر وجود دارد؛ یک موضوع اصل امامت و ولایت است و موضوع دوم مصادیق امامت و ولایت و ما در حوزه اندیشه و نظریه‌پردازی در جهان اسلام پیرامون این دو موضوع بسیار کم کار کرده‌ایم.

پیام غدیر تنها بحث امامت و ولایت نیست، لزوم ابلاغ پیام خدا از مهم‌ترین پیامهای غدیر است که حتی رسالت رسول اکرم (ص) وابسته به ابلاغ بود و سکوت ایشان می‌‌توانست ثمره رسالت ایشان را از بین ببرد و ما حوزویان که رسالت انبیا را به دوش داریم، باید در تبلیغ و ابلاغ دین خدا کوتاهی نکنیم.خدا به رسول اکرم(ص) امر کرد که در ابلاغ پیام غدیر از کسی نترسد، یعنی اینکه رسول اکرم(ص) در ابلاغ امر خدا در خط مقدم بودمی‌‌توان نتیجه گرفت که مبلغان باید در مقابل خطرها و مشکلات تبلیغ از هیچ کس جز خدا نترسند.رسالت مبلغان از غدیر سرچشمه می‌‌گیرد و ابلاغ رسول اکرم(ص) در روز غدیر نماد تبلیغ و رسالت وارثان انبیا است و تداوم رسالت انبیا به ولایت ائمه (ع) و به دنبال آن ولایت علما است.

ابلاغ غدیر نه تنها بر ما واجب، که وظیفه خلقتی ماست. هرجا که باشیم، در هرزمانی که زندگی کنیم و در هرشرایطی که برایمان فراهم شود، عاشورا و غدیر را در کنار هم تبلیغ خواهیم کرد و پیام آن را خواهیم رساند و همه را از این دو رکن اعتقادی آگاه خواهیم ساخت.در نگاهی به عمق غدیر، با واقعه ای پرماجرا و خطبه ای بلند رو به رو می شویم. آنگاه از خود و از همه انسان ها می پرسیم: کدام سخنرانی را در سراسر تاریخ سراغ دارید که در طراز خطابه غدیر پیش بینی و برنامه ریزی و تدارکات برای آن در نظر گرفته شده باشد؟ آیا در بین همه ملت ها حتی با امکانات پیشرفته امروز خطابه ای با این همه پیش برنامه و میان برنامه و پس برنامه پیدا می کنید؟ سپس سوال می کنیم که چه کسی می تواند آن برنامه ریزی توانمند و با عظمت را از پشتیبانی خداوند نداند؟

حادثه بزرگی که قرن ها کنار "غدیر خم" شکل گرفت و نقطه تلاقی بعثت پیامبر اکرم و عاشورای سید الشهداء (ع)بود، شاید تنها رویداد تاریخ اسلام است که رسول خدا صلی اله علیه و آله اصرار داشتند با زبان هنر و ادب ماندگار شود امروز که آرام آرام شور و رمق بیداری و پایداری به جان خسته و تن فرتوت همه کشورهای منطقه و جهان سرایت کرده است، بزرگداشت " غدیر" در آثار و اندیشه فرهیختگان و نخبگان غیر شیعی بیش از هر زمان دیگر اثر بخش و معنادار است و بی تردید در آینده نزدیک برکات و ثمرات فراوان تری را در چشم و دل نسل جوان و جویای حقیقت به نمایش خواهد گذاشت.


ضروری است که همه متمسکان به ولایت علی بن ابی طالب، علیه السلام، عزم خود را برای معرفی و بازشناسی آن وجود مقدس، تبیین اندیشه امامت و ولایت و پاسخگویی به شبهات و القائات مخالفان و معاندان اهل بیت عصمت و طهارت، علیهم السلام، جزم کنند و آماده تر از همیشه به صحنه دفاع از حریم تفکرات شیعی وارد شوند. امروز نوبت ما و نسل های بعد از ماست که برای قدردانی از آن همه لطف الهی و به عنوان سپاسگزاری از آن تلاش بی وقفه پیامبر(ص) بپاخیزیم. آن برنامه پیچیده و حساب شده در غدیر درسی بزرگ و راهنمایی جاوید برای همه ماست که در عصر ارتباطات و با این امکانات متفاوت و گسترده که در اختیار داریم، همطراز آن روز غدیر برنامه ریزی کنیم و برای انتشار خبر غدیر به صورت همه جانبه و با استفاده از همه امکانات و با تدارک همه جهات تبلیغی، حرکتی جهانی برای تبلیغ غدیر آغاز کنیم.لذا این بدان معنی است که عظمت غدیر اقتضا می کند به بلندای آن برنامه ریزی داشته باشیم و گمان نکنیم پیامی با آن عظمت را در گونه های کم ابهت تبلیغ می توان جلوه گر ساخت. احترام به مقام یا عظمت غدیر به ما فرمان می دهد که آن را در جذاب ترین و ارزشمندترین گونه های رسانه ای جلوه گر سازیم، و هرگونه تبلیغی در رابطه با غدیر را لایق شان آن و به عظمت ساحت مقدس اولین مبلغ آن یعنی پیامبر اکرم(ص) به انجام رسانیم.

http://ts1.mm.bing.net/th?id=HN.608047380910769437&pid=1.7

پانوشت:

۱-الإحتجاج على أهل اللجاج (للطبرسی)، ج‏۱، ص: ۶۲

۲- عوالم العلوم و المعارف والأحوال-الإمام علی بن أبی طالب علیهما السلام، حدیث ‏الغدیر، ص: ۱۲۱

منبع: كتاب پيمان غدير

 

غدیر یک مکتب است
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در سه شنبه بیست و پنجم شهریور 1393 |

" یا ایهاالذین آمنو اطیعوالله و اطیعو الرسول و اولی الامرمنکم" ای اهل ایمان، خدا و رسول و اولی الامر را اطاعت کنید.

http://img1.tebyan.net/big/1383/11/1122313123615223919154631072118455224148181.jpg


غدیر، یک رخ داد تاریخی صرف یا تنها یک گذرگاه جغرافیایی نیست، بلکه یک سرفصل اعتقادی است که درون مایه همه طاعت ها از آن منشأ می گیرد، رسالت همه پیامبران در آن مفهوم می یابد، و همه رشدها و تعالی ها از آن جا آغاز می شود. از این رو، شناخت غدیر، از ضروری ترین وبنیادی ترین شناخت های اعتقادی است. امام رضا علیه السلام در کلامی اوج مند درباره شناخت غدیر فرموده اند: «به خدا سوگند، اگر مردم ارزش روز غدیر را شناخته بودند، روزی ده بار، فرشتگان با آنان مصافحه می کردند، و گر به درازا کشیدن سخن برای من ناگوار نبود، درباره ارج مندی این روز و فضیلت هایی که خداوند متعال به کسانی داده که آن را شناخته اند، چنان بسط سخن می دادم که به شمار نیاید».

غدیر، آب گیری آرام بوده است که خستگیِ کاروانیان را در سفری سخت، به سایه ای آرامش بخش و آبی زلال مهمان می کرده است؛ اما در پهنه تاریخ، به دریایی ژرف بدل شد که امواج پرخروش و پر غرورش، طنین حکمت، محبت و بزرگ منشی در گوش آدمیان نواخت. دستی که در غدیر بالا رفت، دُرَفشی شد که بر آن، کلام جاودانه مهربانی نقش بست، و هر آن کسی که در عمق جان، دل ربوده فضایل سترگ انسانی است، چشم از آن دُرَفش برنخواهد داشت.

غدیر از لحاظ لغت به معنی جایی است که آب در آن پر شده و به عنوان برکه از آن یاد شده اما در حقیقت چشمه جاری است. این چشمه از آغاز خلقت تا پایان آفرینش در دل و روان و جسم و جان حرکت دارد. این حرکت جاری در عالم آفرینش تحت عنوان امامت و ولایت است. گذشته باید چراغ راهی برای آینده باشد،گذشته باید بستری باشد برای ساختن آینده ای بهتر که در این میان ولایت ائمه حرکت در طول تاریخ است که نه تنها اختصاص به زمان ما ندارد بلکه به تمامی زمان ها مربوط می شود. واقعه غدیرخم در نزد شیعیان اهمیت ویژه‌ای دارد و در واقع شیعه هویت خود را از این رویداد عظیم گرفته و در طول تاریخ خود تا به امروز به بازخوانی آن پرداخته است. واقعه غدیر خم که در آخرین سال از عمر گرانقدر رسول گرامی اسلام(ص) رخ داد فراتر از یک واقعه تاریخی و کلامی است و نشانه ای از رمز و راز خداوند از تداوم خط نبوت است. واقعه غدیر نقطه تلاقی کاروان نبوت با طلایه داران امامت است.

 جریان غدیر تنها یک رخداد تاریخی یا یک بحث روایی و سیاسی نیست و حتی به رغم تصور عموم، حد فاصل تشیع و تسنن مسئله خلافت نیز نیست؛ زیرا این دو مذهب بر سر وقوع حادثه تاریخی غدیر، یا صدور روایت آن و یا لزوم وجود امام و رهبر اختلاف ندارند. آنچه در این رهگذر مورد اختلاف است، نصب امام و ولی از سوی خدای متعال است. غدیر معرف ولایت است، یعنی مظهر ولایت کبرای الهی بر عالم و آدم است. غدیر، حلقه وصل بندگان با پروردگارشان پس از انقضاء نبوت و ارسال رسل و پل ارتباطی استفاده بهینه از قرآن و معارف الهی است. غدیر سرفصل عقیده ای است که سرچشمه همه طاعت ها و نمود رسالت و نبوت همه انبیا است غدیر کلمه ای است که پیشوند آن لاهوت و رسالت و پسوند آن امامت و ولایت است.غدیر جمله ای است که مبتدای آن توحید، خبرش معاد و ربطش ولایت است.


فرمان حیّ قدیر در جام غدیر بلند بود و در آن هنگامه اوج مند، کفر پیشگان به یأس، نعمت به اتمام، دین به اکمال، علی به امامت و خداوند به رضایت می رسیدند. در آن روز، محمد صلی الله علیه و آله در آن گذرگاه جغرافیا، برفراز راه طولانی تاریخ، چراغ خورشید می آویخت تا راه را تا فرجام، همواره هموار طی کنیم.

امر حیّ قدیر بود و روز غدیر، جبرئیلْ سفیر و علی امیر، و محمد صلی الله علیه و آله که قبیله آفتاب را با آوای بلند «من کنتُ مولاه فهذا علیّ مولاه» به پیشوایی علی علیه السلام می سپرد. در آن روز در برکه غدیر، دریای شادی می جوشید و علی علیه السلام بر سریری از نور می نشست که عرشِ شکوه مند امامت بود.

خورشید، امروز از نور غدیر، غلغله ای در دل دارد و زمزمه ای بر لب. خورشید تا به صبح، لحظه لحظه ها را شمرده تا به خوش آمد غدیر، نوری دگر دهد. خورشید، امروز از مکّه آمده، از سرزمین ولایت، از سرزمین خلافت، از سرزمین وصیت. همگان در غدیر خم جمع شده اند و دست ها سایبان چشم هاست، دیده ها مشتاق و دل ها بی قرار، همه یک دیگر را نگاه می کنند، چه شده است؟ پیامبر صلی الله علیه و آله ما را به چه می خواند؟ به ناگاه، دیدگان مشتاق، غرق نور و سرور می شوند.

پیامبر صلی الله علیه و آله از بزرگ ترین پیام خداوند سخن می گوید؛ «پیام تکمیل دین»، و علی علیه السلام در میان دست ها، دیده ها، بوسه ها و شادی ها گم می شود. علی علیه السلام مولای همه شد و وارث پیامبر صلی الله علیه و آله . از آن روز در دل هر مشتاقی، چشمه ای از عشق جوشید و هر چشمه ای را ندایی است که هر صبح،در هر طلوع، هر ظهر و هر شام و هر غروب، به ولایت علی علیه السلام شهادت می دهد؛ «اشهد انّ علیا ولیُّ اللّه ». اذان از بالای گل دسته ها، غدیر را سر می دهد.

سخن گفتن از غدیر تکرار یک حادثه تاریخی نیست غدیر درس امروز ماست. غدیر همین امروز در دستور کار ما قرار دارد. میدان نبردی که ما با مخالفان انقلاب داریم، همین میدانی است که در پرتو مفهوم غدیر تفسیر می‌شود، ما انقلاب اسلامی را تجلی حقیقت غدیر می‌دانیم، امام(ره) آن روز که احساس تکلیف کرد درس و بحث حوزه را رها کرد، درس فقیه را زمین گذاشت، پرچم مبارزه را به دست گرفت، به زندان رفت، به تبعید رفت و نظریه ولایت فقیه را در درس‌های خود تبیین کرد و خود و جامعه را برای ایجاد حکومت اسلامی در ایران آماده کرد، امام راحل این درس را در مکتب پیامبر، در مکتب غدیر و در مکتب امامت آموخته بود، شهیدان ما و مردم ما هم که ندای امام(ره) را پاسخ داد، همین درس را در مکتب اسلام آموخته بودند. عید غدیر عید حکومت دینی و سیاست دینی است.

پیام غدیر این است که حکومت در جهان‌بینی اسلامی یک موضوع دینی و یک امر معنوی و اسلامی است و اگر دقت کنیم تصدیق می‌کنیم که همین گونه هم باید باشد. یکی از پیام‌های غدیر این است که حکومت باید با صالحان باشد اسلام به مسلمانان تکلیف می‌کند که مراقب باشند رهبری جامعه خود را به دست چه کسی می‌سپارند، چرا که در تفکر اسلامی فرد در جامعه اثر می‌گذارد و جامعه هم بر فرد تاثیرگذار است. یک فرد تربیت‌شده و معنوی می‌تواند یک جامعه را متحول کند، اما این جامعه متحول شده به نوبه خود بستر می‌شود برای رشد هزاران متعالی درآینده. شیعه سالها است که از غم غدیر در جشن غدیر هم غصه دار است و حق علی (ع) را که حق همه مسلمین و حق همه بشریت در عالم بود در زیر پای هوس های شیطانی و دنیاخواهی عده ای له شده دید و در مسیر احقاق آن فاطمه (س) را اولین شهید راه ولایت و امامت قرار داد. فاطمه (س) اما نشان داد که در دفاع از حریم امامت چگونه باید عمل کرد و برای آن جانبازی نمود.

ترک کردن میدان و وانهادن مسئولیت بر شانه دیگری و بازی کردن با سیاست و سیاسی کاری کردن نمی تواند مشی عاقلانه و عادلانه ای برای احیای حق ولایت باشد و در این مسیر باید از جان گذشت و محسن را هم در این راه شهید نمود. خداوند می خواست با غدیر انسان را در مسیر علم و آگاهی نگهدارد و چراغ هایی را برای هدایت انسان ها قرار دهد تا از در غلطیدن به ورطه های خطرناک شکاکیت و سردرگمی در تشخیص حق و باطل و درماندن در شبهات و گم کردن مسیر تکلیف، حفظ شوند. در مجمع مهمی که روز 18 ذی الحجه سال دهم هجرت با حضور چند هزار حاجی برگزار شد، بنا بود تا مسئله مهم خلافت از سوی پیامبر اسلام مطرح شود و غدیر به عنوان مهم ترین عید مسلمین است و ما تاثیرگذارترین از آن چیزی نداریم. این روز سمبلی است که تا قیامت باید حکومت ها به هین شکل باشد و به طور کلی در جهان دو نوع حکومت غدیری (الهی) و غیر غدیری (غیر الهی) وجود دارد و در روز غدیر مسیرها مشخص شد و ما هم از همین مسیر پیروی می کنیم. حکومت اسلامی شامل دو جنبه مدیریتی و مبارزاتی است و در حضرت علی (ع) نهج البلاغه بسیار بر این دو جنبه و لزوم مبارزه با کفار، منافقان و دولت های مخالف اسلام و انقلاب تاکید کرده اند. بشریت برای نجات خویش چاره ای جز بازگشت ندارد و باید از کژراهه ای که در آن جولان داده و در مسیر مادیگرایی افتاده به سمت غدیر بازگشت نماید. تا زمانی که این غفلت بر بشریت حاکمیت داشته باشد، نتیجه ای جز حاکمیت کفر و نفاق و دو رویی و سیاست های مبتنی بر دروغ و تحمیل های صهیونیزم و لیبرال دموکراسی غرب در پیش رو نخواهد بود.

غدیر عید ولایت و مهترین نقطه ای است که شیعه می تواند ولایت، اقتدار و عظمت خود را به دنیا معرفی کند.  غدیر سر آغاز حرکتی بود که در امتداد نبوت شکل گرفت،  یکی از مهمترین تفاوت های دین اسلام با ادیان الهی این است که در امتداد نبوت، امامت وجود دارد و غدیر آغاز اقتدار، معرفی و استقرار امامت بود. مهمترین وجه تمایز اسلام و ادیان دیگر در غدیر تجلی یافت، به همین سبب شیعیان باید غدیر را بزرگ شمرده، تعظیم کنیم و نسبت به معرفی و فهم درست آن و بهره گیری از این فرصت در جذب حداکثری جهان اسلام و انتشار افکار و ایده های ولایت مداری نهایت استفاده را ببریم.  جدای از برگزاری جشن ها در این روز، خط اصلی تعظیم غدیر است که ممکن است در قالب همایش تجلی یابد و یا این که در قالب یک کار علمی مکتوب نظیر کتاب و موارد دیگر بروز و ظهور یابد.  شعر و ادبیات و هر قالب دیگری همچون هنر نگارگری و هنرهای تجسمی نیز می تواند از دیگر ابزارهای معرفی غدیر باشد. هر هنری که بتواند عظمت غدیر را به مخاطب معرفی کند باید مورد استفاده قرار گیرد،

 

عید سعید غدیر تنها برای حضرت علی(ع) نیست که بخواهیم حق او را ادا کنیم بلکه غدیر حق بشریت است. باید در عید غدیر حق انسان‌ها و بشریت ادا شود از این‌رو برگزاری جشن‌های غدیر نیز به منزله وظیفه برای هر مؤمن و مسلمانی است و منتی است که خداوند بر کسانی که مراسم غدیر را برپا می‌کنند گذاشته است. صحابی پیامبر(ص) غدیر را ذکر کرده‌اند، چند هزار گزارشگر تاریخی و مؤلف از اهل سنت این واقعه را نقل کرده‌اند؛ بنابراین ساکت نگه‌داشتن و جفا به این واقعه تاریخی، خیانت به بشریت است.  توصیه پیامبر(ص) در مورد غدیر این بود هر پدری باید به فرزند خود بگوید یعنی غدیر برای تاریخ است و فقط برای آن زمان نیست پس وقتی که به منزله رسالت مطرح شد باید از همه رسانه‌ها و ابزارها برای جهانی شدن این مسأله استفاده کرد. تلاش بین‌المللی برای غدیر یعنی برگزاری همایش‌ها، نشست‌ها و جلسات پرسش و پاسخ برای سایر ادیان و ملل و این می‌تواند در معرفی علی‌بن ابیطالب(ع) به بشریت مؤثر باشد. یکی از زیباترین کارهایی که در معرفی اهل بیت(ع) می‌تواند رخ دهد، بازگو کردن کلمات آن‌ها است؛ وقتی که منشور عدالت سازمان ملل نامه حضرت علی(ع) به مالک اشتر است این نشان می‌دهد معرفی حضرت علی(ع) از زاویه این منشور بهترین معرفی است.

غدیرخم ،واقعه ای فراموش نشدنی و تثبیت شده در دل تاریخ، ماندگار برای همه عصرها و زمان ها و هدایت گر انسان های تشنه حقیقت زلال مکتب تشیع است. غدیر خم بزرگ ترین و جاودانه ترین و مشهورترین سندی است که امامت و ولایت حضرت علی(ع) را به عنوان دستگیره مستحکم نجات و یگانه راه فلاح و تداوم دهنده ولایت و رهبری پس از ختم رسالت پیامبر خدا(ص) به انسان ها معرفی می کند.محتوای غنی و رهایی بخش غدیرخم یعنی « امامت و ولایت و حکومت » آنگونه حائز اهمیت و دارای نقش حیاتی و محوری است که خداوند متعال به پیامبرش وحی می کند که جمعیت انبوه و کثیر مسلمانان را گرد آورده و این مهم را با تعیین جانشینی و خلافت امیرمؤمنان(ع) به آنان ابلاغ و انجام نیافتن این مأموریت را با ناتمام ماندن اهداف رسالت مساوی می داند.

ولایت و حکومت آنگونه دارای جایگاه و منزلت رفیع است که پس از پایان یافتن مراسم تاریخی این انتصاب الهی خداوند متعال توسط فرشته وحی اعلام می نماید که امروز دین شما را کامل کردم و نعمت را برشما تمام نمودم.باید دانست که نعمت بزرگ امامت و ولایت ائمه معصومین علیهم السلام با ارزش ترین گوهری است که خداوند به ما عنایت فرموده است و با تمسک به این حبل متین الهی و با تبعیت از این شجره طیبه است که می توان سعادت دنیا و آخرت را رقم زد.اصل امامت تنها اصلی است که هیچ یک از پیامبران نیاورده بودند و پیامبر اسلام این ارمغان را به دست آورد، اصل امامت را آنطور که باید و شاید فرهنگ‌سازی نکرده‌ایم و مغفول واقع شده است.ما در جهان اسلام در مورد اصل امامت اختلاف نداریم، بلکه در مورد مصادیق امامت اختلاف داریم که اگر مساله امامت در جامعه به خوبی تبیین شود، هیچ عقل سلیمی نمی تواند وجود حضرت علی(ع) را نادیده بگیرد.


عید غدیرروز اکمال دین و اتمام نعمت های پروردگار و از اساسی ترین برنامه های پیامبر خدا(ص) برای دوام، عزت و شکوه اسلام و قرآن بود.پیام غدیر ولایت مداری و ولایت پذیری و تبعیت از ولایت مطلقه فقیه و دفاع از حریم ولایت و امامت در هر شرایطی است.بزرگداشت و تبیین عید غدیر تأثیر به سزایی در فکر، اعتقاد و گرایش جوانان نسبت به مسئله امامت و ولایت ائمه اطهار (ع) داشته و برگزاری هرچه باشکوه این گونه مراسم کمک شایانی به ولایت مداری اقشار جامعه می کند.

غدیر امروز یعنی اسلام ناب محمدی (ص) و سقیفه یعنی اسلام آمریکایی. پس بشر باید انتخاب کند یا اسلام ناب را یا ادامه سرگشتگی ها در مسیر اسلام آمریکایی را. غدیر می تواند تحریم های را دور بزند و مردم را در راه های مقابله با تحریم ها یاریگر باشد. غدیر می تواند پیامی را به جهان مخابره کند که مردم را از اسارت در زنجیره خطرناک سرمایه داری نجات داده و به سمت فلاح و پیشرفت هدایت نماید.

سیستم حکومتی منبعث از غدیر امامت و ولایت ائمه هدی (ع) بود و سیستم حکومتی ولایت فقیه محصول زحمات طاقت فرسای امام راحل (ره) پس از قرن ها مبارزه شیعه محسوب می شود. غدیر امروزه اعلام می کند که حفظ سیستم ولایت فقیه کاری است فاطمی و باید در راه آن فداکاری نمود. راه حل رفع بحران ها از مسیر سازش با آمریکا نمی گذرد و باید این راه حل را در درون جامعه خودمان پیدا کنیم و نقطه اتکاء ما خدای متعال باشد و ملجاء و محور توکل ما باید خالق جهان هستی باشد و به او باید اطمینان و اعتماد داشته باشیم. . پیامبر اعظم (ص) در غدیرخم نوع مدیریت صحیح اسلامی آن هم از نوع علوی را به نمایش گذاشت و مولفه های آن را به حاکمان اسلامی آموخت.غدیر یک مکتب است، اندیشمندان و بزرگان بسیاری چون علامه امینی سعی کردند که مضامین و مفاهیم غدیر را برای مردم تبیین کنند اما هیچ کدام نتوانستند به ماهو غدیرخم بپردازند چرا که غدیر کلاس فشرده تاریخ است که در کلمات نمی گنجد. اسلام بدون غدیرخم اسلام نیست و بدون تمسک به آن نمی توان آیات الهی را تفسیر کرد، احکام الهی نیز بدون دقت در مشی و منش نقش آفرینان اصلی غدیرخم اجرایی و عملیاتی نمی شود.

پیام غدیر پیامی است که خداوند، پیامبر اعظم را مأمور اعلام آن فرمود و رسول خدا(ص) آن را با متن استوار و پرفروغ و در شرایطى فراموش نشدنى به دهها هزار از افراد امت ابلاغ کرد.مبلغان نسبت به این خطبه و پیام زندگى ساز، وظیفه اى سنگین برعهده دارند، فهم دقیق و جامع خطبه غدیر، نشر و گسترش خطبه غدیر، حفظ و نگهدارى متن خطبه غدیر در قالبهاى گوناگون، شرح و تبیین و تشریح محتواى پیام غدیر، ترجمه و نشر پیام غدیر براى فرزندان اسلام و قرآن به زبانهاى گوناگون، خلاصه و عرضه پیام غدیر براى نسل جوان و مستندسازى پیام غدیر براى اهل پژوهش و تحقیق از جمله رسالت های مبلغان در قبال پیام غدیر است.

در شرایط کنونى که دشمن نه تنها پیروان حضرت علی(ع) و شیعیان او را هدف گرفته، بلکه به شخص بزرگوار رسول ا... (ص) نیز اهانت مى کند، بهترین شیوه مقابله با آن، ابلاغ پیام غدیر بصورت های نختلف از جمله: سینمایى، اینترنتى، نرم افزارى، آموزشى و نمایشگاهى است.براى شناخت بهتر غدیر باید انواع انحراف از غدیر و پیامدهاى آن را مورد کندوکاو قرار دهیم، آنچه بشریت را از زندگى درعصر جاهلیت نجات مى‌دهد، امامت الهى است و شناخت غدیر، راهکار نجات بشر از جاهلیت مدرن قرن بیست و یکم می باشد.

تنها راه ترویج و گسترش فرهنگ غدیر و آموزه های دین در جامعه عمل به دستورات اسلام به ویژه از سوی مسئولان و کارگزاران نظام جمهوری اسلامی ایران است راست گویی، بی توجهی به دنیا، صداقت در گفتار و رفتار، نظارت جدی و بدون مسامحه و ملاحظه، عمل به وعده و وعیدهای معقول و تصویب قوانین جامع دفاع از جمله وظایف کارگزاران نظام و نمایندگان مردم در مجلس برای تبلیغ عملی فرهنگ مقدس غدیر است.تعیین تکلیف امت اسلام بعد از پیامبر(ص) از مهم‌ترین ویژگی‌های غدیر است که باید قدردان ولایت و امامت باشیم.

تاریخ خود بهترین گواه برای تبیین نقش ولایت در پیروزی مسلمانان است که در هر کجا مسلمانان از جایگاه ولایت و امامت غافل شدند، شکست خوردند. هم‌ترین بحث اشاعه فرهنگ دین تبیین واقعه غدیر است،  اگر ولایت‌پذیری در جامعه نهادینه شود کشور از آسیب دشمنان به دور می‌ماند و می‌توانیم با عبور از تمام مشکلات به هدف اصلی که توسعه همه جانبه ولایت پذیری و ولایت امام عصر(عج ) است، برسیم. حرکت برای اجرایی کردن اصول شیعه کشور را در برابر نفوذ و تهاجم استکبار همچون دژ مستحکمی غیرقابل نفوذ می کند. جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند روشنگری در خصوص ولایت است، بزرگداشت عید غدیر خم، تکریم همه ارزش‌های الهی و انسانی است. برای شناسایی استعدادهای مختلف در نهادینه کردن فرهنگ غدیر در جهان اسلام، نیازمند تلاشی همه جانبه هستیم که نقش رسانه‌ها در این میان قابل توجه است . شناسایی تأثیرات زوایای مختلف واقعه غدیر بر جامعه اسلامی باید مورد توجه مسئولان قرار گیرد  .

http://ts4.mm.bing.net/th?id=HN.608039864711056857&pid=1.7

غدیر، امتیاز خاص امیرالمؤمنین علیه السلام

امیرالمؤمنین علیه السلام در مجلسی امتیازات خاص خود را بیان کرده چنین فرمودند: «به خدا قسم، خداوند تبارک و تعالی نُه چیز به من عطا فرموده که جز پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم به احدی قبل از من نداده است» و از جمله فرمودند:خداوند با ولایت من دین این امت را کامل و نعمت ها را بر آنان تمام کرد، و به اسلامشان خشنود شد؛ آن گاه که در یوم الولایة (روز غدیر) به پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم فرمود: یا محمد، به مردم خبر ده که امروز دینشان را کامل کردم و نعمتم را بر آنان تمام نمودم و اسلام را بعنوان دینشان پذیرفتم.مردی خدمت امیرالمؤمنین علیه السلام عرض کرد: یا امیرالمؤمنین، بالاترین منقبت خود را از سوی پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم بفرمایید. حضرت فرمود: منصوب کردن آن حضرت مرا در غدیر خم، که به امر خدای تبارک و تعالی ولایت را از جانب او برایم مقدر فرمود ...

همچنین ایشان فرمودند: من امیرالمؤمنین ام؛ من لسان صادقین ام؛ من وزیر مصطفایم. ... من آن نعمت خدای تعالی هستم که به خلقش عنایت فرموده است. منم آن که خداوند تعالی در حق او فرموده: «اَلْیَومَ اَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَ اَتمَمْتُ عَلَیکُم نِعمَتی وَ رَضیتُ لَکُمُ الاِسْلامَ دینا». پس هر کس مرا دوست بدارد مسلمان و مؤمن و دینش کامل است ... من «نبأ عظیم»ای هستم که خداوند در روز غدیر خم دین را با او کامل کرد. منم آن که پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم درباره اش فرمود: «مَنْ کُنْتُ مَوْلاهْ فَعَلِیٌّ مَوْلاهُ».

منشور علوي عليه السلام در عيد غدير
اميرمومنان عليه السلام در قسمت آخر خطبه فرمود: رحمت خدا بر شما اي مسلمانان. بعد از برگشت از اين اجتماع بزرگ، امروز(غدير) را عيد بگيريد و با انجام اين امور آن را بزرگ بشماريد:
* نعمت را بر افراد خانواده و خويشاوندانتان گسترش دهيد و نيکي و بخشش پيشه کنيد.
* خدا را در برابر نعمت‌هايي که به شما ارزاني داشته، شکرگزار باشيد.
* کنار يکديگر جمع شويد تا خداوند اجتماع شما را فراگير کند.
* نعمت‌هاي الهي را به يکديگر تهنيت گوييد همان طور که خداوند (در اين روز) با اعطاي اجر و ثوابي بيش از ديگر اعياد به شما تبريک مي‌گويد.
* با خوش‌رويي و شادماني يکديگر را در آغوش بگيريد.
* در هنگام ديدار يکديگر، مصافحه کنيد و به هم تبريک بگوييد.

عید سعید غدیر خم عید بسیار بزرگی برای مسلمانان است زیرا این عید برای مسلمانان عید امامت و ولایت است.باید ابعاد و فلسفه غدیر خم برای همگان به ویژه نسل جوان و متدین بیش از پیش روشن و تفسیر شود تا پیام غدیر که همان ولایت حضرت علی (ع) است بر همگان آشکار شود. توسعه و گسترش فرهنگ غدیر نیازمند تلاش مضاعف است. تنها راه نجات جامعه جهانی احیای فرهنگ غدیر است غدیر جایگاه و ارزش های والایی در دین مبین اسلام دارد.واقعه عظیم غدیر یک همایش بی‌نظیر در تاریخ صدراسلام است، واقعه غدیر در دین مبین اسلام از اهمیت و جایگاه والایی برخوردار است و حضرت محمد(ص) نیز با معرفی حضرت علی(ع) بعنوان جانشین امت اسلامی، رسالت خود را تکمیل و کامل کرد. تبعیت و پشتیبانی عملی از ولایت از دیگر پیام‌ های برجسته غدیر است.ولایت فقیه که دیروز در وجود امام راحل و امروز در وجود رهبر انقلاب است یادگار غدیرخم است و چیزی است که علما و مراجع بزرگ شیعه 1400 سال برای جانفشانی کردند. غدیر حساس ترین فراز تاریخ و اساسی ترین پیام اسلام است. غدیر سندی برای تداوم خط رسالت در جلوه امامت و خلاصه و ادامه مکتب وحی است. غدیر بستر وحدت همه مسلمانان جهان در سایه اسلام ناب است، غدیر نسخه مدیریتی است که پیامبر گرامی اسلام(ص) به جامعه بشری معرفی کرد تا امروز در جهت اتحاد، انسجام و الفت اسلامی از آن بهره برد.موضوع غدیر مسئله جهانی است و آثار آن باید برای تمامی جهانیان نمایان باشد. آثار غدیر باید به گونه ای منعکس گردد که تمامی انسانها بتوانند از آن بهره مند باشند .

وظیفه ما

غدیر و خطبه ماندگار بی ارتباط  با عاشورا و مهدویت نیست. در بخشی از خطبه غدیر به مساله مهدویت و موعود آخرالزمان اشاره شده است و می توان گفت تیری که روز عاشورا بر قلب حضرت اباعبدالله (ع) نشست، در سقیفه بنی ساعده بر چله کمان گذاشته شده بود و اگر ما پیام غدیر را درک نکنیم نمی توانیم به وظیفه خود در قبال حضرت صاحب الزمان (ع) عمل کنیم . امروز شاهد گرایش روز افزون و چشمگیر انسان ها به مکتب اهل بیت هستیم.اگر اسلام از ابتدا مسیر ولایت منحرف نمی شد و جهان بر مدار غدیر می گشت،امروز وضعیت جهان به گونه ای دیگر بود و اسلام فراگیر شده بود.درحالی که غدیر میوه رسالت است و هویت مسلمانان و تهی نمودن عالم اسلام از این میوه و هویت، خواست دشمنان وحی و دین است، فرض است که با بهره گیری از خطبه ماندگار غدیر و عمل نمودن به توصیه های آن و حرکت بر اساس خطوط ترسیمی آن، این توطئه ها را خنثی و وجود خود و جامعه خویش را به رایحه خوش اسلام عزیزمعطر سازیم.

مسئله غدیر در اسلام، مسئله‌ای حیاتی و ثمربخش است، مسئله غدیر و جایگاه امامت در جامعه امروز نیاز به تبیین و تبلیغ بیشتری دارد. مسئله امامت جامعه دینی را در برابر دشمنان نفوذ ناپذیرمی کند،غدیر یک تکلیف الهی و دستور خداوند به حضرت محمد(ص) بود و باید در این ایام، مسئه ولایت به درستی در جامعه و در بین جوانان تبیین شود.  اگر واقعه غدیر و جایگاه امامت در تاریخ اسلام جدی گرفته می شد حادثه کربلا هیچ وقت اتفاق نمی افتاد،  بحث غدیر و جایگاه امامت در جامعه امروزی ما نیاز به تبیین و تبلیغ بیشتری دارد. ولایت مسئله مهم اعتقادی است و باید در جهت تقویت و تبیین ولایت در جامعه از وجود کارشناسان، روحانیان و مبلغان به درستی استفاده شود.

ولايت حضرت علی(ع) هم‌طراز با رسالت انبياء الهي می باشد اين از ظرافت‌هايي است که در مسئله غدير وجود دارد و در قرآن کريم جز ولايت، هيچ موضوعي بدين صورت مورد تاکيد قرار نگرفته است، اگر بتوانيم آن را به درستي معرف کنيم رسالت همه انبياء را ابلاغ کرده‌ايم حضرت علي (ع) در جهان اسلام مظلوم واقع شده است و بايد سعي شود ذکر و ياد آن حضرت در همه مجالس و محافل زنده نگه داشته شود و هر فرد به اندازه توان خود در اين مسير گام بردارد.  خطبه‌هاي برجسته‌اي که از اميرالمومنين (ع) پيرامون معارف ذکر شده است، نشان از غناي فرهنگ شيعي دارد و ترويج آن خدمت به تمام بشريت است. حقايق زندگي شخصيت و فضايل حضرت علي (ع) بايد به صورت دقيق مورد بررسي قرار گيرد و با حفظ قداست آن به جامعه منتقل شود.

اصلی ترین نیاز امروز جامعه همچون عصر امام علی(ع) وفاق برمحوریت ولایت و پاسداری از حریم آن و جایگاه ولایت، متصل و برگرفته از اسلام ناب محمدی(ص) و نبوت است و خط ولایت همان خط اسلام ناب محمدی (ص) که سرچشمه آن وحی و نبوت است و غدیر رمز میان خالق و مخلوق بود و ریشه در حرا و بعثت داشت.آن گاه که دستان علی علیه السلام را از فراسوی قرن ها می فشاریم، از نگاه عمیق چشمانش چه می خوانیم؟ آنان که فداکارانه کاروان 1400 ساله غدیر را از گذرگاه های پر خطر تاریخ عبور داده اند، از سپردن میراث جاودانه غدیر به دست ما، چه انتظاری داشتند؟ سخن نسل کنونی ما که خود را تشنه معارف غدیر می داند، چیست؟ فرزندان آینده غدیر که وارثان این گنج عظیم خواهند بود، چه خواسته هایی دارند که باید امروز به دست ما فرجام پذیرد؟ همه یک صدا می گویند: غدیر را تنها نگذارید، حقیقتش را به گوش جهانیان برسانید که رستگاری عالمیان در غدیر است.

http://ts1.mm.bing.net/th?id=HN.608044692252593902&pid=1.7

تبلیغ «غدیر» باید به خواب‌رفتگان را بیدار کند

چگونه مي‌توان براي غدير كاري ماندگار انجام داد؟!پاسخش وقف است. وقف براي ترويج معارف خطبه غدير كاري ماندگار و چشمه‌اي هميشه جوشان است كه مي‌تواند فرهنگ غدير را تا قيامت در كام تشنگان حقيقت ریخته و آنها را از زلال معرفتِ ولايت سيراب گرداند."وقف براي تبيين، ترويج و نشر معارف خطبه غدير" آيينه‌اي است به بلنداي تاريخ كه نور غدير را تا قيامت منتشر و منعكس مي كند و اينگونه چراغ روشني براي جويندگان حق و حقيقت مي‌شود.

وقف براي خطبه غدير، تشكيل كلاس هميشگي ولايت است كه تعطيل بردار نيست و هر روز شاگرداني تازه را با اين مكتب آشنا، و غديرشناسان فراواني را تربيت مي‌نمايد.با وقف براي خطبه غدير، مي‌توان حركت و جنبشي هميشگي به سوي معارف غدير به راه انداخت كه تا ابد نيز ادامه داشته باشد.وقف براي خطبه غدير بزرگداشت هميشگي آخرين خطبه بهترين پيامبر الهي  و گراميداشت آخرين ابلاغ الهي و عرض ارادتي ماندگار به ساحت مقدس غدير است.

امروز معنای غدیر لغت نامه نمی خواهد؛ هرکس علی و حسین علیهماالسلام را شناخت غدیر را می یابد. غدیر از متن قرآن است و قرآن در غدیر معرفی شده است. علی جان، تو در غدیر خلاصه نمی شوی؛ اما غدیر عصاره عظمت توست. غدیر کاشتن بذر ولایت تو در جان هاست. غدیر «اَشْهَدُ اَنَّ عَلِیّا وَلِیُّ اللّه ِ» است. نسلی که کنجکاوانه و واقع گرایانه در جستجوی حقایق دینش تلاش می کند، غدیر را به عنوان یکی از اساسی ترین بخش های اعتقادی اش با نگاهی تیزبین زیر نظر دارد و به این باور رسیده که فراتر از آنچه از غدیر می داند در این گنج عظیم نهفته است.

 ابلاغ پیام «غدیر» از بزرگ‌ترین وظایف مبلغان دینی است. پیامی که خداوند با آوای «یا اَیُّهَا الرَّسُول بَلِّغْ ما اُنْزِلَ اِلَیْکَ مِنْ رَبِّک» پیامبر اعظم را مأمور اعلام آن فرمود و رسول خدا آن را به افراد امت ابلاغ کرد.در شرایط کنونی که دشمن نه تنها پیروان علی(ع) و شیعیان او را هدف گرفته، بلکه به شخص رسول ا...(ص) نیز اهانت می‌کند، بهترین شیوه مقابله با آن، ابلاغ پیام غدیر است. امروز امت بزرگ اسلامی بویژه عالمان دین و مبلغان برای نجات بشریت، راهی بهتر از معرفی اندیشه امامت و فرهنگ غدیر ندارند و حوزه‌های علمیه و مبلغان، پیام رسانان فرهنگ غدیر هستند.

تبلیغ و رساندن پیام غدیر وظیفه همه است، تبلیغ غدیر از دغدغه‌های نظام است، مقام معظم رهبری نیز فرمودند: برادران اهل سنت ما نیز باید مانند ما غدیر را جشن بگیرند.  کشور ما برای تبلیغ آماده تر از حجاز زمان حضرت امیر(ع) است،جامعه ایران، مستعد کارهای ولایی است و لازم است طلاب و مبلغان در این رابطه فعال تر باشند.رسانه‌ها بیش از همه نقش مؤثری در انعکاس این موضوع دارند و برای تبیین موضوع غدیر باید تلاشها در این زمینه دو چندان شود.

بی گمان، بر عهده پدران و مادران است که فرزندان خود را با صاحبان غدیر ، اهل بیت پیامبر از امیرمؤمنان علیه السلام تا امام زمان علیه السلام، آشنا سازند و آن‌ها را با پیشوایشان نزدیک کنند. باید فرزندان ما از پدران و مادران خود، محبت به امام عصرعلیه السلام را ببینند و بیاموزند. باید محبت و پذیرش سرپرستی امیرالمومنین علیه السلام را ببینند و بیاموزند.این هدف غدیر است. و وظیفه ی ما این است که پیام غدیر را، که پیامبرِ صلی الله علیه وآله وسلم  به ما فرمود، به فرزندان خود بیاموزیم.

باید کودکان ما از کودکی تا سنین بالاتر، در مکتب اهل بیت علیهم السلام بزرگ شوند و گوشت و خونشان با آن آمیخته شود. باید پیشوایانشان به آن‌ها شناسانده شوند و محبت امام عصرعلیه السلام در قلب شان ظهور وبروز یابد. این تنها نمونه ای از کارهایی است که در قبال فرزندان مان برای غدیر می توانیم انجام دهیم. از این‌که دغدغه مند تبلیغ غدیر شده ایم، باید خدای را شاکر باشیم و برای خدمت به امیرمؤمنان علیه السلام و امام زمان علیه السلام تلاش کنیم.


آنچه برای مردم امروز مطرح است خط اتصالی است که بتواند آنان را به چهارده قرن پیش متصل کند و وظایف قلبی و اعتقادی و عملی آنان را درباره غدیر به آنها بشناساند. نسل امروز می پرسد: آیا برای غدیر جایی که در زندگی ما باید پر کند در نظر گرفته ایم؟ آیا می توانیم ادعا کنیم که اگر در بیابان غدیر بودیم سخن حضرت را به خوبی درک می کردیم و کمر همت به عمل کردن بدان می بستیم؟ای غدیر، از ما انتظارات زیادی داری و حق با توست که راه بلندی را به بهای سنگینی طی کرده ای تا به دست ما رسیده ای. قسم به عزیز تو که پیامبر او را از روی دست خویش به رخ جهانیان کشید، غدیری هستیم و غدیری خواهیم ماند.امروز شهد شیرین تر از عسل تو را می نوشیم و با آن زنده ایم تا فردا تو را در شفاف ترین آیینه ها جلوه گر سازیم و چهره زیبای تو را جام جهان نمای خلقت سازیم تا پرتو چهاردهْ معصوم پاک را در آن به تماشا بایستیم.

منبع: اقبال الاعمال، سيد بن طاووس، صص 464-461

غدير متعلق به تمام اعصار است
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در پنجشنبه بیستم شهریور 1393 |

غدير  تجلي‌گاه جايگاه ولايت در جامعه است غدير روز عهد و پيمان‌، تجديد ميثاق و استمرار حق نبوت است عيد غدير تنها مربوط به امام علي (ع) نيست، در روز غدير، تكليف اسلام تا قيامت تعيين و مشخص شد. بزرگداشت عيد غدير تبيين جايگاه ولايت امام علي (ع) و پس از آن جايگاه ائمه اطهار (ع) در جوامع اسلامي است غدير تنها منحصر به زمان و مكان مشخصي نيست، بلكه غدير متعلق به تمام اعصار است روز غدیر خم با انتخاب حضرت علی (ع) به عنوان جانشین پیامبر اعظم (ع)، تاریخ و بشریت شاهد تحولی نو و حرکتی جدید در عرصه هستی شد، در حقیقت باید گفت؛ عید غدیر از اعیاد بزرگ مسلمانان است، چراکه در این روز بزرگ سرنوشت تاریخ اسلام رقم خورد. شناخت فلسفه غدیر لازمه و مقدمه درک عبودیت پروردگار متعال است،خداوند بزرگ در واقعه غدیر خم به پیامبر بزرگ اسلام(ص) دستور جانشینی حضرت علی(ع) را داد و درستی امر رسالت پیامبر(ص) را منوط به ابلاغ ولایت مولای متقیان به مسلمانان اعلام کرد. پیامبر گرامی اسلام (ص) با قرائت خطبه غدیر تکلیف آحاد جامعه اسلامی را مشخص کرد، از این رو باید واقعیت غدیر سینه به سینه و نسل به نسل منتقل شود تا همگان حقیقت ولایت مولی علی(ع) را بدانند.


معرفي عظمت و جايگاه واقعه غدير و تبيين و شناسايي سيره علوي به ويژه براي نسل جوان بيش از پيش لازم و ضروري است عيد‌غدير تبيين‌كننده مقام و شئون ولايت در بين مردم است عيد غدير را فرموده‌اند: «عيد اللَّه الاكبر»؛ از همه‌ى اعياد موجود در تقويم اسلامى اين عيد بالاتر است؛ پرمغزتر است؛ تأثير اين عيد از همه‌ى اين اعياد بيشتر است. چرا؟ چون تكليف امت اسلامى در زمينه‌ى هدايت، در زمينه‌ى حكومت، در اين حادثه‌ى غدير معيّن شده است.مسئله‌ى غدير، مسئله‌ى ايجاد يك شاخص است، يك معيار و ميزان است. تا آخر دنيا مسلمانان ميتوانند اين شاخص را، اين معيار را جلوى خودشان قرار بدهند و تكليف مسير عمومىِ امت را معيّن كنند تک تک شیعیان در ابلاغ پیام غدیر به نسل های آینده مسؤولیت دارند.

غدیر مهمترین و بالاترین پیام نبوی برای هدایت بشریت است مهمترین پیام غدیر ،وحدت و انسجام امت واحد اسلامی است و باید برای نهادینه کردن پیام غدیر در جامعه تلاش کرددر شرایطی که دشمنان اسلام با تمام توان خود برای به انحراف کشاندن پیام غدیر و خدشه در باورها و اعتقادات مردم وارد شده اند  باید با برنامه و فکر مبتنی بر آموزه های مکتب راستین اسلام ناب ، حرکت کرد ار در حوزه تبیین پیام  غدیر منحصر به شخص یا دستگاه خاصی نمی شود بلکه همه باید در بحث ترویج و توسعه فرهنگ غدیر احساس تکلیف کنند باید از تمام ظرفیت ها استفاده شود تا پیام غدیر به نسل جوان و آینده ساز جامعه انتقال داده شود . 

«غدير» عصاره و نتيجه خلقت و چکيده تمام اديان الهي و خلاصه مکتب وحي است و صرفا واقعه ‏اي تاريخي نيست. اين نام مقدس، عنوان عقيده ما و اساس دين است. غدير ثمره نبوت و ميوه رسالت است غدير تعيين کننده خط ‏مشي مسلمانان تا آخرين روز دنياست. غدير ماجرايي سرنوشت‏ ساز است که «خطبه غدير» شاخص‏ترين و زنده ‏ترين سند آن است. عید غدیر علامت و نشان تشیع و رکن و پایه اعیاد اسلامی است و بقای جامعه اسلامی نیز به این عید بستگی دارد.غدير، سرچشمه هميشه‏ جوشان ولايت است که از سينه تفتيده «خم» به جام محبت دوست‏داران پيامبر و خاندانش جارى است. غدير، شايسته هر ثناست که وحى از او پيراست و محمد بدو آراست و اسلام از او برخاست. غدير، تفسير بدر و احد و شأن نزول صفين و نهروان است. بدر، عدالت مى‏ خواست؛ احد، شجاعت آرزو مى ‏کرد؛ خيبر تماشاى صداقت را تمنا داشت و غدير، آمين آن همه ثنا و دعا بود. غدير، روز انسان است. غدير، تداوم رسالت محمد صلى ‏الله‏ عليه‏ و‏آله در ولايت على عليه‏السلام است جوامع بشرى نيازمند يادآورى و حضور هميشگى هويت‏ه اى فرهنگى و اصالت‏هاى معنوى است. زنده نگه داشتن شعاير الهى، رسالتى است که مرزبانان عقيده و ايمان، از جمله رسول اکرم صلى ‏الله ‏عليه‏ و‏آله بر آن تأکيد داشته ‏اند.  اينک و در عصر ما، شناختن مرزهاى بلند غدير، بازگويى اين شکوه و جشن و سرور اين عيد بزرگ، در راستاى آن پاس‏داشت است.

http://www.ghadir93.ir/data/socialmedia/1412854343_%20%D9%82%D8%AF%D9%8A%D8%B15.jpg

در غدیر چه می بینیم ؟

1- اکمال دین  2- دین الهی باید همچنان الهی باقی بماند 3- تعهد کاری  همراه با وجدان کاری 4- خلق حماسه

1-هنگامی که پیامبر اکرم (ص) موظف به اکمال دین شد و می بایست  جانشین خود را به مردم معرفی کند ،در واقع اکمال دین  را در گرو پایداری آن می دانست . نمود این پایداری در تمام ابعاد می بایست خود را نشان دهد . پایداری در حفظ شرافت و کرامت انسانی . پایداری در رساندن انسانها به کمال . پایداری در هدایت و راهنمایی انسانها در مسیر الهی و پرهیز از هرچه ناراستی و کژی و آلودگی است . پایداری در به سعادت رسیدن انسانها و حفظ ارزشهای اخلاقی و رسیدن به مقام خلیفة الهی . پایداری فوق هنگامی محقق خواهد شد که کسی جانشین او شود که اضلاع مثلث موفقیت را بشناسد .

موفقیت در هر کاری پیرو سه «الف» است . الف اول اظلاعات و دانش است ، انجام کارها می بایست از روی علم و دانش و آگاهی باشد ،دارا بودن علم لازم در هر کاری منتج به  متخصص شدن فرد در آن کار می شود ،پس علم تخصص رامی سازد و متخصص کارشناسانه به دنبال انجام کار است .

الف دوم استعداد و توانایی و دارا بودن مهارت لازم در انجام کار است ،داشتن مهارت در گرو تجربه است و تجربه ی کافی می تواند توانایی ها را افزایش دهد ،تجربه به عبارتی ظرفیت ساز است و ظرفیت های زیاد اجازه ی ترقی و گام نهادن در پله های بالا تر را می دهد .

الف سوم که از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است و لازمه ی موفقیت در هر کاری است  ایمان و باور به انجام کار است . برای انجام کار اگر لزوم انجام آن کار بر فردی دیکته شود و او آن را باور نداشته باشد مسلما کار به درستی پیش نخواهد رفت و مشکلات برای متوقف کردن آن یکی پس از دیگری صف خواهد کشید .

بنابراین در غدیر پیامبر اکرم (ص) جانشینی را معرفی کردند که بخوبی تضمین کننده ی موفقیت بود ،علی (ع) را همه می شناختند ،علم و دانش او زبانزد عام و خاص بود . او کسی بود که دوش به دوش پیامبر (ص) در سختی ها  و مصائب گام برداشت و حتی از جان خویش هم دریغ نکرد . او در دامن رسول الله (ص) بزرگ شد و رهبری امت اسلام رابا گوشت و پوست خود تجربه کرد،و مهمتر از همه  ایمان او به رسالت پیامبر آنقدر زیاد بود که هیچ گاه زرق و برق منصب و دنیا نتوانست از این ایمان ذره ای بکاهد که به گفته ی خودش دنیا در پیش چشم او از آب دهان بزی نیز بی ارزش تر است .

1-آنچه که تضمین می کند تا در دین ،ناراستی ها و کژی ها وارد نشود ،الهی بودن آن است . دین الهی نیاز به مدیری الهی دارد و مدیری الهی است که مصون از آلودگی ها و گناه باشد . عصمت مدیر الهی ضامن الهی بودن کار اوست و عصمت در وجود هر شخصی درجه ای دارد و آنکه شخصیت والایی دارد ظرفیت والایی داشته و درجه ی عصمتش بالاتر است . پس پیامبر (ص) در غدیر این اتصال الهی بودن را برقرار کردند . دین الهی باید همچنان الهی باشد ،اگر جنبه ی الهی بودن  دین ازبین برود و از آسمانی بودن به زمینی شدن تنزل پیدا کند ،دیگر رهبر آن دین تنها نقش یک مصلح را بازی می کند نه یک رهبر آسمانی ،و چه بسا که با اندک تردیدی دست و پایش بلرزد و جام بلورین را بر زمین افکند و یا پرچم دین را از دستی به دست دیگر حواله دهند ،آنگاه تفرقه ها ،سلیقه ها و ناصواب ها هویدا خواهند شد .

2-در اینکه پیامبر اکرم (ص) در انجام رسالت خود سختی ها کشید و کاری بس عظیم را با زحمت زیاد به سرانجام رساند ،همگان قبول دارند ،پیامبر (ص) رضایت خداوند را دیده بود پس وجدانش راحت بود و رضایت خود را در گرو رضایت خداوند می دید ،اما در کنار وجدان کاری ،تعهد کاری نیز وجود دارد ،رسول الله (ص) متعهد شده بود که بقای دین را با معرفی جانشینی شایسته تضمین نماید و وجود چنین تعهدی به او اجازه نمی داد که بی فکر و سنجش و تعقل و تدبر به معرفی جانشین خود بپردازد . بنابراین او کسی را معرفی کرد که همگان بدانند در بقای دین اسلام تضمینی وجود دارد .   

3-حماسه در لغت به معنی به شجاعت عمل کردن و دلیری است . شجاعتی که پیامبر (ص) در غدیر از خود نشان داد و در مقابل کسانی که می دانست با او مخالفت خواهند کرد ،ایستاد و علی (ع) را به عنوان جانشین خود معرفی کرد ،نشانگر عظمت این روز بوده و به همین دلیل می توان از این روز به عنوان «حماسه ی غدیر» نام برد . پس غدیر یک حماسه بود .

عید غدیرخم رد پای عشق و چکیده تمام ادیان الهی است. غدیر از اعیاد بزرگ اسلامی است و دارای اثرات مهم و فراگیر در جامعه می باشد، عید غدیر، عیدی تاریخی و سرنوشت ساز تا روز قیامت به شمار می آید؛ بنابراین شناخت این عید بسیار مهم و ضروری خواهد بود. امامت و غدیر یک موضوع مهم توحیدی است، باید بیشتر مورد توجه مردم قرار بگیرد، زیرا امامت ستون اصلی دین بوده و موجب برکات زیادی است. غدیر یک واقعه تاریخی و سرنوشت ساز برای مسلمانان است. تمام علمای مسلمان جهان اعم از شیعه و سنی اصل واقعه غدیر را قبول دارند و در ارتباط با وقوع آن روایت های زیادی از علمای شیعه و سنی نقل شده است.  پیامبر اسلام در روز غدیر، با اجرای دستور خداوند، آینده نگری کردند و مهمترین نیاز مسلمانان را برای آینده اسلام مطرح کردند.عید بزرگ غدیر تکمیل‌کننده دین و کامل‌کننده وحدت بین مسلمین است و همه آحاد مسلمین باید برای گرامیداشت این روز تلاش کنند. 


غدير به حضرت علي (علیه السلام) چيزي نداد بلكه آن علي بود كه  به غدير آبرو بخشيد  و همچنين رهبر ما به رهبريت شرافت داد كه اينها پيام غدير است.وقتي از غدير سخن مي گوييم به معناي اختلاف افكني نيست، ما اهل شيعه غدير را با تمام وجود قبول داريم اما براي  اثبات غدير، نفي ديگران نمي كنيم زيرا ما در همين مملكت با كساني كه غدير را به معنايي كه ما قبول داريم قبول ندارند، مسالمت آميز زندگي مي كنيم. ما غدير را باور داريم و همان طور كه اهل سنت داراي باورهايي هستند اهل شيعه نيز باورهايي دارند كه ما بايد بر سر  اعتقادات مشترك با يكديگر متحد شويم و دشمن مشترك را كنار بزنيم. غدیر ادامه دهنده همان رسالتی است که انبیا و بخصوص پیامبر خاتم(ص) برای تثبیت اسلام در جامعه آن روز متحمل زحمات و مشقات زیادی شده اند.
بی توجهی به فلسفه غدیر صدماتی برای جامعه اسلامی در پی دارد، اگر شناخت درستی از رسالت پیامبر اسلام(ص) نداشته باشیم، به یقین به فلسفه ولایت مولای متقیان نیز نخواهیم رسید، همین امر منجر به بروز بحران‌های عقیدتی، اخلاقی و رفتاری در جامعه اسلامی خواهد شد. رسالت انبیای الهی پیوندی معرفتی با ولایت و امامت داشته است،  پیامبر اسلام(ص) در روز غدیر خم رسالت تمام انبیای الهی را با ابلاغ مسأله ولایت مولا علی(ع) به کمال رساندند.

غدیر؛ تداوم رسالت انبیا در آینه ولایت
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در شنبه پانزدهم شهریور 1393 |

http://media.shabestan.ir/Original/archive%5C29-8-1389%5CIMAGE634258439464191250.jpg

علی(ع)!‌ای زاده کعبه و ای همسر بی همتای زهرا(س)؛‌ در آن هنگام که در صحرای عطش گرفته؛ در جحفه ندای رسول (ص) بلند شد که «هرکه من مولای اویم این علی مولای اوست...» خداوند تو را برگزیده قرار داد و ولایت و سرپرستی امت اسلام را به تو واگذار کرد. چه زیبا 11فرزند خلفت این رشته زیبای هستی را به دست گرفتند و تا امروز تداوم یافت، زیرا ولایت تو تا همیشه تاریخ جاری است و تا هستی هست، شما امیرِ مومنان هستی و خواهی بود

در طول تاریخ بسیاری از مبغضین و چشم تنگ ها سعی کرده اند  واقعه غدیر که نبض جهان اسلام است را منحرف کنند اما به حول و قوه الهی «انا نحن نزلنا الذکر و انا له لحافظون» و «ما ینطق عن الهوی ان هو وحی یوحی» و از این قبیل آیات به ما آرامش می دهد که همه تلاش اینان در انحراف این قضیه مانند پوشاندن خورشید با کف دست است!!اما در این رابطه با این روز 2 آیه  نازل شده که یکی مقدمه این کار مهم را به پیامبر گوشزد می کند و دیگری بیان نعمت عظیمی است که خداوند به مسلمین عطا فرموده.

اما آیه نخست: «یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت رسالته و الله یعصمک من الناس ان الله لا یهدی القوم الکافرین» ترجمه: «ای پیامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است، کاملا (به مردم) برسان؛ و اگر (این کار را نکنی) رسالت او را انجام نداده ای. خداوند تو را از (خطرات احتمالی) مردم نگاه می دارد و خداوند، جمعیت کافران (لجوج) را هدایت نمی کند.(مائده 67)

این آیه شریفه که معروف به "آیه تبلیغ" است، پیرامون مسئله جهان اسلام پس از مسئله نبوت و پیامبری بحث می کند و به پیامبر اسلام در اواخر عمر شریفش با تاکید فراوان دستور می دهد که مسئله خلافت و جانشینی پس از خودش را با صراحت تمام با مردم در میان بگذارد و تکلیف مردم را از این جهت روشن کند

نکته ای که در این آیه شریفه مد نظر حقیر است این قسمت است: «والله یعصمک من الناس».

1- چرا خداوند، پیامبر را دلداری می دهد که "ما تو را از خطرات حفظ می کنیم" ؟

2- طبق حساب تاریخی، این آیه در زمان اوج قدرت پیامبر و پس از فتح مکه و به زانو درآوردن مشرکان نازل شده. بنابراین پیامبر در چه موردی از جانب عده ای تهدید می شدند؟

علت این نگرانی را در خطبه غدیر باید جستجو کرد:«و سالت جبرئیل ان یستعفی لی عن تبلیغ ذلک الیکم ایها الناس لعلمی بقلة المتقین و کثرة المنافقین و ادغال الاثمین و ختل المستهزئین بالاسلام»  ترجمه: «از جبرائیل علیه السلام خواستم که از خداوند متعال ، معافیت مرا از تبلیغ این ماموریت تقاضا کند چون می دانستم که در میان مردم پرهیزگاران اندک و منافقان بسیارند و از مفسده جویی گنه آلودگان و نیرنگ بازی آنان که دین اسلام را به تمسخر و استهزاء گرفته اند آگاهی داشتم»آری! پیامبر رحمة للعالمین است و از خود مردم نسبت به آنها مهربانتر.


و اما آیه دوم: «الیوم یئس الذین کفروا من دینکم فلا تخشوهم و اخشون الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا...»   ترجمه: «امروز کافران از (زوال) آیین شما، مأیوس شدند؛ بنابراین از آنها نترسید! و از (مخالفت) من بترسید! امروز، دین شما را کامل کردم؛ و نعمت خود را بر شما تمام نمودم؛ و اسلام را به عنوان آیین (جاویدان) شما پذیرفتم...»

فخر رازی، مفسر معروف و زبر دست اهل سنت در کتاب "تفسیر کبیر" می نویسد:" مورخان و محدثان اتفاق نظر دارند که پیامبر اسلام پس از نزول آیه شریفه، بیش از 81 یا 8۲ روز عمر نکرد..."با توجه به این سخن فخر رازی می توان با یک محاسبه ساده فهمید که روز این حادثه چه زمانی بوده است (چون یکی از ادعاهای معاندین، عدم انطباق وقت نزول این آیه با روز 18 ذی الحجة سال 10 هجری است و عده ای نیز ادعا می کنند که آیه، مربوط به روز عرفه است)اهل سنت معتقدند که پیامبر گرامی اسلام در روز 12 ربیع الاول به دنیا آمدند و اتفاقا در روز 12 ربیع الاول نیز رحلت فرمودند( البته در بین علمای شیعه نیز این نظریه طرفدارانی دارد)با توجه به این که هیچ موقع 3 ماه قمری پشت سر هم 30 روز نمی شود(همانگونه که 29 روز هم نمی شود)

 اگر دو ماه صفر و محرّم را بيست و نه روز در نظر بگيريم، جمعاً 58 روز مى شود كه به اضافه دوازده روز ماه ربيع الاوّل هفتاد روز مى گردد و با توجّه به اين كه بايد ماه ذى الحجّه را سى روز در نظر بگيريم دوازده روز ديگر به عقب بر مى گرديم تا هشتاد و دور روز شود، با كسر دوازده روز از ماه ذى الحجه به هجدهم اين ماه كه روز عيد غدير است مى رسيم. بنابراين طبق اين محاسبه، كه موافق نظريّه علما اهل سنّت است، آيه شريفه فوق مربوط به غدير مى شود، نه روز عرفه!اگر معيار را هشتاد و يك روز هم قرار دهيم مصادف با روز پس از عيد غدير مى شود. و از روز عرفه فاصله زيادى دارد و هيچ هماهنگى با آن ندارد.

و اگر دو ماه صفر و محرم را سى روز در نظر بگيريم و ماه ذى الحجه را بيست و نه روز، طبق هشتاد و دو روز، نوزدهم ذى الحجة و طبق هشتاد و يك روز، بيستم ذى الحجة زمان نزول آيه مى شود، يعنى آيه شريفه يك يا دو روز پس از واقعه غدير و جانشينى امير مؤمنان(عليه السلام) نازل گشته و ناظر به آن حادثه مهمّ تاريخى است و هيچ ارتباطى با روز عرفه نخواهد داشت!نتيجه اين كه، قرائن مختلفى وجود دارد كه آيه شريفه در ارتباط با ولايت و خلافت حضرت امير المؤمنين، على (عليه السلام) نازل گشته است. نام غدیر به عنوان مکان اصلی یکی از مهمترین مسائل عقیدتی و سیاسی در جامعه اسلامی همواره بین دانشمندان شیعه و سنی مطرح بوده ­است غدیر محور حرکت ارزش های اسلام در قالب امامت است یعنی در واقع اگر غدیر حذف شود، اسلام منهای اسلام شده و در واقع خالی از محتوا و ارزش است. همانطور که در قرآن تاکید می فرماید «بلغ ما انزل الیک من ربک فان لم تفعل فما بلغت رسالته» اساس و تداوم رسالت پیامبر خدا(ص) در گرو غدیر است .

واقعه غدیر خم نقشه راهی برای مسلمانان ترسيم كرده،عید غدیر خم بزرگ‌ترین اتفاق در تاریخ اسلام و موجب افتخار شیعیان جهان است.واقعه غدیر حادثه ای تاریخی نیست که در کنار دیگر وقایع بدان نگریسته شود. غدیر تنها نام یک سرزمین نیست. یک تفکر است، نشانه و رمزی است که از تداوم خط نبوّت حکایت می کند. غدیر نقطه تلاقی کاروان رسالت با طلایه داران امامت است.غدیر خم نام ناحیه ای است بین مکه و مدینه که پیامبر اسلام در حجة الوداع علی را «ولی» پس از خود اعلام کرد. ۱۸ ذی الحجه، سال روز این واقعه میان شیعیان به عید غدیر خم شهرت دارد.واقعه غدیر حادثه ای تاریخی نیست که در کنار دیگر وقایع بدان نگریسته شود. غدیر تنها نام یک سرزمین نیست. یک تفکر است، نشانه و رمزی است که از تداوم خط نبوّت حکایت می کند. غدیر نقطه تلاقی کاروان رسالت با طلایه داران امامت است.غدير صرفاً يك واقعه نيست و هويت و شناسنامه نبوت است،  عيد غدير عيد وحدت و يكدلی مسلمانان است و بايد اتحاد ميان مسلمانان با تبعيت از اين عيد سعيد بيشتر شود.

http://cld.persiangig.com/preview/f8g3vWm8V9/ghder-www.110fk.ir1.gif

غدیر خم، قطعه‌ای از بهشت
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در چهارشنبه بیست و نهم مرداد 1393 |

http://media.shabestan.ir/Original/archive%5C30-8-1389%5CIMAGE634260194777054939.jpg

سخن از غدیر است، واقعه‌ای به وسعت تاریخ، که خود تاریخ‌ساز است، غدیر خلاصه و عصاره تمام نبوت و حاصل و نتیجه چندین سال تلاش و مجاهدت نبی‌ مکرم اسلام (ص) درانجام رسالت خطیر و عظیم است.غدیرخم، واژه‌ای آشنا ولی مظلوم و غریب تاریخ، واقعه‌ای چسان زود فراموش شده و نادیده انگاشته شده غدیرخم، مانند ده‌ها غدیر دیگر است و مشابه آنها که حاصل نزول بارش رحمت الهی است برای کام‌های تشنه در کویر تنهایی و هجرت. غدیر خم ، برترین غدیری است که آب آن به زلالی و شفافیت آب حوض کوثر و زمزم است.  افتخارغدیر خم در میزبانی سال‌های سال از پنج درخت سرسبز دنیا دیده و کهنسال "سَمُر" است که همواره در خاطراتی با آن‌ها در اشتراک است. ولی این بار غدیرخم میزبان پنج انسان وارسته و کامل است به تعداد همان درختان سمر که همنشین و سنگ صبور سالیان دراز اوست. امروز غدیر خم به خود می‌بالد و نسبت به هم‌قطاران خویش فخر می‌فروشد چرا که میهمانانی بس گرانبها و ارزشمند دارد.امروز درختان سمر نیز طناز و با جنباندن شاخ و برگ شادمان و مسرورند. چرا که در این بیابان سکوت و برهوت، سایبانی برای برترین مخلوقات آفرینش شده و سایه‌سارشان بسان چتری بر سر پنج تن آل‌عبا قرارگرفته است. راستی چه افتخار و سعادتی و حق دارند که همنوا با بادهای خشک کویری رقصان باشند. آری غدیرخم از امروز پر آوازه می‌شود شهره خاص و عام، قطعه‌ای از بهشت، بالاترین و برترین مکان، آن جایی که دیگر پیامبران و اولیاء نیز به‌خاطر بودن در چنین جایگاهی رشک ‌برده و افسوس می‌خورند. غدیر، آخرین نقطه برای انسجام و اتحاد و با هم بودن حاجیان است و پس از این جا هر که به سویی روان خواهد شد. پس چه بهتر و مناسب که این مکان به عنوان نقطه وصل همگان در طول تاریخ اسلام تلقی گردد. و هر سال با گردآمدن همه طوایف و قبایل در این مکان و یادآوری ثقل بیان ابلاغ رسالت نبی‌مکرم اسلام در آخرین سفر حج، آخرین کلام وحی که از زبان مبارک حضرت ایشان بیان شده است با یادآوری هرساله به فراموشی سپرده نشود. 

غدیرخم، تنها یک توقفگاه نیست، توقفی است برای نشان حرکتی درست و صحیح و بدون انحراف و زاویه.  در این توقفگاه‌، همه باید مهیا برای حرکتی  پرشتاب در مسیری سلامت و حق، حضور داشته باشند. چه آنانکه که تند رفته‌اند و از رسول گرامی اسلام در این راه (ص) پیش‌افتاده‌اند و چه آنهایی که حرکتی کُند داشته و از آن حضرت عقب‌ مانده‌اند. همه باید دوش به دوش پیامبر باشند. همه باید یک‌صدا را که برترین صوت تاریخ اسلام شده و ماناترین، رساترین و بلیغ‌ترین پیام‌ها را در خویش جای داده باید بشنوند. در این شنیدن و ابلاغ کمال رسالت نباید با چندصدایی و در چند بار صورت گیرد. در ابلاغ نیز باید وحدت باشد همچنانکه در اجتماع مردم نیز وحدت در عین کثرت صورت گرفته است. و طوایف و قبایل مختلف حجاج مکی، مدنی، یمنی، و... در این اجتماع وحدت آفرین حضور پیدا نموده‌اند. چه اجتماع باشکوهی و چه جمع بی‌نظیری، یکصد و بیست هزار سر با چشمانی منتظر و گوش‌هایی آماده شنیدن و ... در این میان، غیر از آدمیان نیز این اجتماع و ابلاغ رسالت را به نظاره نشسته‌اند تا شاید فردای تاریخ اگر آدمیان دچار نسیان و فراموشی شوند، آنان گواهان صادقی خواهند بود و شهادتشان بر صدق این واقعه در قیامت گواهی‌است توأم با تأکید بر صحت و درستی این پیام، امروز نه تنها درختان سمر به عنوان شاهدان زمینی در این جمع حاضرند، میلیون‌ها ستاره نیز از میان آسمان شفاف و روشن کویر نظاره‌گر این واقعه‌اند. خورشید در رضایت از این حادثه عظیم لبخندزنان با تشعشع انوار خویش می‌نگرد.

آری جمعیت آماده ‌استماع سخنان پیامبر خدا در آخرین سفر تاریخی‌است، باید پیام الهی را گفت بیش از این نباید صبر و تعلل کرد. اگر گفته نشود زحمات پیامبر به هدر خواهد رفت و رسالت ایشان به اکمال نخواهد رسید. یاران با وفا وخاص پیامبر(ص) که تاریخ بر ایستادگی آنان بر پیمان و عهدی که با آن حضرت بسته بودند به درستی گواهی می‌دهد، همواره برگِرد شمع نبوت همچون پروانه حلقه زده و. مأمور مهیای جایگاه خطابه پیامبر شدند. عمار،ابوذر، سلمان، مقداد. امروز نه تنها پیامبر بلکه تاریخ و حتی غدیر خم هم به حضور چنین اصحابی در این جمع افتخار می‌کند. سنگ‌ها، روانداز‌ها و کجاوه‌ها و ... در میان درختان سمر و زیر سایه ‌آنها منبری به بلندای قامت پیامبر برافراختند. این منبر باید طوری بر پا می‌شد تا همگان و این خیل جمعیت آن را به وضوح می‌دیدند تا بدون واسطه، صدق و صحت ابلاغ حضرت را شخصاً شاهد باشند تا در آیند دچار شک و تردید نشوند. همه چیز آماده شد تا ابلاغ وحی در آخرین خطابه رسمی ایشان در آخرین سفر در حجه الوداع، نه تنها به گوش جسم بلکه به جان و دل اجتماع کنندگان، رسانیده شود. پیامبراسلام (ص) بر بالای منبر رفتند و حضرت علی (ع) را نیز به بالای منبر فراخواند و ایشان در طرف راست آن حضرت ایستادند. آن حضرت، نخست به حمد و ثنای الهی پرداختند و بعد از آن فرمودند: باید فرمان مهمی در باره علی بن ابیطالب (ع) را ابلاغ کنم، و اگراین پیام را نرسانم رسالت الهی را انجام نداده و نبوت من کامل نمی‌شود. ایشان سپس فرمودند خداوند به من چنین وحی نموده است: « یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکَافِرِینَ؛[١] ترجمه: اى پیغمبر! برسان و ابلاغ کن به مردم آنچه را که از جانب پروردگارت به تو نازل شده است! و اگر نرسانى، رسالت پروردگارت را نرسانده‏اى! و خداوند تو را از مردم حفظ مى‏کند، و خداوند کافران را هدایت نمى‏کند!»

پس از آن، فرمان موکد خداوند را در باره اعلام ولایت حضرت علی (ع) با صراحت هر چه تمامتر اعلام کردند و فرمودند: «جبرئیل سه مرتبه بر من نازل شد و از طرف خداوند مرا مأمور کرد که در این محل اجتماع بپا خیزم و بر هر سفید و سیاهی اعلام کنم که علی‌بن ابی‌طالب برادرِ من و وصی من و جانشین من بر امتم و امام بعد از من است. نسبت او به من همانند نسبت هارون به موسی است جز اینکه پیامبری بعد از من نیست و او صاحب اختیار شما بعد از خدا و رسولش است»[٢]خداوند در این مورد آیه‌ای از کتابش را بر من نازل کرده‌است که فرمود: «إِنَّمَا وَلِیُّکُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُواْ الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاَةَ وَیُؤْتُونَ الزَّکَوهَ وَهُمْ رَاکِعُونَ؛[٣] ترجمه: ولىّ و سرپرست شما تنها خدا و رسول اوست و کسانى که ایمان آورده‏اند همانها که نماز را برپا مى‏دارند و در حال رکوع زکات مى ‏دهند.»آری، این چنین است شرح واقعه‌ی غدیر خم، داستان راستان قطعه‌ای از بهشت.

هم برآنانی که اینجا حاضرند
بر تمام قول و فعلم ناظرند
وان گروهی هم که اکنون نیستند
بر تخلف هیچ مأذون نیستند
آن کسانی هم که تا این وقت روز
پای ننهادند در دنیا هنوز
حاضران تشریح این دعوت کنند
هر زمان با غائبان صحبت کنند
تا قیامت هر پدر از این خبر
قصه ها باید بگوید با پسر
غدیر حقیقتی است که هیچ کس نمی تواند آن را منکر شود و شعرای بزرگ فارسی زبان در قالبهای مختلف شعری و ادبی به جایگاه حضرت علی(ع) پرداخته اند. با اینکه شیعه و سنی به واقعه تاریخی غدیر اشاره دارند اما اختلاف بر سر معنی یک کلمه است. اهل سنت به جمله «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» تأکید دارند و منکر واقعه نیستند اما واقعه را تحریف می کنند و معنی «ولی» را به معنی دوست می گیرند و شیعه ولی را به معنی سرپرست می گیرد. انکار، غفلت و فراموشی غدیر توسط مسلمانان باعث تمام مصیبت های بشر شد و انسان ها را از صراط مستقیم هدایت و سعادت به سراشیبی گمراهی و سقوط سوق داد. فاجعه عاشورا میوه تلخ این شجره شوم بود که لکه سیاه همه تاریخ شد. استمرار این دوری از غدیر که کفران تمام نعمت خدا بود موجب مصیبت غیبت امام از جامعه بشریت گردید. اما بشریت چنان در این مصیبت گرم است که هنوز درک نکرده که چه بلایی بر سرش آمده و چه نعمتی را از دست داده است و به آنچه دارد می نازد و می بالد. شیعه هر روز صبح که از خواب بر می خیزد دعای عهد می خواند و با امام زمان خویش تجدید بیعت می کند. دعای ندبه در حقیقت ناله از سرِ دردِ شیعه است که در فراق امام تعیین شده توسط خداوند در روز غدیر سر می دهد. بخش هایی از دعای ندبه دقیقاً فرازهای خطبه غدیر است که پس از ذکر آنها در این دعا، زخم کهنه دل شیعه سر باز می کند و با ندبه و گریه عرض می کند که «أین الحسن و أین الحسین، أین ابناء الحسین» تا می رسد به آنجا که مانند کودکی که پدر خویش را گم کرده است به جستجوی امام زمان خویش مدام «أین» «أین» می گوید.

http://www.ict4mi.com/up/images/s6f4cqztbvyztvpaggz9.jpg

 پانوشت:

[١] - قرآن کریم، سوره مائده، آیه ٦٧.

[٢] - انصاری محمد باقر، گزارش لحظه به لحظه از واقعه غدیر، ص٢٤.

[٣] - قرآن کریم، سوره مائده، آیه ٥٥.

غدیر بیانگر رابطه نورانی ثقل اصغر با ثقل اکبر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه بیست و چهارم مرداد 1393 |

http://www.hawzahnews.com/uploads/ali_ll_220475.jpg

قال الله الحکیم : الیوم یئس الذین کفروا من دینکم فلا تخشوهم و اخشون الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا.عید شریف غدیر خم و دهه امامت و ولایت مناسبتهای ارزشمندی را در خود دارد و یک فرصت طلائی و پربرکت و گرانبها برای درک بهتر معارف اسلامی ، شناخت تاریخ اسلام، آگاهی از عمق معارف و حقایق دین ، تشخیص صحیح خط امامت و ولایت از خطوط انحرافی و روز مبارزه با خرافات ، انحرافات ، استبداد و دیکتاتوری خود کامگی و فساد ، تباهی و تبهکاری ، جهالت و جنایت ارباب قدرت و جباران و ستمگران است.از یک سو حقیقت غدیر و ولایت و امامت روشن می شود و از سوی دیگر عملکرد نظامهای فاسد و قلدر بنی امیه و بنی عباس و دار و دسته و ازناب و ایادی آنها که عامل بیشترین ظلم و عدوان و فساد و طغیان شدند و مسیر جامعه بشری و اسلامی را به فساد و تفرقه و جنایت آلوده کردند ، آشکار می گردد.زیارت امیرالمؤمنین (ع) گنجی است انسانساز و آموزنده . یک دوره سیر و سلوک و آموزش و تعلیم و تربیت است.

کلاس ، کلاس ولایت و هجرت الی الله و وصول به مقام اولیاء الله بلکه به مقام خلّص اولیاء الهی است. کسب فیض از محضر ولی الله اعظم (عج) است . تأسی به امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (ع) است . عشق و محبت و مجذوب شدن در بارگاه قدسیان و جذبه الهی است.از خداوند نفس مطمئنه خواستن است .نه تنها قرآن کریم و مخصوصاً آیات  مبارکه ولایت در سوره مائده و هل اتی و کوثر و مباهله و دیگر سور قرآن کریم و روایات شریف مربوط به غدیر خم که به تواتر نقل شده و نیز کلمات اصحاب و بزرگان و اشعار ادبا و فرهیختگان و احادیث مضبوط همه دلالت بر عظمت غدیر و ابعاد نورانی آن دارند. البته گوهر غدیر در ولایت خلاصه می شود و تداوم خط نبوت و هدایت را نوید می دهد . بلکه زیارتنامه ها نیز غبار از ره می زدایند و چهره خورشید جهان افروز ولایت را می نمایانند و نشان می دهند و گنجینه معارف است.

آری حقیقت غدیر تداوم خط ولایت و امامت تا قیام قیامت و تا حضور در محفل جانان و انس با خدای رحمان است . جوهر غدیر گوهر گرانبهای حبّ فی الله و بغض فی الله و محبت اولیای خداوند و تبری از اعداء الله است.غدیر روح و جان تاریخ است . غدیر فصل ممیز تاریخ اسلام از تاریخ جاهلی است . بر ماست که غدیر را بشناسیم ، اهداف آن را درک کنیم ، برای پیاده کردن آرمانهای غدیر تلاش کنیم و در تبیین آن کوشا باشیم.غدیر مظهر وحدت و همدلی و عزت و کرامت انسانی انسانهاست. غدیر مشعل پرفروغ خیر و صلاح و سعادت است . غدیر رمز برادری و اخوت ، برابری و عدالت ، تقوا و فضیلت است. محتوای غدیر انسان کامل و ولایت خداوند و اولیای اوست. صورت ظاهری غدیر احیای شریعت و عمل به وظیفه و اخلاص در راه خداوند و پرهیز از تفرقه افکنی و آلوده گی و انحراف است.غدیر بیانگر رابطه نورانی ثقل اصغر با ثقل اکبر و تبلور عینی مکتب و نشاندهنده راه حقیقت است.غدیر حلقه وصل همه پیامبران عظیم الشأن الهی و اولیای ربانی و نفوس قدسی و صمدانی تا مقام جمع الجمعی و اتصال به کوثر الهی در قیامت است. البته سر حلقه تمامی انبیاء (ع) خاتم پیامبران حضرت محمد بن عبدالله (ص) است که همه زیر چتر نگین آن بزرگوار قرار دارند. و او صدر نشین قاب قوسین او ادنی است.

غدیر در حقیقت روح و جان و باطن عالم است. و امام قافله سالار اولیاء الی الله است. و یا بعبارت دیگر ولایت باطن نبوت و حقیقت نبوت است. و نبوت خود نشأت گرفته از ولایت و نتیجه قرب الی الله تعالی است. و بسترساز سیر و سلوک الی الله و وصول به مقام قرب و ولایت است . و هدف از نبوت تربیت اولیاء و هموار نمودن راه برای اصفیا و خلص عبادالله است. و این همه در غدیر متبلور است و غدیر یک حادثه نبود و نیست. بلکه یک تاریخ و یک مکتب و رمز جاودانگی دین و اسلام است.در سایه احیای غدیر از دشمنان نباید ترسید و نباید هراسید . باید از خداوند خشیت داشت و امر حضرت ربّ العالمین را اطاعت کرد. تا عرصه بر دشمنان تنگ و دل دوستان و امام زمان (عج) شاد و شادمان گردد.

واقعۀ غدیر، ندای حقانیت شیعه در اعصار مختلف بشری
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در شنبه هجدهم مرداد 1393 |

http://ts1.mm.bing.net/th?id=HN.607989282876820695&pid=1.7

حادثۀ تاریخی غدیر به عنوان مهمترین حرکت تاریخی برای حاکمیت  امام معصوم در استمرار اسلام و با دستور خدا در ۱۸ ذیحجه سال ۱۰ هجری بنیان‌گذاری شد،ولی جریانی متنقذ و قدرتمند با برنامه ریزیِ به زعم خود حساب شده،غدیر را در سقیفه دفن کرد و حاکمیت دینی را از جامعه زدود،در تشریح خیانت آشکار اصحاب سقیفه می توان گفت ، تنها در خلافت دستگاه بنی امیه بیش از صد سال لعن به حضرت علی (ع) بر جهان اسلام تحمیل گردید،و کشتار شیعیان آن حضرت در دستور کار خلفای اُموی و عباسی و..قرار گرفت که  با هدف  محو آثار بی پایان غدیر انجام گرفت تا هیچ جا اثری از آن حضرت در تاریخ اسلام نماند زیرا فریبکاران نگران استمرار حکومت ناب و متعالی امیرالمومنین علی (ع)در آیندۀ تاریخ بودند،ولی به لطف و عنایت خدا در توطئه های خودناکام ماندند.
تداوم غدیر؛ به وسعت تاریخ و عصر قیام حضرت بقیه الله(عج)
باید اذعان نمود مقابلۀ با غدیر و نفی حقانیت تشیع توسط استکبار ، از صدر اسلام تاکنون به انحاء مختلف  صورت پذیرفته است،که مهمترین پیام غدیر در صدر اسلام و بعد از شهادت امام علی (ع) در نهضت امام حسین(ع) به وقوع پیوست،لذا اوج غدیر در نهضت سید الشهداء نمایان گشت و باز فرهنگ سقیفه که از بازگشت غدیر در ترس و نگرانی به سر می برد حضرت را که که متذکر برگشت غدیر بود،شهید کردند و بر جسد مبارک آن حضرت اسب ها تازاندند تا حتی بدن او نیز به جا نماند چون نگران حضور غدیر در آینده تاریخ بودند،ولی حضور غدیر در طول تاریخ زندگانی ائمه اطهار(ع) و به صورت های مختلف  آشکار گشت به نحوی که امام صادق(ع)۴۰۰۰دانشمند صاحب نظر در امور اسلامی تربیت نمود و حضور غدیر را در تاریخ به نمایش گذارد، که این امر ترس خلفای عباسی را دو چندان نمود و برای مقابلۀ با روند رو به رشد غدیر، امام کاظم(ع)را روانۀ زندان طویل المدت نمودند تا غدیر محو گردد ولی با اذن خداوند سیر صعودی غدیر هم چنان جلو می رود، به طوری که مأمون این خلیفۀ حیله گر عباسی، فرزند غدیر یعنی امام رضا(ع) را به عنوان ولیعهد خود تعیین می کند تا از بسط و گسترش روز افزون غدیر در پهنای تاریخ ممانعت نماید ،ولی در نهایت برای دفن غدیر به حضرت زهر خوراندند و بقیه امامان را نیز در حصر نگه داشتند به امید اینکه غدیر را برای همیشه از صحنۀ تاریخ محو سازند،که رسمی گردیدن تشیع در ایران و در عصر صفوی ، بار دیگر پیام غدیر و ندای حقانیت تشیع را به گوش دشمنان اسلام رساند، به نحوی که در نظام مشروطه و طبق قانون اساسی مشروطه، فقهِ آل‌محمد(ص) است که باید حقانیت قوانین مجلس شورای ملی را تأیید کند،اما این بار با نقش آفرینی دشمنان علیه اسلام و تشیع و روی کار آمدن رضا خان در راستای نفی غدیر اقدام نمودند که بار دیگر غدیر،تاریخ را شکافت و انقلاب اسلامی  پدیدار گشت،حالا در انقلاب اسلامی ملتی وجود دارد که به اذعان بنیانگذار جمهوری اسلامی ،بهترین ملت طول تاریخ وحتی بهتر از مردم حجاز در عهد پیامبر اکرم(ص)و بهتر از مردم حاضر در دورۀ غدیر به معنای خاص زمانی یعنی عهد امیر المومنین(ع)و حتی بهتر از مردم دوران نهضت عاشورائی امام حسین(ع) در راستای استمرار و شتاب بخشی بیشتر به سیر صعودی غدیر حرکت می نمایند،لذا می توان مدعی گردید با انقلاب اسلامی سیر تاریخی غدیر در زمان غیبت به نحو اتم اجراء گردید و یک قدم دیگر به تحقق کامل غدیر باقی مانده است و آن ظهور وجود مقدس امام معصوم یعنی حضرت مهدی(عج) بر رأس امور است،که قطعا ملت ایران به عنوان احیاء کنند گان غدیر در تاریخ معاصر، با تبعیت از اندیشه های امام راحل(قدس سره)و خلف شایسته ایشان مقام معظم رهبری در زمینه سازی برای ظهور امام زمان(عج)، اکمال دین و اتمام هدایت نبوی را به ارمغان خواهند آورد، لذا امید است ملت ایران به عنوان پیروان واقعی اهل بیت(ع)در چنین شرایط تاریخی و با شناسائی حساسیت وضع موجود در جهان معاصر و  با به کار گیری اسلام مبتنی بر غدیر با اقتدار در همۀ ابعاد تربیتی،سیاسی و اقتصادی گام بردارند که انجام این مهم می تواند به نقش آفرینی اسلام و تشیّع برگرفته از غدیر در صحنة نفی ظلمات غرب و اثبات نور اسلام و حقانیت شیعه منجر گردد.

مسئولیت وتکلیف جامعه در قبال غدیر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه دهم مرداد 1393 |

http://media.qudsonline.ir/larg/archive%5C29-7-1392%5CIMAGE635179450683531363.jpg

یَآأَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَآأُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِنْ لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ (1)؛ اى پیامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است، کاملا [به مردم] برسان! و اگر نکنى، رسالت او را انجام نداده اى! خداوند تو را از [خطرات احتمالى] مردم، نگاه مى دارد.این آیه در روز هجدهمِ ذى الحجّه سال حجّة الوداع (10 هـ)، زمانى که پیامبر أعظم(صلى الله علیه وآله) به مکان غدیر خم رسید، پنج ساعت از روز گذشته، توسّط جبرئیل بر حضرت نازل شد و گفت: «یا محمّد! إنّ الله یقرئک السلام و یقول لک: «یَآأَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَآأُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ» فی علىّ «وَإِنْ لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ»»؛ (اى محمّد! خداوند به تو سلام مى رساند و مى گوید: اى پیامبر! آنچه را که «درباره على» به تو از جانب پروردگار نازل شده، به مردم برسان، و اگر انجام ندهى رسالت خویش را به انجام نرسانده اى...).

http://shegerdha.ir/im/matlab/22/GADIR-TEBYAN-ZN8791.jpg

ابتداى کاروان که صد هزار نفر یا بیشتر بودند نزدیک مکانى بنام «جُحفه» بودند، که خداوند به پیامبر فرمان داد آنان که پیش افتاده اند، برگردند و آنها که نرسیده اند، در آن مکان بمانند، و على را پیشوا و رهبر قرار دهد  دستور الهى در این زمینه را به آنان ابلاغ کند، و جبرئیل به او خبر داد که خداوند وى را از گزند مردم حفظ خواهد کرد.این مطالب نزد شیعیان اجماعى است. لیکن ما در اینجا به احادیث اهل سنّت در این باره استدلال مى کنیم.مرحوم علاّمه امینى (رحمه الله) در کتاب الغدیر(2)، 30 حدیث از احادیث اهل سنّت را برشمرده است که به چند نمونه اشاره مى کنیم:

1ـ حافظ ابو جعفر محمّد بن جریر طبرى، متوفّاى (310).

وى در «کتاب الولایة» که آن را پیرامون طریق هاى حدیث غدیر نگاشته، به سند خود از زید بن أرقم روایت کرده است: آنگاه که پیامبر در بازگشت از حجّة الوداع به غدیر خم رسید ـ و ظهر بود و هوا بسیار گرم ـ فرمان داد که اطراف چند درختِ بزرگِ نزدیکِ به هم را تمیز کرده و جارو بکشند (تا جایگاهى فراهم شود)، و بانگ نماز جماعت سرداد، پس از نماز گرد هم آمدیم و در ضمن خطبه اى طولانى فرمود: «خداوند آیه: «بَلِّغْ مَآأُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِنْ لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ» را بر من نازل کرد. و جبرئیل از جانب پروردگار به من فرمان داد که در این مکان بایستم و به هر سیاه و سفیدى اعلام کنم: «أنّ علىّ بن أبی طالب أخی و وصیّی وخلیفتی والإمام بعدی»؛ (همانا على بن ابى طالب برادر و وصّى و خلیفه من و امام پس از من است). و از جبرئیل درخواست کردم که از خدا بخواهد که این مسؤولیّت را از دوش من بردارد؛ زیرا مى دانستم که متّقیان اندکند، و آزار دهندگان من فراوانند، و بسیارند کسانى که ملازمت فراوان من با على و شدّت رویکرد من به او را سرزنش مى کنند تا به جایى که مرا«اُذُن»؛ (گوش ) نامیدند و دراین باره خداوند این آیه را نازل کرد: «وَ مِنْهُمُ الَّذینَ یُؤْذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَیْر لَکُمْ یُؤْمِنُ بِاللّهِ وَ یُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنینَ وَ رَحْمَةٌ لِلَّذینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ الَّذینَ یُؤْذُونَ رَسُولَ اللّهِ لَهُمْ عَذابٌ أَلیمٌ»(3)؛ (از آنها کسانى هستند که پیامبر را آزار مى دهند و مى گویند: «او آدم خوش باورى است»! بگو: «خوش باور بودن او به نفع شماست! [ولى بدانید] او به خدا ایمان دارد؛ و [تنها] مؤمنان را تصدیق مى کند؛ و رحمت است براى کسانى از شما که ایمان آورده اند»! و آنها که رسول خدا را آزار مى دهند، عذاب دردناکى دارند!).

اگر بخواهم مى توانم نام آنان را فاش سازم و آنان را به شما معرّفى کنم، لیکن من با مخفى کردن نامشان آبرویشان را نریختم، و خداوند جز به تبلیغ من درباره على رضایت نداد.

«فاعلموا معاشرَ الناس ذلک؛ فإنّ الله قد نصبه لکم ولیّاً وإماماً وفرض طاعته على کلّ أحد، ماض حکمه، جائز قوله، ملعونٌ من خالفه، مرحومٌ من صدّقه، اسمعوا وأَطیعوا؛ فإنَّ اللهَ مولاکم وعلیٌّ إمامکم. ثمّ الإمامة فی ولدی من صلبه إلى القیامة. لاحلال إلاّ ما أحلّه الله و رسوله، ولا حرام إلاّ ما حرّم الله و رسوله وهم؛ فما من علم إلاّ و قد أحصاه الله فیَّ، ونقلتُه إلیه، فلا تضلّوا عنه، ولاتستنکفوا منه؛ فهو الّذی یهدی إلى الحقّ و یعمل به، لن یتوبَ الله على أحد أنکره، ولن یغفر له، حتماً على الله أن یفعل ذلک أن یعذّبه عذاباً نُکراً أبد الآبدین، فهو أفضل الناس بعدی ما نزل الرزق وبقی الخلق، ملعونٌ من خالفه، قولی عن جبرئیل عن الله، فلتنظر نفسٌ ما قدّمت لغد»؛ (اى مردم! این واقعیّت را بفهمید؛ زیرا خداوند او را ولىّ و امام شما قرار داده و اطاعتش را برهمگان واجب کرده است، حکمش لازم الاجرا و سخنش برابر حقّ است، کسى که با او مخالفت کند ملعون و آنکه تصدیقش کند مرحوم است. بشنوید و فرمان ببرید؛ چرا که خداوند مولاى شما و على امام شماست، و پس از او تا روز قیامت امامت در فرزندان من از نسل وى مى باشد. حلالى نیست جز آنچه را که خداوند و رسولش حلال کرده اند، و حرامى نیست جز آنچه را که خدا و رسول و آنان (امامان) حرام کرده اند.

هیچ علمى نیست مگر آنکه خداوند در من گرد آورده است، و من به او انتقال داده ام. از وى گمراه نشوید و از روى تکبّر از او سرباز نزنید؛ اوست که به حقّ هدایت مى کند(4) و به آن عمل مى کند. هرکه وى را انکار کند توبه اش پذیرفته نمى شود و خداوند او را نمى آمرزد. خداوند حتماً چنین مى کند و وى را تا ابد عذابى سخت خواهد کرد. او برترین مردم پس از من است تا آنگاه که روزى نازل شود و مخلوقات باقى باشند. هر که با او مخالفت کند ملعون است. این سخنان را جبرئیل از جانب خداوند بر من نازل کرده است؛ پس هر کس باید بنگرد که براى فردایش چه چیز از پیش فرستاده است).(5)

محکمات قرآن را دریابید و از متشابهات آن پیروى نکنید، هیچ کس آن را براى شما تفسیر نخواهد کرد، جز آنکه من دستش را گرفته و بازویش را بالا برده ام و به شما اعلام کرده ام که: «من کنتُ مولاه فهذا ـ فعلىٌّ ـ مولاه، وموالاته من الله عزّوجلّ أنزلها علىَّ»؛ (هر که من مولاى اویم، پس این ـ على ـ مولاى اوست، و موالات وى از جانب خداوند بر من نازل شده است).

آگاه باشید که من پیام خداوند را رساندم، آگاه باشید که آن را ابلاغ نمودم، آگاه باشید که آن را به گوش مردم رساندم، آگاه باشید که آن را توضیح دادم. [و سپس فرمود:] «لا تحلُّ إمرةُ المؤمنین بعدی لأحد غیره»؛ (فرمانروایى بر مردم، پس از من بر هیچ کس غیر از او جایز نیست).

سپس او را به طرف آسمان بالا برد تا پاى او در کنار زانوى پیامبر(صلى الله علیه وآله) قرار گرفت و فرمود: «معاشر الناس هذا أخی و وصیّی و واعی علمی و خلیفتی على من آمن بی وعلى تفسیر کتاب ربّی»؛ (اى گروه مردم! این «على» برادر و وصىّ و ظرف علم من و جانشین من بر ایمان آورندگان به من و بر تفسیر کتاب پروردگار من است).

و بنا بر روایتى فرمود: «أللّهمّ والِ مَن والاه، و عادِ ِمن عاداه والعَنْ من أنکره، و اغضَب على من جحد حقّه»؛ (خدایا دوستدارش را دوست بدار و دشمنش را دشمن بدار، و انکار کننده اش را لعنت کن، و بر کسى که حقّش را انکار مى کند غضب کن).

و فرمود: «أللّهمّ إنّک أنزلت عند تبیین ذلک فی علیٍّ: «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ»(6) بإمامته، فمن لم یأتمَّ به وبمن کان من ولدی من صلبه إلى القیامة، فاُولئک حبطت أعمالهم وفی النار هم خالدون. إنّ إبلیس أخرج آدم(علیه السلام) من الجنّة، مع کونه صفوة الله، بالحسد؛ فلا تحسدوا فتحبطَ أعمالُکم وتزلَّ أقدامکم. فی علیّ نزلت سورة: «وَالعَصْرِ* إِنَّ الاِْنسَانَ لَفِى خُسْر».

معاشرَ الناس آمنوا بالله ورسوله والنور الّذی اُنزِل معه «مِّن قَبْلِ أَن نَّطْمِسَ وُجُوهًا فَنَرُدَّهَا عَلَى أَدْبَارِهَآ أَوْ نَلْعَنَهُمْ کَمَا لَعَنَّـآ أَصْحَابَ السَّبْتِ». النور من الله فیَّ، ثمّ فی علیّ، ثمّ فی النسل منه إلى القائم المهدیّ.

معاشرَ الناس سیکون من بعدی أئمّة یدعون إلى النار ویوم القیامة لا یُنصرون، وإنّ الله وأنا بریئان منهم، إنّهم وأنصارهم وأتباعهم فی الدرک الأسفل من النار، وسیجعلونها ملکاً اغتصاباً، فعندها یُفرغ لکم أیُّها الثَّقَلان، و «یُرْسَلُ عَلَیْکُمَا شُوَاظٌ مِّن نَّار وَنُحَاسٌ فَلاَ تَنتَصِرَانِ»...»؛ (بار خدایا! تو براى آشکار کردن امامت على آیه: «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ» را نازل کردى؛ پس هر که به وى و به فرزندان من از صلب او اقتدا نکند، اعمالش باطل و در دوزخ جاودان خواهد بود. همانا ابلیس، آدم را با این که برگزیده خدا بود، به خاطر حسادت از بهشت بیرون کرد; پس حسادت نکنید که اعمالتان باطل شده و قدم هایتان لغزش مى یابد. سوره «وَالعَصْرِ * إِنَّ الاِْنسَانَ لَفِى خُسْر»(7)؛ (به عصر سوگند * که انسان ها همه در زیانند) درباره على نازل شده است.

اى جماعت مردم! به خدا و رسولش و به نورى که با او نازل شده(8) است ایمان آورید «مِن قَبْلِ أَن نَّطْمِسَ وُجُوهاً فَنَرُدَّهَا عَلَى أَدْبَارِهَآ أَوْ نَلْعَنَهُمْ کَمَا لَعَنَّـآ أَصْحَابَ السَّبْتِ»(9)؛ (پیش از آنکه صورت هایى را محو کنیم، سپس به پشت سر بازگردانیم، یا آنها را از رحمت خود دور سازیم، همان گونه که اصحاب سبت ـ گروهى از تبهکاران بنى اسرائیل ـ را دور ساختیم). نور [نازل شده] از جانب خدا، در من، سپس در على، و پس از وى در نسل او تا مهدى قائم قرار داده شده است.

اى مردم! به زودى پس از من امامانى که مردم را به آتش دعوت مى کنند و روز قیامت یاورى ندارند، خواهند آمد، که خداوند و من از آنها بیزاریم، آنها و یاوران و پیروانشان در درک اسفل از دوزخ هستند، و پس از مدّتى کوتاه، خلافت را غاصبانه به شکل سلطنت درمی آورند. در آن هنگام است که به حساب شما پرداخته مى شود اى دو گروه انس و جنّ(10). و «یُرْسَلُ عَلَیْکُمَا شُوَاظٌ مِّن نَّار وَنُحَاسٌ فَلاَ تَنتَصِرَانِ»...)

امام صادق علیه السلام در بیان مراحل رسالت پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم فرمود: خداوند عزوجل به پیامبرش فرمود: «فَاِذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ وَ اِلی رَبِّکَ فَارْغَبْ»؛ یعنی آن گاه که فراغت یافتی نشان خود را نصب کن و وصیّ خود را معرفی نما و فضیلت او آشکارا بگو. تا آن گاه که از حجة الوداع باز می گشت آیه «یا اَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما اُنْزِلَ اِلیکَ مِنْ رَبِّکَ...» نازل شد. حضرت مردم را فرمان داد تا جمع شوند و فرمود: «مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلِیٌّ مَوْلاهُ، اَللّهُمَّ والِ مَنْ والاهُ وَ عادِ مَنْ عاداهُ».

امام صادق علیه السلام روز غدیر را با عظمت خاصی یاد کردند و چنین فرمودند: «روز غدیر روز عظیمی است که خداوند حرمت آن را در میان مؤمنان، بزرگ داشته و دین را به آن کامل فرموده و نعمت را به واسطه آن تمام کرده، و پیمانی که از ایشان گرفته بود، در آن روز بر ایشان تجدید فرموده است».

قرآن کریم نمی فرماید که اسلام وجود داشت اما ناقص بود و کامل شد، بلکه راجع به اسلام می فرماید: «ورَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا» و ظاهرش این است که قبل از روز غدیر اصلاً اسلام نبود و در روز غدیر اسلام تحقق یافت. لذا این آیه شریفه نشان می دهد که اسلام بدون ولایت، اسلام واقعی و حقیقی نیست؛ همانگونه که شهادت به توحید بدون شهادت دادن به نبوّت، اسلام نیست. بنابراین شهادت به نبوّت و توحید هم بدون شهادت به ولایت امیرالمؤمنین علی علیه السلام اسلام واقعی و حقیقی نخواهد بود.

بر اساس روایات، این عید، عیدالله الاکبر و عیدی است که از جانب خداست. تمام انبیاء مأمور شده اند به اوصیای خود سفارش کنند این روز را عید بگیرند و بزرگ دارند. چنین چیزی در مورد عید قربان و دیگر اعیاد وجود ندارد و فقط ویژه عید غدیر است که اکبر و اعظم اعیاد می باشد اگر این عید به راستی بر پا می شد حق و عدل در همه جا و هر زمان تحقق می یافت. اکنون که در برخی نقاط جهان بزرگداشت عید غدیر کنار نهاده شده است شاهد مرگ حق و فضیلت و عدل در آن مکان ها هستیم.

پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم درباره روز غدیر خم فرمود: «روز غدیر خم بهترین اعیاد امت من است، و آن همان روزی است که خداوند به من دستور داد برادرم علی بن ابی طالب را برای امتم منصوب کنم ... قسم به خدایی که مرا به پیامبری مبعوث کرد و بر همه خلایق برگزید، من علی را در زمین منصوب نکردم، مگر بعد از آن که خداوند او را در آسمان ها معرفی کرد و ولایت او را بر ملائکه واجب نمود».

از پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم پرسیدند: این ولایت که شما در آن از خود ما بر ما مقدم هستید، چیست؟ فرمود: «گوش جان سپردن و اطاعت در همه موارد؛ آنچه دوست بدارید و آنچه شما را خوش نیاید».

از پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم پرسیدند: مقصود شما در روز غدیر از جمله «مَنْ کُنْتُ مَولاهْ فَعَلِیٌ مَوْلاهُ»؟ چه بود؟ حضرت فرمود: خدا صاحب اختیار من و به من از خودم سزاوارتر است، و در برابر دستور او مرا امری نیست. من نیز صاحب اختیار مؤمنینم و نسبت به آنان از خودشان سزاوارترم و در برابر من آنان را امری نیست. هرکس من صاحب اختیار اویم و نسبت به او از خودش سزاوارترم علی بن ابی طالب صاحب اختیار اوست و نسبت به او از خودش سزاوارتر است و در برابر او برایش امری نیست.

سلمان در غدیر خم از پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم پرسید: ولایت علی همانند کدام ولایت است؟ حضرت فرمود: ولایت او همچون ولایت من است. هر که من نسبت به او از خودش بیشتر اختیار دارم، علی هم نسبت به او از خودش صاحب اختیارتر است. دیگری پرسید: منظور از ولایت علی علیه السلام چیست؟ فرمود: هر کس که من پیامبر او بوده ام، علی امیر اوست.

 فلسفه زنده نگه داشتن عید غدیر
حقیقت غدیر انکار ناپذیر است، هرچند عده‌ای با علم به حقیقت، آن را کتمان می‌کنند. عزت و آبروی مسلمانان در گرو شناخت فلسفه غدیر است،آیه "موده فی القربی" که به عنوان اجر رسالت پیامبر اسلام آمده، مصداقی بر حقیقت واقعه غدیر است، باور شیعیان این است که تمدن حقیقی در پایبندی به فرهنگ غدیر محقق می‌شود. حضرت امام خمینی(ره) زنده نگه داشتن عید غدیر را منحصر به چراغانی و مراسم جشن ندانسته و تاکید می کنند مساله این است که به ما یاد بدهند که چطور باید تبعیت کنیم.، به ما یاد بدهند که غدیر منحصر به آن زمان نیست، غدیر در همه اعصار باید باشد و روشی که حضرت امیر در این حکومت پیش گرفته است باید روش ملت ها و دست‏اندرکاران باشد. مساله غدیر، مساله‏ای نیست که بنفسه برای حضرت امیر یک مساله‏ای پیش بیاورد، حضرت امیر مساله غدیر را ایجاد کرده است. آن وجود شریف که منبع همه جهات بوده است، موجب این شده است که غدیر پیش بیاید. غدیر برای ایشان ارزش ندارد؛ آن که ارزش دارد خود حضرت است که دنبال آن ارزش، غدیر آمده است.


امروز امت بزرگ اسلامی بویژه عالمان دین و مبلغان برای نجات بشریت، راهی بهتر از معرفی اندیشه امامت و فرهنگ غدیر ندارند و حوزه‌های علمیه و مبلغان، پیام رسانان فرهنگ غدیر هستند.ضرورت و اهمیت تبلیغ در مناطق محروم و آسیب‌پذیر باید مورد توجه مبلغان بویژه مبلغان ایام غدیر قرار بگیرد.تبلیغ و رساندن پیام غدیر وظیفه همه است، تبلیغ غدیر از دغدغه‌های نظام است، مقام معظم رهبری نیز فرمودند: برادران اهل سنت ما نیز باید مانند ما غدیر را جشن بگیرند.نگرش به غدیر امروز متفاوت از نگرش گذشته به آن است چرا که امروز موقعیت جهان اسلام خاص و متفاوت با گذشته است، امروز در شرایطی هستیم که گرایش تمام دنیا به طرف اسلام است و آن را حلال مشکلات می دانند. بشر امروز به دنبال دکترین سیاسی است که عقل و جنبه های انسانی را به همراه خدا محوری در جهان حاکم کند و این دکترین چیزی جز غدیر و مفاهیم مرتبط با آن نیست که در آن مظهر خدا حاکم بر جامعه است. غدیریک دکترین سیاسی است که حاکمیت خدا را متجلی است و این مفهوم را به همراه دارد که باید مظهر پروردگار حاکمیت را در جامعه بر عهده بگیرد و این حاکمیت باید در واقع تداوم وحی الهی باشد زیرا حاکم و مدیر واقعی جامعه بشری خدا است.غدیر یک خاطره تاریخی نیست بلکه روشی برای مدیریت سیاسی اجتماعی جامعه بشری است.

مسئوليت ما در برابر غدير

غدیرنشانه ای از تفکری است که از تداوم خط نبوت حکایت دارد.در غدیر،عترت، همتای قرآن معرفی می شود. بنابراین شناخت غدیر، شناخت امامت و ولایت و رسالت آن، معرفی اساسی ترین عنصر اسلام به مردم است. اما جوانان امروز چطور می توانند خود را با حقیقت غدیر همسو نمایند به دلیل روحیه بالای کمال جویی در جوانان، بهترین الگویی که جوانان می توانند برای زندگی خود انتخاب کرده و خود را با آن همسو کنند همین جریان غدیر است که متاسفانه آن طور که باید مورد توجه واقع نشده است.  اصل پیام غدیر برای جوامع مختلف یکسان است اما جوانان امروز از پیام غدیر بهره بیشتری می توانند ببرند چراکه سطح آگاهی، فرهنگ، تفکر و تعقل جوانان امروز نسبت به گذشته بیشتر است جوانان ما نمی دانند که پیامبر(ص) در غدیر برای دوازده امام بیعت گرفتند. این ظلمی است که ما در مورد غدیر انجام دادیم  در صورت پیاده کردن فرمول های اقتصادی غدیر در زندگی امروز فقر از جامعه ریشه کن می شود. امروزیکی از دلایل جذابیت غرب برای جوانان ما رونق اقتصادی آنهاست. اما زمانی که جامعه ای ولایت مدار و مطابق با الگوی غدیر داشته باشیم دلیلی ندارد که جوانان ما مجذوب فرهنگ غرب شوند بلکه جوانان کشورهای دیگر جذب فرهنگ غدیر خواهند شد جوانان؛ طلایه داران و حافظان اصلی پیام غدیر هستند و بارها نیز این موضوع را اثبات کردهاند.اما آن طور که باید اهمیت غدیر برای آن ها بیان نشده است بدیهی است که نگاه احساسی تنها یک بعد غدیر را دنبال می کند و فقط جنبه های ظاهری قضیه بزرگ می شود و پیام هایی که پیامبر درمورد غدیر داده اند مورد غفلت قرار می گیرد. این عامل باعث شده جوانان ما از غدیر فاصله بگیرند.

غدیر یک تاریخ و یک فرهنگ و مجموعه ای از بایدهاست، یعنی امام معصوم خلیفه ی بلافصل رسول الله صلی الله علیه وآله و رأس تمام امور است. بعد از آن بایدها و توابع و احکام غدیر طرح می شوند.قرآن کریم یک تعبیر دقیق و خیلی عمیقی راجع به غدیر فرموده است که یک تعبیر بسیار استثنایی است که اگر از جهات متعدده ملاحظه شود، مشخص خواهد شد که چقدر غدير براى جهان و جهانيان پر اهميت و پر خير و بركت است.قرآن کریم در آیه مبارکه «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ» که شأن نزول آن عید غدیر خم بوده است و عامه و خاصه نیز در کتب مختلف تفسیر و حدیث و تاریخ به آن اشاره داشته اند، به صراحت به کامل شدن دین در روز غدیر پرداخته است و این بدان معنا است که دین اسلام قبل از غدیر كامل نبود و با ولایت امیرالمؤمنین علیه السلام و تعيين حضرت به جانشینی پیامبر خدا صلی الله علیه وآله از طرف پروردگار تکمیل شد.

مرجع عالیقدر درباره خط مقابل غدیر و مخالفانِ ولایت فرمودند: تاریخ در این زمینه نیز سخن های فراوانی دارد. غاصبان خلافت و والیانِ آنها قانونی را امضا و به اجرا گذاشتند كه ميگفت: هرکه از علی بن ابی طالب علیهما السلام برائت و بیزاری نجوید باید زنده به گور شود. تصور کنید که این امر چقدر به دور از اسلام و انسانيت است. در عين حال افرادى دلاور و دين دار حاضر شدند زنده در گور شوند اما با گفتن یک کلمه جان خود را رها نکنند؟ تصور کنید فردى كه شهادت را در اين مقطع حساس زمانى اختيار مى كرد چقدر دلاور و بزرگ مرد است، و در مقابل کسی که انسانی را بى گناه زنده زنده در گور می کند چقدر سنگدل و جلاد است!ببینید که پرورش یافتگان مکتب غدیر حاضر نبودند به تقیه یک جمله را بر زبان برانند، با آنکه در تقیه قصد قلبی وجود ندارد و فقط بر زبان است. آنان با آنکه به خوبی از اهمیت تقیّه آگاهند ولی زنده به گور شدن را برگزیدند، تا نام غدير و صاحب غدير زنده بماند و به دست ما برسد.

از عبدالسلام بن صالح هروى روايت شده است كه گفت: از امام رضا(عليه السلام) شنيدم كه مى فرمود: رحم الله عبداً أحيى أمرنا؛ خداى، رحمت كند آن بنده اى كه امر ما را احياو علوم ما را فرا گيرد و آن را به مردم بياموزد.مى بينيم كه امام رضا(عليه السلام) كار تعليم را به شيعه يا پيروان ديگر مذاهب اسلامى محدود نكرده، بلكه واژه «ناس» (مردم) را به كار برده است و اين بدان معناست كه به همه مردم بياموزد .از آن جا كه غدير و مفهوم و حقيقت آن از جامعه دور نگاه داشته شد، طبيعتاً بيگانگى و ناآشنايى جهان را با اين فرهنگ به دنبال داشته و اين امر سبب شد تا مردم، به ويژه آنان كه از مكتب اميرالمؤمنين(عليه السلام) بهره اى نگرفتند و از سيره آن حضرت دورى گزيدند، از چشمه زلال و جوشان غدير و داده هاى آن محروم بمانند آنچه برای مردم امروز مطرح است خط اتصالی است که بتواند آنان را به چهارده قرن پیش متصل کند و وظایف قلبی و اعتقادی و عملی آنان را درباره غدیر به آنها بشناساند.

امروز غدیر بیش از 1400 سال را پشت سر گذاشته است؛ با این وجود، هرنسلی به اقتضای امکانات تبلیغی و شیوه‌های ارتباطی خود از ابلاغ پیام غدیر کوتاهی نکرده و نتایج اعتقادی آن را به غدیر آموزان زمان خود منتقل کرده است.در چنین شرایط ویژه‌ای با اذعان به اینکه مبلغ اعظم غدیر با گفتار و عمل خود در کیفیت ابلاغ آن، همه راهکارهای پیشرفته برای تبلیغ غدیر را به ما آموخته وبر ماست که لایق قدر غدیر و متناسب با امکانات روز برای این تبلیغ عظیم دست به کار شویم. در واقع پیامبر(ص) که قبل از ابلاغ پیام غدیر برنامه‌های مفصلی را تدارک دیده بود، به ما می‌گوید که با در نظر گرفتن کیفیت رسانه‌ای عصر حاضر و با تهاجمی که مسلمانان و همه مردم دنیا در معرض آن هستند، باید چه پیش بینی‌هایی را قبل از تبلیغ غدیر تدارک ببینیم.با اين تفصيل، وظيفه ما ـ كه به بزرگى زيان هايى كه در پى نفى غدير متوجه بشريت شده پى برده ايم  چيست؟ و به ديگر سخن چگونه غدير را احيا كنيم؟آیا برای غدیر جایی که در زندگی ما باید پر کند در نظر گرفته ایم؟ آیا می توانیم ادعا کنیم که اگر در بیابان غدیر بودیم سخن حضرت را به خوبی درک می کردیم و کمر همت به عمل کردن بدان می بستیم؟

اكنون در جهانى روزگار مى گذرانيم كه مردمان آن، بلكه ـ متأسفانه ـ بيشتر مسلمانان با غدير و آموزه هاى اهل بيت(عليهم السلام)بيگانه اند. در چنين شرايطى و به منظور آشنايى با حجم و سنگينى مسئوليتى كه غدير بر دوش ما نهاده است، بايد از خود بپرسيم: جهان معاصر چه اندازه با غدير آشنا شده و ژرفاى آن را كاويده است؟ و اگر جهان، با اين فرهنگ جهان شمول بيگانه است، چه كسى مسئول زدودن اين جهل و بيگانگى است؟ و مسئوليتى كه بايد در قبال جوامع اسلامى به انجام برسانيم، چگونه است؟

حقيقت اين است كه نسل امروز، غالباً تصورى روشن و درست از غدير ندارد كه در اين مورد، مسئوليت روشنگرى و آگاهى بخشى در مرتبه اول بر عهده ماست كه اگر ميثاق غدير را آن گونه كه موظفيم بيان كنيم، بى ترديد جامعه وضعيت بهترى خواهد داشت. در اين راستا بايد به جهانيان اين آگاهى را بدهيم كه غدير، يعنى جوشش مستمر، سرزندگى و نشاط اسلام و شاداب نگاه داشتن آن براى تحقق رفاه، توسعه بخشيدن به گستره آن، پيشرفت، ترقى و آباد كردن جوامع انسانى است.

مسئوليت پذيرى صاحبان ثروت نسبت به ديگر افراد جامعه، از بين بردن پديده خوردن ازدست رنج ديگران و سربار بودن و دسته ها و باندهاى مخرب، ديگر مفهوم غدير است، چه اين كه فرهنگ غدير متوليان امور اقتصادى را امانتدارانى مى داند كه شريان حيات مدنى را به عنوان عامل محرك و شتاب دهنده جامعه، در دست دارند.از اين رو بر ما واجب است اين حقيقت را به همگان بباورانيم كه غدير ميثاق «أولواالأمر» با خداوند است؛ همان هايى كه از سوى خدا فرمان يافته اند تا سطح زندگى خود را با ضعيف ترين افراد جامعه همسان سازند و در خوراك، پوشاك، مسكن و جز آن، با آنان همگون شوند.

مسئوليت سنگينى كه در مورد غدير بر عهده ما نهاده شده و نيز ضرورت پاى بندى به آن در جهان معاصر، مى طلبد كه آموزه هاى غدير را بگسترانيم و همگان را به برخوردارى از اين خوان گسترده آسمانى فرا خوانيم كه در غير اين صورت، اميد به كوتاه شدن دست خودكامگان، نجات دادن بشريت از وضع بسيار بد و وحشتناك فعلى و رسيدن به ساحل امنيت، رفاه، عدالت و آزادى، انتظارى بيهوده است.بنابراين هرگاه از غدير سخن گفته شود، در واقع سخن از معانى والايى است كه در فرهنگ غدير نهفته است. بايد در اين مناسبت شكوهمند، با اهل بيت(عليهم السلام)، به ويژه با صاحب غدير، اميرالمؤمنين(عليه السلام) تجديد بيعت كرده، با آن پاكان پيمان فرمانبردارى و ولايت ببنديم و بدانيم كه بر ما واجب است با قلم و بيان و مال و گفتار و كردار خويش، بيش از پيش، آموزه هاى نورانى غدير را به مردم بشناسانيم تا از اين رهگذر، جهان تشنه معنويت از چشمه زلال غدير سيراب گردد.

راهکارهاي پيشنهادي برای تبليغ مظلوم ترين اميرِ تاريخ:

به جهت پیامی که حضرت محمد(ص) در روز عید غدیر داشته همه افراد در قبال پیام‌رسانی ویژگی‌ها و برکات این روز سعید وظیفه دارند و بایددر راه تبلیغ آن کوشا باشیم. سرعت، شرایط زمانی و مکانی مناسب، ابتکار عمل و نوآوری، تبلیغ عمومی، خصوصی و چهره به چهره برای اثرگذاری بیشتر  از خصوصیات تبلیغ مناسب می باشدنامگذاری میادین، خیابان‌ها، موسسات و مراکز به نام غدیر می‌تواند غدیر را جاودانه و یاد و نام امام زمان(عج) را که وارث به‌حق غدیر است در اذهان زنده و پویا نگه‌ دارد.

1- يک دانش آموز با توزيع يک پاکت شکلات ویاتزئين کلاس مدرسه اش مي تواند مبلغ غدير باشد.

2-يک معلم با برگزاري مسابقات مرتبط با غدير در کلاسش ویا مسابقه تزئينات بين کلاس ها وهمچنین با دادن موضوعات تحقیقی پیرامون غدیر  مي تواند مبلغ غدير باشد.

3- يک دانش آموز با تهيه روزنامه ديواري با موضوع ویا آماده کردن دکلمه و قرائت در مجالس غدير ویا اینکه با اجراي مصاحبه با موضوع غدير مي تواند مبلغ غدير باشد.

4- يک دانشجو با هديه کتاب و سي دي مرتبط با غدير به اساتيد و دوستانش و يک استاد دانشگاه با اختصاص دادن بخشي از کلاسش به غدير ومي توانند مبلغ غدير باشد.

5- يک امام جماعت مسجد با صحبت پيرامون غدير ویا با ترويج آداب غدير و فرهنگ عيدي دادن همچین تهيه و گردآوري جدول با موضوع غدير ویا با طراحي کارت پستال با موضوع غدير بین نمازگزاران واینکه يک نمازگزار با پذيرايي از نمازگزاران مي توانند مبلغ غدير باشند

3- يک مادر بزرگ با گفتن قصه هاي غديري ویا با دادن نذري در ايام غدير مي تواند مبلغ غدير باشد.

4- يک مادر با گذشتن از خطاهاي فرزندش ویا پخش سرودهاي شاد و غديري در منزل ویا اینکه  آماده کردن بهترين لباسهاي فرزندانش مي تواند مبلغ غدير باشد.

5- يک پدر مي تواند با تهيه هديه براي فرزندانش  ویابا خريد لباس نو براي خانواده اش مي تواند مبلغ غدير باشد

6- يک هيأت با برگزاري مراسم جشن ویا با ديدار از سالمندان و اهداء هديه مي تواند مبلغ غدير باشد.

7- یک گرافیست با طرّاحی کارت پستال با موضوع غدیر، مي تواند مبلغ غدير باشد.

8- یک نویسنده می تواند در روزنامه و یا نشریّه ای، پیام غدیر را به خوانندگان برساند ویا با نوشتن مقاله و با درج یادداشت هایی در نشریّات، به سوالات مردم در مورد غدیر پاسخ بگوید.

9-می توانیم در ایام نزدیک به این عید بزرگ، جشن کوچک یا بزرگی، در حد توان مان برپا نماییم. البته این سخن کلی و کلیشه ای نیست؛ می توانیم این جشن را در این سال، تنها با نیت خدمت به امیرالمؤمنین علیه السلام برگزار کنیم، یعنی در برنامه هایمان، تنها آشنایی مخاطبین با این امام علیه السلام و پیمانی را که با ایشان باید بست در نظر بگیریم.نزدیکی این روزها و در طول سال، زمانی را برای صحبت با خانواده درباره ی غدیر، مثلاً پس از صرف شام، اختصاص دهیم. می توانیم به مناسبت این عید میهمانی برگزار کنیم و به این بهانه یا بهانه تبریک عید، کتاب سروش آفتاب و کتاب ها یا محصولات فرهنگی و زینتی مرتبط با غدیر هدیه دهیم.

10-تبلیغ غدیر در محل کار و محله یکی از راه‌کارهای مناسب، تعظیم شعائر غدیر است. یعنی آشنایی مختصر دیگران (اهل محله و همکاران) با این روز، در قالب شیرینی دادن و چراغانی کردن و ...می توانیم تمام تلاش خود را به کار گیریم که به مناسبت این ایام با همکاران یا دیگران، صحبتی رودررو داشته باشیم. مستقیماً با آنان درباره ی غدیر سخن بگوییم و از امیرالمؤمنین علیه السلام و این‌که غدیر چه پیامی دارد و رساندن این مهم، حرف بزنیم.بد نیست هر ساله، هدیه هایی مناسب و شکیل، در حد توانمان تهیه نماییم و به دوستان و همکاران همراه با صحبت درباره ی غدیر تقدیم کنیم.  

رویکرد غدیر جهانی است و همه بشریت را مخاطب قرار می دهد و اگر این مساله برای جوانان ما درست ترسیم شود می تواند انگیزه خوبی باشد که در این عرصه بیایند و نقش و جایگاه و رسالت خود را نسبت به غدیر و صاحب غدیر به درستی ایفا کنند برای کاربردی کردن پیام غدیر باید گفتگویی فراگیر پیرامون غدیر شکل بگیرد، پیامبر(ص) 50 آیه قرآن کریم را در خطبه غدیر بیان می کنند که به عنوان یک رویکرد قرآنی می تواند برای تمام جهان اسلام محور قرار بگیرد، و برای مردم تبیین شود. این گفتگو باید از رسانه های دیداری، شنیداری و غیره.. شروع و تبدیل به یک حرکت و جریان اجتماعی شود. ابلاغ و رساندن پیام و خطبه غدیر بر همه به ویژه بر پدران واجب است که در خانه هایشان این خطبه را به فرزندانشان منتقل کنند. تعبیر ایشان این است که هر مرد، زن، پیر، جوان، عرب، عجم، کسانی که شاهدند و کسانی که غایبند، کسانی که متولد شده و کسانی که متولد نشده اند بر اینها واجب است که پیام غدیر را به دیگران برسانند اگر این دغدغه را در کلام پیامبر ببینیم مسوولان ما یکی از اولویت هاشان این خواهد بود که این پیام را از طریق رسانه ها به گوش مردم برسانند پس از اینکه مردم با این خطبه آشنا شدند، راهکارهای مفهوم شناسی خطبه غدیر است که این مفهوم را چطور بتوانند در جامعه نهادینه و به مردم برسانند.

اکنون جا دارد کیفیت تبلیغ غدیر را از مبلغ اعظم آن بیاموزیم و گام به گام مسیری را که پیامبر معظم(ص) به ما یاد داده، از فراسوی چهارده قرن در زمان حاضر به اجرا درآوریم. این بدان معنی است که اگر می خواهیم مبلغ غدیر باشیم، باید آگاه باشیم که برای ابلاغ جهانی و همه جانبه عظیم ترین حکم اسلام دست بالا زده ایم، همان که سایر اعمال بدون آن قبول نمی شود.باید بدانیم که خدا و رسول هم تبلیغ این امر ابدی را در گونه ای متفاوت مطرح کرده اند و شیوه های استثنائی برای ابلاغ آن به کار گرفته اند. چنانکه امام باقر(ع) فرمود: «لم یناد بشیء مثل ما نودی بالولایة یوم الغدیر؛ هیچ حکمی مانند ولایت در روز غدیر اعلام نشده است.»

ابلاغ غدیر با ابزار قرن پانزدهم

امروز غدیر بیش از هزار و چهار صد سال را پشت سر گذاشته و وارد پانزدهمین قرن خود شده است. در این زمان بلند، هرنسلی به اقتضای امکانات تبلیغی و شیوه های ارتباطی خود از ابلاغ پیام غدیر کوتاهی نکرده و نتایج اعتقادی آن را به غدیر آموزان زمان خود منتقل کرده است.در چنین شرایط ویژه ای وظیفه ماست که لایق قدر غدیر و متناسب با امکانات روز برای این تبلیغ عظیم دست به کار شویم و با اذعان به این که مبلغ اعظم غدیر با گفتار و عمل خود در کیفیت ابلاغ آن، همه راه کارهای پیشرفته برای تبلیغ غدیر را به ما آموخته است.در واقع پیامبر(ص) که قبل از ابلاغ پیام غدیر تدارکات وسیع و پیش برنامه های مفصلی را تدارک دیده بود، به ما می گوید که با در نظر گرفتن کیفیت رسانه ای عصر حاضر و با تهاجمی که مسلمانان و همه مردم دنیا در معرض آن هستند، باید چه پیش بینی هایی را قبل از تبلیغ غدیر تدارک ببینیم.

کلام امام کاظم(ع) در این باره مشوق همه ما برای گام های حساب شده تبلیغی در راه غدیر خواهد بود، آنجا که می فرماید: «هرکس حق دلالت کننده بر فضیلت ما اهل بیت را در زیباترین صورت اراده دهد، تا در نتیجه غافلان بیدار شوند و آموزندگان روشن شوند و عالمان بصیرت بیشتری پیدا کنند، چنین کسی را خداوند در بالاترین درجه بهشت محشور فرماید.»

تمامی اقوال، افعال و تقریرات پیامبر صلی الله علیه وآله در طول مدت ۲۳ سال، برای مردم و جامعه نعمت بود، ولى اين نعمت به تعبير قرآن مجيد كمالش را با اعلان عمومی ولایت و خلافت امیرالمؤمنین علیه السلام در روز غدیر خم به دست آورد، يعنى تمام احكام دين از قبیل نماز، روزه، حج و سایر احکام و عبادات با ولايت و خلافت حضرت کامل شد، که ظاهر این بخش از آیه شریفه «وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی» همین معنا را مى رساند.روزی که این جهان را مفارقت می کنیم هر قدر در زمینه عاشورا و غدیر کوشیده باشیم به همان اندازه مایه چشم روشنی و شادی ما خواهد بود و هر قدر در این زمینه کوتاهی کرده باشیم مایه حسرت ما خواهد بود. از سوی دیگر نمی توانیم تصور کنیم کارشکنی در این خصوص چه فاجعه ای است و چه عواقب ناگواری در پی دارد و در آخرت چنین کسانی چه روزگار تباه و سیاهی دارند.

ابلاغ پیام غدیر مسئولیت همه است که با امکانات پیشرفته امروزی می توان به خوبی و راحتی آن را به دنیا معرفی کرد، اما همت و تلاش بیشتر می خواهد تا انشاءالله در این مسیر کوتاهی نشود و خدای متعال هم توفیق این عمل را به همه ما عنایت فرماید.تبلیغ غدیر یک واجب کفایی است و تا کفایت نباشد عینی است، و همه ی ما موظفیم آن را نشر دهیم و مکتب آن را به دنیا معرفی نموده و به قدر توانمان فرهنگ غدیر را تبلیغ نماییم.غدیر افراد خاص را تربیت می کند و خط مقابل غدیر هم افراد خود را پرورش می دهد که این دو در تقابل و در تضاد یکدیگرند. در مکتب غدیر ملاک امر و نهی خدای سبحان است و تمام رفتارهایش بر این اساس استوار است و هدفش اطاعتِ محض است، اما ملاکِ دشمن غدیر حکومت کردن و سلطه یافتن بر دیگران به هر قیمت و از هر راه ممکن است، و کاری به امر و نهی الهی ندارد. غدیر انسان می سازد و خط مخالفِ غدیر ظالم می پروراند.غدیر را باید سینه به سینه و نسل به نسل تبلیغ کرد و اینک این مهم بر عهده ی من و شماست همچنان که روزگاری بر دوش پدرانمان بوده و فرداها نیز به دست فرزندانمان .

http://i6.tinypic.com/8evn5n7.gif

پانوشت:

(1). سوره مائده، آيه 67.

(2). مراجعه شود: الغدیر، ج1، ص 424-438.

(3). سوره توبه، آيه 61.

(4). و خداوند در سوره یونس، آیه 35 مى فرماید: «أَفَمَنْ یَهْدِی إِلَى الحَقِّ أَحَقُّ أَن یُتَّبَعَ أَمَّن لاَ یَهْدِی إِلاّ أَنْ یُهدى»؛ (آیا کسى که هدایت به سوى حقّ مى کند براى پیروى شایسته تر است، یا آن کس که خود هدایت نمى شود مگر هدایتش کنند؟).

(5). خداوند در سوره حشر، آیه 18 مى فرماید: «وَلْتَنظُرْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ لِغَد وَاتَّقُواْ اللَّهَ»؛ (و هر کس باید بنگرد تا براى فردایش چه چیز از پیش فرستاده؛ و از خدا بپرهیزید).

(6). سوره مائده، آيه 3.

(7). در کتاب الدرّ المنثور، ج6، ص392 (ج8، ص622) از طریق ابن مردویه از ابن عبّاس روایت کرده است: آیه: «إلاّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَات» درباره على و سلمان نازل شده است.

(8). در سوره أعراف آیه 157 آمده است: «فَالَّذِینَ آمَنُواْ بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُواْ النُّورَ الَّذِى أُنزِلَ مَعَهُ أُوْلَئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»؛ (پس کسانى که به او ایمان آوردند، و حمایت و یاریش کردند، و از نورى که با او نازل شده پیروى کردند، آنان رستگارانند).

(9). سوره نساء، آيه 47.

(10). در سوره الرحمن آیه 31 آمده است: «سَنَفْرُغُ لَکُم أَیُّهَا الثَّقَلان»؛ (به زودى به حساب شما مى پردازیم اى دو گروه انس و جن)؛ وگویا پیامبراکرم(صلى الله علیه وآله)در عبارت «فعندها یفرغ لکم أیّها الثقلان» به این آیه اشاره دارد.

(11). سوره الرحمن، آيه 35.

غدیر یکی از چهار روزی که شیطان در آن فریاد کشید
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در پنجشنبه بیست و ششم تیر 1393 |
http://ts4.mm.bing.net/th?id=HN.608001240071474509&pid=1.7
غدیر با عظمت ترن روزی است که خداوند متعال خلق نموده است. غدیر روز اکمال دین است. در غدیر است که زمام دین و نظام آن توسط پیامبر اسلام مستحکم می‌شود. غدیرعصاره دعوت پیامبر اسلام است و نه دعوت پیامبر اسلام، بلکه غدیر عصاره بعثت تمام انبیاء و رسولان الهی است.ببثت پیامبر با غدیر معنا می‌گیرد و بدون غدیر بعثت پیامبر سرانجام ندارد. از این رو شیطان لعین در غدیر ناله می‌زند همان گونه که در بعثت پیامبر ناله می‌زند و همان گونه که در خلقت اولین خلیفه خداوند بر روی زمین ناله می‌زند. امام صادق علیه السلام فرمود:«خداوند هیچ پیامبری را نفرستاد مگر آنکه این روز را عید گرفته و حرمت آنرا نگه داشته است».(1) و نیز آن امام همام فرمود: «عید غدیر «عید الله اکبر» یعنی عید بزرگ خداوند است».(2) و «عید غدیر خم از عید فطر، قربان، روز جمعه، و روز عرفه افضل است؛ و نزد خداوند منزلت والاتری دارد»(3) «روز غدیر خم؛ روزی است که خداوند آنرا برای شیعیان و محبین ما عید قرار داده است»(4)


عظمت روز غدیر از آنجا بیشتر فهمیده می‌شود که در آسمان‌ها این روز را می‌شناسند و آنرا جشن می‌گیرند. امام رضا علیه السلام فرمود: «خداوند در روز عید غدیر ولایت را بر اهل آسمان‌ها عرضه کرد و اهل آسمان هفتم در قبول آن از دیگران سبقت گرفتند. به همین جهت خداوند آسمان هفتم را به عرش خود مزین فرمود. سپس اهل آسمان چهارم بر دیگران سبقت گرفتند و خداوند آن را به بیت المعمور مزین فرمود. سپس اهل آسمان اول سبقت گرفتند و خداوند آنرا به ستارگان مزین فرمود»(5)همچنین امام هشتم درباره اهمیت و بزرگی غدیر می‌فرماید: «روز غدیر نزد اهل آسمان مشهورتر از اهل زمین است. خداوند متعال در بهشت قصری خلق فرموده که بنای آن خشتی از نقره و خشتی از طلا است. در آن قصر صد هزار اتاق سرخ رنگ و صد هزار خیمه سبز رنگ وجود دارد و خاک آن از مشک و عنبر است. در آن قصر چهار نهر جاری است: نهری از شراب و نهری از آب و نهری از شیر و نهری از عسل. در کناره‌های این نهرها درختانی از انواع میوه‌ها قرار دارد و برآن درختان طیوری هستند که بدن‌های آن‌ها از لولوء و بالهایشان از یاقوت است و به انواع صداها می‌خوانند.


روز غدیر که فرا می‌رسد اهل آسمان‌ها وارد این قصر می‌شوند و تسبیح و تقدیس و تهلیل می‌گویند. آن پرندگان هم به پرواز در می‌آیند و خود را به آب می‌زنند و سپس در آن مشک و عنبر می‌غلطاند. آنگاه که ملائکه جمع شوند بار دیگر به پرواز در می‌آیند و آن عطرها را برآنان می‌پاشند».ملائکه در روز غدیر «نثار فاطمه علیها السلام»(6) را به یک دیگر هدیه می‌دهند وقتی آخرین ساعات روز غدیر فرا می‌رسد ندا می‌آید: «به مراتب و درجات خود باز گردید که به احترام محمد و علی سلام الله علیهما تا سال آینده در چنین روزی، از لغزش و خطر در امان خواهید بود»(7)


شیاطین و ابلیس در روز غدیر

بررسی عملکرد شیاطین و ابلیس و منافقین در غدیر بسیار حائز اهمیت است و از مهم‌ترین بخش‌های موضوع غدیر به شمار می‌رود؛ چرا که با توجه به بررسی شیاطین جن و انس می‌توان چرایی عقبگرد مسلمانان را دریافت. چرا پس از شهادت پیامبر اسلام زحمات پیامبر را به فراموشی سپردند و غدیر خم را زیر پای خود نهادند و حق امیر المومنین را غصب کردند؟ عملکرد منافقین و شیاطین در غدیر این مهم را نشان می‌دهد که جریان سقیفه دفعی و ناگهانی نبوده است و هرگز بدون هماهنگی و برنامه قبلی صورت نگرفته است و شیاطین آخرین تلاش‌های خود را در این باره انجام داده بودند.آنچه در این قسمت از تاریخ حائز اهمیت است این نکته بسیار عجیب است که ابلیس که در مقابل پروردگار تمرد کرده است و خباثت او باعث لغزش آدم شده بود در روز غدیر خم او و شیاطینش در هاله ای از یأس و ناامیدی به سر بردند و چشم امید به منافقین داشتند دل به آنان بسته بودند و چشم به دست انان و نقشه‌های ایشان داشتند و خود را از هر جهت مستأصل می دیدند و در نهایت این منافقان کور دل بودند که روی ابلیس و شیاطین را سفید کردند و منافقانی که به فرزندان خلف خویش درس مقابله با وحی و نبوت و دستگاه الهی دادند و خود این منافقان بزرگ‌ترین دشمنان وحی و قرآن قرار گرفتند و در مدت بسیار اندکی پس از غدیر (کمتر از 90 روز) خانه وحی را به آتش کشیدند و تنها یاد گار نبوت را به شهادت رساندند.


ایشان چنان نقشه ای پیاده کردند که نه فقط خودشان بلکه جمع بسیاری از مسلمانان را از راه و صراط مستقیم دوازده جانشین بر حق پیامبرشان منحرف کردند و چهره خلافت را هم نزد جهانیان مشوه ساختند. ابلیس و دارو دسته‌اش غدیر را هولناک‌ترین مقطع برای خود به حساب آوردند. انان واهمه داشتند که پس از غدیر، راه‌ها برای گمراهی انسان‌ها بسته شود. به همین جهت در آن روز محزون بودند و فریادشان بلند بود.امام باقر علیه السلام می‌فرماید:«ابلیس چهار مرتبه فریاد کشیده است: روزی که مورد لعن خداوند قرار گرفت، روزی که از آسمان‌ها به زمین فرستاده شد،روزی که پیامبر مبعوث شد،روز غدیر خم (که امیر المومنین منصوب شد).(8)


سرور شادی شیطان از کفر و ارتداد مسلمین

امام پنجم شیعیان حضرت محمد بن علی الباقر علیه السلام فرمود: «هنگامی که پیامبر در روز غدیر دست امیر المومنین را گرفت، ابلیس در بین گروهش فریادی کشید و همه شیاطینی که در خشکی و دریا بودند نزد او گرد آمدند و گفتند: ای آقای ما، وای مولای ما، چه نگرانی برایت پیش آمده است؟ ما فریادی وحشتناک‌تر از این از تو نشنیده بودیم! ابلیس گفت: «این پیامبر کاری کرد که اگر به نتیجه بررسد هرگز معصیت خداوند انجام نخواهد گرفت». شیاطین گفتند: ای آقای ما و ای مولای ما، تو بودی گمراه کننده آدم!!»هنگامی که منافقین در بین خود گفتند: «پیامبر از روی هوای نفس سخن می گوید» و یکی از آن دو نفر به دیگری گفت:«نمی بینی چگونه چشمانش در سرش مانند مجانین می گردد»، هنگامی که این سخنان را گفتند ابلیس از خوشحالی فریادی کشید و دوستانش را جمع کرد و گفت:«شما می دانید که من قبلا گمراه کننده آدم بوده ام»؟! گفتند آری. ابلیس گفت: «عهد و پیمان را شکست ولی به خدا کافر نشد، اینان عهد و پیمان را شکستند و به پیامبر کافر شدند».هنگامی که پیامبر از دنیا رفت و مردم غیر علی را برای خلافت بپا داشتند؛ ابلیس تاج پادشاهی بر سر گذاشت و منبری نصب کرد و بر روی آن نشست و شیاطینش را جمع کرد و به آنان گفت: «شادی کنید، چرا که تا امام قیام نکند خداوند اطاعت نمی شود»(9)


حزن شیطان در غدیر

امیر المومنین فرمود: «پیامبر به من چنین خبر داد که: ابلیس و روسای اصحاب او هنگام منصوب شدن من در روز غدیر حاضر بودند. در آن روز، اصحاب ابلیس رو به او کردند و گفتند: «این امت مورد رحمت قرار گرفتند و از گمراهی محفوظ شدند و دیگر نه ما را و نه تو را برآنان راهی نیست؛ چراکه امام خود و پناه خود را بعد از پیامبر شناختند».


ابلیس با ناراحتی و حزن ازآنان جدا شد

آن هنگام که مردم بعد از وفات من بیعت تو را بشکنند، ابلیس اصحابش را جمع می‌کند و آنان در مقابل او به سجده در می‌آیند و می‌گویند: «ای آقای ما، ای بزرگ ما، تو بودی که آدم را از بهشت بیرون کردی»! ابلیس می‌گوید: «کدام امت بعد از پیامبرشان گمراه نشدند؟! هرگز!! شما گمان می کنید من بر اینان سلطه و را هی ندارم ؟! چگونه دیدید مرا هنگامی که کاری کردم تا امر خدا و پیامبر را درباره اطاعت علی بن ابیطالب کنار گذارند؟....»(10)


توطئه‌های منافقین در غدیر

منافقین در خود غدیر خم نیز از شدت غیظ و حسد نتوانستند کفر خویش را اظهار نکنند و برخی از کلمات را بر زبان راندند. بی شک این عکس العمل منافقین باید در واقعه غدیر مورد توجه قرار گیرد. برخی از گفته‌های ایشان در میان خطبه پیامبر این چنین بود (11)
- ما راضی نیستیم و این یک تعصب است!
- هرگز در مقابل سخن او تسلیم نخواهیم شد!
- این هرگز امر خدا نیست و او از پیش خود سخن می‌گوید!
- او به پسر عمویش مغرور شده است!


نمونه‌هایی از گفته‌هایشان بعد از خطبه (12)
- نقشه‌های ما نقش برآب شد!
- هرگز گفتار محمد را تصدیق نمی‌کنیم و به ولایت علی اقرار نمی‌نماییم!
- اگر ما را هم در ولایت علی شریک کند تا ما هم سهمی داشته باشیم ....!
- اکنون علی را برای ما تعیین می‌کند، ولی به خدا قسم خواهد دانست! (چه نقشه‌هایی کشیده‌ایم)!

البته فقط این گفتارها در روز غدیر عکس العمل ایشان نبود، بلکه عکس العمل های عملی نیز نشان دادند.دقت در گفتار و رفتار این گروه منافقان که بعدا با کودتای سقیفه خلافت را غصب کردند طراحی‌های قبلی وقایع آینده را روشن تر می‌سازد.


تصدیق نمی‌کنیم .... اقرار نمی‌کنیم

حذیفه می‌گوید: معاویه در روز غدیر - بعد از منصوب شدن امیر المومنین علیه السلام، از شدت ناراحتی برخاست و با حالت تکبر به راه افتاد و با حالت غضب خارج شد در حالیکه دست راستش را بر ابوموسی اشعری و دست چپش را بر مغیره بن شعبه تکیه داده بود. او همچنانکه با تکبر راه می‌رفت گفت: «محمد را بر این گفتارش تصدیق نمی‌کنیم و به ولایت علی اقرار نمی کنیم ....»

خداوند این آیه را درباره او نازل کرد: «فلاصدق و لا صلی و لکن کذبو تولی ثم ذهب الی اهله یتمطی....»(سوره قیامت آیه 34-31) نه تصدیق کرد و نه نماز خواند، بلکه تکذیب کرد و پشت نمود، و سپس با حال تبختر به سوی اهل خود به راه افتاد ...پیامبر خواست او را به قتل برساند، ولی از جانب خداوند آیه نازل شد که «لا تحرک لسانک لتعجل به»(سوره قیامت آیه 16) در آن زبانت را حرکت مده که عجله کرده باشی، و آن حضرت مامور به صبر شد. (عوالم ج 15 ص 96 و 97 و 125)


ای کاش سوسمار

هنگامی که جریان غدیر واقع شد منافقون گفتند: «حیله ما باطل شد» وقتی مردم متفرق شدند آنان نزد یکدیگر جمع شده و از آنچه واقع شده بود تاسف می‌خوردند. در این هنگام سوسماری از کنار ایشان عبور کرد آنان به یکدیگر گفتند: «ای کاش محمد این سوسمار را ... امام ما قرار می داد»!! ابوذر این سخن را شنید و به پیامبر گزارش داد. وقتی حضرت آنان را احضار کرد به دروغ قسم یاد کردند که چنین نگفت.حضرت فرمود: «جبرئیل برایم خبر آورده است که روز قیامت قومی را می آورند که امام آنان سوسمار است! مواظب باشید که شما نباشید»(14) گرچه منافقین به تصمیمات خود جامه عمل پوشاندند ولی همان نور «غدیر» است که پس از پانزده قرن رقم صدها ملیونی شیعیان و محبین اهل بیت را در طول تاریخ و در پهنه جهان در هر زمانی باقی گذارده است،و نور ولایت راهم چنان در مناطق مختلف دنیا درخشنده و تابناک حفظ کرده است.
 

پی نوشت ها:
**برگرفته از کتاب اسرار غدیر، محمد باقر انصاری
1- عوالم ج 15 ص 214
2-همان ص 211
3-عوالم ج 15 ص 210 و 211 و 212
4-عوالم ج 15 ص 215
5-عوالم ج 15 ص 224
6- نثار فاطمه همان میوه‌های درخت طوبی است که در شب زفاف حضرت،به امر الهی از آن درخت در آسمان‌ها پخش شد و ملائکه آن‌ها را به عنوان یادگاربرداشتند. بحار ج 43 ص 109
7- بحارالانوارج 37 ص 163
8-بحار الانوار ج 37 ص 121
9-روضه کافی ص 344 ح 542
10- کتاب سلیم بن قیس ح 579
11- بحارالانوار ج 37 ص 111،139،154،160،172،173
12-بحار الانوار ج 37 ص 154،160،161،162
13- عوالم ج 15 ص 96 و 97 و 125
14- بحارالانوار ج 37 ص

 

علی، کتابی بی نیاز از شرح و تفسیر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در پنجشنبه نوزدهم تیر 1393 |

http://ts3.mm.bing.net/th?id=HN.608010847940643836&pid=1.7

هنوز آهنگ بال های جبرئیل وحی از تاریخ بلند است و نجوای فرشتگان از دل صحرا شنیده می شود و چشم ، عاشقانی را می بیند که زیر آفتاب سوزان ایستاده اند تا پیام پروردگارشان را از زبان رسول حق بشنوند .آسمان و زمین داغ است وهنوز آفتاب آبگیر خم ، چشم ها را می سوزاند وصحرا پر از قافله ها ئیست که از طواف خانه ایمان باز می گردند .هنوز دنیا در تب و تاب امامت فرزند کعبه است . همان کودکی که پروردگار آسمان ها ، نامش را علی می گذارد وکعبه ومحراب وغدیروچاه و نخلستان و یتیمان کوفه خوب می شناسندش .همان مردی که فرشتگان مقرب ،مناجات هایش را به خاطر سپرده اند.صدای محمد بن عبدالله هنوز از دل تاریخ به گوش می رسد . آنگاه که بر فراز جهاز شتران می ایستد و از وحی می گوید . می گوید به اذن پروردگار بعد ازمن، پیشوای شما ،علی پسر ابوطالب خواهد بود .


و آنگاه که به یکباره در سایه نام اعظم علی، عطش صحرا فرو می نشیند ، نسیم خنکی می وزد و جهان از گرما می ایستد ولختی می آساید . آنگاه که برکه ی آب ، پر از نور آسمان می گردد و دست های مولا در دست های نبوت جای می گیرد ، خورشید به صحرای غدیر می آید و بر خاک به سجده می افتد .در میان قافله حج ،هیاهو و شادی به پا ست و صدای هلهله حاجیان از برگ برگ تاریخ به گوش می رسد آنگاه که مشعل هدایت به دستان استوار و پینه بسته امامی داده می شود که در عدالت، بین برادر و غیر برادر مرزی نمی نهد .
کاروانیان که از امامت امیر زهد و پارسایی مسرورند،دسته دسته برای بیعت می روند تا بعد از طواف خانه معبود ، به چراغ هدایت علی اقتدا کنند .


پیامبر که آیه های دلنشین نور را تلاوت می کند ، دیوارهای بلند وتاریک دنیا فرو می ریزد . رایحه آسمانی غدیر می پیچد و بوی باران می آید و به یکباره سرزمین گرم آفتاب پر از خنکای سایه می گردد و ابرها در آسمان صف می بندند.صحرا دیگر پر حرارت وتشنه نیست و غدیر، دریای آرام عشق شده است . پرازهوای خنکی که پروازفرشتگان آنرا بر پا کرده اند .حالا غدیر، تنهایی و تاریکی دنیا را با مهربانی هایش پرمی کند و دست های خالی بشر را به دست های مومن امامت می سپارد و سرزمین سرسبزی می شود که در آن عاشقان ،خدا را ببینند و بشنوند.حالا اگر هزاران هزار سال هم که بگذرد ، صدای گام های عشق از جحفه شنیده خواهد شد و آسمان آفتابی غدیر، باز در خاطر تاریخ ، بوی باران خواهد داد و باز فرشتگان از غدیرخواهند گفت . از سبزه زار مرطوبی که روزی قدمگاه نبوت و امامت بوده است .

غدیر، نام دیگر شیعه و تشیع است. شیعه با غدیر معنا پیدا کرد و ماهیت وجودی خود را یافت که بدون غدیر شیعه و تشیع معنایی نخواهد داشت. غدیر رمز پایداری و تلاش و کوشش جاودانه عاشقان خداست.غدیر، رمز و راز اکمال دین و اتمام نعمت پروردگاری است. غدیر، عله العلل جاودانگی رسالت است.غدیر، علت اصلی تداوم دین و جاودانگی احکام الهی است. غدیر، ریشه تمام فضیلتها، شرافتها، ارزش‌ها و به تکامل رسیدنهاست. غدیر، عامل اصلی ایثارگری‌ها، فدا شدن ها، فدایی دادنها، شهادت‌ها، سر بر دار شدنها و عاشوراهای مکرر تاریخ است. چون غدیر سامان یافت عاشورا تکامل پذیرفت و عاشوراییان همیشه تاریخ در تداوم خط اسلام ناب و خط ولایت و غدیر، برای پای فشردن در خط غدیر در تداوم وفاداری‌ها، رعایت عهد و پیمان‌ها، به استقبال شهادت رفتند و خواهند رفت.
اگر غدیر نبود عشق می‌مرد و رسالت ناتمام می‌ماند و گلواژه‌های شهادت و ایثار بی‌معنا بود و سالت بدون ولایت در توطئه‌های مکرر خناسان فرو می‌خشکید.آنگاه که رسالت با غدیر همیشه جاری ولایت پیوند خورد دین الهی کامل شد که فرمود: الیوم اکملت لکم دینکم امروز نیز غدیر باوران عاشق شهادت، ابر قدرتها را به سقوط کشاندند و در عصر اسلحه‌های اتمی همه سلاح‌های مدرن را با ایمان و خون شکست دادند و ترس را ترساندند و مرگ را خجل کردند که اینان پیرو امام و غدیر نامه امامی که در غدیر بیعت عمومی مسلمانان برای رهبری او تحقق یافت و امامت او و فرزندان معصومش تا قیامت و رجعت شناسانده شد و امت با تحقق ولایت و ابدیت پیوند خورد و عزت و سربلندی مسلمانان جاودان گردید و آینده نیز از آن امام غدیر است که با دست توانمند غدیر باوران عاشق و منتظران تشنه زلال حقیق غدیر بازسازی خواهد شد و زمین با نور پروردگاری روشن خواهد گشت و پس از طلوع آخرین خورشید از سلاله غدیر، غدیر باوران منتظر در رکاب او حاضر شده و به پاکسازی زمین همت خواهند کرد.پس گذشته ما با غدیر سامان یافت و امروز و فردای ما در پرتو غدیر نور می‌گیرد ومعنا پیدا می‌کند .

غدیر سر تاریخ است؛ سری که رمز نجات و سعادت بشریت در آن نهفته است. غدیر ارزش بالایی در تاریخ اسلام دارد که هم در قرآن و هم در روایات متعدد از ائمه(ع) ذکر آن وارد شده است و از طرفی هم مبین نظام سیاسی اسلام است رمز عید بودن غدیر ، کمال دین و اتمام نعمت در سایه تداوم خط رسالت در قالب امامت است. به فرمان پیامبر خدا(ص) مسلمانان مامور شدند ولایت را به صاحب ولایت تبریک گویند و با آن حضرت بیعت کنند و خود حضرت رسول اعظم(ص) نیزبراین نعمت الهی شادمانی کرد و فرمود: الحمدلله الذی فضلناعلی جمیع العالمین.


اگر به دنبال درس تشیع و نماد آن یعنی غدیر به بشریت هستیم باید به ظلم ستیزی و انقلابی بودن آن در مقابل طاغوت ها نگرشی ویژه داشته باشیم، غدیر به ما می آموزد که جامعه تقدس بالایی داشته و اداره آن فقط باید در اختیار شایستگانی باشد که منصوب خدا هستند مساله غدیر چشمه همیشه جاری تاریخ است که این مسیر باید همیشه ادامه پیدا کند و اکنون در این زمانه این ما هستیم که باید از علی زمان یعنی رهبر معظم انقلاب دفاع کنیم تا عدالت در جامعه محقق شود غدیر آموزه های گسترده ای دارد که به مرور در تاریخ خود را می نمایاند، یکی از ارزشهای غیرقابل انکار غدیر این است که الهام بخش و نقطه اتکای بیداری اسلامی است بیداری ای که در کشورهایی سربرآورده که سابقه حکومت اهل بیتی در آن وجود دارد. اتفاقا مساله غدیر یک ارتباط ویژه ای با حرکت انسان و جوامع بشری دارد، حرکتی که برای رسیدن به جامعه ایده آل و سعادتمند و ایجاد یک جامعه عالی انسانی در کشورهای منطقه آغاز شده است واقعه غدیر اتفاقی نبود بلکه امری بود که خدا و پیامبر(ص) سال ها روی آن سرمایه گذاری کرده بودند و این مکتب در قالب انقلاب هایی بر ضد طاغوت از جمله بیداری اسلامی ادامه دارد و در واقع سنتی الهی است ماجرای غدیر از مهمترین وقایع تاریخ اسلام است که از ابعاد و لایه های گوناگونی اعم از اعتقادی، اجتماعی، فکری و سیاسی برخوردار است.نکته مهم در رابطه با غدیر مهندسی دقیق، الهی و آسمانی آن است که این مهندسی به دلیل اهمیت فوق العاده محتوا و تاثیرگذاری آن بر آینده جهان اسلام از سوی پیامبر اعظم(ص) با تدابیر ویژه و دقیق مدیریت شد.


طراح واقعه غدیر، خداوند متعال و پدیدآورنده و مجری آن پیامبر گرامی اسلام بود و محتوای آن هدایت گر و نجات بخش بشر است.  وقتی که ما به شکل پیدایش این واقعه نگاه می کنیم پیامبر اکرم(ص) در مهندسی این واقعه دهها نکته دقیق و ظریف روانشناختی و جامعه شناختی برای ماندگاری آن تعبیه کردند تا این واقعه در اذهان امت اسلام باقی بماند و به رغم توطئه های گروهها و افراد مختلف این حقیقت تاریخی ماندگار شد.  غدیر پایگاه مهم برای تفکر و مذهب اهل بیت(ع) و مشعل فروزانی برای همه بشریت است و جایگاه والای فکری و معنوی اهل بیت(ع) را مشخص و تبیین می کند.  

http://harimeyas.com/wp-content/uploads/2010/11/alii.jpg

غدیر، برای تشنگان، چشمه زلال هدایت است و برای ره گم کردگان، یک نشانه روشن راه.علی، امیر غدیر است.عدالت، سکه ای است به نام علی.شجاعت، واژه ای است از وجود ابوتراب.جود، سایه ای است از کرامت مولا.این «الگوی امامت» و «اسوه امت» آینه ای است خدایی که در آن برتری «ملاک» بر «ملوک» دیده می شود و تداوم خط رسالت در «منشور ولایت» متجلی است.«خط خدا» را سرمشق، علی است.هر که با سیره او همسان و همسوست، «علوی» است.علی، کتابی است بی نیاز از شرح و تفسیر.خود او تفسیر «کتاب مبین» و تجسم «قرآن» است.


غدیر، «عید ولایت» است.ولای علی، کیمیای دگرگون ساز دل هاست و غدیر مولا، هنوز هم چشمه ای لبریز و جوشان از «حق» و «معنویت» است و فضیلت، شربت گوارایی است که از جام ولا می توان نوشید و سرمست شراب شیدایی گشت.دل ها تنها از این دریاست که سیراب می شود.وگرنه، سراسر کویر است و عطش و تنهایی و سرگردانی!آیا بر بام بلند غدیر، دست پیامبر را می بینی که دست علی را- که دست خداست- فرا برده و آن خورشید بی غروب را در برابر دیدگان تاریخ قرار داده است؟


غدیر، سخن دیروز نیست.سخن امروز و فردا و همیشه است، چرا که نشان دادن، الگو و معیار است، تا راه، تیره نماند و روندگان به بیراهه نیفتند.آن چه از نای پرتوان نبوت در صحرای غدیر طنین افکن شد، این جملات ماندگار بود:«من کنت مولاه فهذا علی مولاه...»موج این صدا هنوز هم در گوش تاریخ است.ایمان به غدیر و پذیرش ولایت برای آن است که راه پس از پیامبر، تیره و تار نشود، تا اسلام به جاهلیت برنگردد،تا جاهلیت مرده، دیگر بار جان نگیرد،تا قریش، بت های لات و هبل را در کعبه دل ها دوباره برنیفرازند.و این، «راه درست و صراط مستقیم» است.غدیر را قدر بشناسیم... که نعمت الهی است.به امید آن روز که فرزند راستین غدیر رمز و راز غدیر را بر همگان باز گوید. انشاءالله.

جامعه شناسیِ بی نظیرِ امیرِ دانایی
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در پنجشنبه هشتم خرداد 1393 |

http://ts3.mm.bing.net/th?id=HN.608011470674461995&pid=1.7

وظیفه یک جامعه شناس، شناخت ویژگی‌ ها و خصلت ‌های جمعی و قومی جوامع است. ویژگی ‌هایی که طی اعصار متمادی همچنان در میان اقوام و جوامع پا بر جا می ‌ماند. در این میان، امامان معصوم علیهم السلام، آگاه ترین جامعه شناسانی هستند که نقاط قوت و ضعف مردم عصر خود را به خوبی درک کرده و با آگاهی از این خصلت ها دست به عمل مناسب می زنند.می توان ادعا نمود که در تاریخ بشر، امام علی بن ابی طالب علیه السلام برترین جامعه شناس عصر خویش قلمداد می شود که رفتار مردم زمانه اش را به خوبی تحلیل نموده است. یکی از گروه هایی که رفتارشان مورد موشکافی دقیق امیر مومنان علیه السلام قرار گرفته است، مردم كوفه می باشند.

با توجه به رفتارهای سیاسی قابل تأملی که مردم آن خطه در دوران های مختلف تاریخ صدر اسلام از خود به نمایش گذاردند، می توان شناخت عمیق تر فضای جامعه آنان را از منظر حاکم حکیمی چون امام علی علیه السلام حائز اهمیت شمرد، و آن را رهگذری برای کسب بصیرت لازم در هنگام گرفتار شدن در دام فتنه های زمانه قرار داد.

 
كوفه، سرزمین فتنه ها

كوفه یكی از مناطق استراتژیك است كه وقوع برخی رخدادهای تأثیرگذار در این ناحیه آن را از سایر نقاط جهان اسلام متمایز ساخته است. انتخاب آن به عنوان مركز حكومت توسط امام علی علیه السلام؛ مركز ثقل قرار گرفتن آن در بسیاری از قیام ها از عاشورای سال 61 گرفته تا قیام های علویان و عباسیان؛ و همچنین مطرح بودن به عنوان یكی از مراكز علمی، آن را حائز اهمیت ساخته است.موقعیت جغرافیایی مطلوب این سرزمین، موجب هجوم گروه‏ هاى مختلف قبایل عرب و مهاجران ایرانی، برای سكونت در این شهر شد و تركیب جمعیتى نامتجانسى را براى كوفه در حال توسعه به وجود آورد. این بافت جمعیتى ناهمگون كه كوفه را عرصه ابراز تمایلات گونه ‏گون قرار داده بود، پس از دوره‏ اى كوتاه، وسیله ‏اى براى افروختن آتش فتنه و آشوب شد و حوادث تلخ تاریخى و هرج و مرج ‏هایى را در حوزه حكومتى اسلامى پدید آورد.(1)

 
جامعه شناسیِ بی نظیرِ امیرِ دانایی

در مجموعه ی سخنان امیرمومنان علی علیه السلام، که شریف رضی(ره) آن را گرد آورده و نام آن را نهج البلاغه نهاده است، خطبه هایی از امام درباره مردم کوفه می بینیم؛ اندک ستایش(2) و بیشتر نکوهش، تا آنجا که به نفرین می کشد و امام مرگ خود را از خدا می خواهد.غدر و حیله و بى‏ وفایى خصایص زشتى است كه امام بارها در كلام خود، كوفیان را به این جهت سرزنش مى‏ فرمود:«اى كوفیان! گرفتارى من با شما در دو سه چیز خلاصه مى ‏شود: كرهایى صاحب‏ گوش، لال‏ هایى زبان‏ دراز و كورانى چشم‏ دارید. نه در برخوردها آزادگى و صداقتتان هست و نه در هنگامه گرفتارى برادرانى مورد اعتمادید.»(3)

امیرمومنان علیه السلام در بیان جهادگریزى كوفیان مى ‏فرماید:«ای مردمی که به تن فراهمید و در خواهش ها مخالف همید! سخنانتان تیز، چنان که سنگ خاره را گدازد و کردارتان کند، چنان که دشمن را درباره ی شما به طمع اندازد. در بزم، جوینده ی مرد ستیزید و در رزم، پوینده ی راه گریز...»(4)

«هرگاه لشكر كوچكى از شامیان به سرزمینتان نزدیك شوند، هنر مردانتان این است كه درِ خانه‏هاى خویش را فرو بندند و چونان سوسمار به سوراخ‏هاى خویش خزند یا همانند كفتاران گریزگاهى جویند...شما در صحنه حرف و شعار بسیارید، امّا در پس پرچم‏هاى پیكار اندك.» (5)

و چون درنگ آنان را در کارزار با مردم شام می بینید، می گوید:«زشت بادید و از اندوه بیرون نیایید، اگر آماج بلایید. بر شما غارت می برند و ننگی ندارید؛ با شما پیکار می کنند و به جنگی دست نمی گشایید؛ خدا را نافرمانی می کنند و خشنودی می نمایید. اگر در تابستان شما را بخوانم، گویید: هوا سخت گرم است، مهلتی ده تا گرما کمتر شود. اگر در زمستان فرمان دهم، گویید: سخت سرد است، فرصتی ده تا سرما از بلاد ما به در شود. شما که از گرما و سرما چنین می گریزید، با شمشیر آخته کجا می ستیزید.»(6)
اما چرا مردم کوفه در یاری مولای خویش هماهنگ نشدند؟ چرا آنان که با او بودند، در کار سستی کردند؟ و چرا دشمن خبیث آنان، معاویه پیروز شد؟«شگفت نیست که معاویه، بی سر و پاهای پست را می خواند و آنان پی او می روند، بی آن که به ایشان کمکی دهد یا عطایی رساند. و من شما را، که اسلام را یادگارید و مانده ی مردم دیندار، می خوانم تا یاریتان دهم و بهره از عطا مقرر گردانم و شما از گرد من می پراکنید و آتش مخالفت مرا دامن می زنید».(7)

«آنان با حاکم خود، کار به امانت می کنند و شما کار به خیانت. آنان در شهرهای خود درست کارند و شما فاسد و بد کردار. اگر کاسه ی چوبینی را به شما بسپارم، می ترسم آویزه آن را ببرید»(8)به راستی چرا کوفیان چنین بودند و شامیان چنان؟ چرا شامیان از معاویه فرمان می بردند و کوفیان نافرمانی امام خویش می کردند؟

بی بصیرتانِ بی وفا

مردم کوفه در دوره ای که از آن سخن می گوییم، هنگامی کاری را به پایان می بردند که فرمانروایانی سختگیر چون عبیدالله پسر زیاد و حجّاج پسر یوسف بر آنان حاکم باشند، اما اگر حاکمی به عدالت و با روی خوش با آنان برخورد می کرد، ابتدا روی خوش نشان داده، سپس او را تنها گذاشته و سرانجام با او در می افتادند.اما اگر بصیرت برخی اصحاب امام علی علیه السلام بدان درجه رسیده بود که بدانند سرکوبی سرکشان داخلی نیز چون جنگ با مهاجمان خارجی ضروری است، شاید کار چندان دشوار نمی شد؛ اما سالیان درازی بود که آن مردم از فقاهت اسلام دور مانده بودند؛ سالیان درازی بود که از جنگ جز گردآوری غنیمت چیزی نمی دانستند.(9) و اگر می دانستند چرا می جنگند شاید از دشواری کار کاسته می شد،(10)

اما صد افسوس که بیشترین آنان از بصیرت لازم بی بهره بودند. بدین فرموده از امام توجه کنید:«ما با رسول خدا بودیم، پدران، پسران، برادران و عموهای خویش را می کشتیم و در خون می آلودیم. این خویشاوند کشی، ما را ناخوش نمی نمود؛ بلکه بر ایمانمان می افزود، که در راه راست پا برجا بودیم و در سختی ها شکیبا و در جهاد با دشمن کوشا. گاه تنی از ما و تنی از سپاه دشمن به یکدیگر می جستند و چون دو گاو نر سر و تن هم را می خستند؛ هر یک می خواست جام مرگ را به دیگری بپیماید و از شربت مرگش سیراب نماید. به جانم سوگند، اگر رفتار ما همانند شما بود، نه ستون دین بر جا بود و نه درخت ایمان شاداب و خوش نما»(11)

اما راستی آنان این فرموده را در گوش می گرفتند و یا بدان وقعی می نهادند؟ امام آشکار می سازد:«گرفتار کسانی شده ام که چون امر می کنم، فرمان نمی برند و چون می خوانم، پاسخ نمی دهند. ای ناکسان! برای چه در انتظارید؟ و چرا برای یاری دین خدا گامی بر نمی دارید؟ دینی کو تا فراهمتان آرد؟ غیرتی کو تا شما را به غضب آرد؟»(12)

و پس از گذشت بیست و اند سال، فرزند او را می بینیم که با فرزندان آن مردم مانند همان جمله ها را می گوید:«ای یاوران آل ابوسفیان، اگر دین ندارید و از رستاخیز نمی ترسید، در دنیای خود آزاد مرد باشید. و اگر خود را عرب می شمارید، به نسب خود بازگردانید».(13)اما شیطان چنان دل آن مردم را پر کرده بود که موعظه در آن راهی نداشت و امام علی علیه السلام می فرمود:«ای نه مردان به صورت مرد! ای کم خردان ناز پرورد! کاش شما را ندیده بودم و نمی شناختم، که به خدا پایان این آشنایی ندامت بود و دستاورد آن اندوه و حسرت. خدایتان بمیراناد، که دلم از دست شما پر خون است و سینه ام مالامال خشم شما. مردم دون که پیاپی جرعه اندوه به کامم می ریزید و با نافرمانی و فرو گذاری جانبم کار را به هم در می آمیزید»(14).

و فرجام این کوردلی و بى‏ وفایى ‏ها به امام خود نفرین‏هاى متعدد حضرت در ناسپاسى آنها بود که:«خدایا! اینان از من خسته اند و من از آنان خسته؛ آنان از من به ستوده اند و من از آنان دل شکسته؛ پس بهتر از آنان را مونس من دار و بدتر از مرا بر آنان بگمار»(15).دعای امام در حق آن نامردم به اجابت رسید؛ و ننگى با به شهادت رساندن حیدر كرّار در محراب عبادت، براى همیشه تاریخ بر پیشانى كوفیان پیمان‏شكن ماندگار شد و طولی نکشید که زیاد بر آنان حکومت یافت و سزایشان را در کنارشان نهاد و بیست سال بازیچه حکومت شام گشتند تا آن که در کربلا صحنه دیگری برای آزمایشات پدیدار گشت.
 
نکته مهم

ضمن جداسازی شیعیان راستین که همواره جان خویش را در راه حقیقت فدا نموده و مورد تمجید رهبران الهی بوده اند، لازم است به این نکته توجه نماییم که این امر از سوی دشمنان آگاه و یا دوستان غافل دستاویزی جهت پایین آوردن شأن شیعه با تعمیم دادن رفتار برخی کوفیان با عناوینی چون پیمان شکنی و سست عنصری نگردد.اما به حکم آیه «فَاعْتَبِرُوا یا أُولِی الْأَبْصار»(16) چه خوب است بدین سوال پاسخ دهیم که اکنون ما در قبال امام عصر خویش چه موضعی اتخاذ نموده ایم؟
 
و سخن پایانی این كه:«سوگند به خدایی كه پیامبر را به حق مبعوث كرد سخت آزمایش می شوید چون دانه ای كه در غربال بریزند یا غذایی كه در دیگ گدازند... آنان كه سابقه ای در اسلام داشتند و تاكنون منزوی بودند بر سر كار می آیند و آن ها كه به ناحق پیشی گرفتند، عقب زده خواهند شد».(17)
 
پی نوشت:

1) می توان گفت کوفه در آن سال هایی که از آن گفت و گو می کنیم، بازاری را می مانست که بازرگانان از هر سو در آن گرد آمده بودند تا سود خود را به دست آرند. هماهنگی آنان تا آنجا بود که هر یک منفعت خود را در خطر نبیند، و چون چنین می دید، از جمع می برید. ابن کوّا در پاسخ معاویه هنگامی که از او خواست مردم شهرهای بزرگ اسلام را بدو بشناساند، گفت: کوفیان یکباره در کاری در می آیند و دسته دسته خود را از آن به کنار می کشند. (زیدان: 64)

2) نهج البلاغه: خطبه 107.

3) همان: خطبه 97.

4) همان: خطبه 29.

5) همان: خطبه ‏69.

6) همان: خطبه 27.

7) همان: خطبه 180.

8) همان: خطبه 25.

9) هنگامی که جنگ جمل به پایان رسید و سپاهیان امام علی علیه السلام چشم به دارایی کشته شدگان دوختند و امام آنان را محروم ساخت، ناخشنودی نمودند.

10) درگیری صفین از جمل دشوارتر بود. در جنگ جمل سپاه کوفه برابر سپاه بصره ایستاد و کوفیان طرفدار امام علی علیه السلام بودند و بصریان عثمانی؛ اما در جنگ صفین چنان بود که مردم یک قبیله نیمی در کنار امیرالمومنین علیه السلام بودند و نیمی در کنار معاویه و با یکدیگر می جنگیدند، و طبیعی است که این جنگ آنان را خوش نیاید؛ چرا؟ چون می دیدند با هم پیوند خود می جنگند.

11) نهج البلاغه: خطبه 56.

12) همان: خطبه 39.

13) سخن سید الشهدا علیه السلام در روز عاشورا خطاب به مهاجمان خیمه ها.

14) نهج البلاغه: خطبه 27.

15) همان: خطبه 25.

16) حشر: 2.

17) نهج البلاغه: خطبه 16.


منابع:

مردم کوفه از زبان امیر مومنان علی علیه السلام، دکتر سید جعفر شهیدی.

رفتارشناسى مردم كوفه در نهضت حسینى، على‏ شیخیان.

شخصیت شناسی مردم كوفه، منیره شریعت جو.

غدير تبيين ولايت و ترسيم مهدويت
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در پنجشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1393 |

http://ghadir.kashanuni.ir/assets/images/sprite-headers.png

مطابق روايات صحيح، ارزش کردار انسان ها با شناخت ولايتي که در روز غدير اعلام شد سنجيده مي شود. به عبارت ديگر، با شناخت هرچه بيشتر صاحب غدير، اعمال ما از کاهي به کوهي تبديل مي گردد. تمام خوبي ها و کمال ها از چشمه سار غدير جاريست؛ و در اثر پيروي از صاحب غدير، تمام کمال ها و خيرات و سعادات دنيا و آخرت پديدار مي گردد.لذاست که خاتم انبياء و پيامبر نور و رحمت «حضرت محمد مصطفي» صلي الله عليه و آله و سلّم مي فرمايد: «يا علىّ لَوْ اَنّ عّبداً عَبَدَ الله عزّوجلّ مثل ما اَقَامَ نُوحُ فى قومِهِ وكانَ لَهُ مِثلُ اُحُدٍ ذَهَباً، فأنفَقَهُ فى سبيل الله ومُدَّ فى عمرِهِ حتى حجّ الفَ عامٍ على قَدَمَيْهِ ثُمّ قُتِلَ بين الصَّفا و المَروَةِ مظلوماً ثُمّ لم يولِكَ يا عَلِىُّ، لَم, يَشُّم رائحة الجّنّةِ وّلَم يَدْخُلها». يعني: «يا علي! اگر شخصي به اندازه عمر حضرت نوح خدا را بندگي و عبادت کند؛ و به اندازه کوه اُحد طلا داشته و همه آن را در راه خدا انفاق کند؛ و عمرش آنقدر طولاني شود که هزار مرتبه با پاي پياده حجّ به جاي آورد؛ سپس در ميان صفا و مروه به شهادت برسد؛ اما ولايت تو را نداشته باشد بوي بهشت به مشام وي نخواهد رسيد و داخل بهشت نخواهد شد».[1]

غدير؛ روز معرفي خير البشر

غدير روز معرّفي عظيم ترين شخصيت عالم وجود حضرت علي بن ابي طالب ـ عليه آلاف التحيه و الثناء ـ از ناحيه پروردگار جهانيان و به لسان پيامبر خدا حضرت محمد بن عبدالله ـ صلي الله عليه و آله وسلم ـ به ولايت و امامت و زعامت مسلمين است.اعلان امامت و ولايت حضرت به نصّ صريح آيه شريفه «يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِن رَبِّكَ»[2] صورت گرفت؛ و پيامبر(ص) که اطاعتش به نص آيات قرآن برهمگان واجب است و سخن او سخن «من له الوحي» است و «وَمَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَى* إِنْ هُوَ إِلاَّ وَحْيٌ يُوحَى»[3]

پيامبر(ص) در آخرين حج خود ـ به نام حجّة الوداع ـ در سرزمين «جحفه» مأموريت رساندن پيام الهي را به امت اسلام پيدا کرد و افراد حاضر در آن روز را که بنا به قول مورخّين اسلام از چهل هزار نفر تا صدو بيست هزار نفر بودند را موظّف شرعي نمود که حاضرين به غائبين برسانند که «علي بن ابي طالب وصي و جانشين برحق پيامبر خدا و امام امّت اسلام خواهد بود و جانشينان او نيز يازده امام ديگرند که همگي معصوم و پاک هستند».

ارزش شناخت قدر غدير

انسان با شناخت غدير به آنجا مي رسد که با فرشتگان خداوند دست مي دهد. امام هشتم حضرت علي بن موسي الرضا ـ عليه آلاف التحية و الثناء ـ مي فرمائيد: «و الله لو عرف الناس فضل هذا اليوم بحقيقته لصافحتهم الملائكة في كل يوم عشر مرّات» يعني: «به خدا سوگند اگر مردم عظمت و ارزش حقيقي اين روز (روز غدير) را دريابند ، فرشتگان روزي ده مرتبه با آنها مصافحه مي کند»[4] و در روايتي از امام صادق عليه السلام چنين نقل شده است که: «خداوند عزّوجلّ هيچ پيامبري را مبعوث نکرد مگر آن که اين روز را عيد گرفت و مقام آن را به وي شناساند»[5]

بنابراين شناخت حقيقي روز غدير ، معرفت حقيقي صاحب غدير حضرت يعسوب الدين آقا امير المؤمنين علي بن ابي طالب ـ عليه السلام ـ را مي طلبد؛ و هرچه اين معرفت بيشتر و بيشتر باشد انسان به معارف دين پي خواهد بُرد و جان خود را پالايش خواهد کرد.اين معرفت، سرانجام با ظهور آخرين وارث و يادگار غدير حضرت بقية الله الاعظم ـ روحي و ارواحنا له الفداء ـ به مرحله اعلاي خود خواهد رسيد. در آن روز با شکوه است که عقول تمامي مردم به دست مبارک امام عصر ـ عجّل الله فرجه الشريف ـ تکامل يافته و انسان ها آماده پذيرش معارف و فضائل الهي به نحو کامل خواهند شد.

معرفي امام زمان(عج) در صحراي غدير

يکي از موضوعات مهمي که پيامبر بزرگوار ـ صلي الله عليه وآله وسلم ـ در روز غدير ضمن خطبه شريف غدير فرمودند "مسأله مهدويت" و معرفي آخرين وارث غدير حضرت بقية الله(عج) بود.مضامين عالي وبا عظمتي که پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه وآله وسلم ـ در خطبه غدير درباره دوازدهمين جانشين خود ـ اروحنا له الفداء ـ فرمودند نشان گر مقام والاي آن حضرت و بيانگر اهميت اين موضوع مهم است.از اين رو غديريان و پيروان آن بزرگوار بايد توجه ويژه اي به اين فرازها داشته باشند؛ آنجا که خاتم انبياء(ص) درباره خاتم اوصياء(عج) چنين فرمودند:

- بدانيد که آخرين امامان از ما مهدي قائم است؛

- بدانيد که اوست غلبه شونده بر اديان؛

-بدانيد که اوست انتقام گيرنده از کرده ظالمان؛

- بدانيد که اوست فتح کنده قلعه ها و نابود کننده آنها؛

- بدانيد که اوست غلبه شونده بر طايفه هاي مشرکان و هدايت کننده آنان؛

- بدانيد که اوست اتقام گيرنده هر خوني از اولياء خدا؛

- بدانيد که اوست ياري کننده دين خدا؛

- بدانيد که اوست استفاده کنده از دريايي عميق؛

-بدانيد که اوست که هر صاحب فضيلتي را به اندازه فصلش و هر صاحب جهالتي را به اندازه جهلش نشانه و درجه مي دهد؛

-بدانيد که اوست انتخاب شده و برگزيده شده او؛

-بدانيد که اوست به ارث برنده هر علمي و احاطه دارنده بر او؛

ــ بدانيد که اوست خبر دهنده از پروردگار عزّت و جلالش و آگاه کننده (مردم) به جريان ايمان آوردن به خدا؛

ــ بدانيد که اوست راهنما وهادي و استوار محکم؛

ــ بدانيد که اوست که اميد به او واگذار شده؛

ــ بدانيد که اوست کسي که پشتيبان (از پيامبر) به آمدن او بشارت داده اند؛

ــ بدانيد که اوست که کسي بر او غالب و چيره نشود و کسي بر عليه او کمک نمي شود؛

ــ بدانيد که او ولي خدا در زمينش است و حاکم او در بين آفريدگانش است و امين او در پنهان و آشکارش...[6]

حضرت بقية الله، تنها وارث غدير

عاشورا یک فرهنگ پویا وانسان ساز است که غدیر را با مهدویت متصل می کند. غدیر جریان مدیریت رهبران شایسته الهی در جامعه است، خون سرخ و پیام رسای عاشورا حلقه اتصال غدیر ومهدویت است. واقعه غدیر، عاشورا و مهدویت یک جریان پیوسته و رمز و رازآفرینش است،  مهدویت استمراربخش مشعل هدایت نهفته در بعثت نبوی خواهد بود که دریچۀ حرکت بشریت را به سوی عبودیت و عزّت و شوکت می گشاید و او را تا بی نهایت عروج داده و صعود می‌بخشد.  در بعثت هدایت، در غدیر ولایت و در عاشورا شهادت متجلی شد و در مهدویت عدالت جهانی تجلی خواهد یافت همه این چهار تجلی سترگ در راستای تبیین جایگاه واقعی انسانیت و حاکمیت ارزش‏هاى متعالى و نجات بشریت است.  در غدیر مدیریت رهبران پاک و آگاه و شایسته الهی رقم خورد که جامعه را از تمام جهات در مسیر فلاح و رستگاری قرار داده و انسانهایی را پرورش دهد که رعایت اخلاق انسانی را ارزشمند و خروج از آن را زشت شمارد و به ارزشها پایند باشند و زمینه های تباهی و فساد را از بین ببرد.  متاسفانه پس از رحلت پیامبر اکرم (ص) جامعه آن روز ارزش این نعمت بی نظیر و بزرگ را نشناخت و از آن فاصله گرفت و خسارت جبران ناپذیر آن تا امروز هم دامن گیر بشریت گشته است.  انحراف جامعه بشری از مسیر ولایت به اندازه ای دردناک و مصیبت بار و مهم است که به جز جریان شهادت چیز دیگر پاسخگو نمی شد؛ از این رو واقعه عاشورا به صورت یک‏ جریان پویای فکری و فرهنگی و عقیدتی پایدار رخ داد تا جامعه ولایت مدار و در مسیر درست قرار دهد.

اسلام به دست امام مهدی بر سایر ادیان چیره می شود، وعد اللّه الّذین آمنوا منکم وعملوا الصّالحات لیستخلفنّهم فی الأرض کما استخلف الّذین من قبلهم ولیمکّننّ لهم دینهم الّذی ارتضی لهم ولیبدّلنّهم من بعد خوفهم أمناً یعبدوننی لایشرکون بی شیئاً ومن کفر بعد ذلک فأولئک هم الفاسقون؛خداوند به کسانی از شما که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده اند وعده می دهد که قطعاً آنان را حکمران روی زمین خواهد کرد، همان گونه که به پیشینیان آنها خلافت روی زمین را بخشید؛ و دین و آیینی را که برای آنان پسندیده، پابرجا و ریشه دار خواهد ساخت؛ و ترسشان را به امنیت و آرامش مبدل می کند، آن چنان که تنها مرا می پرستند و چیزی را شریک من نخواهند ساخت. کسانی که پس از آن کافر شوند، آنها فاسقان اند.

در این آیه خداوند مردم (امت پیامبر) را مورد خطاب قرار داده است و کسانی را که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده اند (الّذین آمنوا منکم وعملوا الصّالحات) و نیز تنها او را می پرستند و چیزی را شریک او قرار نمی دهند (یعبدوننی لایشرکون بی شیئاً) به سه چیز مژده می دهد.

خلافت روی زمین

اولین مژده ای که به آنها می دهد این است که «لیستخلفنّهم فی الأرض»؛ قطعاً آنان را خلیفه و حکمران روی زمین خواهد کرد، همان گونه که به پیشینیان آنها خلافت روی زمین را بخشید. در این زمینه ثوبان از پیامبر اکرم(ص) چنین نقل می کند: پیامبراکرم(ص) فرمودند: خداوند زمین را یکجا برای من جمع کرد و من مشرق و مغرب آن را دیدم و دیدم که امت در آینده نزدیک مالک آن می شود.

با توجه به مطلب فوق دونکته زیر به دست می آید:

1. این خلافت جهانی خواهد بود و به منطقه ای اختصاص نخواهد داشت.

2. بدیهی است که چنین خلافت و حکومتی تا به حال به وجود نیامده است.

ما در دوران امامت و ولايت آخرين يادگار غدير و تنها وارث اهل بيت عصمت و طهارت حضرت بقية الله الاعظم ـ عجل الله تعالي فرجه الشريف ـ به سر مي بريم. آن حضرت بنابه فرمايش پيامبر گرامي در روز غدير خم، يکي از دو ثقلين است که براي نجات از ضلالت و گمراهي بايد به آن بزرگوار تمسّک شده و ولايت و امامت او را از جان و دل پذيرا باشيم.وقال رسول الله صلي الله عليه وسلّم: «انا وعلىُّ والحسنُ والحسينُ وتسعةٌ من ولدِ الحسينِ مُطّهّرُونَ ومعصومُون» يعني: «من، علي، حسن، حسين و نه نفر از فرزندان حسين، پاک و معصوم هستيم»[7]

راستي تا به حال از خود پرسيده ايم که چه وظيفه اي در دوران غيبت اين تنها وارث، برعهده ما شيعيان و دوستداران اوست؟ مگر نه اين است که تمام فرمايشات پيامبر بزرگوار(ص) در غدير نسبت به صاحب ولايت حضرت اميرالمؤمنين(ع)، اينک در حضرت مهدي(عج) خلاصه مي شود؟ و آن حضرت تنها صراط مستقيم ولايت است؟مگر نه اين است که اگر به دنبال راه نجات و رهايي از گرفتاري هاي مادّي و معنوي هستيم تنها بايد به آخرين بازمانده اهل البيت(ع) تمسک پيدا کرده و از آن بزرگوار استمداد نمائيم؟آري؛ تنها راه نجات از نابودي و هلاکت در دوران غيبت، تمسک به ولايت و امامت آن بزرگوار (عج) و زياد دعا نمودن براي تعجيل ظهور آن حضرت است.

نتیجه گیری

پیامبراکرم(ص) اسلام را آورد و 23سال به تبلیغ آن پرداخت. اسلام در اواخر عمر شریف پیامبر به وسیله اعلان ولایت حضرت علی(ع) کامل شد و به حد رضایت پروردگار رسید و در آخرالزمان به وسیله مهدی فاطمه(ع) بر همه ادیان غالب و چیره می گردد.

پي نوشت ها:

 [1] -اين حديث در بسياري از منابع و کتب اهل سنت نقل شده است؛ از جمله: 1 ـ مقتل الحسين (ع) علامه خوارزمي جلد 1 ص260. 2 ـ المناقب علامه خوارزمي ص38. 3 ـ ينابيع المودة علامه شيخ سليمان حنفي جلد 1 ص252. 4 ـ لسان الميزان علامه ابن حجر عسقلاني جلد 5 ص219. 5 ـ مناقب المرتضويّه علامه کشفي ترمذي ص109. 6 ـ مودة القربي علامه شافعي همداني ص64 چاپ لاهور.

 [2]- سوره مائده، آيه 67.

 [3] -سوره نجم، آيه هاي 3 و 4.

 [4] -مصباح المتهجد 737 و تهذيب الاحکام 6/25.

 [5] -تهذيب 3/143.

 [6] -احتجاج 1/64 و بحار الانوار 37/214.

 [7] -فرائد السبطين ؛ جلد 2 ص312 .

 

الگوی آرمانگرایی و واقع‎بینی در اندیشه و سیره امام علی
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه هفتم اردیبهشت 1393 |

http://ts3.mm.bing.net/th?id=HN.608035359288396562&pid=1.7

واقع گرایی یا رئالیسم به معنای گرایش به تحلیل اجتماعی، مطالعه و تجسم زندگی انسان در جامعه، مطالعه و تجسم روابط اجتماعی، روابط میان فرد و جامعه و ساختمان خود جامعه است، به صورتی كه وجود دارد و نه آن‎گونه كه باید باشد. پیروان این مكتب، كسب نفع شخصی و تلاش برای كسب قدرت و ازدیاد آن را، واقعیات جهان سیاست می‎دانند. آنان معتقدند كه همیشه، كشورها در صدد نفع خود و كسب و اعمال و افزایش قدرتند و منافع ملی خود را بالاتر از همه ایده‎ها، اصول و اخلاق قرار داده‎اند و خواهند داد. دنیا واقعیتی است که می بایست با حقیقت آن مواجه شد. هر چیزی را در جایگاه خود دیدن و هر کس را هر  آن چیزی که هست دیدن نه کمتر و نه بیشتر هنر است . با دیده واقع بینی به دنیا نگریستن کمترین فایده ای که دارد رسیدن به حقیقت زندگی و یافتن مسیر حقیقی آن است.

ضرورت واقع نگری در زندگی

حضرت علی علی السلام در نامه 31 خطاب به فرزندش می‌فرمایند:به یقین بدان كه تو به همه آرزوهاى خود نخواهى رسید، و تا زمان مرگ بیشتر زندگى نخواهى كرد، و بر راه كسى مى‏روى كه پیش از تو مى‏رفت، پس در به دست آوردن دنیا آرام باش، و در مصرف آنچه به دست آوردى نیكو عمل كن، زیرا چه بسا تلاش بى اندازه براى دنیا كه به تاراج رفتن اموال كشانده شد. پس هر تلاشگرى به روزى دلخواه نخواهد رسید، و هر مدارا كننده ‏اى محروم نخواهد شد . نفس خود را از هر گونه پستى باز دار، هر چند تو را به اهدافت رساند، زیرا نمى ‏توانى به اندازه آبرویى كه از دست مى‏دهى بهایى به دست آورى. برده دیگرى مباش‏ ، كه خدا تو را آزاد آفرید، آن نیك كه جز با شر به دست نیاید نیكى نیست، و آن راحتى كه با سختى‏ هاى فراوان به دست آید، آسایش نخواهد بود .

بپرهیز از آن كه مركب طمع ورزى تو را به سوى هلاكت به پیش راند، و اگر توانستى كه بین تو و خدا صاحب نعمتى قرار نگیرد، چنین باش، زیرا تو، روزى خود را دریافت مى ‏كنى، و سهم خود بر مى‏دارى ، و مقدار اندكى كه از طرف خداى سبحان به دست مى‏آورى، بزرگ و گرامى‏تر از (مال) فراوانى است كه از دست بندگان دریافت مى‏دارى، گرچه همه از طرف خداست .آنچه با سكوت از دست مى‏دهى آسانتر از آن است كه با سخن از دست برود، چرا كه نگهدارى آنچه در مشك است با محكم بستن دهانه آن امكان پذیر است، و نگهدارى آنچه كه در دست دارى، پیش من بهتر است از آن كه چیزى از دیگران بخواهى ، و تلخى نا امیدى بهتر از درخواست كردن از مردم است. شغل همراه با پاكدامنى، بهتر از ثروت فراوانى است كه با گناهان به دست آید، مرد براى پنهان نگاه داشتن اسرار خویش سزاوارتر است، چه بسا تلاش كننده‏اى كه به زیان خود مى‏كوشد، هر كس پر حرفى كند یاوه مى‏گوید، و آن كس كه بیندیشد آگاهى یابد با نیكان نزدیك شو و از آنان باش، و با بدان دور شو و از آنان دورى كن. بدترین غذاها، لقمه حرام، و بدترین ستم‏ها، ستمكارى به ناتوان است. جایى كه مدارا كردن درشتى به حساب آید به جاى مدارا درشتى كن، چه بسا كه دارو بر درد افزاید، و بیمارى، درمان باشد، و چه بسا آن كس كه اهل اندرز نیست، اندرز دهد، و نصیحت كننده دغل كار باشد. هرگز بر آرزوها تكیه نكن كه سرمایه احمقان است، و حفظ عقل، پند گرفتن از تجربه‏هاست، و بهترین تجربه آن كه تو را پند آموزد. پیش از آن كه فرصت از دست برود، و اندوه ببار آورد، از فرصت‏ها استفاده كن.

هر تلاشگرى به خواسته‏هاى خود نرسد، و هر پنهان شده‏اى باز نمى‏گردد. از نمونه‏هاى تباهى، نابود كردن زاد و توشه آخرت است. هر كارى پایانى دارد، و به زودى آنچه براى تو مقدّر گردیده خواهد رسید. هر بازرگانى خویش را به مخاطره افكند.چه بسا اندكى كه از فراوانى بهتر است. نه در یارى دادن انسان پست چیزى وجود دارد و نه در دوستى با دوست متّهم، حال كه روزگار در اختیار تو است آسان گیر، و براى آن كه بیشتر به دست آورى خطر نكن. از سوار شدن بر مركب ستیزه جویى بپرهیز .(نهج البلاغه/ ترجمه دشتی/ نامه 31)

شمه ای از واقعیت و ضرورت توجه بدان

1)‌ دنیا مکان دستیابی به آرزوهای طولانی نیست. در به دست آوردن دنیا آرام بودن واقع نگری است چراکه دنیا اصل نیست بلکه این آخرت است که اصل و اساس زندگی است. حضرت امام صادق علیه السّلام مى‏فرماید كه: دنیا مانند صورتى است كه سر او كبر باشد، و چشم او حرص، و گوش او طمع، و زبان او ریا، و دست او شهوت، و پاى او عجب، و دل او غفلت، و رنگ او فنا و حاصل او زوال. (مصباح الشریعة / ترجمه و شرح عبد الرزاق گیلان/   221 ) حضرت على (علیه السلام ) فرمود: كسى كه آرزو را دراز كرد عملش بد شد. (الخصال / ترجمه كمره‏اى / ج‏1 / 70 )  

2) دیدن واقعیت نفس و پی بردن به ارزش آن و ضرورت باز داشتن آن از پستی. و امّا حقّ نفس تو بر تو این است كه آن را كاملا در بندگى و طاعت خدا بگمارى، با این كار حقّ زبان و گوش و چشم و دست و پا و شكم و دامنت را رعایت كرده و ادا مى‏كنى، و براى این مهمّ از خداوند یارى طلب. (تحف العقول / ترجمه جعفرى /  237 )  

3) توجه به آزادگی و معنای حقیقی آن. اگر مى‏خواهى آزاده باشى همانند غلامان و بندگان شایسته خدا زحمت بكش و چشم از تمام مردم روى زمین بپوش و امیدى به آنان نداشته باش. (دیوان أمیر المۆمنین علیه السلام/ 211)

4) توجه به این واقعیت که رزق و رزوی معین است و در طلب آن طمع مورز و چشم امید به غیر نداشته باش. حضرت علی علیه السلام فرمود: اى فرزند آدم! اندوه روز نیامده را بر امروزت میفزا، زیرا اگر روز نرسیده، از عمر تو باشد خدا روزى تو را خواهد رساند.(نهج البلاغة / ترجمه دشتى /حکمت 267)

از مورادی دیگری که در این نامه در باب واقع بینی  نسبت بدانها توصیه شده است نگرش صحیح نسبت به زبان و مهلکات آن و توجه به اهمیت روزی حلال می‌باشد، چرا که پیامبر «صلی الله علیه » فرموده : هر كس حلال بخورد، بر سر او فرشته‏اى بایستد و تا زمانى كه از خوردن فارغ شود، براى او طلب آمرزش كند.(الحیاة / ترجمه احمد آرام/ج‏4) و توجه به قرار دادن هر چیز ی در جای خود و بهترین رفتار را انتخاب کردن و بهره گیری از تجربیات دیگران و استفاده بهینه از تمامی فرصت ها.

امیرالمۆمنین علیه السلام فرمود: از دست دادن فرصت، غصه دارد.(جهاد النفس وسائل الشیعة / ترجمه صحت/ 364 ) و درود خدا بر او، فرمود: ارزش هر كس به مقدار دانایى و تخصّص اوست.(نهج البلاغة / ترجمه دشتى/حکمت 81)از دنیا باید هر آنچه هست را توقع داشت و این انتظار زمانی صحیح است که با شناخت درست و واقع بینی همراه باشد و این امر شامل حال ساکنین این دنیا نیز می‌گردد و آدمی با شناخت درست فرد مقابل خود می‌تواند بهترین رفتار را در مواجه با او اخذ کند.

اما واقع بینی حضرت علی و دلایل آن

اول: مصلحت اندیشی

یكی از دلایل مهم برای اثبات واقع‎بینی، مصلحت‎اندیشی است. هنگامی از مصلحت اندیشی استفاده می‎شود، كه فرد نسبت به واقعیات و اوضاع و احوال اجتماع خود كاملاً آگاه باشدحضرت علی شخصیتی بودند كه مصالح جامعه اسلامی را كاملاً تشخیص می‎دادند، و براساس آن عمل می‎كردند. 25 سال سكوت حضرت علی گواه گویایی برای این مدعاست.درآن دوران حضرت ‎علی صلاح جامعه اسلامی را در آن دیدند كه با ابوبكر بیعت كنند و سكوت برگزینند؛ زیرا ماجرای مرتدان و مسائل و مشكلات به وجود آمده پس از درگذشت پیامبر ، جامعه اسلامی را بشدت تهدید می‎كرد. حضرت علی در جای جایِ نهج‎البلاغه تأكید ‎می‎كنند كه حكومت حق ایشان است كه فقط به خاطر مصالح جامعه اسلامی، از آن چشم پوشیدند. در جریانی كه در سقیفه بنی‎ساعده اتفاق افتاد و ابوبكر خلیفه شد، ابوسفیان و عباس عموی پیامبر نزد امام می‎روند و از او می‎خواهند كه برای گرفتن حق خود، قیام كنند، اما حضرت علی نمی‎پذیرند و می‎فرمایند: «… هر كه با یاوری برخاست، روی رستگاری بیند و گرنه، گردن نهد و آسوده نشیند، كه خلافت بدینسان همچون آبی بدمزه و نادلپذیر است و لقمه‎ای گلوگیر. و آن كه میوه را نارسیده چیند، همچون كشاورزی است كه زمین دیگری را برای كشت گزیند. اگر بگویم، گویند خلافت را آزمندانه خواهان است. و اگر خاموش باشم، گویند از مرگ هراسان است. هرگز، من و از مرگ ترسیدن؟».در واقع، حضرت علی مصلحت را در آن دیدند كه سكوت كنند. این انتخاب، واقع‎بینی حضرت را نسبت به اوضاع و احوال جامعه خود نشان می‎دهد.

دوم: شرایط زمان و مكان

از جمله دلایل دیگری كه می‎توان برای واقع‎بینی بیان داشت، بحث شرایط زمان و مكان است. هركاری، مقتضای زمانی و مكانی خاصی دارد. یعنی، هركاری را نمی‎توان در همه شرایط انجام داد. چه بسا، در بعضی مواقع نتوان با آن وسیله، به هدف رسید. به طور مثال، حكومت هم چنین وضعی دارد. كسی كه رهبری یك حكومت را به دست دارد، همیشه و در همه حال، نمی‎تواند از یك ابزار و وسیله برای رسیدن به هدف خود استفاده كند. حضرت علی نیز با مقتضیات زمانی و مكانی آشنایی داشتند و در موقع لزوم نیز از آن وسایل بهره می‎برند. به طور مثال، درباب زكات آمده است كه زكات به 9 چیز (شتر، گاو، گوسفند، طلا، نقره، گندم، جو، خرما و كشمش) تعلق می‎گیرد. در حالی كه حضرت علی در زمان خود، بر اسبان نیز زكات بستند؛ زیرا تشخیص دادند كه این كار، لازم است.

سوم: امكان روی آوردن به فشار

یكی دیگر از موارد دلایل بر واقع‎بینی، استفاده از فشار است. یعنی، گاهی لازم است كسی كه در رأس جریانی قرار می‎گیرد، برای مصلحت جامعه، بر فرد یا گروه خاصی فشار آورد تا به سر منزل مقصود برسد. در واقع، چون رهبر جامعه در راه رسیدن به هدف خود به موانعی بر می‎خورد، سعی می‎كند آنها را با روشهای مختلف از جمله فشار صحیح كه موجب تعالی و رشد جامعه و افراد است بر دارد. چه بسا فشار نیاوردن و سستی كردن، باعث صدمات جبران‎ناپذیری گردد. پس، این واقع‎بینی و آگاه بودن نسبت به شرایط اجتماعی است، كه رهبر را برآن می‎دارد تا در مواقع لزوم از عامل فشار بهره گیرد. در تاریخ زندگی حضرت علی بویژه در دوران خلافت ایشان، از این مصادیق، به فور یافت می‎شود. حضرت‎علی در راهی كه برگزیدند و به آن ایمان داشتند،  لحظه‎ای از برپاداشتن حق نمی‎ایستادند. هر چند عزم محكم امام گاهی موافق و گاهی مخالف، خواست افراد بود، ولی حضرت  علی با اصرار و پافشاری تلاش می‎كردند تا آن را انجام دهند. نكته مهمی كه در اینجا باید به آن اشاره كرد، این است كه زمانی كه خود مردم به كاری تمایل نداشتند، حضرت علی به آنان فشار نمی‎آوردند. به طور مثال، در ماجرای حكمیت چون اكثر سپاه حضرت به حكمیت تن دادند، ایشان هم به اكراه پذیرفتند. اینكه دیگران خود دست به كار نمی‎شدند و فرمان نمی‎بردند، نباید با پافشاری حضرت و فشاری كه ایشان برای اجرای فرمانهای الهی داشتند، خلط شود.هدف ما هم همین است كه نشان بدهیم واقع‎بینی حضرت، ایجاب می‎كرد كه دست به چنین كارهایی بزند؛ اگرچه نخواستن مردم، مقوله دیگری است.

منابع

1) نهج البلاغه ترجمه دشتی

2)جهاد النفس وسائل الشیعة / ترجمه صحت

3) الحیاة / ترجمه احمد آرام/ج‏4  

4) دیوان أمیر المۆمنین علیه السلام

5) تحف العقول / ترجمه جعفرى

6) الخصال / ترجمه كمره‏اى / ج‏1

7)مصباح الشریعة / ترجمه و شرح عبد الرزاق گیلان

8) الگوی آرمانگرایی و واقع‎بینی در اندیشه و سیره امام علی مجله اندیشه صادق، شماره1.

 

تفاوت قرآن امام علی با قرآن های کنونی
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در شنبه ششم اردیبهشت 1393 |

http://ts1.mm.bing.net/th?id=HN.607989016585374566&pid=1.7

پس از رحلت رسول اكرم صلى الله علیه و آله، یاران و اصحاب آن حضرت به جمع آورى آیات قرآن اقدام كردند.حضرت على علیه السلام- كه از همه یاران پیامبر صلى الله علیه و آله به مواقع تنزیل و تأویل قرآن آگاه‏تر بود- پیش از همه به این كار اقدام كرد و آیات قرآن را با ویژگى‏هاى خاصى كه خواهد آمد، در یك جا و كنار هم قرار داد و به مردم عرضه كرد؛ لكن به دلایلى مورد استقبال و پذیرش دستگاه رسمى خلافت واقع نشد. امام على علیه السلام آن را به خانه بر گرداند و بنا بر روایتى فرمود: از این پس هرگز آن را نخواهید دید. آن مصحف پس از امام علیه السلام، نزد فرزندان و امامان معصوم علیهم السلام باقى ماند.گفتنى است قرآن‏ها یا نسخه‏ هایى از قرآن- كه منسوب به امام على بن ابى‏طالب و در بعضى از موزه‏ ها و كتابخانه ‏ها موجود است- نمى ‏تواند از نظر تاریخى و شواهد و قراین، متعلق به آن حضرت باشد.

ویژگى ‏هاى مصحف حضرت على علیه السلام‏

مصحف امام على علیه السلام، نسبت به دیگر مصحف‏ها، از امتیازات فراوانى برخوردار بود؛ از جمله:

1- براساس ترتیب نزول، تنظیم شده بود.[1]

2- قرائت مصحف آن حضرت، مطابق با قرائت پیامبر صلى الله علیه و آله بود و اختلاف قرائت در آن راه نداشت.

3- مشتمل بر اسباب و مكان نزول آیات و نام اشخاصى بود كه آیات در شأن آنان نازل گشته بود.

4- جوانب كلى و تأویل آیات- به گونه‏اى كه آیه، محدود و مخصوص به زمان یا مكان یا شخص خاصى تلقى نگردد- در این مصحف روشن شده بود.[2]

بنابراین مصحف امام على علیه السلام، قرآن دیگرى یا مشتمل بر آیاتى غیر از آنچه در قرآن‏هاى موجود است، نیست. تفاوت عمده آن در ترتیب و اشتمال بر توضیحات و اطلاعات جانبى (مانند شأن نزول و ...) است كه در فهم قرآن، تأثیر به سزایى دارد.چنان كه خود آن حضرت فرمود:لقد جئتهم بالكتاب مشتملًا على التنزیل والتأویل‏[3]؛ «منقرآن را همراه با توضیحات مربوط به نزول و تأویل آن عرضه كردم».

و نیز فرمود: «آیه‏اى بر پیامبر صلى الله علیه و آله نازل نشد، مگر آنكه بر من خوانده و املا فرمود و من آن را با خط خود نوشتم و نیز تفسیر و تأویل و ناسخ و منسوخ و محكم و متشابه هر آیه را به من آموخت و مرا دعا فرمود تا خداوند فهم و حفظ آن را به من مرحمت فرماید. از آن روز تا به حال، هیچ آیه‏اى را فراموش نكرده و هیچ دانش و شناختى را كه پیامبر صلى الله علیه و آله به من آموخته و من آن را نوشته‏ ام، از دست نداده ‏ام»[4].

پی نوشت ها:

[1]. جلال الدین، سیوطى، الاتقان، ج 1، ص 183، نوع 18.

[2]. ر. ك:

الف. حسین، جوان آراسته، درسنامه علوم قرآن، ص 163؛

ب. فصلنامه بینات، ش 28، ص 184؛

پ. محمود، رامیار، تاریخ قرآن، ص 365.

[3]. محمدجواد، بلاغى، آلاء الرحمان،( طبع نجف)، ج 1، ص 257.

[4]. تفسیر برهان، ج 1، ص 16، شماره 14؛( ق) محمد هادى، معرفت، تاریخ قرآن، ص 86.

رمز عيد غدير کمال دين در سايه تداوم خط رسالت در قالب امامت
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه بیست و دوم فروردین 1393 |
 پيامبر خدا (ص) دوست داشت عيد غدير كه عید جشن امامت و ولايت و تعيين رهبرى است، براى هميشه باقى بماند و مسلمانان در همه اعصار آن را زنده و جاويد نگاه دارند، چون ياد على، نام على و غدير على چيزى جز استمرار رسالت در امامت و ولایت برای اسلام ناب محمدى نبوده و نیست و اراده حکیمانه خداوند بر این تعلق گرفته بود که واقعه تاریخى غدیر در تمام قرون و اعصار به صورت زنده در دلها و به صورت مکتوب در اسناد و کتب باقی بماند و نویسندگان اسلامى در کتابهاى تفسیر و حدیث و کلام و تاریخ از همان زمان درباره آن شفاهی و کتبی داد سخن سر دهند و به همه بفهمانند که ارزش غدیر به دلیل شخصیت یگانه و بزرگوار حضرت علی (ع) است.
نسیم کلام پیامبر صلی ‏الله ‏علیه ‏و ‏آله این امین منادی وحی الهی و رسول پیام‏ های خدایی همه جا را از عطر ستایش خدا پر کرد، آن گاه علی علیه‏السلام را به سوی خود خواند، دست او را بالا برد و بر مردم نشانش داد و آن دست نورانی قرآن ناطق بود که تا عرش خدا اوج گرفت و پیامبر در فضایلش سخن ‏ها گفت و برکه غدیر خم در آن روز بزرگ و مقدس بلاخره پس از قرن ها راز خلقت خود را دریافت و شاهد بود که کدامین انسان والا در آن روز بزرگ بر فراز همه اعصار تاریخ جای گرفت و بر قله فضیلت و راهبری فراتر رفت.
در این روز فرخنده عید غدیر، خداوند تبارک و تعالی، آرمانی ‏ترین اندیشه را به پیامبر خویش ارزانی داشته است، اندیشه ای که در جهان خاکی، تحولی عظیم و در جهان افلاکی، ذوقی سلیم، برای عبادت حضرت پرورگار به وجود می آورد و در آن روز، گویی هنگام عاشقانگی‏ ها بود با ذکر و نام یا علی (ع)، هر دو دست نشان عظمت همدیگر بودند، عظمتی که خداوند آن را در ادیان دیگر بشارت داده بود و لزوم دستيابي بشر برای رسیدن به منزلت رستگاری و کرامت انساني خویش را در دستان اين بزرگواران قرار داده بود.
عید غدیر بشارت امامت و حکومت صالحین بر زمین بود، بشارت فصلی که عدالت الهی را در نقطه نقطه زمین مستقر کند، بشارت ولایت مولا امیر المؤمنین علی علیه السلام، عدل مجسم خداوند در زمین بود و درود خداوند بر امین وحی الهی و کشتیبان نبوت ، حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و روح نماز، مولای جوان ‏مردان، حضرت علی مرتضی باد.
رمز عيد بودن غدير کمال دين و اتمام نعمت در سايه تداوم خط رسالت در شکل و قالب امامت بود، مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِیٌّ مَولاه و تاریخ سال‏ خورده حجاز، هنوز هم هجوم بی‏ دریغ بعضی دستان منافقانه بخ بخ را که برای بیعت پیش علی (ع) می ‏آمدند را خوب به خاطر دارد و سیل تبریک ‏های پیاپی که بعضی از آنها بوی نفرت می ‏داد و عقده ‏های سر باز کرده و زخم‏ های چرکینی که متولد می شد و در اینجا بود که سکوت، به زمزمه نشست، زمزمه ها بلند و بلندتر شد و موجی از همهمه در کاروان افتاد.
و در همان حال که دستان خدا در دست رسول خدا‏ صلی الله علیه و آله بالا می رفت، شاد باش ‏هایی که آمیخته با کینه و رذالت و نفس های شیطانی بود فرود می آمدند، ولی بلاخره چشمه حیات جاری شد تا بنی ‏آدم، عطش بی‏ حد و حصر خود را در زلالی محبت مولا علی (ع) فرو بنشاند، و خداوند متعال ولایت علی علیه السلام را به انسان هدیه کرد و حصار محکم خود را به بشر ارزانی داشت غدیر حر‌ف‌های بسیاری برای بشریت دارد و هر که خوب گوش بسپارد می‌تواند صدایش را بشنود چرا که عشق در غدیر معنا می‌شود و بار رسالت نبوی تمام انبیا، در غدیر به سرمنزل مقصود می ‌رسد.
آینده انسان و تاریخ به دست های یداللهی علی (ع) سپرده شد تا در سایه ‏سار محبت و عدالت بی‏ دریغش، جهان به آرامش برسد و حب علی علیه السلام سر آغاز همه خوبی ‏ها گشت و راه راست نمایان، و دین خدا تکمیل شد، بارانی از رحمت باریدن گرفت و خداوند مهر علی را به خاک هدیه کرد و خاک بارور شد، نام علی را به گوش آب ‏ها خواند و رود ها خروشیدند، یاد علی را به درخت ‏ها سپرد و درخت‏ ها سر سبز شدند.
صدای هلهله می ‏آید ولی حزنی غریب گلوی لحظات را می‏ فشرد و غدیر شادمان و غمگین است، و از اینجاست که نقطه آغاز دلتنگی ‏های علی (ع) شروع می شود، شروع داستان حق‏ طلبی فاطمه علیها السلام و شهادت آن بانوی گرامی و بزرگوار هر دو جهان است، غدیر روز رنج های نیامده علی (ع) است و ابتدای بیست و پنج سال خانه‏ نشینی ذوالفقار و اولین پژواک از اندوه بی ‏شمار چاه دلتنگی‏ های مرتضی علی (ع) است.
هجدهم ذی حجه سال دهم هجری روزی ا‏ست که هستي ، تمامیت خود را به غدير بخشيد و غدیر برکه ‏ای از تدبیر شد برای رسیدن به رستگاری ‏های پیاپی انسان و علي عليه السلام آن هدايت ‏کننده بزرگ که اگر بعضی دست ‏هاي منافقانه با او بيعت راستين می کردند امروز کام زمين در عطش عدالت نمي ‏سوخت و اگر جهان، قدر غدير را مي‏دانست اکنون آسمان‏ ها آرزو مي کردند که اي کاش لحظه ‏اي به جاي اين کُره خاکي باشند، هر چند که در این روز فرخنده عید غدیر، این خورشيد است که با تابشِ خود بر علي عليه السلام به زمين فخر می فروشد.
پیامبر خدا صلوات اله علیه پیغام خدا را رساند و فرمود: خداوند متعال بعد از من او را انتخاب کرده است، و این وحی خدا بود امامت علی (ع) حکم الهی بود و همه با علی (ع) از مرد و زن بیعت کردند و غدیر خم در آن روز بر خود می‏بالید و غدیر تجلی ‏گاه نام و یاد علی علیه ‏السلام شد.
ای مردم: دانشی نیست که خداوند به من تعلیم نکرده باشد و من نیز هر چه که تعلیم گرفته ام به علی(ع) این امام پرهیزگاران و پارسایان آموخته ام و دیگر دانشی نیست مگر آنکه به علی(ع) تعلیم کرده ام و اوست امام و راهنمای آشکار، ای مردم: علی را برتر و والاتر از هر کس بدانید که خدایش از همه والاتر و برتر دانسته است و به ولایت او تمکین کنید که خدایش به ولایت بر شما منصوب فرموده است.
حضرت علی (ع) قهرمان بت ‏شکن و عدالت خواه تاریخ که در سراسر زندگی خود، فقط حق گفت و برای حق کوشید و سرانجام در راه اجرای حق و عدالت به شهادت رسید.
اینک می بینیم که شخصیت حضرت علی علیه‏ السلام چون دریای پهناوری تمام جهان هستی را در بر گرفته است و شگفتا که این دریا با دیدن اشک کودک یتیمی طوفانی و متلاطم می‏شود.
و تاریخ گواه است که شايستگي حضرت علی (ع) اين مرد يگانه پس از 25 سال کنج عزلت اجباريش با تشکيل حکومتي توحيدي و با محوريت عدالت و کرامت انساني به همگان اثبات گرديد و اگرچه حکومت کوتاه مولاي متقيان کمتر از پنج سال و با آن همه دسيسه و توطئه ها طول نکشيد، ولی چونان آفتابي درخشان مي تواند سر مشق و الگوی حاکمان و دولت ها در همه زمان ها و دوران ها باشد.
خداوند متعال با برانگيختگي آخرين رسول خويش و ابلاغ دين اسلام بر ايشان، بلوغ و کمال فکري بشر را پس از قرنها، فلسفه بعثت انبيا را با فرستادن کتب آسماني در وجود نبي مکرم اسلام حضرت محمد صلوات اله علیه به تجلي رساند و با تعيين امامت پس از پيامبر (ص) در روز غدیر خم کرامت و منزلت انسان را به عرصه تحقق درآورد و غدیر نتیجه و فلسفه بعثت انبیا گردید.
چرا که بعد از رسالت پيامبر اسلام بشريت به کمال فکري و بالندگي دست يافت و اين بزرگترين دليل براي خاتمه بخشيدن به بعثت انبيا بود و نيازي نبود که رسول ديگري مبعوث گردد و دين تازه اي معرفي شود اما بعد از کمال فکري بشر، نوبت متجلي شدن آرمان بزرگ خلقت انسان که همان جانشيني خداوند و دستيابي به منزلت و کرامت او بود رسيد و خداوند متعال با ايجاد امامت در پرتو نبوت اين آرمان را دست يافتني ساخت.
و به این صورت بود که غدير تداوم رسالت محمد (ص) در ولايت علي (ع) شد، غدير يعني دست انسان در دست ولي خدا و امام معصوم و بيمه شدن از طاغوتهاست، غدير روز تکميل دين و اتمام نعمت است، عيد هواداران حق و وفاداران به پيامبر(ص) و خاندان اوست، عيد انسانيت و کمال طلبي و عيد نورافکني بر انديشه هاست، غدير عيد عدالت و رهبري است، غدير يعني تداوم رسالت در امامت و عید غدیر عيد الله اکبر است و روز نشان دادن خورشيد است.
عنصر بسيار مهم و ارزشمندي که در نتيجه صدها سال تلاش و کوشش خردمندان و مصلحان بزرگ اجتماعي بشريت بدست آمده و منزلت و کرامت انساني را موجب گشته است بی ارتباط با فلسفه بعثت انبيا و هدايت آنان نبوده و اصولا دين چيزي جز عامل هدايت بشر به سرمنزل رستگاري و کمال نبوده و نيست.
روز عید غدیر روز تکامل مادي و معنوي آفرينش است و در این روز توحيدي شکوفايي ولايت در قاموس خلقت شکل گرفت، روز عید غدیر خم نتيجه تلاش هزاران پيام ‏آور الهي است و در این روز کائنات بايد شاهد پيوند امامت و نبوت می بودند، پيوندي که انوار نورانی آن با گره خوردن دست ها در همديگر تمامي آسمان و زمين را در برگرفت و ذره ذره هستي شروع به تسبيح ذات اقدس باري ‏تعالي کردند.
اینک پیام غدیر به لطف امام غدیر بعد از 1400 سال به ما هم رسیده است و هنگام آن است که ما نیز همچون غدیریان آن زمان که با مولای خود دست بیعت دادند، با مولا و سرور و صاحب خود دست بیعت دهیم و بدانیم که علي (ع) برگزيده حضرت محمد (ص) نيست بلكه منتخب خداست و پيامبر فقط ابلاغ گر پيام الهي نسبت به امامت آن بزرگوار بوده است.
مهربانا، تو را سپاس که ریسمان نجات ولایت مولا علی (ع) و فرزندانش که درود تو بر آنها باد را به سویمان فرستادی، تو را سپاس که به این روز گرامی ‏مان داشتی و باران کرامتت را بر ما باریدی، دل‏هایمان را به عهدی که بر ولایت با تو بستیم محکم کردی، قلب ‏هایمان را به میثاقی که در باب ولایت از ما گرفتی پایدار ساختی و انکار روز قیامت را بر ما نخواستی، تو را سپاس که کمال دین و اتمام نعمتت را در ولایت امیر المؤمنین علی بن ابی طالب علیه ‏السلام نهادی تو را سپاس می ‏گوییم و همیشه شکرگزار تو هستیم.
روز عید غدیر خم، دریای جاری در تمام هستی‌ است و این دریا هیچ ‌گاه از جوش و خروش باز نخواهد ایستاد، چرا که عشق در غدیر معنا می ‌شود، و بار رسالت نبوی تمام انبیا به سر منزل مقصود می ‌رسد، و غدیر روز عاشقی، روز پیوند گذشته و آینده، روز اکمال دین، روز سرافرازی انسان و روز فخر بشر به خویشتن است.
ای غدیر، ای برکه سترگ، ای روح آبی صحرا، ای انعکاس حقیقت مطلق علی (ع) و ای جاودانه جاری سخن بگو، از آن روز جاودانه بگو و سخن بران از علی (ع)، از دریا بگو، از روح پاک عالم معنا بگو، از اسرار نهان و هویدا بگو، از آن کعبه دلها بگو، ای غدیر ای بیان قدرت ایمان، ای افتتاح خط امامت، ای امتداد راه رسالت، ای تبلور عظیم ترین حماسه جاودانه و ای یگانه، هم چنان و موج گستر بمان و هم چنان ما را به خود بخوان که سخت محتاج توایم.
در فرهنگ غدیر ظهور منجی عالم بشریت و ستیز آرام ناپذیر با بی عدالتی ها به بهترین وجه آن مفهوم و معنا می یابد و انقلاب اسلامی ایران و جنبش بیداری مستضعفان جهان بارقه ای از تجلی فرهنگ غدیر در دوران معاصر است و رسالت غدیر برای ما وحدت جامعه اسلامی و پیروی از ولایت فقیه است.
عید غدیر روز بیعت است و حمایت از ولایت، روز مبارک باد گفتن است به یمن ولایت، و روز شادباش گفتن است به حضرت ولی عصر (عج) و بیعت مجدد با او، روز سلام و صلوات است بر پیامبر صلی ‏الله ‏علیه ‏و ‏آله، روز سپاس مندی از خداست که در دریای طوفانی و پر غفلت دنیا، کشتی نجات ولایت را به سوی مان فرستاد.
ولایت و محبت عترت رسول خدا (ص) بزرگترین لطف خدای متعال به مسلمانان جهان به خصوص شیعیان است و در حقیقت دوستی اهل بیت عصمت و طهارت به عنوان چراغ‌ های هدایت و کشتی نجات بعد از پیامبر اکرم (ص) به جامعه اسلامی ارزانی شدند و حب آنها مایه رستگاری و سعادت بشریت شد.
در آخر کلام این عید بزرگ غدیر را به تمامی مردم عزتمند ایران و به همه مسلمانان جهان و به مقام معظم رهبری امام خامنه ای (حفظ اله) تبریک و مبارک باد می گوییم، مبارک باد نام علی، عدالت علی، راه علی، عشق علی، ذکر علی و عید علی مبارک باد و مبارک باد این روز عید غدیر بر ولایت قائم آل محمد حضرت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف).

فارغ از هر دو جهانم به گل روى على(ع) از خم دوست جوانم به خم موى على(ع)
طى کنم عرصه ملک و ملکوت از پى دوست‏ ياد آرم به خرابات چو ابروى على(ع)

 

غروب سرخ غدیر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه هفدهم فروردین 1393 |

http://ts2.mm.bing.net/th?id=HN.608042789579128953&pid=1.7

امیر المومنین علیه السلام و شبهه خاموشی گزیدن از مطالبه خلافت از جمله تحلیل های انحرافی مطرح شده درباره مواضع سیاسی و اجتماعی حضرت علی علیه السلام پس از رحلت پیامبر (ص)، تفسیرهایی غیر علمی از برخی عملکردهای ایشان می باشد که از آن ها به «سکوت» تعبیر می شود.نخستین هدف القا کنندگان شبهه «سکوت» این است که مواضع آن حضرت علیه السلام را به واگذاری حق خلافت و دست شستن از اقامه آن تفسیر کنند(!؟) به گونه ای که مخاطب تصوّر نماید که آن حضرت علیه السلام نه تنها در قبال غصب خلافت، هیچ گونه ابراز مخالفت و یا عکس العملی از خود نشان نداند؛ بلکه، گمان نماید که آن حضرت علیه السلام، حتی از حمایت ها و اقدامات دیگران در این زمینه نیز به شدّت جلوگیری نموده اند!؟دامنه این شبهات تا آن جا گسترش یافته است که با سوء برداشت ازمعنای لغوی واژه «سکوت» با شبهه « خاموشی گزیدن امیرالمومنین علیه السلام از طرح حقّ خلافتشان» مواجه می گردیم.جهت بررسی و تحلیل این شبه، نخست لازم است بدانیم که القا کنندگان آن، با سوء برداشت از کدام حادثه تاریخی قائل به این تحلیل انحرافی شده اند.

 بررسی حوادث تاریخی پیش آمده پس از سقیفه بنی ساعده نشان می دهد:«وقتی ابوسفیان از جریان سقیفه و بیعت ابوبکر مطّلع شد، با انگیزه های قومی و نژادی فریاد زد… و سپس به علی علیه السلام گفت: دست خود را بگشا تا با تو بیعت کنم و به خدا سوگند اگر بخواهی مدینه را برایت پر از مردان جنگی و اسب و خواهم کرد… علی بن ابی طالب علیه السلام با ردّ این پیشنهاد، نشان داد که در مکتب سیاسی او، صحیح نیست که جهت رسیدن به هدف، از هر وسیله ای استفاده نماید. علی علیه السلام در این تردید نداشت که حق از آن اوست؛ ولی رسیدن به آن را از هر جا جایز نمی دانست و لذا با پی بردن به نیّت ابوسفیان صریحاً به وی جواب رد داد، چرا که قصد ابوسفیان ایجاد اختلاف و فساد و فتنه انگیزی در میان مسلمانان بود و لذا علی علیه السلام این عمل ابوسفیان را به عنوان فتنه انگیزی یاد می نماید.»


با توجّه به این که این واقعه، مشهورترین موردی است که امیرالمومنین علیه السلام حمایت از خلافتشان را رد نموده اند؛ چنین به نظر می رسد که القا کنندگان این شبهه، به همین واقعه نظر داشته و واکنش امام علیه السلام را شاهدی بر صحّت ادّعای خود گرفته اند. در حالی که واکنش امیرالمومنین علیه السلام، تنها در مقابل پیشنهاد حمایت نظامی توسّط ابوسفیان و به جهت خنثی سازی اهداف او بوده است.بنابراین: تحلیل صحیح از واکنش امیر المومنین علیه السلام در قبال غصب خلافت را نمی توان از این قبیل ماجراها به دست آورد.

واکنش های امیر المومنین علیه السلام در قبال غصب خلافت
به راستی، اگر مبنای پاسخ امیرالمومنین علیه السلام به ابوسفیان، خاموشی گزیدن در قبال غصب خلافت بود، چرا در مقابل حمایت های یارانش، چنین عکس العملی را از خود نشان ندادند و بلکه فراتر از آن، اگر امام علیه السلام قصد سکوت و عدم موضع گیری در قبال غصب خلافت را داشتند، اقدامات خود آن حضرت علیه السلام جهت اعاده حق غصب شده اش – که با طرح حقّ خلافت نیز همراه بود- چه معنایی می دهد؟«علی علیه السلام بیعت ابوسفیان را نپذیرفت… از جانب دیگر، به شدّت از بیعت با حاکمیت جدید(ابوبکر) هم پرهیز کرد و به این وسیله مخالفت خود را نشان داد.فراهم کردن نیرو و متحد کردن یارانش، از اقدامات دیگر او بود. علی علیه السلام هنگامی که با ابوبکر بیعت شد، به تلاش درجمع آوری یاران و انسجام آنان پرداخت و در این راه، شخصیت معنوی و روحی همسرش فاطمه علیها السلام- دختر رسول الله صلی الله علیه و آله- نیز با او همراه بود.»


«از این مرحله به بعد است که مبارزه حضرت به صورت جدی تر در مقابل حاکمیت جدید پدیدار می گردد و حالتی ویژه به خود می گیرد و طبعاً خانه فاطمه دختر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به عنوان کانون این مخالفت در می آید و فاطمه علیها السلام در این کشمکش، نقش پشتوانه پر قدرت علی علیه السلام را ایفا می کند و حتی در بعضی موارد پیشتاز ابراز مخافت می شود تا جائی که از درگیر شدن با دشمن نیز نهراسید.»
«علی بن ابی طالب علیه السلام جهت اعاده حق خویش حتی مردم را به بیعت خود فرا می خواند.از جمله این حرکت ها، رفتن حضرت علی علیه السلام و حضرت فاطمه علیها السلام به مجالس انصار است که از آنها طلب یاری می کردند.امام علی علیه السلام برای آنکه بر مسلمین اتمام حجت شود تا بعدها کسی سکوت امام را دلیل بر انصراف ایشان از رهبری اسلامی تلقی ننماید و نیز برای اعتراض به دستگاه حاکم، به در خانه های مسلمانان مدینه آمد و آنها را به یادسفارشات پیامبر صلی الله علیه و اله در زمینه خلافت بعد از خود انداخت و از آنها برای ارجاع رهبری به مسیر اصلی اش کمک خواست.»


«آن حضرت… در همان روزهای نخست، دست زن و فرزندان خود را گرفت و به خانه های انصار رفت تا حق از دست رفته خود را بازیابد. این اصرار در حدی بود که او را متهم کردند که حریص بر خلافت است.بنابراین مسلّم است که امیرمومنان علیه السلام ، به مقابله با جنبش ارتجاعی و بازگشت جاهلی برخاست.»«اگر فعالیت های امام علیه السلام در این باره نبود، چه بسا آیندگان درباره خلیفه بلافصل بودن امیرمومنان علیه السلام شک می کردند، و این احتمال قوت می گرف که رسول خدا صلی الله علیه و آله اصرار خود بر خلافت امیرمومنان علیه السلام را نسخ کرده است.او به نیکی دریافته بود که سکوت مطلق ممکن است با توجه به حجم گسترده تبلیغات دستگاه کودتا در افکار عمومی به عنوان تأیید حادثه سقیفه قلمداد شود و برای مردم آن روزگار و همیشه تاریخ، دلیلی بر حقانیت حاکمان کودتا شمرده شود. پس می بایست سکوت را شکست.»
« در این مسئله، یاران نزدیک حضرت، او را همراهی می کردند و بعضی از صحابه نزدیک پیامبر چون: ابوذر، سلمان، خالدبن سعید، ابوایّوب انصاری، عثمان بن حنیف، براء بن عازب، در مسجد مدینه، رسماً حمایت گسترده ای از حق علی ابن ابی طالب علیه السلام کردند.»«سخنان آنان به گونه ای صریح و گویا بود که ابوبکر سه روز از خانه بیرون نیامد، تا سرانجام در روز سوم، شماری بسیار از هواخواهانش- با شمشیر کشیده- او را از خانه بیرون آوردند و به منبر نشاندند و دیگران را با شمشیر تهدید کردند که دیگر حق ندارند مانند آن سخنان را به زبان آورند. پس از آن بود که احدی جرئت نکرد سخن بگوید.»


تمام شواهد تاریخی حاکی از آن است که آن حضرت علیه السلام جهت اعاده حق غصب شده خویش از انجام هر گونه اقدامی که برای ایشان امکان پذیر بود و شرایط زمانی اجازه آن را می داد، کوتاهی نفرمودند. همچنین، شواهد تاریخی حاکی از احتجاج های کوبنده ایشان می باشد:« ابوبکر در همان روزهای نخست خلافت، برای امام علیه السلام پیام فرستاد که خواسته خلیفه رسول خدا صلی الله و علیه و آله را برای بیعت اجابت کند.امام علیه السلام به قاصد فرمود: چه زود به رسول خدا صلی الله و علیه و آله دروغ بستید؛ او و اطرافیانش خوب می دانند که خدا و رسولش جز مرا خلیفه نکرد.چون امام علیه السلام را به مسجد بردند، در ابتدای برخورد با ابوبکر، به وی فرمود: … آیا دیروز به امر رسول خدا صلی الله و علیه و آله با من بیعت نکردی؟


امام علیه السلام خطاب به مسلمانان حاضر در مسجد، همه آن چه را پیامبر صلی الله و علیه و آله در روز غدیر خم فرموده بود، یادآور شد و آنان را به خدا سوگند داد که آیا آن سخنان را شنیده اند یا نه.حاضران جواب مثبت دادند و حتی ابوبکر نیز تأیید کرد. برابر گفته زید بن ارقم ، دوازده بدری به صحت سخن امام علیه السلام گواهی دادند و بحث در مسجد بالا گرفت و سرو صدا بلند شد. عمر از ترس این که مردم به امام علیه السلام متمایل شوند، مجلس را بر هم زد و مردم از مسجد رفتند.»
این سندهای تاریخی نشان می دهند که آن حضرت علیه السلام در سخت ترین شرایط، یعنی در زمانی که می خواستند ایشان را با تهدید به قتل، وادار به انجام بیعت با ابوبکر نمایند، به نصوص خلافت خویش استناد جسته و با طرح مباحث امامت و ارائه مکتب خلافت، سعی در بازگرداندن حق غصب شده خویش داشته اند.«علی علیه السلام پیوسته در دوران خلافت خلفا از بیان این مطلب که خلافت، حق طلق  اوست خود داری نمی کرد.»


علی علیه السلام از اظهار و مطالبه حق خود و شکایت از ربایندگان آن خودداری نکرد، با کمال صراحت ابراز داشت و علاقه به اتحاد اسلامیرا مانع آن قرار نداد.این که علی بن ابی طالب علیه السلام از حقانیت خود هیچ نگفته باشد نظری بر خلاف واقعیت تاریخی است.دقت و توجه در نقل های مطرح شده، به وضوح ثابت می کند که آن حضرت علیه السلام هرگز از حق خود نمی گذرند و هیچ گاه از آن صرفنظر نمی کنند و به هیچ روی آن را به خلفا واگذار نمی نمایند؛ چه رسد به آن که در این زمینه، خاموشی گزینند!؟حال، اگر در آن مقطع از تاریخ، شاهد بیدار سازی های پیاپی و مکرری از سوی امام علیه السلام نمی باشیم، دلایل آن را در جای دیگری (غیر از سکوت در برابر غصب خلافت) باید جُست.به راستی باید پرسید:«آیا مردمان آن روزگار، همه آن چه رسول خدا صلی الله وعلیه و آله در منزلت پسر عمویش علی علیه السلام بیان فرموده بود، یکسره فراموش کرده بودند تا انتظار رود علی علیه السلام یکایک آنان را به رعایت حق خویش بیدار سازد؟


کناره گیری آنها از علی بن ابی طالب علیه السلام از بی اطلاعی کامل ایشان به مرتبه معنوی آن جناب نبود تا با سخنرانی و اظهار مظلومیت، هوشیار شوند و به طرفداری از او قیام نمایند. رسالت او مانند وظیفه رسول خدا صلی الله و علیه و آله در اوایل بعثت نبود که ناچار باشد به منظور زمینه سازی برای بعثت و نشر اسلام، در جستجوی یاور باشد.


در روزگار پس از پیامبر صلی الله علیه و آله، آن که می خواست علی بن ابی طالب علیه السلام را پیشوای خود قرار دهد، به قدر لازم او را می شناخت و آن که پیرو دیگری بود، چنان نبود که با اندرز علی علیه السلام ، یکباره به حمایت از وی برخیزد و از انگیزه های مخالفتش کاسته گردد.تحلیل صحیح از مواجهه امیرالمومنین علیه السلام با غصب خلافت امیرالمومنین علی علیه السلام به جهت انجام وظایفی که در جایگاه تصدی مقام امامت و در مسیر حفظ دین اسلام، از جانب خدای متعال بر عهده داشتند، نوع و شیوه خاصی از برخورد با غصب خلافت و غاصبان آن را – به ویژه پس از حمله به خانه فاطمه علیها السلام- در پیش گرفتند که اصطلاحاً بدان «سکوت» گفته می شود.


سکوت امام علیه السلام ، نه به معنای واگذاری حق خویش به خلفا و گذشتن از آن؛ و نه به معنای عدم طرح خلافت و صرفنظر نمودن از آن، بلکه تنها و تنها به معنای انصراف از « قیام با شمشیر» در مقابل غاصبان خلافت- آن هم (حدوداً) پس از بیست روز مقاومت سرسختانه در مقابل کودتاچیان و تلاش گسترده برای براندازی حکومت نامشروع ابوبکر- می باشد.«به هر سان، امام علی علیه السلام برای بازگردانیدن خلافت به جایگاه راستینش بسیار کوشید، اما کوتاهی مسلمانان سبب شد که حضرت نتواند به موفقیت دست یابد.اگر حضرت به مخالفت خود ادامه می داد، نه تنها کنار زدن ابوبکر امکان نداشت، بلکه جان خود را به خطر می انداخت.»
«نکته سومی نیز وجود داشت و آن جو وحشتی بود که دستگاه حاکم بر جامعه اسلامی مسلط ساخته بود.»
برای مثال:« در پی بیعت سقیفه نشینان با ابوبکر، برخی به مخالفت برخاستند. با اشاره عمر، گروهی حباب بن منذر را به زیر لگد گرفتند و در دهانش خاک ریختند و بینی او را شکستند.سعد [بن عباده] را تا آستانه مرگ کتک زدند.هر کس فریادی بر می آورد، دهانش را پر از خاک می کردند. در مسیر بازگشت مهاجران به سوی مسجد، یاران عمر هر که را می یافتند پیش می کشیدند و دستش را به نشانه بیعت به دست ابوبکر می مالیدند و روانه اش می کردند.


در آن معرکه، بادیه نشینان قبیله أسلم وارد مدینه شدند و چون سرکرده مهاجران، از قبل به ایشان وعده داده بود که اگر ما را یاری کنید به شما آذوقه فراوان می دهیم؛ با چماق، بر سر و روی مردم می زدند تا به اجبار، با خلیفه جدید بیعت کنند.عمر بارها می گفت: زمانی به پیروزی اطمینان یافتم که أسلمیان وارد مدینه شدند.آنها با مهاجران پیوند داشتند و جمعیت ایشان چنان انبوه بود که راه کوچه ها برای عبور تنگ آمد.»


«حقیقت آن است که کوشش های آمیخته با خشونت برخی صحابیان سالخورده و سرشناس برای عهده داری جانشینی پیامبر صلی الله و علیه و آله، گویای تصمیمی عمیق بر کنارگذاری خاندان پیامبر از حکومت بود و داماد پیامبر علی بن ابی طالب علیه السلام، از این حقیقت به خوبی آگاه بود و شاید همین امر، وی را از دفاع جدی از حق خود بازداشت… زیرا ریاست خواهی مخالفان خود را در اوج می دید و کمترین دفاع، آنان را به رفتارهایی به مراتب پرخشونت تر و مخاطره انگیزتر وا می داشت.»


بنابراین:« حضرت با در نظر گرفتن واقعیت های سیاسی موجود در جامعه مسلمین، صبر پیشه کردن را جایز دانسته؛ چرا که برای هر اقدامی نیاز به نیروهای کارآمد و معتقدی داشت که او در آن هنگام از آن بی بهره بود.
حضرت محمد صلی الله و علیه و اله وقوع چنین ایامی را به علی بن ابی طالب علیه السلام خبر داده بود و به وی گفته بود که: امت پس از من به تو خیانت می کند. اگر یارانی یافتی قیام کن و گرنه سکوت اختیار کن.»
«مقصود ما از سکوت امام علیه السلام، ترک مبارزه مسلحانه است و گرنه حضرت هرگز از ادعای خود که حکومت اسلامی حق قطعی وی بوده، دست برنداشته و در تمام دوران حکومت خلفا و پس از آن نیز دائماً به آن اشاره می کند.» «شک نیست که اگر فرزند ابوطالب بیش از آن چه کرد، مردم را به دفاع از خویش فرا می خواند، مخالفان وی، در پایمال کردن حق او و خاندان نبوی بیشتر می کوشیدند.» در شرایطی که ترسیم گردید، هر گونه جهاد مسلحانه،جز کشته شدن امیر المومنین علیه السلام و پایمال شدن خون آن حضرت علیه السلام، حاصلی در پی نداشت.بدیهی است که وقوع چنین حادثه ای، بهترین فرصت برای تحقق آمال صحابیان سالخورده! و پیشکسوتی! بود که سالیان متمادی ، «ریاکارانه و منافقانه» گرد رسول خدا صلی الله و علیه و اله حلقه زده بودند.


در پی شهادت فرزند ابوطالب علیه السلام – که به شهادت رسیدن معدودیاران با وفای ایشان را نیز به همراه داشت-، مهاجرین منافق که با نقابی از تقدس، چهره واقعی خود را پنهان می داشتند، نه تنها قادر بودند تا با «عوام فریبی»، خون امام علیه السلام را پایمال کنند؛ بلکه از آن پس، به راحتی می توانستند دین مبین اسلام را از محتوای واقعی آن تهی ساخته و مرحله تحریف دین را با سرعتی هر چه تمام تر طی نمایند؛ به گونه ای که پس از اندک زمانی، هیچ اثری از تعلیم حقیقی اسلام باقی نمی ماند.


از سوی دیگر، حزب بنی امیه به رهبری ابوسفیان، با مشاهده جای خالی حافظ اصلی دین اسلام (علی بن ابی طالب علیه السلام) و شیعیان باوفایش، آغازگر جنگی خانمان سوز برای تصاحب دوباره قدرت می گردید و در نهایت، پس از تصاحب حکومت، به راحتی جامعه مسلمانان را به سر منزل ارتداد و بت پرستی فرود می آورد.به عبارت دیگر، با گذشت اندک زمانی از شهادت امیر المومنین علیه السلام، دین اسلام به طور کامل «محو و نابود» می گردید.لذا، با یک نگاه واقع بینانه به شرایط حساس آن مقطع از تاریخ، در خواهیم یافت که «حفظ اسلام از خطر نابودی و ارتداد» منوط به «حفظ جان امیرالمومنین علیه السلام» گردیده بود.دلیل پرهیز امام علیه السلام از جهاد شهادت طلبانه، سر حمایت ها و دفاع خون بار حضرت زهرا علیها السلام از جان امیرالمومنین علیه السلام و نیز پیشتازی حضرت زهرا علیها السلام در عرصه مبارزه با طاغوت حاکم را در همین نکته می توان جستجو نمود.


منبع:علی لباف / غروب سرخ غدیر/انتشارات منیر/ تهران چاپ اول ۱۳۷۸

مباهله؛ تجلی حق و حقیقت و دلیلی مبرهن بر مسئله امامت
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در سه شنبه بیستم اسفند 1392 |

«...خداوندا، من مطیع توام، پس از من خشنود باش. عملم را ختم به خیر کن و ثواب آن را برایم در بهشت مقرّر دار و آنچه خود سزاوار آنی برای من انجام ده، ای سزاوار تقوا و آمرزش. رحمت فرست بر محمد و آل محمد و به رحمت خود به من رحم کن، ای مهربان ترینِ مهربانان...»(فرازهایی از دعای مباهله)

 

ارتباط معناى لغوى و اصطلاحى «مباهله» با یکدیگر روشن است؛ زیرا در مباهله شخصى که مدّعى است حق مى‏ گوید طرف دیگر را رها مى ‏کند و امر او را به خداوند محوّل و واگذار مى‏ نماید. در اصطلاح، معناى دیگرى دارد و آن این که: هرگاه دو نفر بعد از بحث‏هاى منطقى و استدلالهاى عقلى و برهانهاى روشن، نتوانستند یکدیگر را قانع کنند، در اینجا هر کدام در حقّ دیگرى نفرین مى‏ کند و چنین مى‏ گوید: «اگر من بر حق هستم و تو خلاف مى ‏گویى به مجازات الهى گرفتار شوى» و دیگرى هم همین را تکرار مى‏ کند. به چنین کارى با حصول شرائطش «مباهله» مى‏ گویند.ارتباط معناى لغوى و اصطلاحى «مباهله» با یکدیگر روشن است؛ زیرا در مباهله شخصى که مدّعى است حق مى ‏گوید طرف دیگر را رها مى‏ کند و امر او را به خداوند محوّل و واگذار مى‏ نماید.


واژه ی مباهله به معنای برداشتن قید و بند از چیزی و رها کردن است اما به صورت کلی نفرین و لعنت کردن یکدیگر محسوب می شود. کیفیت مباهله این گونه است که افرادی برای گفت و گو درباره ی موضوع های مهم مذهبی گردهم می آیند و با ناله و تضرع به درگاه پروردگار، رسوا شدن دروغ گویان و مجازات آنان را از خداوند می خواهند.«مباهله» از ریشه «بَهْل» به معنای لعن است اما راغب اصفهانی معتقد است که «بهل» (بر وزن اهل)، به معناى رها کردن و قید و بند را از چیزى برداشتن است؛ به همین جهت هنگامى که حیوانى را به حال خود واگذارند تا نوزادش بتواند به آزادى شیر بنوشد، به  او«باهل» مى‏ گویند، و« ابتهال» در دعا به معناى تضرع و واگذارى کار به خدا است؛ مانند سخن خداوند که در آیه مباهله می فرماید: «ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْکاذِبِین؛ آن گاه مباهله کنیم و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم». سپس در پایان می گوید: کسی که ابتهال را به لعن و دوری از خدا تعریف کرده، به این جهت است که استرسال و رها کردن و واگذار کردن بنده به حال خود این نتایج را به دنبال مى‏آورد.

مباهله در اصطلاح
با توجه به آیه61 سوره آل عمران، مباهله به معناى نفرین کردن دو نفر نسبت به یکدیگر است بدین ترتیب که افرادى که درباره یک مسئله مهم مذهبى با هم نزاع دارند در یک جا جمع شوند و به درگاه خدا تضرع کنند و از او بخواهند که دروغ گو را رسوا ساخته و مجازات کند. پس مورد تشریع مباهله، مخصوص اختلافات و منازعات دینی و مذهبى است تا جایى که با گفت و گو حل نشود و کار به انکار و مکابره بکشد. به بیان دیگر مباهله یعنى نفرین کردن یکدیگر تا هر کس بر باطل بوده مورد غضب الاهى قرار گیرد و آن کس که بر حق است شناخته شود و بدین گونه حق از باطل تشخیص داده شود. طبیعی است که طرفین مباهله، باید معتقد به پروردگار باشند تا بتوانند اقدام به چنین کاری نمایند، چون فردی که خداپرست نیست، نمی تواند از خداوند درخواستی داشته باشد.


عمومیت مباهله
با توجه به شأن نزول آیه شریفه مباهله که روى سخنش تنها به پیامبر اسلام (ص) است شاید گفته شود که مباهله، مخصوص زمان پیامبر (ص) است، ولی این سخن درستی نیست و نمی توان مباهله را ویژه زمان پیامبر (ص) دانست، بلکه دیگر مؤمنان نیز مى‏ توانند مباهله کنند؛ زیرا اولاً بر اساس قانون مسلم اصولی، شأن نزول آیه موجب تخصیص آیه نمی شود. ثانیاً شکى نیست که آیه مباهله هرچند یک دستور کلى براى دعوت به مباهله به مسلمانان نمى‏ دهد بلکه روى سخن در آن تنها با پیامبر اسلام (ص) است، ولى این موضوع مانع از آن نخواهد بود که مباهله در برابر مخالفان یک حکم عمومى باشد و افراد با ایمان که از تقوا و خدا پرستى کامل برخوردارند هنگامى که استدلالات آنها در برابر دشمنان بر اثر لجاجت به جایى نرسد، آنها را دعوت به مباهله کنند.ثالثاً: از روایاتى که در منابع اسلامى نقل شده نیز عمومیت این حکم استفاده مى ‏شود: مرحوم کلینی، در کافی حدیثى از امام صادق (ع) نقل کرده که به یکی از اصحاب خویش فرمود: اگر مخالفان سخنان حقّت را نپذیرفتند آنها را به مباهله دعوت کن. از این رو می توان معتقد بود که هر کس با حفظ شرایطی که بیان شد برای اثبات حقانیت خویش در مقابل دشمنان ایمانش بتواند مباهله کند.

شرایط مباهله
همان گونه که از تعریف مباهله بر می آید، مباهله یک نحوه از دعا است؛ از این رو گفته اند: شرایطی که برای دعا ذکر شده، برای مباهله نیز لازم است، ولی با توجه به اینکه مباهله دعای خاصی است، تبعاً دارای ویژگی ها و شرایط ویژه ای نیز می باشد، از جمله کسی که می خواهد مباهله کند باید خود را سه روز اصلاح اخلاقى کند، روزه بگیرد، غسل کند، با کسى که مى ‏خواهد مباهله کند به صحرا برود، ساعتى که در آن مباهله می شود: بین الطلوعین؛ یعنی میان سپیده دم تا برآمدن آفتاب است، انگشتان دست راستش را در انگشتان راست او بیفکند، از خودش آغاز کند و بگوید: « اللّهُمَّ رَبَّ السَّمواتِ السَّبْعِ وَ الارَضینَ السَّبْعِ وَ رَبَّ الْعَرْشِ الْعَظیمِ اِنْ کانَ فُلانٌ جَحَدَ الْحَقَّ وَ کَفَرَ بِهِ فأَنْزِلْ عَلَیْهِ حُسْبانا مِنَ السَّماءِ وَ عَذابا الیما» یعنی: اى خدایى که پروردگار آسمان هاى هفتگانه و زمین هاى هفتگانه و پروردگار عرش با عظمت هستى! اگر فلانى (طرف مقابل در مباهله) منکر حق است و نسبت به آن کفر مى ورزد، پس نازل گردان بر او آتشى از آسمان و عذابى دردناک. و بعد بار دیگر این دعا را تکرار کند.آن هنگام که حضرت محمد(ص) برای انجام رسالتی که پروردگار برعهده ی ایشان گذاشته بود، نامه و نماینده هایی به کشورهای دیگر فرستاد تا ندای حق پرستی و یکتاپرستی را به گوش جهانیان برساند، ماجرای مباهله آغاز شد. ایشان با نوشتن نامه یی به اسقف نجران و ابوحارثه، ساکنان نجران را به دین اسلام دعوت فرمودند.

اما اسقف پس از خواندن نامه، برای بررسی دلیل نبوت پیامبر(ص)، گروهی را به مدینه فرستاد. نجرانیان با لباسی فاخر با ورود به مدینه برای گفت و گو با پیامبر حاضر شدند.اما حضرت محمد(ص) از آنان روی برگرداند و حاضر به گفت و گو با این گروه نشد. نجرانیان با تعجب از حضرت علی(ع) پرسیدند که دلیل این رفتار ایشان چه بوده است؟ نخستین پیشوای شیعیان فرمودند: رسول اکرم(ص) مخالف تجمل و تشریفات است و اگر خواستار توجه و استقبال از طرف ایشان هستید باید با ظاهری ساده به خدمت حضرت محمد(ص) برسید.

نجرانیان بار دیگر با ظاهری ساده نزد رسول خدا رفتند و با استقبال گرم ایشان رو به رو شدند. پیامبر اکرم(ص) در گفت و گویی که با هیات نجرانی در مدینه داشتند، آنان را به پرستش خدای واحد دعوت کردند. اما نجرانیان بر ادعای خود اصرار داشتند و با وجود تمامی دلیل هایی که حضرت محمد(ص) برای آنان آورد، قانع نشدند و در آن هنگام خداوند به پیامبر خود، دستور مباهله داد تا حقیقت، آشکار و دروغگو رسوا شود.

فردای آن روز، مباهله در برابر دیدگان گروهی از مردم مدینه آغاز شد. سران نمایندگان نجران پیش از آن که با پیامبر روبه رو شوند، به یکدیگر گفتند:«هرگاه دیدید که «محمد» افسران و سربازان خود را به میدان مباهله آورد، آشکار می شود که در ادعای خود صادق نبوده و اطمینانی به نبوت خود ندارد، ولی اگر دیدید که با فرزندان و عزیزان خود به مباهله آمده، معلوم می شود که او راستگو و پیامبر خدا است؛ زیرا آن قدر به خود ایمان دارد و احساس امنیت می کند که عزیزان خود را آورده است.»

هنوز نمایندگان نجران سخنان شان به پایان نرسیده بود که ناگهان چهره ی نورانی پیامبر(ص) نمایان شد. او فرزندش حسین(ع)را در آغوش داشت و دست حسن(ع) را در دست؛ علی(ع) پیش رو و حضرت زهرا(س) پشت سر ایشان حرکت می کردند.حضرت محمد(ص) پیش از ورود به میدان مباهله به همراهان خود فرمودند: «من هرگاه دعا کردم، شما دعای مرا با گفتن آمین بدرقه کنید.» در این زمان جبرییل بر رسول خدا نازل شد و آیه ی تطهیر را بر ایشان خواند: «همانا خداوند اراده فرمود از شما اهل بیت پلیدی را برطرف فرماید و شما را پاکِ پاک کند.»

نجرانیان با دیدن شکوه و جلال معنوی و الهی این پنج تن دچار بهت و وحشت شدند و در این هنگام اسقف نجران گفت: «من چهره هایی می بینم که هرگاه دست به دعا بلند کنند و از درگاه خداوند بخواهند که بزرگ ترین کوه ها را از جای برکند، به سرعت کنده خواهد شد. هرگز درست نیست که ما با این چهره های نورانی و با فضیلت مباهله کنیم؛ چرا که عذاب الهی همه ی ما را نابود می کند و چه بسا دامنه ی عذاب گسترش یابد و همه ی مسیحیان جهان را فرا گیرد و در روی زمین یک مسیحی باقی نماند.»

نمایندگان نجران با مشاهده ی این شرایط، بی درنگ وارد شُور شدند و به اتفاق آرا تصویب کردند که هرگز وارد مباهله نشوند و هر سال هزینه ای را به عنوان «جزیه» به حکومت اسلامی بپردازند.رسول خدا نیز با پذیرش درخواست آنان، قرار گذاشتند که مردم نجران نیز از مزایای حکومت اسلامی برخوردار شوند؛ در این هنگام پیامبر (ص) فرمودند: «عذاب سایه ی شوم خود را بر سر نمایندگان نجران گسترده بود و اگر از در مباهله وارد می شدند، صورت انسانی خود را از دست داده و با آتشی که در بیابان بر افروخته می شد، می سوختند و دامنه ی عذاب به سرزمین نجران هم کشیده می شد.»مباهله، درس بزرگی را به دشمنان اسلام داد و گواهی بر فضیلت و برتری خاندان رسول خدا و اثبات حقانیت دین اسلام شد.

 

نزول آيه تطهير در روز مباهله
روزي كه پيامبر خدا صلي الله عليه و آله وسلم قصد مباهله كرد، قبل از آن عبا بر دوش مبارك انداخت و حضرت اميرالمؤمنين و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام را در زير عباي مبارك جمع كرد و گفت: «پروردگارا، هر پيغمبري را اهل بيتي بوده است كه مخصوص ترينِ خلق به او بوده‌اند. خداوندا، اين‌ها اهل بيت منند. پس شك و گناه را از ايشان برطرف كن و ايشان را پاكِ پاك كن.»در اين هنگام جبرئيل نازل شد و آيه تطهير را در شأن ايشان فرود آورد: «همانا خداوند اراده فرمود از شما اهل بيت پليدي را برطرف فرمايد و شما را پاكِ پاك كند.مفسران و محدثان شيعه و اهل تسنّن تصريح كرده‌اند كه آيه مباهله در حق اهل بيت پيامبر نازل شده است و پيامبر تنها كساني را كه همراه خود به ميعادگاه برد فرزندانش حسن و حسين و دخترش فاطمه و دامادش علي عليهم السلام بودند. بنابراين منظور از «اَبْنائَنا» در آيه منحصرا حسن و حسين عليهماالسلام هستند،‌‌ همان طور كه منظور از «نِساءَنا» فاطمه عليهاالسلام و منظور از «اَنْفُسَنا» تنها علي عليه السلام بوده است.اين آيه هم چنين به اين نكته لطيف اشاره دارد كه علي عليه السلام در منزلت جان و نفس پيامبر است.واقعه مباهله نشان عظمت و رفعت مقام امیرالمومنین، حضرت زهرا و حسنین علیهم السلام است که اگر چنین اشخاصی از درگاه خداوند درخواستی داشته باشند بی شک مستجاب می شود و از دیگر سو نشان منزلت و جایگاه حضرت امیرالمومنین علیه السلام است.

 

تفکر در این آیه فرد را به امامت و جانشینی بلافصل امیرمؤمنان(ع) پس از رسول‌الله(ص) می‌رساند. یکی از حکمت‌های آفرینش عالم رسیدن بشر به قدرت الهی است؛ این عالم مدرسه و بشر شاگرد آن است و خدا تمام امکانات را در این عالم برای رشد روحی، معنوی، فکری و عرفانی انسان‌ها مهیا کرده است با وجود امام علی(ع) احدی حق و لیاقت رسیدن به جانشینی رسول‌الله(ص) را ندارد؛ امام رضا(ع) در روایتی می‌فرمایند «یکی از مهم‌ترین فضائل بیان شده قرآن درباره علی بن ابی‌طالب(ع) تعبیر جان پیامبر(ص) بودن است».آیه مباهله نقش مهمی در تایید صداقت و عصمت اهل بیت دارد، در این آیه بر تایید یک مکتب و اندیشه برای مسلمانان یعنی همان مسأله امامت و ولایت به عنوان مکتب حقیقی و اصلی اشاره شده است. مباهله بر استوانه و کانون خانواده انجام شده و این تاکیدی بر اهمیت و جایگاه خانواده است و اعتقاد راسخ رسول الله به خانواده و حقانیت کارشان را نشان می دهد، خانواده در اسلام بسیار اهمیت دارد و در یک چارچوب خاص تعریف می شود و هر دختر و پسری که در کنار یکدیگر قرار گیرد خانواده نامیده نمی شود بلکه خانواده باید بر محور ازدواج زن و مرد و نقش پدر و مادری و فرزندان شکل گیرد. خداوند در آیه مباهله نبوت را مترادف با امامت قرار می دهد، بنابراین روز مباهله روز جهانی اهل بیت است. جریان مباهله، جریان حق و ماندگار است؛ در حقیقت، جریان هدایت و مباهله اثبات‌کننده توحیدی است که پیغمبر خدا رسالتش در اثبات توحید بوده که باور همگان باشد. 

 

 ویژگی‌های روز مباهله در بیانات رهبر معظم انقلاب
رهبر انقلاب اسلامی استثنائی بودن روز مباهله را در «شاخص روشنگر بودن» و نقش ممتاز آن در «تمایز جبهه‌ی حق و باطل» می‌دانند.روز مباهله، روزی است که پیامبر مکرم اسلام، عزیزترین عناصر انسانی خود را به صحنه می‌آورد.نکته‌ مهم در باب مباهله این است: «و انفسنا و انفسکم» در آن هست؛ «و نسانا و نساکم» در آن هست؛ عزیزترین انسان‌ها را پیغمبر اکرم انتخاب می‌کند و به صحنه می‌آورد برای محاجه‌ای که در آن باید تمایز بین حق و باطل و شاخص روشنگر در معرض دید همه قرار بگیرد.هیچ سابقه نداشته است که در راه تبلیغ دین و بیان حقیقت، پیغمبر دست عزیزان خود، فرزندان خود و دختر خود و امیرالمؤمنین را – که برادر و جانشین خود هست – بگیرد و بیاورد وسط میدان؛ استثنائی بودن روز مباهله به این شکل است.یعنی نشان‌دهنده‌ این است که بیان حقیقت، ابلاغ حقیقت، چقدر مهم است؛ می‌آورد به میدان با این داعیه که می‌گوید بیائیم مباهله کنیم؛ هر کدام بر حق بودیم، بماند، هر کدام بر خلاف حق بودیم، ریشه‌کن بشود با عذاب الهی.

آزادی عقیده از سوی اسلام را می توان از مهمترین شاخصه های مباهله مد نظر قرارداد لیکن اسلام علاوه بر آزادی عقاید، آزادی شعائر دینی را نیز تضمین کرده است و به پیروان ادیان یهود و مسیحیت اجازه داده که کنیسه و کلیسا داشته باشند. در حالی که هیچ دینی از ادیان به صاحبان عقاید دیگر چنین آزادی عملی را نمی دهد و به گفته آدام متز: « در سده سوم هجری، امور اداری ارتش مسلمانان دو مرتبه در دست یک مسیحی بوده است». بدیهی است که سده سوم، دوره درخشان تمدن اسلامی بوده است. چنین اقدامی به معنای سهل انگاری مسلمانان نسبت به امور اداری، نظامی شان تعبیر نشود بلکه این دلیل است بر اینکه اسلام در عرصه کارهای اداری و اجرایی به لیاقت و کاردانی افراد توجه دارد نه به عقایدشان.


یکی از موضوع‏ های فرعی آزادی، آزادی در دین است. در کتاب المیزان در ذیل آیه شریفه «لا اِکراهَ فِی الدّینِ قَد تَبَیَّنَ الرُّشدُ مِنَ الْغَی…» آمده است: «اکراه عبارت است از اجبار و وادار کردن به انجام دادن چیزی بدون رضایت…و در کلام خداوند تعالی: «لا اکراه فی الدین»، دین اجباری نفی شده، به این دلیل که دین عبارت از یک سلسله معارف علمی است که در پی آن، عمل هم وجود خواهد داشت که در مجموع اعتقادات است و اعتقاد و ایمان، از امور قلبی است که راهی برای اجبار و اکراه در آن نیست؛ زیرا اکراه در نهایت می‏تواند در اعمال ظاهری انسان و افعال و حرکات بدنی او تأثیر گذارد، ولی اعتقاد قلبی، اسباب دیگری از نوع اسباب و علل درونی و از سنخ اعتقاد و ادراک دارد.

برآمدن علم از جهل و به وجود آمدن علم از مقدمات غیر علمی ناممکن است. پس اگر سخن خداوند «لا اکراه فی الدین» یک گزاره اخباری و حاکی از حال تکوین باشد، یک حکم دینی به نفی اکراه و اجبار از دین و اعتقادات از آن نتیجه می‏شود و اگر یک گزاره انشایی و تشریعی باشد، چنان‏که جمله بعد؛ یعنی جمله «قد تبین الرشد من الغی» شاهد همین مدعا است، نهی از تحمیل اعتقاد و ایمان از روی اکراه است و این نهی بر پایه یک حقیقت تکوینی است که عبارت از آن‏چه گفته شده؛ یعنی اکراه، زمانی عمل می‏کند و اثر می‏گذارد که در مرحله افعال بدنی باشد، نه اعتقادات قلبی».

در تبیین اهتمام اسلام به آزادی عقیده و اجبار نکردنبرای پذیرش دین جدید باید اذعان کرد چون از زمان حضرت مسیح (ع) سال های طولانی گذشت و روح و فطرت جهانیان را بی دینی و آشفتگی فرا گرفت، جهان چشم انتظار پیامبر موعود بود، لذا پیامبر خاتم (ص) با پاکی و عدل و راستی قیام کرد و در مقابل ستمگران ایستاد، و در کنار مبارزه با کفار و مشرکان، هم چنین به سران دولت ها و مراکز مذهبی، نامه هائی ارسال نمود که ارسال نامه به اسقف نجران (ابوحارثه) و دعوت از ساکنان نجران به آیین اسلام یکی از آن موارد بود که منتهی به مباهله شد.

لیکن آنچه بایدمورد توجه و اهتمام قرار گیرد این است که مسیحیان جزیره العرب هیچ گاه از سوی پیامبر (ص) و مسلمانان به تغییر عقیده و پذیرش آیین اسلام مجبور نشدند. به عنوان نمونه وقتی پیامبر (ص) گروه مهاجران نخستین را به حبشه گسیل می داشتند از نجاشی به نیکی یاد کردند که حاکی از تکریم پیامبر مهر و دوستی با مسیحیان دارد، لذا قبایل و دسته های مختلف مسیحیان در زمان حیات پیامبر(ص) و بعد از آن پیوسته از حمایت رسول خدا (ص) و مسمانان برخوردار بودند و مسلمانان بر اساس پیمان صلحی که بامسیحیان بسته بودند، از منافع و حقوق آنان حمایت می کردند.

در واقعۀ مباهله نیز پس از آنکه نصارای نجران، از مباهله با پیامبر به دلیل عظمت شأن رسول الله و همراهانش مایوس شدند و گفتند که محمد(ص) و فرزندانش و علی(ع) شخصیت های وارسته ای هستند، صلح نامه ای بین پیامبر و آنان منعقد شد. طبق این صلح نامه، در برابر پرداخت مالیات و جزیه، نصارای نجران در انجام دستورات، از آزادی برخوردار بودند که این امر نشان می دهد تعامل نوع بشر با یکدیگر جزء ضروریات همزیستی مسالمت آمیز است و همچنین باعث پبشبرد اهداف انسانی و بشری در جهان کنونی است.

هم چنین نکتۀ مذکور اشاره صریحی به آیه «لا اکراه فی الدین قد تبین الرشد من الغیّ»[۳]دارد، لذا باید اذعان کرد این آیه نمادی از آزادی بشری است که در قالب وحی به ظهور رسیده است. «لا اکراه فی الدین» یعنی اینکه بشر را آزاد آفریدیم،این عین کمال اوست، اگر انسان مجبور باشد که مطیع نیست، کمال انسان به این است که با میل و اراده خود یکی از دو راه را انتخاب کند. لذا در سیرۀ سیاسی و حکومتی پیامبر(ص) که نمونه شاخص آن را می توان در واقعۀ مباهله مشاهده کرد انسان دارای جایگاه و پایگاه بس عظیم و شگرف می باشد و نگاه پیامبر و دین اسلام به انسان یک دیدی مبتنی بر ارزش مداری است و انسان در حکومت نبوی کریم و عزیز است. انسان ها اگر چه دارای عقاید و تفکرات غیر اسلامی باشند، اما مادامی که خود را پایبند به اصول و قوانین اجتماع مسلمانان نشان دهند، محترم تلقی می شوند و واجد کرامت منزلت فردی و اجتماعی هستند لذا مباهله سند حفظ کرامت پیروان ادیان الهی از سوی پیامبر اکرم(ص) است.

این نوع روش شناسی در مواجهه با پیروان دیگر ادیان باید در عصر حاضر مورد توجه قرار گیرد، زیرا اسلام دین رحمت و مهربانی است و مباهله سند رسوائی داعش و تکفیری های شیعه و سنی است که بر خلاف آموزه های اسلام نبوی به طرفه العینی دست به اقدام زشت تکفیر می زنند.هم چنین لازم است رسانه های معاند غربی با تحلیل و بررسی بی طرفانۀ واقعۀ مباهله آموزه های مترقی اسلام نبوی را دریابند گرچه شخصی را که خودش را به خواب زده نمی توان بیدار کرد لیکن امید است عقلای جوامع غربی با دریافت پیام مباهله دست از اسلام هراسی بردارند و حساب گروه های تروریستی همچون داعش در جنایت علیه مسلمانان و ایزدی ها و مسحیان را از آموزه های اسلام اصیل تفکیک کنند و واقعیت و نمود عینی اسلام رحمانی را از طریق وقایعی همچون مباهله دریابند.

 

مباهله، داستان مقابله نور با ظلمت، غلبه سپیدی بر تاریکی و رویارویی عده ای سایه نشین با ستارگان خلقت بود. سیطره توحید بر تثلیث، چیرگی معنویت نبوی بر وسوسه های خنّاسان و اوهام شکّاکان، شکسته شدن هیبت منکران و خضوع باطل در برابر حق، در روز مباهله ظهور یافت. مباهله، شکوه عظمت و کبریایی خداوند در اثبات حقانیت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و درخشش نور الهی در وجود پاک ترین و برترین انسان ها بود؛ همان کسانی که قرآن درباره آنان فرمود: «خداوند می خواهد پلیدی و ناپاکی را از شما اهل بیت دور کند و کاملاً شما را پاک سازد» و به راستی مباهله، حقیقتی همیشگی است.


داستان مباهله، در طول تاریخ شیعه، بزرگ ترین سند افتخار بوده است؛ زیرا کلمات آیه مباهله، بر فضیلت همراهان پیامبر دلالت دارد. بیش تر مفسران و محدثان شیعه و اهل سنت، تصریح کرده اند که آیه مباهله، در حق اهل بیت پیامبر نازل شده و تنها کسانی را که پیامبر همراه خود به میعادگاه برد، علی علیه السلام و دخترش فاطمه و فرزندانش حسن و حسین علیهم السلام بودند. این مسأله، مزیتی است که هیچ کس در آن بر اهل بیت پیشی نگرفته و فضیلتی است که هیچ انسانی به آن نرسیده و شرفی است که پیش از آن، هیچ شخصی از آن برخوردار نبوده است.بی شک مباهله پیامبر اسلام با هیأت نمایندگی نجران، به عنوان سند زنده و روشنی بر حقانیّت و صدق ایشان در ادعای رسالت خویش است؛ زیرا ممکن نیست کسی که به ارتباط خود با پروردگار ایمان قطعی نداشته باشد، وارد چنین میدانی شده و از مخالفان خود دعوت کند که بیایید و با هم به درگاه خدا برویم و از او بخواهیم دروغ گو را رسوا سازد و من قول می دهم که نفرین من در حق مخالفان عملی خواهد شد و نتیجه آن را خواهید دید. به یقین، وارد شدن در چنین میدانی، بسیار خطرناک است و اگر نفرین به اجابت نرسد و اثری از مجازات مخالفان ظاهر نشود، نتیجه ای جز رسوایی در پی نخواهد داشت و هیچ انسان عاقلی، بدون اطمینان به نتیجه، قدم در این میدان سخت نمی گذارد.

 

جریان مباهله را می‌توان به عنوان نقطه عطفی در تاریخ اسلام دانست که در این روز برتری و فضیلت دین مبین اسلام و همچنین حقانیت و جایگاه والای ختمی مرتبت حضرت محمد مصطفی(ص) و نیز منزلت اهل بیت عصمت و طهارت(س) تا آخرین روزی که دنیا برقرار است به ثبت رسیده و همگان بر آن اذعان داشته و دارند، هر چند که برخی‌ها از‌‌ همان زمان صدر اسلام و البته تا کنون قصد ندارند از خواب غفلتی که دچارش شده‌اند رهایی یابند. جریان مباهله دلیلی مبرهن بر مسئله امامت و حقانیت باورها و اندیشه‌های شیعیان در خصوص جایگاه ولایت و امامت است، در واقع یکی از دستاوردهای روز مباهله اثبات امامت علی بن ابی طالب(ع) است، چرا که آیه مربوطه به مباهله، وجود امام علی(ع) را به منزله جان رسول الله(ص) معرفی و این امر اثبات می‌کند که بعد از رسول اعظم(ص)؛ دومین شخص جهان هستی وجود با عظمت امیرالمومنین(ع) است. نزول آیه مباهله در حقیقت جایگاه ویژه امام علی (ع) واهل بیت عصمت و طهارت را نمایان می‌کند که این افراد در پیشگاه خداوند و رسولش دارای منزلت و ارزش بسیاری هستند که سایرین چنین جایگاهی را ندارند. جریان مباهله پیامبر اکرم (ص) با مسیحیان نجران نشان داد که اسلام دینی حق و الهی است که هیچ گاه دچار ذلت و نابودی نخواهد شد و این روز یکی از روزهای ماندگار و تاریخی اسلام است که شکوه و عظمت مسلمین را به رخ عالمیان می‌کشاند.روز مباهله در واقع روز حقانیت اسلام در برابر کفر است. مسلمانان باید به این روز افتخار کرده و بدانند که دین رسول اکرم(ص) حق است. روز مباهله در حقیقت تکمیل‌کننده عید غدیر است.

 

دستاوردهای حادثه مباهله
جریان مباهله نقطه عطفی در تاریخ اسلام محسوب می شود; چرا که در آن روز بار دیگر نور اسلام در آفاق هستی درخشیدن گرفت و عالمیان در سال نهم هجرت، حقانیت نبوت پیامبر خاتم صلی الله علیه و آله و منزلت اهل بیت آن حضرت را برای چندمین بار به نظاره نشستند و روز مباهله، به عنوان یکی دیگر از روزهای جشن و پیروزی و روز دعا وشکرگزاری در تاریخ اسلام ثبت شد . در این بخش، به برخی از دست آوردها و آموزه های حیاتبخش جریان مباهله می پردازیم:


-سند حقانیت شیعه
نزول آیه مبارکه مباهله، واضحترین دلیل بر فضیلت و عالی ترین مدرک برای حقانیت باورهای شیعه در مورد امامت و خلافت علی علیه السلام بعد از رحلت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می باشد . در این آیه وجود مقدس امیرمؤمنان علی علیه السلام به منزله جان پیامبر شناخته شده است و این حقیقت غیرقابل انکار - که از منظر تمام دانشمندان شیعه و اهل سنت جای تردید و شبهه در آن وجود ندارد - اثبات می کند که دومین شخص عالم امکان، علی علیه السلام است که شایستگی جانشینی حضرت خاتم الانبیاء صلی الله علیه و آله بعد از رحلتش منحصر در شخصیت وی می باشد .شیخ مفید رحمه الله می فرماید: «خدای متعال در آیه مباهله حکم نموده است که علی علیه السلام جان رسول خدا صلی الله علیه و آله می باشد، و از این حکم معلوم می شود که امیرمؤمنان علی علیه السلام به بالاترین درجه فضیلت و برتری نائل شده است و با پیامبر صلی الله علیه و آله در کمال و عصمت از گناهان مشترک است .»

این سخن شیخ مفید برگرفته از حدیث معروف مساوات است . اهل سنت این حدیث را از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نقل می کنند که فرمودند: «من اراد ان ینظر الی آدم فی علمه والی نوح فی تقواه وفهمه و الی ابراهیم فی حلمه و الی یحیی بن زکریا فی زهده والی موسی فی هیبته والی عیسی فی عبادته فلینظر الی علی بن ابی طالب;  هر کس می خواهد علم حضرت آدم و تقوا و فهم حضرت نوح و حلم حضرت ابراهیم و زهد حضرت یحیی و هیبت حضرت موسی و عبادت حضرت عیسی را ببیند، به علی بن ابی طالب بنگردبر اساس این روایت، وجود امیرمؤمنان علی علیه السلام با تمام پیامبران الهی مساوی است .

علامه بزرگوار استاد محمدتقی جعفری در این زمینه می نویسد: «روایاتی متنوع در منابع اولیه اسلام، مخصوصا حدیث مقدس «مساوات امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب علیه السلام با رسولان الهی در امتیازاتی که خداوند سبحان به آنان عطا فرموده است » ، به اضافه آیه مباهله که علی بن ابی طالب علیه السلام در آن نفس رسول اعظم صلی الله علیه و آله منظور شده است، با کمال وضوح اثبات می کنند که علی علیه السلام آن بزرگ بزرگان و آن یگانه نسخه انسان کامل - که پس از وجود نازنین محمد مصطفی صلی الله علیه و آله نظیر او به عرصه هستی گام نگذاشته است - تجلی گاه نمونه همه امتیازات والای پیشوایان معصوم علیهم السلام می باشد .»

در یکی از گفتگوهای امام رضا علیه السلام با مامون، آمده است که مامون از حضرت رضا علیه السلام پرسید: شما چه دلیلی بر خلافت جدتان علی بن ابی طالب بعد از رسول خدا صلی الله علیه و آله دارید؟! امام رضا علیه السلام فرمودند: «آیة انفسنا; آیه مباهله .»شخصیت شناس پرتلاش، علامه سیدعلی اصغر بروجردی، در کتاب طرائف المقال در توضیح سخن امام رضا علیه السلام می نویسد: بدون تردید در صحنه مباهله به غیر از اصحاب کساء هیچ کس دیگر از مسلمانان حضور نداشت و اگر به غیر از علی علیه السلام مرد با فضیلت دیگری - که به اندازه او در نزد رسول گرامی اسلام موقعیت و منزلت والائی کسب کرده بود - وجود داشت، هیچ گاه پیامبر صلی الله علیه و آله علی علیه السلام را به جای او گزینش نمی کرد و یا حداقل به همراه علی علیه السلام او را نیز می آورد . اما آیه مباهله و شان نزول آن گواهی می دهد که علی علیه السلام شایسته ترین و بافضیلت ترین فرد در میان یاران پیامبر صلی الله علیه و آله بود .

سخن رسول گرامی اسلام در روز مباهله شاهد دیگری بر این مدعاست . آن حضرت هنگام مباهله با نصارای نجران با اشاره به علی علیه السلام فرمود: «اللهم هذا نفسی وهو عندی عدل نفسی;  پروردگارا این [علی] جان من است و او در نزد من معادل نفس من است .»برای همین بود که امیرمؤمنان علی علیه السلام در اوج مظلومیت خویش در ماجرای شورای خلافت، خطاب به اهل شورا با آیه مباهله احتجاج نمود . ابن حجر هیثمی از محدثان اهل سنت کلام علی علیه السلام، خطاب به اهل شورا را چنین نقل می کند: «انشدکم الله هل فیکم احد جعله الله نفس النبی، وابناءه ابناءه، ونساءه نسائه، غیری; شما را به خدا قسم می دهم، آیا به غیر از من در میان شما کسی هست که خداوند او را جان پیامبر و فرزندانش را فرزندان پیامبر و زنانش را زنان پیامبر قرار داده باشد؟!» همه یکصدا گفتند: نه; به غیر از تو چنین فردی را سراغ نداریم .

-جلوه ای از عزت اسلام
ماجرای مباهله موجب شد تا عظمت و حقانیت اسلام بر تمامی مردم اثبات شده و صداقت گفتار رسول اکرم صلی الله علیه و آله و ادعاهای وحیانی آن حضرت بیش از گذشته آشکار گردد . این واقعه یکی دیگر از دلائل نبوت و کرامتهای آن حضرت به شمار می آید . بی تردید مباهله، در تقویت ایمان مسلمانان و تضعیف روحیه منافقان و مخالفان تاثیری بسزا داشته است .


-دلیلی بر فضیلت اهل بیت علیهم السلام
این آیه محکم ترین دلیل بر عظمت و فضیلت اهل بیت علیهم السلام می باشد . از دانشمندان اهل سنت، ابوالقاسم جار الله زمخشری صاحب تفسیر معروف کشاف می نویسد:«وفیه دلیل لاشی ء اقوی منه علی فضل اصحاب الکساء علیهم السلام وفیه برهان واضح علی صحة نبوة النبی صلی الله علیه و آله لانه لم یرو احد من موافق ولا مخالف انهم اجابوا الی ذلک;  در این آیه قوی ترین دلیل بر برتری اصحاب کساء علیهم السلام وجود دارد و در آن دلیل روشنی بر صحت پیامبری پیامبر صلی الله علیه و آله است; چون هیچیک از مخالف و موافق روایت نکرده است که مسیحیان نجران مباهله (با پیامبر صلی الله علیه و آله) را پذیرفته باشند .»
مسلم نیشابوری، عالم دیگر اهل سنت نیز در صحیح خود، در مورد شان نزول این آیه که فضیلت و منقبتی دیگر را برای اهل بیت علیهم السلام رقم زده است می گوید: هنگامی که آیه مباهله نازل شد، رسول خدا صلی الله علیه و آله علی و فاطمه و حسنین علیهم السلام را دعوت کرد و فرمود: «اللهم هؤلاء اهلی; پروردگارا! اینان اهل [بیت] من هستند .» شیخ مفید این گفته را چنین تکمیل نموده: «مباهله فضیلتی استثنائی برای اهل بیت علیهم السلام می باشد که هیچکس از امت اسلام در این فضیلت با آنان شریک نیست و همانند آنان نمی تواند باشد .


-آشکار شدن ذلت دشمنان اسلام
ماجرای مباهله نشان داد که هر کس به هر عنوان با دین اسلام مخالفت نماید، دچار شکست و ذلت ابدی خواهد شد . و سرنوشت انسانهای لجوج و خودخواه که به هر بهانه ای از پذیرش حق و منطق صحیح سرباز می زنند، همانند نصارای نجران با خذلان و خواری توام خواهد شد، که وعده الهی حق است وپیروزی حق بر باطل از سنتهای تغییرناپذیر اوست . آنان آن چنان از عظمت روحی و معنوی پیامبر صلی الله علیه و آله مرعوب شده بودند که بدون لحظه ای درنگ از مباهله دست کشیده و در کوتاهترین مدت به خواسته های پیامبر صلی الله علیه و آله تن دادند و این مصداق همان آیه شریفه است که می فرماید: «سالقی فی قلوب الذین کفروا الرعب » ; «به زودی در دلهای کافران ترس و وحشت می افکنم .» به همین جهت آنان هنگامی که چهره های مصمم و با اراده پیامبر صلی الله علیه و آله و همراهان را مشاهده کردند که چگونه به سوی محل مباهله قدمهای راسخ برمی دارند، اسقف نجران اظهار داشت: «یا معشر النصاری انی لاری وجوها لوسالوا الله ان یزیل جبلا من مکانه لازاله بها فلا تباهلوا فتهلکوا;  ای گروه نصارا! من چهره هایی را [که ایمان در سیمایشان موج می زند] مشاهده می کنم که اگر آنان از خداوند بخواهند که کوهی را از مکانش بردارد سریعا اجابت خواهد کرد . هرگز مباهله نکنید که نابود خواهید شد .»


-تثبیت جایگاه اهل بیت علیهم السلام
واقعه مباهله موقعیت اهل بیت علیهم السلام را در جامعه بویژه در میان اندیشمندان مسلمان آن چنان استحکام بخشید که حتی تندروترین مخالفین آن بزرگواران نتوانسته اند از ذکر آن خودداری کنند و خداوند متعال به این وسیله حق را در زبان و قلم آنان جاری نموده است .فخرالدین رازی صاحب تفسیر مفاتیح الغیب که در شبهه افکنی و تشکیک مواضع و باورهای کلامی شیعه گوی سبقت را از دیگران ربوده و هیچ موردی را در مسئله امامت بدون نقض رد نشده، هنگامی که به آیه مباهله می رسد حقیقت را چنین اظهار می دارد: رسول خدا صلی الله علیه و آله زمانی که به محل مباهله می آمد عبائی بافته شده از موی سیاه در بر کرده و حسین را بغل کرده و دست حسن را گرفته و فاطمه و علی علیهما السلام نیز از پشت سر آن حضرت می آمدند . در همان حال پیامبر به آنها سفارش کرد: «هنگامی که دست به نفرین بلند کردم شما آمین بگویید .» سپس پیامبر در همان نقطه مباهله، حسن و حسین و علی و فاطمه علیهم السلام را در زیر عبای خود گردآورده و آیه تطهیر را قرائت کرد و به این ترتیب اهل بیت خود را نیز معرفی نموده و عظمت و منزلت آنان را شناساند .فخر رازی بعد از نقل این روایت می گوید: به اتفاق اهل حدیث و تفسیر این روایت صحیح است و هیچگونه تردیدی در صدور آن وجود ندارد .او در ادامه می افزاید: همچنین این آیه دلالت می کند که حسن و حسین پسران رسول خدا صلی الله علیه و آله هستند .


-تداوم سنتهای پیامبران پیشین
مباهله همانند بسیاری از احکام و دستورات شریعت اسلام ادامه ادیان توحیدی پیشین می باشد . به همین جهت این سنت آسمانی و حرکت معنوی برای پیروان ادیان گذشته کاملا آشنا بود . همانطوری که ابوحارثه - اسقف بزرگ هیئت اعزامی - هنگام مشاهده پیامبر و همراهان در محل مباهله به دوستانش گفت: به خدا سوگند! او همانند پیامبران الهی به مباهله نشسته است .


-شیوه مقابله با مخالفین
مباهله اهل بیت علیهم السلام، به مسلمانان آموخت که هرگاه مخالفین با منطق و دلیل قانع کننده به سوی صراط مستقیم هدایت نشدند و آنان به لجاجت پرداخته واز پذیرش حق امتناع ورزیدند با مباهله به مقابله برخیزند و در برابر دشمنان عنود، خود را عاجز و درمانده نشان ندهند . به همین سبب این شیوه در میان مسلمانان رایج بود .

 

 اعمال و دعاى روز مباهله
علاوه بر استحباب غسل و روزه در روز24 ذی الحجه. خواندن نماز نیز توصیه شده است؛ به این کیفیت که نزدیک زوال غسل کند و دو رکعت نماز بگذارد و در هر رکعت پس از حمد، سوره توحید، آیة الکرسی و سوره قدر، هر کدام را ده بار بخواند. همچنین خواندن دعاى مباهله که شبیه به دعاى سحرهاى ماه رمضان است و در مفاتیح الجنان ذکر شده است. همچنین بعد قرائت دعای مذکور، قرائت دو رکعت نماز و 70 مرتبه استغفار و اوّل آن اَلْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ العالَمینَ، صدقه دادن به جهت تأسی به حضرت امیرالمؤمنین (ع)، زیارت کردن امام علی(ع) و خواندن زیارت جامعه از جمله اعمال روز مباهله ذکر شده است.
 

منابع:
طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج 3 ص 375
تفسیر الکشف و البیان، ذیل آیه 61 سوره آل عمران
قاضی نور الله شوشتری، احقاق الحق، جلد سوم
جايگاه غدير در قلوب مؤمنين
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در سه شنبه بیستم اسفند 1392 |

فرا رسيدن عيد سعيد غدير را به همه مسلمانان جهان مخصوصاً شيعيان مولي الموحدين اميرالمؤمنين، علي بن ابيطالب عليه السلام تبريك عرض نموده و از درگاه خداوند متعال خواستار آنيم که ما را از پيروان الهي آن پيشواي الهي و وصي و خليفه بلا فصل رسول اكرم صلي الله عليه و آله و سلم قرار داده، توفيق تشيّع راستين را نصيب ما فرمايد.و از خداوند متعال سعادت و سلامت براي همه جوامع مسلمانان مخصوصاً ملت مظلوم فلسطين را خواهانيم.به همين مناسبت همراه شما خواننده گرامي به برررسي اسناد و روايات اين روز مي پردازيم، گر چه بضاعت كم؛ دست ما كوتاه و خرما بر نخيل، لكن آب دريا را اگر نتوان كشيد، زان به قدر تشنگي بايد چشيد.

 

آنگاه كه پيامبر اعظم صلي الله عليه و آله وسلم پايه هاي دين اسلام را در جهان استحكام بخشيد براي تكميل و اكمال دين نيازمند امر مهمي بود كه در آخرين سفر حج خداوند در غدير خم به او فرمان تعيين جانشيني و امامت علي عليه السلام را داد.« أَليَوم أَكمَلتُ لَكُم دينَكُم؛ امروز دين شما را كامل كردم» (1)آري امامت علي عليه السلام كامل كننده دين راستين اسلام ناب محمدي صلي الله عليه و آله و سلم و بي ولايت ايشان ناقص است. زيرا ايمان با ولايت علي عليه السلام تحقق مي يابد.مسلمان ايمانش آنگاه تحقق مي يابد كه ولايت امام علي عليه السلام را پذيرفته و در تمام زندگي خود تحقق دهد.به اميد روزي كه در ولاي اميرالمؤمنين علي عليه السلام ايمانمان كامل و در ايمان مستقر؛ استقرار يابيم.

 

غدير

«يَا أيُّهَا الرَّسوُلُ بَلِّغْ مَا أُُنْزِلَ إلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَْغْتَ رِسَالَتَهُ وَ اللهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِِ إنَّ اللّهَ لاَ يَهدِي القَومَ الکَافِرينَ؛ اي پيامبر به مردم برسان آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده، و اگر رسالت او را نرساني؛ تبليغ نکرده اي و خداوند تو را از مردم حفظ خواهد کرد، همانا خداوند گروه کافران را هدايت نمي کند»رسول گرامي اسلام صلي الله عليه و آله و سلم در آخرين حج خويش براي وداع کعبه آماده مي شود، امت نيز آماده مي شوند تا با پيامبر محبوب خويش وداع کنند، زماني که اعلان شد پيامبر گرامي اسلام آماده آخرين حج خويش است، مردم گروه گروه و يا به تنهايي راهي مکه شدند تا در اين سفر مبارک همراه رسول اکرم صلي الله عليه و آله و سلم مناسک خويش را به جاي آورند. آخرين مناسکي که افتخار همراهي پيامبر را در انجام آن پيدا مي کردند.

 

در همين زمان و مکان مقدس، آيه تبليغ که در بالا آورديم بر پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم نازل شد، اي پيامبر، آنچه خداوند به تو فرمان داده ابلاغ کن.يک سؤال در ذهن متصور مي شود، اين امر عظيم اگر پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم آن را تبليغ نکند رسالت را نرسانده چيست؟مگر نه اين است، پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم وحي الهي را از روز نزول قرآن يعني طي بيست و سه سال و تا قبل از آيه تبليغ به مردم ابلاغ مي فرمود، و مگر نه آنکه در اين راه زحماتي را متحمل شد که هيچ پيامبري قبل از آن حضرت متحمل نشده بود؟اين موضوع چيست؟ که با تمام رسالت با آن عظمت و سنگيني در يک رديف قرار گرفته است؛ اگر پيامبر آن را تبليغ نکند رسالت را تبليغ نکرده است؟سؤال ديگر آنکه آيا در تبليغ اين امر آنقدر خطر و ترس بر جان مقدس پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم وجود دارد که در تبليغ کل رسالت با همه عظمتش نيست، تا آنکه خداوند وعده حفظ و عصمت مي دهد؟ و چه کساني هستند که جان رسول اکرم را در آن روز تهديد مي کنند در حالي که آن حضرت در مکه بين اصحاب خويش است؟

 

اکمال دين، اتمام نعمت

در تاريخ حجة الوداع واقعه مهمي بعد از نزول آيه تبليغ اتفاق نيفتاده ، که پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم مأمور به تبليغ آن باشد غير از آنچه آن بزرگوار در هيجدهم ذي الحجه سال دهم انجام داد، و آن واقعه نصب اميرالمؤمنين علي بن ابيطالب عليه السلام به ولايت و امامت بود، بعد از آن آيه مبارکه اکمال دين و اتمام نعمت نازل شد « الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُم الإِسْلاَمَ دينًا ؛ امروز دين شما را کامل کردم و نعمت خويش بر شما تمام گردانيدم، و راضي شدم اسلام دين شما باشد.»

آري، اين روز همان روز غدير است، روزي که پروردگار متعال از اکمال دين و اتمام نعمت خبر داد، و به اين دين کامل، براي مسلمانان راضي شد، پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم؛ امير المؤمنين علي بن ابيطلب عليه السلام را به عنوان خليفه و امام و ولي بعد از خود بر مسلمانان در امور دين و دنيا نصب فرمود.

 

جايگاه غدير در قلوب مؤمنين

از همان روز «غدير» در وجدان مسلمانان جايگاهي عميق پيدا کرد، با نفوس آنان در آميخت، و رکني از اعتقادات آنان شد، در تفسير آيات و روايت حديث و سنت دخيل شد، و از روز مبارک فرهنگ و ادب خاصي سرچشمه گرفت، و جايگاهي خاص در تاريخ و تمدن اسلامي يافت، و مسير عده اي از مسلمانان عالم را همچون چراغي تابان روشن کرد.روز غدير بزرگترين اجتماع مسلمانان در روي زمين بود، زيرا محل جدا شدن قافله هايي بود که از جمله حجةالوداع با پيامبر خويش باز مي گشتند، زيرا همانطور که قبلاً نوشتيم معيت بسياري که شوق همجواري پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم را در اين سفر داشتند و با علم به اينکه اين حج، آخرين حج ايشان است به مکه آمده بودند.

 

مسلمان پس از آنکه مناسک حج را در رکاب نبي اعظم صلي الله عليه و آله و سلم به جاي آوردند، خاتم النبيين را تا بيرون مکه بدرقه نمودند، آن حضرت همه را قبل از آنکه به اوطان خويش بروند در آنجا جمع نمود، و در بين انبوه جمعيت سخن گفت، در اين سخنراني، آن حضرت چيزي را ابلاغ کرد که اگر نکرده بود به فرموده قرآن رسالت را نرسانيده بود.استمرار و بقاي اسلام را بايد دانست که غدير يک واقعه زودگذر و يا شعله اي فراگيرد و سپس فرو ميرد، و يا خورشيدي که طلوع کند و سپس به غروب گرايد، و يا برقي برجهد که پس از آن ظلمت حاکم شود، نبود؛ بلکه غدير نور افشاني بر زندگي انسانيت و ادامه طلوع اسلام بود که صبح و ظهر و عصر و شب ندارد، بلکه نوري است بادوام و مستدام بر قلوب مؤمنين و شيعيان اميرالمؤمنين علي عليه السلام تا روز قيامت.تأکيدات پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم در اين روز مبارک سهم بزرگي در بقاي نام و رسالت غدير دارد، زيرا آن حضرت در مقابل تهديدها رو در رو ايستاد، همان تهديدهايي که خداوند وعده حفظ از آنها را به او داده بود، و زحمت ايستادن و ايراد خطابه در آن روز گرم و طاقت فرسا را تحمل کرد، و تاج ولايت بر فرق مبارک اميرالمؤمنين علي عليه السلام گذاشت، و از تمام حاضران براي آن حضرت بيعت گرفت و حجت را بر همگان تمام کرد.

 

حديث غدير و روايات

باري، حديث غدير، اين واقعه تاريخي را علماي شيعه و سني در کتب خود آورده اند و چنين باور دارند که اين آيه، در حجةالوداع هيجدهم ذي‌الحجّه سال دهم هجرت در غدير خم براي اعلام جانشيني علي، امام اول شيعيان، از سوي خداوند بر پيامبر اسلام نازل شده‌است.سند اين حديث در کتب(اسباب‌النّزول، واحدي، صفحه ۱۶۵؛ الدّرالمنثور، جلد ۳، صفحه ۱۱۷؛ شواهد التنزيل، جلد ۱، صفحه ۲۵۰ ) نيز آمده است. و ما در اين مقاله به آنچه اهل سنت نقل کرده اند اکتفا مي کنيم، سپس به طور اختصار در سند حديث و دلالت آن به ياري خداوند متعال بحث مي کنيم. لازم به ذکر است براي اختصار فقط به ترجمه روايات اکتفا مي کنيم.

 

احمد حنبل يکي از ائمه اهل سنت در کتابش آورده است:« براء بن عازب از معروفين صحابه، حديث غدير را چنين نقل کرده است: ما با پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم در سفر بوديم، در غدير خم فرود آمده و منزل کرديم، نداي نماز جماعت سر داده شد، براي پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم زير دو درخت که آنجا بود فرشي گستردند، آن حضرت نماز ظهر را خواند، سپس دست علي ابن ابيطالب را گرفت و خطاب به مردم چنين فرمود: آيا نمي دانيد که من أولي بر هر مؤمني هستم از خود او؟ گفتند: مي دانيم، سپس دست علي عليه السلام را گرفت و فرمود:" مَن کُنتُ مَولاهُ فَعَليٌ مَولاهُ، أَللَّهُمَّ وَال مَن وَالَاهُ وَ عَادِ مَن عَادَاهَ؛ يعني هر کس که من بر او ولايت دارم علي بر او ولايت دارد، خداوندا دوست بدار هر که او را دوست دارد، و دشمن بدار هر که او را دشمن دارد»براء مي گويد: سپس عمر آن حضرت را ملاقات کرد و گفت:« گوارا باد بر تو اي پسر ابيطالب، تو امروز مولاي هر مرد مؤمن و زن مؤمني شدي » (2)

 

ديگر راويان

متقي در کنزالعمال جلد 6 صفحه 397 نيز مانند حديث احمد بن حنبل را نقل کرده است.محب طبري در کتاب الرياض النضره جلد 2 صفحه 169 همانند حديث احمد بن حنبل را نقل کرده است.در مناقب از عمر حديث را نقل کرده و در آخر آن کلام پيامبر را نقل کرده که فرمود: ياري کن کسي که او را ياري کند، و دوست بدار کسي که او را دوست دارد، و دشمن بدار کسي که او را دشمن مي دارد.حاکم در کتاب مستدرک جلد 3 صفحه 109 از زيد بن ارقم روايت کرده که گفت: زماني که رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم از حجةالوداع برگشت و در غدير خم منزل فرمود، زير سايه درختان مردم را جمع کرده و چنين فرمود: «گويا که مرا خوانده اند و بايد از دنيا بروم همانا من در بين شما دو چيز گرانبها به يادگار مي گزارم که يکي از ديگري بزرگتر است. اول کتاب خدا، دوم عترت و اهل بيتم، به هوش باشيد که پس از من چگونه با آنها رفتار خواهيد کرد، زيرا آنان هرگز از يکديگر جدا نخواهند شد تا آنکه کنار حوض کوثر بر من وارد شوند؛ سپس فرمود: خدا سرپرست من، و من سرپرست هر مؤمني هستم، و سپس دست علي عليه السلام را گرفت و فرمود: هر کس من مولاي او هستم علي ولي اوست، خداوندا دوست بدار هر که او را دوست دارد، و دشمن بدار دشمن او را.»

 

سپس حاکم بعد از آنکه حديث را ذکر کرده است مي گويد: اين حديث صحيح است. و بسياري از اهل سنت حديث را نقل کرده اند که از آن جمله سيوطي در کتاب «الدرالمنثور» در تفسير آيه «النبي أولي بالمؤمنين من أنفسهم» و فخر رازي در تفسير آيه «يا ايهاالرسول بلغ ما انزل اليک من ربک» اين حديث را آورده اند.

همچنين ابو نعيم در حلية الأولياء جلد 5 صفحه 26، خطيب بغدادي در تاريخ جلد 8 صفحه 29 و جلد 12 صفحه 243، و نسائي در خصائص صفحات 26، 25، 23، 22، 21 و ابن حجر در « الإصابة » در موارد متعدده مثل جلد 1 بخش 1 صفحه 319، و جلد 2 بخش 1 صفحه 57، و جلد 3 بخش 1 صفحه 156، و همچنين در اسدالغابة، و مشکل الآثار، و فيض القدير، و مجمع هيثمي و ساير کتبي که به علت اختصار از آوردن نام آنها چشم پوشيديم صحت اين روز مبارک را نقل کرده اند.

 

شأن نزول آيه تبليغ؛ اکمال دين

در مورد شأن نزول اين دو آيه نيز به کتب اهل سنت مراجعه کرده و از آنها رواياتي نقل مي کنيم :

 

الف) خطيب بغدادي در کتاب تاريخ بغداد جلد 8 صفحه 290 به سند خود از ابو هريره روايت کرده است: هرکس روز هيجدهم ماه ذي الحجه را روزه بدارد، خداوند براي او ثواب شصت ماه روزه را مي نويسد، و اين روز غدير خم است.

هنگامي پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم دست اميرالمؤمنين علي عليه السلام را گرفت و گفت: آيا من سرپرست و ولي مؤمنان نيستم؟

مردم گفتند: آري يا رسول الله

سپس پيامبر فرمودند: هر کس من سرپرست و مولاي اويم علي نيز سرپرست و مولاي اوست.

در اين هنگام بود که عمر به امير المؤمنين گفت: مبارک باد بر تو، مبارک باد بر تو اي پسر ابيطالب، تو مولاي من و مولاي هر مسلماني شدي.

 

آنگاه خداوند متعال آيه مبارکه «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُم الإِسْلاَمَ دينًا» را نازل فرمود. خطيب بغدادي در همين کتاب به سندي ديگر، اين روايت را نقل کرده است.

 

ب) سيوطي در تفسير الدرالمنثور در تفسير آيه فوق الذکر از ابن مردويه و ابن عساکر نقل کرده که آن دو از أبي سعيد خُدري روايت کرده اند:" هنگامي که رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم در روز غدير علي عليه السلام را به امامت و ولايت نصب فرمود، جبرئيل امين نازل شد و اين آيه مبارکه را آورد:« الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُم الإِسْلاَمَ دينًا»

 

ج) ابن مردويه و خطيب و ابن عساکر از ابي هريره نيز روايت کرده اند:« وقتي روز غدير خم شد، همان روز هجدهم ذي الحجه پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم فرمود: مَن کُنتُ مَولاهُ فَعَليٌ مَولاهُ...» سپس خداوند آيه تبليغ را بر آن حضرت نازل فرمود:«يَا أيُّهَا الرَّسوُلُ بَلِّغْ مَا أُُنْزِلَ إلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَْغْتَ رِسَالَتَهُ وَ اللهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِِ إنَّ اللّهَ لاَ يَهدِي القَومَ الکَافِرين »

 

واحدي در اسباب النزول صفحه 150 ؛ و فخر رازي در تفسير کبيرش در ذيل آيه تبليغ، داستان غدير خم و نصب اميرالمؤمنين علي عليه السلام را به امامت و ولايت نقل کرده اند.

 

پس از آن که پيامبر اسلام از بيم توطئه منافقان برضدّ اسلام، اعلام ولايت علي را به تأخير انداخت، فرشته وحي نازل شد و با نزول اين آيه، بر ابلاغ ولايت علي به مردم تأکيد کرد و حفاظت از گزند منافقان را به پيامبر وعده داد. پس از نزول اين آيه، پيامبر اسلام دستور توقّف مسلمانان در بيابان گرم و خشک غديرخم را صادرکرد و در برابر انبوهي از جمعيّت که تعداد آنها را از هفتادهزار تا صد و بيست هزار گفته‌اند، فرمان الهي يعني وصايت و جانشيني علي عليه السلام را به مردم ابلاغ کرد.

 

سند حديث غدير

اما سند حديث در اعلي مرتبه از صحت و قوت است، زيرا حديثي است متواتر که بزرگان و اجلاّء صحابه آن را روايت کرده اند، که مي توان از اين اشخاص نام برد.حضرت علي عليه السلام، عمار، عمر، سعد، طلحه، زيد ابن ارقم، براء بن عازب، ابو ايوب انصاري، جابر بن عبدالله انصاري، جابر بن سمرة، ابن عباس، ابن عمر، عامربن ليلي، قيس بن ثابت و هاشم بن عتبه و صدها نفر ديگر که ما از اسامي آنان به جهت رعايت اختصار خودداري مي کنيم.ابن حجر در تهذيب التهذيب جلد 7 صفحه 337 اسامي عده اي از صحابه را که حديث غدير را نقل کرده اند آورده است، سپس در صفحه 329 گفته است: ابن جرير طبري در کتابي چندين برابر اين افراد را ذکر کرده است و آن را حديث صحيحي دانسته است.

 

در فتح الباري جلد 8 صفحه 76 گفته است؛ حديث (مَن کُنتُ مَولاهُ فَعَليٌ مَولاهُ، أَللَّهُمَّ وَال مَن وَالَاهُ وَ عَادِ مَن عَادَاهَ) را ترمذي و نسائي آورده اند و طرق نقل اين حديث بسيار است، و ابن عقده آن را در کتابي مستقل با سندهاي صحيح آورده است.قندوزي در ينابيع المودة در باب چهارم گفته است: در مناقب محمد بن جرير طبري صاحب تاريخ معروف طبري روايت غدير را از هفتاد و پنج طريق نقل کرده و در اين باب يک کتاب نگاشته و نام آن را کتاب «الولاية» گذاشته است، سپس افزوده: ابوالعباس احمد بن محمد بن سعيد بن عقده نيز کتابي نگاشته و آن را «الموالاة» ناميده است. در اين کتاب از 105 طريق روايت را نقل کرده است.سپس مي نويسد: امام الحرمين استاد ابي حامد غزالي تعجب مي کرد و مي گفت: در بغداد يک جلد کتاب در دست فرد صحافي ديدم که روايات غدير در آن بود و روي آن نوشته شده بود «مجلد بيست و هشتم از طريق حديث من کنت مولاه فعلي مولاه؛ و به دنبال آن جلد بيست و نهم خواهد آمد.»آنچه بدان اشاره شد، تنها مقدار کمي از نوشته هاي فراواني است که پيرامون سند غدير از اهل سنت نقل شده و ما به همين بسنده کرديم.

 

دلالت حديث غدير

و اما دلالت حديث غدير بر انتصاب اميرالمؤمنان از طرف خداوند به وسيله پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم جهت خلافت و امامت بدون هيچ شبهه اي براي همه معلوم است، خداوند متعال و خاتم النبين حجت بر مردم تمام کردند.توضيح مطلب آنکه لفظ «مولي» در لغت داراي معاني متعددي است از جمله مالک، بنده، آزاد کننده، دوستدار، همسايه، هم قسم و هم پيمان، قبيله، کمک کار، دوست و امثال اين معاني از کاملترين اين معاني، بلکه مشهورترين و ظاهر ترين اين معاني است.به هر حال مراد و مقصود پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم در حديث غدير جز اين نيست، و اين مدعا با قرائني که ذيلاً مي آوريم ثابت مي شود.

 

اعتراف گرفتن رازگونه

قول آن حضرت که فرمود: آيا من أولي بر مؤمنان از خودشان نيستم؟ و بعد از آنکه اصحاب جواب مثبت دادند، فرمود: هر کس من مولاي او هستم علي نيز مولاي اوست، و اين دليل واضحي است که معني کلمه «مولي» أولي به تصرف از خود آنان، و در غير اين صورت فرمايش آن حضرت که ابتدا از آنان اعتراف گرفت شخص رسول اکرم صلي الله عليه و آله و سلم، أولي بر آنان است از خودشان لغو و بي فايده مي شود.

 

اهميت کلمه أولي

در بعض طرق روايت غدير آمده است: همانا خداوند سرپرست من، و من سرپرست مؤمنان و أولاي بر آنان از خودشان هستم، و هر کس که من مولاي او هستم علي مولاي اوست، حضرت کلمه «أولي بهم من انفسهم» را بيان و تفسير فرمايش قبلي خود که فرمودند: من مولاي مؤمنان هستم قرار داد.تصريح آن حضرت در بعض نقل هاي حديث غدير به کلمه «أولي به من نفسه» يعني، از خود او بر خودش أولي هستم. بر اهميت اين امر مهم و پيام الهي مي افزايد.

 

رساندن پيام الهي

پيامبر به مردم فرمودند: آخر عمر من است، و مسلّم است پيامبري سالها زحمت کشيده و اذيت و آزار از مشرکان ديده تا دين اسلام را در بين مردم رواج داده است، مردم را بعد از خود بي سرپرست نمي گذارد، و جاي اين نگراني آخر عمر آن حضرت است، و کسي که از دنيا مي رود و در جمع زيادي قبل از مرگ خود صحبت مي کند اگر پيامبري باشد که بعد از او پيامبري هم خواهد آمد مهم ترين دل مشغولي او امت است که بعد از او بدون رهبر و امام نمانند، امامي که مردم پس از پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم به او اقتدا کنند و دنبال هر صدايي نروند و زحمات آن وجود مقدس بدون نتيجه نماند، پر واضح است که در صدد بيان اينکه هر که را من دوست دارم او را دوست بداريد و يا امثال اين معاني نيست.

 

عظمت امر مهم

مجموعه کارهايي که پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلم در اين روز مبارک انجام داد دلالت بر عظمت امر مهم مي کند، و اين مهم نمي تواند چيزي غير از نصب امام و جانشين باشد، زيرا آن حضرت آخرين حج خويش را انجام داد، به مردم اعلام کرد که به زودي از دنيا مي رود، در غدير خم که محل تفرق حاجيان و کوچ به وطنشان بود ايستاد و گفت: همه جمع شوند، زير سايه هاي درختان بزرگ منزل فرمود و گفت: آنجا را آب و جارو کنند، عمامه اي بر سر اميرالمؤمنين علي عليه السلام گذاشت، سپس نماز خواند، و پس از نماز خطبه اي طولاني خواند، و بعد از آن دست علي عليه السلام را بلند کرد و فرمود: من کنت مولاه فعلي مولاه و سپس آيه إکمال دين و اتمام نعمت نازل شد.با توجه به همه اين قرائن به خوبي معلوم است که اين اجتماع عظيم در آن روز گرم براي چه بوده است.

 

تبريک مخصوص

عمر و ابوبکر بعد از انجام مراسم به آن حضرت گفتند: گوارا باد بر تو اي پسر ابيطالب که مولاي ما و مولاي هر مؤمن و مؤمنه اي شدي. اين تعبير يعني تبريک مخصوص زماني است که شخص منصب و مقام جديدي پيدا کرده باشد، وگرنه چنانچه به معني دوست و ياور و امثال آن بگيريم مسلم است که اين صفات قبل از اين روز هم در اميرالمؤمنان علي عليه السلام وجود داشت.

 

انکار حارث بن نعمان فهري

انکار شخصي به نام حارث بن نعمان فهري که به پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم اعتراض کرد، دليل بر مدعاي ما است.داستان او از قراري که شبلنجي در کتاب نورالأبصار صفحه 71، و مناوي در فيض القدير جلد 6 صفحه 217 نقل کرده اند چنين است: شخصي به نام حارث بن نعمان فهري به پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم اعتراض کرد و گفت: تو ما را به چنين و چنان امر کردي و ما پذيرفتيم، سپس به همه اينها راضي نشدي تا آنکه دست عمويت را بالا برده و او را بر ما برتري دادي.اين اعتراض در مقابل نصب اميرالمؤمنين علي عليه السلام به امامت است که حارث و امثال او آن را برنتافتند و بر آن حضرت اعتراض کرد. و هنگامي پيامبر فرمود:« اين کار به فرمان خداوند کردم .»

 

حارث چاره اي نديد جز آنکه بر خود نفرين کند، اين کار را کرد و خداوند او را در همانجا هلاک کرد. و پر واضح است که اگر مقصود پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم آن بود يعني بگويد به علي کمک کنيد، يا علي را دوست داشته باشيد و امثال اينها، اينطور خشم حارث و امثال او به جوش نمي آمد.به هر صورت روايت غدير سند محکم و حجت بالغه اي بر خلافت بلافصل اميرالمؤمنان علي بن ابيطالب است.الحمدلله الذي جعلنا من متمسکين بولاية مولانا اميرالمؤمنين علي عليه السلام.

 

پي نوشت ها:

1- سوره مائده، آيه 67

2- مسند ج 4، ص 218

غدير جوهره اسلام با كاركردی اجتماعي و سياسي
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه هجدهم اسفند 1392 |

واقعة غدیر خم جزو استثناهای تاریخ است که تکرار شدنی نیست.غدير داراي يك كاركرد اجتماعي و سياسي است حادثه‌ای که ولایت را جادوانه کرد و امامت را نهادینه ساخت.براي اينكه تحليل صحيحي از واقعه غدير داشته باشيم، بايد خود واقعه را به تصوير بكشيم. اينكه چه اتفاقي رخ داده و چه حادثه اي در آن سالي كه پيامبر(ص) اين حادثه و واقعه را تعريف كردند. پيامبر(ص) بنا به امر پروردگار متعال، در سال دهم هجرت تصميم گرفتند به مكه مكرمه رفته و حج را به جا بياورند. در اين حج، بر خلاف دوره هاي قبل، پيامبر(ص) همه مردم را آگاه كردند و حتي چند سفير به شهرهاي ديگر فرستادند كه امسال آخرين حج پيامبر(ص) است و هر كس توانايي حج را دارد، از مناطق مختلف به مكه بيايد.پيامبر(ص) وقتي با اصحابشان وارد مكه شدند، پیش از حج تمتع، عمرة مفرده به جا آوردند و اين نخستین بار و تنها مرتبه اي بود كه پيامبر(ص) بنا به امر الهي مناسك حج را انجام دادند.قبل از اينها شماری با پيامبر(ص) مي‌آمدند، اما اين بار امر منحصر به فردي بود، بنابراین از اين حج به حجه الوداع، حجه الاسلام، حجه البلاغ،حجه الكمال، حجه التمام تعبير كرده اند.

طبق آنچه در تاريخ آمده، پيامبر(ص) با پاي پياده آمدند، غسل كردند، روز 24يا 25 ذي القعده با همراهان خود كه از مهاجران و انصار بودند، از مدينه خارج شدند، عده اي گفتند افرادي كه همراه پيامبر(ص) بودند 70هزار نفر بودند، عده اي 120هزار نفر، عده‌اي بيشتر از اين شمار كه به هر حال اين شمار توفيري در اصل قضيه ندارد. از جاهاي مختلف با پيامبر(ص) آمدند و اميرالمؤمنين(ع) همراه پيامبر(ص) نبودند، ايشان به خاطر ماموريتي كه پيامبر(ص) محول كرده بودند، به يمن رفته بودند بی‌درنگ وقتي از تصميم پيامبر(ص) آگاه شدند، خودشان را رساندند و همراه پيامبر(ص) شدند. پيامبر(ص) در ميقات مسجد شجره محرم شدند. و در جايي به نام غدير تشريف بردند.

غدير در معني لغوي به معناي آبريز و مسيل است. نام جغرافيايي است كه در 24 كيلومتري جحفه است و در آنجا محرم مي‌شوند، پيامبر (ص) روز پنج‌شنبه اي كه برابر با 18 ذي الحجه بود، وقتي وارد اين منطقه جغرافيايي شدند كه بشدت هوا گرم بود و طاقت فرسا. در آنجا عده اي جدا مي‌شوند، اهل شام، اهل مصر، اهل عراق همه جدا مي‌شوند و هر كس به منزل خود مي‌رود. در آنجا جبرئيل بر پيامبر(ص) نازل شد و اين آيه معروف را خواند كه:"ای پیامبر! آنچه را از جانب پروردگارت به سوی تو نازل شد، ابلاغ کن و اگر چنین نکنی، پیامش را نرسانده‌ای و خدا تو را از گزند مردم نگاه می‌دارد. خداوند کافران را هدایت نمی‌کند." .(سوره مائده-آیه  ۶۷)

در پي ابلاغ اين دستور، پيامبر(ص) دستور توقف كاروان حجاج را در منطقه غدير خم دادند و امر فرمودند: كساني كه جلوتر هستند بازگردند و كساني كه عقب مانده‌اند به اجتماع حجاج در غدير خم برسند. اجتماعي كه شمار آن را بين نود تا صد و بيست هزار نفر ذكر كرده‌اند. پيامبر اسلام (ص) در آن روز گرم سوزان پس از اقامة نماز ظهر، بر بالاي منبري از جهاز شتران، در حالي كه حضرت علي (ع) در كنار ايشان قرار داشت خطبه اي ايراد فرمودند. پيامبر(ص) در اين خطبه با ستايش و حمد خدا شروع و حديث ثقلين را بيان فرمودند. سپس در حالي كه دست حضرت علي (ع) را بلند نمودند تا همه مردم ايشان را دركنار رسول خدا مشاهده نمايند، از مردم پرسيدند: «اي مردم آيا من از خود شما بر شما اولي و مقدم‌ نيستم؟» مردم پاسخ دادند: «بله اي رسول خدا.» حضرت در ادامه فرمودند: « خداوند ولي من است و من ولي مؤمنين هستم و من نسبت به آنان از خودشان اولي و مقدم مي‌باشم.» آنگاه فرمودند: «پس هر كس كه من مولاي او هستم علي مولاي اوست.» سه بار اين جمله را بيان كردند و فرمودند: « خداوندا، دوست بدار و سرپرستي كن، هر كسي كه علي را دوست و سرپرست خود بداند و دشمن بدار هر كسي كه او را دشمن دارد و ياري نما هر كسي كه او را ياري مي‌نمايد و به حال خود رها كن، هر كس كه او را وا مي‌گذارد.» پس خطاب به حجاج فرمودند: «اي مردم حاضران به غايبان اين پيام را برسانند.» هنوز اجتماع متفرق نشده بود كه بار ديگر جبرئيل بر پيامبر(ص) وارد و اين آيه را نازل كرد: «امروز دين شما را به كمال رساندم و نعمتم را بر شما تمام كردم و دين اسلام را بر شما پسنديدم.»(سوره مائده، آيه3)


اين كار عظمت اين حادثه و اتفاق را نشان مي‌دهد كه در آن زمان تصميم به اين كار گرفتند. معلوم است رسالت پيامبر(ص) تمام شده و عازم ديار باقي هستند؛ مأمور است، نه از طرف خود، بلكه از طرف خدا، كه آن هم اشرف مخلوقات بعد از خود كه اميرالمؤمنين است را به عنوان جانشين معرفي كند.بنابراين، اين حادثه دوستي و شخصي و عادي نيست، خداي متعال امر فرمود همه را در اين مكان جمع كن. هر كس رفته بيايد. معلوم است كه امر مهمي است. بعد هم پيامبر(ص) از علي(ع) اسم نبرد، براي اينكه خدشه اي وارد نشود، دست ايشان را بلند كرد تا هر گونه شك و شبهه اي از بين برود.

 غدير حادثه سياسي-ديني است كه پيامبر(ص) براي اتمام و اكمال دين خودش انجام داد.اين كار مأموريتي بود كه پيامبر(ص) براي مديريت مردم بعد از ايشان آن را انجام دادند.در اين حادثه بعضي از كساني كه با پيامبر(ص) بودند، بيگانه نبودند و همه مي‌دانستند ايشان مي‌خواهد مطلب مهم را گفته و كار مهمي را انجام دهد.حديث غدير توسط 110 تن از صحابه مانند عمار ياسر، ام سلمه، ابوهريره، سلمان، زبير، زيدبن ارقم، ابوذر، عباس بن عبدالمطلب، جابر عبدا... انصاري و 83 تن از تابعان مانند سعيد بن جبير و عمربن عبدالعزيز نقل شده است. پس از تابعان نيز 360 تن از محدثان، حديث غديررا در آثار خويش نقل نموده‌اند كه سه تن از آنان صاحبان «صحاح سته» (ششگانه) هستند.

علماي شيعه همگي غدير را حديثي متواتر دانسته‌اند. مورخي مانند يعقوبي كه نخستین كتاب تاريخ عمومي را در جهان اسلام نوشته نيز واقعه غدير را ذكر كرده است. همچنين مورخاني مانند محمد بن جرير طبري، ابن اثير، سيوطي، شهرستاني، ابونعيم اصفهاني اين واقعه را بيان كرده‌اند و حتي برخي از آنان كتابهاي مستقل در باب غدير تأليف كرده‌اند مانند «الولايه في طرق حديث الغدير»  اثر محمد بن جرير طبري.اگر اين واقعه عملي و عملياتي مي‌شد و به سخن پيامبر(ص) عمل مي‌شد و ولايت اميرالمؤمنين براي همه پذيرفته مي‌شد؛ وحدت حكمفرما مي‌شد. اکنون يك و نيم ميليارد مسلمان در دنيا داريم كه هر اتفاقي به نام دين مي‌افتد، آمريكايي‌ها و اروپايي‌ها به بنيادگرايي اسلامي از آن ياد مي‌كنند.

بنابراين غدير داراي يك كاركرد اجتماعي و سياسي است كه پيامبر(ص) به واسطه‌اي كه از خداي متعال وحي شده به آن آگاه بود.غدير تنها يك روز نيست. كليد خوردن تاريخ است. تاريخي به وسعت جهان و عمق بشريت و انسانيت، بنابراين اينكه ما تنها به عنوان يك عيد يا روز بدون تفكر براي فلسفه آن، بدانيم اشتباه است. هدف اين است جامعه يك مدير داشته باشد، انسان جامعه شناس، آگاه و سياسي؛ بنابراین پيامبر(ص) با اين امر مي‌خواستند معارف ديني، معارف معنوي، معارف اسلام به جامعه گرايش پيدا كند. غدير با اهميت ترين موضوعات است. به دليل اينكه ميليونها نفر از مذهب ملتها و تاريخي كه پيامبر(ص) را تبعيت مي‌كردند، آنها حادثه را نقل كرده‌اند، بنابراين نشان مي‌دهد اين حادثه موجي جهاني را راه انداخته، امر ولايت يعني اينكه شما نبوت پيامبر اكرم، ولايت‌ا...، ولايت الرسول و ولايت‌الامام را استمرار بدهيد. اميرالمؤمنين(ع) تنها حاكم سياسي نبود، دنياي معرفت بود.

نهج‌البلاغه تنها بخشي از فرمايشات، نامه‌ها و رويكردهاي اميرالمؤمنين(ع) است. اين نشان مي‌دهد فضيلت‌زايي از اين قرار است كه مردم به دنبال اين بودند از پيامبر(ص) به واسطه امر كه مطرح كردند، معارفي ياد بگيرند، يك عبارتي از علامه اميني(ره) صاحب الغدير در جلد يك الغدير در مورد معرفت‌زايي و بصيرت بخشي آورده‌اند كه نوشته‌اند:«در نظر خردمندان، ارج و شرف هرچیز وابسته به نتیجه آن است و به اندازه ثمره‌ای است که می‌بخشد. بنابراین در دامنه پهناور تاریخ و موضوعات آن، مهمترین مطلبی که با توجه به نتیجه‌اش دارای موقعیت شایانی است، آن بخشهایی است که پیدایش ادیان را نشان می‌دهد و مذاهب بر آنها پایه‌گذاری شده است و سرچشمه عقاید ملتها و جمعیت‌هایی قرار گرفته است. از این رو، این بخش از تاریخ -که مبدأ پیدایش اعتقادات و مقدسات ملّتهاست- به ابدیت راه جُسته است و هیچ‌گاه تاریخ جهان آن را فراموش نمی‌کند و با جاودانی و همیشگی در سراسر دوران آینده تاریخ توأم است.»


در مكه جبرئيل، لقب اميرالمؤمنين(ع) را به عنوان اختصاص آن به علي‌بن‌ابي‌طالب عليه‌السلام از جانب الهي آورد، اگر چه اين لقب قبلاً نيز براي آن حضرت تعيين شده بود.پيامبر(ص) هم دستور دادند يك‌يك اصحابش نزد علي عليه السلام بروند و به عنوان اميرالمؤمنين بر او سلام كنند و السلام عليك يا اميرالمؤمنين بگويند، و بدين وسيله در زمان حيات خود، از آنان اقرار بر امير بودن علي عليه السلام گرفت.غدير و شخص اميرالمؤمنين در آسمانها شناخته شده است. جوهره و باطن دين، اميرالمؤمنين است. فرمود:« اینکه ما نماز و زکات و حج و مکه و قبله و وجه ا... هستیم» را مرحوم عارف، سید حسین درود آبادی در شموس الطالعه معنا می کند كه یعنی: در سرّ عالم و باطن هستی واسطه رسیدن به همه حقایق این شعائر دینی «امام معصوم(ع)» است.

واقعه غدیر، نقطه عطف و مرکز ثقل تمام رویدادها و وقایع اسلام است؛ چرا که اگر غدیر نبود، مبعثی وجود نداشت و اگر غدیری نادیده گرفته نمی‌شد، عاشورایی رخ نمی‌داد. غدیر به وجود آمد تا امت اسلام پس از پیامبر ختمی مرتبت به شکل منسجم خود ادامه حیات دهد و امت دچار تشتت نگردد. غدير جوهرة اسلام است. يعني بنای ولايت با غدير گره خورده است ما بايد خطبه غدير را به فرزندانمان بیاموزیم. صدا و سيما، آموزش و پرورش، رسانه ها چقدر خطبه غدير كار كرده اند؟ اگر واقعاً غدير نبود، چه اتفاقي مي‌افتاد؟ اگر پيامبر(ص) رسالتش را انجام نمي داد، چه اتفاقي مي‌افتاد؟ چقدر ما روي اين حادثه منحصر به فرد تاريخي كه مورد قبول اهل شيعه و اهل سنت است كار كرده‌ايم؟بايد يك كاركرد جدي در عرصه غديرشناسي راه بيفتد. .وظيفه ماست كه به حادثه غدير به صورت علمي، آموزشي و پژوهشي بپردازيم. بحث امامت و غدير بحثي جدي است كه متاسفانه از آن غفلت شده است.

مباهله روز قوت وعزت اسلام
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در دوشنبه بیست و هشتم بهمن 1392 |

مباهله پیامبر(ص) با مسیحیان نجران، در روز بیست وچهارم ذی الحجّه سال دهم هجری اتفاق افتاد. منطقه نجران، با هفتاد دهکده تابع خود، در نقطه مرزی حجاز و یمن قرار گرفته است. در آغاز طلوع اسلام این منطقه، تنها نقطه مسیحی نشین حجاز بود که مردم آن به عللی از بت پرستی دست کشیده و به آیین مسیح (ع) گرویده بودند.‌ پيامبر(ص) به موازات مكاتبه با سران دولت هاي جهان و مراكز مذهبي نامه اي به ابو حارثه، اُسقف نجران نوشت. زمانی که نمايندگان پيامبر(ص) برای ابلاغ نامه وارد نجران شدند، اسقف براي تصميم گيري شورا تشكيل داد، «شرجيل» كه به عقل و درايت و كارداني معروف بود گفت: از پيشوايان مذهبي شنيده ايم كه نبوت، روزي از نسل اسحاق به فرزندان اسماعيل منتقل مي شود و بعيد نيست محمّد كه از اولاد اسماعيل است، همان پيغمبر موعود باشد. تصميم بر اين شد كه شصت نفر از علماي آنها با پيامبر(ص) از نزديك گفت و گو كنند.  


 هيئت نمايندگي نجران به مدينه آمده و وارد مسجد شدند و بر پيامبر(ص) سلام كردند؛ ولي وضع نامناسب آنها، پيامبر(ص) را سخت ناراحت كرد، آنها براي فهميدن علتِ ناراحتي پيامبر(ص) به عثمان و عبدالرحمان كه سابقه آشنايي با آن دو را داشتند، مراجعه كردند، آن دو گفتند: كه حلّ گره به دست علي بن ابي طالب(ع) است، و علي(ع) فرمود با وضع ساده به حضور حضرت بياييد تا مورد تكريم واقع شويد، آنان چنين كردند، پيامبر(ص) هم سلام آنان را پاسخ داد و هداياي آنها را قبول کردند.  نبی مکرم اسلام(ص) به نمايندگان نجران فرمود "شما را به آيين توحيد و يكتاپرستي دعوت مي كنم". نمايندگان گفتند "اگر منظور از اسلام، ايمان به خداي جهان است ما هم ايمان داريم". پيامبر(ص) فرمود "اسلام، نشانه هايي دارد كه برخي اعمال شما نشان مي دهد كه به اسلام واقعي نگرويده ايد، مثلا صليب مي پرستيد، گوشت خوك مي خوريد و براي خدا فرزند قايل هستيد و...".مذاکره پیامبر اکرم(ص) با نمایندگان نجران بی نتیجه ماند و آنان گفتند "حرف هاي شما ما را قانع نمي كند، راهش اين است كه در وقت مُعيني مباهله كنيم و بر دروغگو نفرين فرستيم و از خدا هلاك او را بخواهيم؛ البته از بعضي كتب معلوم مي شود كه موضوع مباهله را خود پيامبر(ص) پيشنهاد كرد و اين آيه شريفه مباهله "فَمَنْ حَآجَّكَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْاْ نَدْعُ أَبْنَاءنَا وَأَبْنَاءكُمْ وَنِسَاءنَا وَنِسَاءكُمْ وَأَنفُسَنَا وأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَةُ اللّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ(ال عمران/61)" نازل شد.


قرار شد فرداي آن روز براي مباهله آماده شوند. سران نمايندگان نجران پيش از آن كه با نبی مکرم اسلام(ص) روبرو شوند به يكديگر مي گفتند "هرگاه ديديد كه محمّد افسران و سربازان خود را به ميدان مباهله آورد، معلوم مي شود در ادعاي خود صادق نبوده، ولي اگر با فرزندان و جگر گوشه هاي خود آمد، پيداست كه او پيامبر و راستگو است و به قدري به خود ايمان دارد و احساس امنيت مي كند كه عزيزان خود را آورده است"، هنوز در اين گفت و گو بودند كه ناگهان چهره نوراني پيامبر(ص) ظاهر شد كه دست امام حسن(ع) و امام حسين(ع) را گرفته و علي(ع) پيش رو  و حضرت زهرا(س) پشت سر آن جناب حركت مي كردند. نمايندگان همگي با حالت بهت زده به يكديگر نگاه مي كردند که اين مرد به دعوت و دعاي خود اعتقاد راسخ دارد و گرنه عزيزان خود را در معرض بلاي آسماني قرار نمي داد.


 نمايندگان نجران با ديدن وضع ياد شده وارد مشورت شدند و تصمیم گرفتند وارد مباهله نشوند و حاضر شدند هر سال مبلغي به عنوان جزيه (ماليات سالانه) بپردازند و در مقابل، حكومت اسلامي از جان و مال آنها دفاع كند. پيامبر(ص) هم راضي شدند و فرمودند: عذاب، سايه شوم خود را بر سر نمايندگان نجران گسترده بود و اگر از درِ ملاعنه و مباهله وارد مي شدند صورت انساني خود را از دست داده و از آتشي كه در بيابان برافروخته مي شد، مي سوختند و دامنه عذاب به سرزمين نجران هم كشيده مي شد.


مفسران و محدثان شیعه و سنی تصریح کرده اند که آیه مباهله در حق اهل بیت پیامبر(ص) نازل شده است و پیامبر (ص) کسانی را که همراه خود به میعادگاه برد فرزندانش حسن و حسین و دخترش فاطمه و دامادش علی (ع) بودند؛ بنابراین منظور از «اَبْنائَنا» در آیه منحصرا حسن و حسین (علیهما السلام) هستند، همان طور که منظور از «نِساءَنا» فاطمه(س) و منظور از «اَنْفُسَنا» تنها علی (ع) بوده است.خداوند پیش از نازل کردن آیه مباهله، در آیاتی چند به چگونگی تولد عیسی (ع) می پردازد و مسیحیان را با منطق عقل و استدلال روبرو می کند و از آنان می خواهد که عاقلانه به موضوع بنگرند. آیه مباهله از مهم‌ترین دلیل‌های قرآنی در رابطه بافضیلت وبرتری اهل‌بیت (علیهم‌السلام) بوده و سند روشنی بر حقانیت این خاندان به شمار می‌رود.

 

نخستین نکته‌ای که از آغاز آیه مباهله برداشت می‌شود، حقانیت اسلام و عظمت نبی اکرم(ص) است، پیامبر بزرگوار اسلام(ص) برای اثبات رسالت خویش از هر وسیله ممکن استفاده می‌کردند تا این حد که خود را در میدان مباهله قرار دادند. با دقت در آیه مباهله در می‌یابیم که بعد از اینکه دلایل روشن از جانب پیامبر(ص) بر مسیحیان عرضه شد و حضرت عیسی(ع) وعده آمدن پیامبراسلام(ص) را داده است آنان به جای خضوع کردن، آن را سحر آشکار خواندند.


*روز سرافرازی اسلام
«فَمَنْ حَآجَّکَ فِیهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْاْ نَدْعُ أَبْنَاءنَا وَأَبْنَاءکُمْ وَنِسَاءنَا وَنِسَاءکُمْ وَأَنفُسَنَا وأَنفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَةُ اللّهِ عَلَی الْکَاذِبِین» (آل عمران آیه 61) در واقع روز مباهله روز بزرگ اسلام و ذلت مستکبرین و کافران است. علی بن موسی‌الرضا (ع) در روایتی بیان می‌کنند؛ عنایت و توجه پروردگار مزیتی است که احدی در آن بر اهل‌بیت (ع) پیشی نگرفته و فضیلت و شرفی است که هیچ‌کس به آن نرسیده و از آن برخوردار نبوده است. سربلندی، شرافت و عزت اهل‌بیت (ع) برای همیشه تاریخ جاودانه است؛ در مقابل استکبار و دشمنان اهل‌بیت عصمت طهارت (علیهم‌السلام) نیز خار و ذلیل هستند.

عدم حق پذیری دشمنان اسلام
اسقف‌های نجران؛ با اینکه علم داشتند، و با چشم خود دیدند؛ که اگر پیامبر اسلام دعا کند؛ و اهل‌بیت (ع) آمین بگویند؛ خداوند به دعای آن بزرگواران کوه‌ها را جابجا خواهد کرد، ولی بااین‌حال چشم خود را به روی همه حقیقت بستند و بر عناد خود پافشاری کردند. «پیامبر اسلام در دفاع از دین اسلام، عزیزترین عناصر انسانی خود را به مباهله آورد» بیان داشت: در دفاع از دین اسلام باید با همه وجود دفاع کنیم؛ همان‌طوری که رسول گرامی اسلام پاره‌های تن خود را برای مبارزه با کفر به میدان آورد.

حضرت سیدالشهدا (ع) نیز روز عاشورا با لشکر شام مباهله کرد؛ امام حسین (ع) نیز در این مباهله از کودک شش‌ماهه تا، خواهر، همسر و برادران خود را برای دفاع از دین اسلام به میدان آورد و مباهله عملی کرد و با خون خود ویارانش، الگویی برای تمام آزادمردان جهان و مدافعان از دین خدا شد.مبارزه با اهل بیت(ع) همچنان در طول تاریخ جریان داشته  و هم اینک نیز از آستین گروه های تکفیری داعش، وهابیت و... خارج شده است،آنان خود را علنا از طرفداران تفکر امویان می دانند.این گروه تکفیری پیرو اسلاف خود در جهالت قبل از اسلام هستند؛ که خود را منتصب به اسلام می‌دانند، ولی بویی از اسلام به مشامشان نرسیده و این‌ها در جهل خود غوطه‌ور هستند.ایران اسلامی و شیعیان تیری در چشم استکبار و اسرائیل هستند، هرساله سران رژیم صهیونیستی کنفرانس شیعه شناسی برگزار می‌کنند تا اندیشه‌های شیعیان را مورد رصد قرار دهد؛ ولی آن‌ها هرگز نخواهند توانست به تفکر مهدوی و عاشورایی شیعیان لطمه‌ای وارد کنند.

 

پیامبر(ص) با مباهله قدرت و اقتدار اسلامی را به نمایش گذاشتند. اتفاقی که در روز مباهله پیامبر با مسیحیان نجرانی رخ داد، نشان می‌دهدد که اسلام در اثبات حقانیت خویش از هر نقطه ضعفی مبراست. در واقع مباهله روز عزت اسلام نسب به اديان ديگر بوده است و يكی از مواردی که حقانيت شيعه را اثبات كرد، اين روز بود. پرچم ولايت بر مدار هستی در روز مباهله برافراشته شد و در اين روز محبوبيت و حقانيت اهل بيت(ع) بر ساير مردم مشخص شد؛ به گونه‌اي كه پيامبر(ص) فقط پنج نفر را که همان پنج تن آل‌ عبا هستند با خود به مباهله برد و از آن روز اسلام به عنوان كامل‌ترين دين و اهل بيت(ع) به عنوان بهترين مردم در جهان شناخته شدند.

غدیر ، اولین پژواک از چاه دلتنگی‏ های مرتضی
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه بیست و هفتم بهمن 1392 |

از دوردست ، صدایی ، سکوت صدا را می ‏آشوبد . به گمانم صدای زنگ کاروان است که در همهمه وحشت‏ افزای تنهایی برکه می‏ پیچد .ای کاش لحظه‏ ای کنار من درنگ کنند تا تنهاییِ خود را با حضورشان قسمت کنم .
ای کاش آبی داشتم تا عطش و خستگی راه را با خنکای وجودم فرو می‏ نشاندند ! غدیر ، خسته و تنها ، سر در گریبان فرو برده و رؤیاهایش را آه می‏ کشد .کاروان نزدیک و نزدیک‏تر می شود . ناگاه ، صدایی ، در سکوت کاروان پیچید . صدایی ، حجاز را به لرزه افکند .بایستید ! دهان‏ های باز برگشتند تمام گردنه ‏های حجاز برگشتندهمین که پرده خاموش کاروان افتاد صدا دوید و در آغوش کاروان افتادرفتگان را فرا خوانید و جاماندگان را دریابید که پیامی مهم دارم .سکوت ، به زمزمه نشست . زمزمه ها بلند و بلندتر و موجی از همهمه در کاروان افتاد . دستان خدا در دست رسول اللّه‏ صلی الله علیه و آله ، بالا رفت .


مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِیٌّ مَولاه . تاریخ سال‏خورده حجاز ، هنوز هم هجوم بی‏ دریغ دستانی را که برای بیعت پیش می ‏آمدند ، به خاطر دارد .شاد باش ‏های آمیخته با کینه فرود آمدند .سیل تبریک ‏های پیاپی که بوی نفرت می ‏داد .عقده ‏ها سر باز کرده و زخم‏ های چرکینی که متولد شد .... و خدا ، ولایت علی علیه السلام را به انسان هدیه کرد و حصار محکم خود را به بشر ارزانی داشت . چشمه حیات جاری شد تا بنی ‏آدم ، عطش بی‏حد و حصر خود را فرو بنشاند به زلالیِ محبت مولا .و حب علی ، سرآغاز همه خوبی ‏ها گشت . راه راست نمایان و دین خدا تکمیل شد .آینده تاریخ انسان ، به دست های ید اللهی علی سپرده شد تا در سایه ‏سار محبت و عدالت بی‏ دریغش ، به آرامش برسد .


بارانی از رحمت ، باریدن گرفت . خدا ، مهر علی را به خاک هدیه کرد و خاک ، بارور شد ، نام علی را به گوش آب‏ها خواند و رود ها خروشیدند ، یاد علی را به درخت ‏ها ، سپرد و درخت‏ ها ، سبز شدند .صدای هلهله می ‏آید ؛ اما حزنی غریب ، گلوی لحظات را می‏ فشرد غدیر ، شاد و غمگین است .اینجا نقطه آغاز دلتنگی ‏های علی است ؛ شروع داستان حق‏ طلبی فاطمه علیها السلام . غدیر ، رنج روز های نیامده علی است ؛ ابتدای بیست و پنج سال خانه‏ نشینی ذوالفقار .

غدیر، نه فراموش شدنی است و نه کهنه شدنی؛ماندگار است و پویا و زندگی ساز.غدیر، تجلی ولایت و رکن حیات معنوی انسان است.غدیر، روز اکمال دین و اتمام نعمت حق است.غدیر، آزمایشگاه بود و علی، وسیله امتحان مدعیان ایمان،تا در جریان اطاعت از رهبری او و پذیرفتن ولایتش،صداقت او را در عمل نشان دهند.پیامبرگرامی اسلام صلی الله علیه و آله در روز غدیر خم،خواست تا جریان رهبری امت، از آغاز به دست پاکترین و شایسته‌ترین افراد باشدو آب زلال حق، در بستر تاریخ و زمان و در توالی نسلها و اندیشه‌ها، آلوده نگرددو دشمنان نتوانند از آب گل آلود، ماهیِ مراد خویش را بگیرند.بر همین اساس است که غدیر هیچ گاه فراموش نمی‌شود؛بلکه همواره نامیرا و جاودانه باقی خواهد ماند

غدیر ، اولین پژواک از اندوه بی‏شمار ، چاه دلتنگی‏ های مرتضی است . اگر جهان ، قدر غدیر را می‏دانست ، اکنون آسمان‏ ها آرزو می کردند که ای کاش لحظه ‏ای به جای این کُره خاکی باشند !هجدهم ذیحجه سالِ دهمِ هجری ، روزی‏ست که هستی ، تمامتِ خود را به غدیر بخشید .

پیام‌‌های جاودانه غدیر وتکلیفی که بر دوش ماست
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در دوشنبه بیست و یکم بهمن 1392 |

زمان به وقت آخرين سال حيات آخرين فرستاده خدا! ؛ عرفات ؛ منزلگاه خطاب هاي رباني ؛ توسط امين وحياني ، به حضرت احمد مختار صلي الله عليه و آله:اي محمد! خداي عزوجل به تو سلام ميرساند و مي فرمايد ؛ مدت تمام شده و عمرت به سر رسيده و من به تو خبر ميدهم از چيزي که از آن فراري نيست ، بايد وصيت کني و ميراث علوم انبياي قبل از خود ، سلاح و تابوت و تمام ودايع انبيائي که در نزد تو است ، به وصي و جانشين بعد از خود ، حجت تمام من بر بندگانم ، علي بن ابيطالب (عليه السلام) تسليم کن و او را بر مردم ، هادي و پيشوا قرار بده که هر کس او را اطاعت کند ، از من اطاعت کرده است و هر کس از او سرپيچي کند و بر او عاصي و گنهکار شود ، از من سرپيچي کرده است و برايم عاصي و گنهکار شده است. هر کس او را بشناسد مومن است و هر که انکارش کند کافر است و هر کس با ولايت او از دنيا برود به بهشت خواهد رفت و هر کس دشمنش باشد و با دشمني او از دنيا برود ، داخل آتش خواهد شد.

فاقم يا محمد ! علياً عَلَما و خُذ عليهم البيعة وجدّد عهدي و ميثاقي لهم!قلب نازنين و ملکوتي حضرت محمود صلي الله عليه و آله به قبض افتاد و دلتنگ شد! منزل کراع غميم هم جبرئيل امين پيام را تکرار کرد!تا به صحراي غدير خم رسيد ..وقتش رسيد که جان عالمين صلي الله عليه و آله هنرمندي کند و به زيباترين و عالي ترين وجه و جلوه ، پيام خدا را ابلاغ کند.پيام اين بود:«يا ايها الرسول بلغ ما انزل اليک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت رسالته والله يعصمک من الناس !»از جهاز شتران براي رسول الله منبر ساختند و بالا رفت تا هنرمندي کند و رسالت جميع انبياء الهي را به سرمنزل مقصود برساند. از ثقلين مي گفت و آن دو چيز گرانبها که بعد از خود به يادگار ميگذارد و آن دو از هم جدا نميشوند تا در حوض کوثر به وي بپيوندند.
 

حادثه عظیم غدیر در روز پنج شنبه، سال دهم هجرت و در هیجدهم ذی الحجه به وقوع پیوست،روز هيجدهم ذى الحجّه، يادآور روز مهمّى در تاريخ است. روزى است كه رسول خدا(ص) پس از انجام حج در سال دهم هجرى، به هنگام مراجعت به مدينه، مردم را در وادى «غدير» جمع كرد و فرمان خدا يعنى نصب على(ع) به امامت و ولايت بر امّت را به آنان ابلاغ كرد. اهمیت غدیر به گونه ای است که در منابع زیادی از اهل سنت و شیعه به آن اشاره شده است.غدیر حادثه بزرگی است که خدا برایش حساسیت قائل شده است، خدا دستور داد جریان حجه الوداع بر پیامبر گرامی اسلام ابلاغ بکند و آن دستورالعمل را که اگر این ابلاغ صورت نگیرد اکمال دینی نخواهد شد.علی رغم همه فشارهای و رنج هایی که پیامبر(ص) در 23 پیامبری خود متحمل شدند جبرئیل در روز غدیر به ایشان فرمود که نباید از کینه فتنه گران بترسند زیرا خداوند ایشان را حفظ می کند و اگر ایشان این پیام امامت حضرت علی(ع) را ابلاغ نکنند رسالت ایشان ناتمام باقی مانده است.مهم ترین ویژگی اجتماع غدیر آن بود که افراد از همه سرزمین های اسلامی حضور داشتند، یکی دیگر از ویژگی های مهم آن اجتماع این بود که حاضران پس از اعمال حج با جاذبه های معنوی خاصی گرد هم آمده بودند و این برای ابلاغ حکم ولایت بسیار مهم بود. انگیزه اجتماع غدیر، معنوی و با فرمان الهی بود، فراوانی اجتماع در آن روزگاران بی نظیر بود و بیشتر یاران رسول الله در آن اجتماع حضور داشتند. قرائن نشان می دهد تجمع مسلمانان در غدیر خم برای اعلام دوستی رسول اکرم و علی (ع) نبود بلکه حضرت با قصد بیان مسأله مهم ولایت مردم را سه روز در غدیر نگه داشتند. در  غدیر اکمال دین و اتمام نعمت اتفاق افتاده است که خداوند پس از معرفی امام علی(ع) به عنوان جانشین آخرین فرستاده خالق هستی به وسیله پیامبر اکرم(ص) می‌فرمایند:« من پسندیدم و راضی و خشنود شدم از این که اسلام دین شما باشد».

نخستین فردی که در روز غدیر خم با حضرت علی(ع) بیعت کرد، خود پیامبر(ص) بود، در آن روز پیامبر پس از حمد و ستایش الهی و طرح ویژگی های امام علی(ع) از مردم خواست تا به امامت امیرمؤمنان(ع) و یازده امام دیگر از فرزندان او ایمان آورند و اعتراف کنند و سپس با امام علی بیعت و آن گاه پیام آن حادثه عظیم را در شهر و دیار خود به فرزندان و خویشاوندان خود برسانند تا غدیر فراموش نشود. اگر قصد پیامبر(ص) بیان معنایی غیر از ولایت بود هرگز مردم را در گرمای سوزان منطقه غدیر معطل نمی کردند.  با توجه به آیه «یا ایها الرسولبلغما انزل الیک من ربک و ان لم تفعل فمابلغت رسالته و الله یعصمک منالناس و الله لا یهدى القوم الکافرین» خداوند به پیامبر(ص) فرمان داد اگر مسأله ولایت علی(ع) را خواص می دانستند در بین همه مسلمانان بیان کن تا عموم مردم متوجه شوند. پیامبر(ص) به این دلیل بر وجود رهبر در جامعه تاکید داشتند که اگر جامعه مسلمانان بدون امام باشد مسلمانان پراکنده می شوند و دین اسلام به خطر می افتد.اگر ملتی خالی از امام و رهبری باشد، جامعه در مشکلات غرق می شود و دشمنان آن ها را نابود می کنند.

امامت  از سوی خداوند متعال تعیین می شود؛ چرا که امامت شرایط و ویژگی هایی دارد که شناخت انسان کامل و شناسایی آن ویژگی ها برای انسان ها ممکن نیست.  اگر امامت نباشد، رسالت پیامبر(ص) ناقص است، هر چیز برای تداوم و جاودانه ماندن به اصل علل پیدایش و علل پایداری و حفاظت نیازمند است؛به عنوان نمونه اگر طراحی، اختراعی را به ثبت برساند و دیگر کسی آن اختراع را مطرح نکند و به تولید انبوه نرساند و اصل تداوم و پایداری با اصل پیدایش هماهنگ نشود، آن اختراع فراموش می شود و از یادها می رود.مولی نه تنها به معنی ولایت اجتماعی بلکه ولایت بر جان ها است.طبق گفتار علی (ع) حقیقت وجودی حضرت منتسب به خداوند است و مسأله غدیر هم الهی بودن امیرمؤمنان را از آن جهت که ولایت به کسی می رسد که انتساب به خداوند داشته باشد، ثابت می‌کند. امام راحل فرمودند: ولایت همراه با حکومت است؛ باید معتقد باشیم آنهایی که فقط صلاحیّت حکومت دارند ائمه اطهار(ع) هستند و هیچ کسی حق حکومت بر بشر ندارد مگر خدا، رسول و اولوالامر.

 

مسئله خلافت و جانشینی و رهبری صحیح امت اسلامی در رأس امور است و هیچ گاه نباید معطل گردد, همان گونه که رسول خدا ص با وجود آن که در مدینه مرض خطرناکی وارده شده و گروه زیادی را زمین گیر ساخته بود، ولی در آن سفر موضوع ولایت و جانشنی و رهبری بعد از خود را به مردم ابلاغ نمود. موضوع رهبری صحیح در جامعه اسلامی به منزله شالوده و روح اسلام و شریعت است و در صورتی که ابلاغ نگردد، رکن و ستون فقرات جامعه اسلامی از هم متلاشی خواهد شد. لذا قرآن در این باره خطاب به پیامبرش می فرماید: و ان لم تفعل فما بلغت رسالته .

 

آنچه ازمنابع و معارف دینی ما برمی آید، غدیرو ولایت متعلق به همه انسان هاست ودرحقیقت این موضوع تنها اختصاص به مسلمانان ندارد و متعلق به همه بشریت است. در جامعه بشری اگرقراراست انسان به کمال برسد، استعدادهایش شکوفا گردد، تربیت صحیح پیدا کند واز زندگی اش لذت ببرد باید ازنعمتی به نام ولایت برخوردارباشد.  اعتقاد و التزام به ولایت عاملی برای تعالی و تربیت معنوی انسان و لذت بردن ازمواهب دنیوی و اخروی است،  یکی ازبزرگترین رسالت های دانایان و دانشمندان معرفی صحیح ولایت است چراکه ولایت یک امر جناحی، فرقه ای و مذهبی نیست و متعلق به کل بشر است و بنابراین درسوره مبارکه مائده آمده است:"الیوم اکملت دینکم و اتممت علیکم نعمتی" وآن نعمت یاد شده درقرآن کریم همان نعمت ولایت و اکمال دین برای همگان است. فلسفه غدیر همان بعثت همه انبیاء و اولیای الهی است در این روز پیامبر(ص) با انتخاب جانشین خود دین را برای بشریت به اتمام رساند و نعمت ولایت و امامت را تقدیم بشریت کرد. در غدیر تاریخ کل بشریت رقم خورد  واقعه این روز باعث شد که امامت از وجود نازنین حضرت علی(ع) آغاز شود و به حضرت مهدی موعود(عج) ختم گردد.غدير؛ آخرين درجه و بالاترين مرتبه محبت رحمة للعالمين به عالميان بود که با ابلاغ بزرگترين پيام الهي ، مسير هدايت انسانها را هموار نمود و موانع رشد و کمال و تعالي را برداشت.روزي که خاتم الانبياء تاج ولايت بر سر سپهسالار ِ هميشه جبهه حق نهاد.

 
بر اساس حدیث غدیر، ابلاغ پیام غدیر بر همه از جمله کسانی که در حادثه غدیر حضور داشتند و کسانی که حضور نداشتند واجب است. اگر پیام غدیر حفظ می‌شد، امروز انسان‌ها گمراه نمی‌شدند، گناه گمراهان امروز علاوه بر خودشان بر عهده کسانی است که تلاش کردند غدیر به سامان نرسد.غدیر، نقشه اصلی و الهی زندگی انسان در این دنیا است و معنای اصلی این عبارت هم این است که این عالم همچون مخروطی است که در راس آن یک قدرت بزرگتر قرار داشته و بقیه قدرت ها هم در طول این قدرت اصلی معنا و مفهوم پیدا می کنند.  نقشه الهی در روز غدیر این است که خداوند، پیامبر(ص) و کتابی آسمانی را نازل کرده و احکام این کتاب آسمانی باید توسط پیامبر(ص) و در مرحله بعد توسط امام علی(ع) و ائمه(علیهم السلام) بر روی زمین پیاده شود و هر کس هم در مقابل این نقشه و خواست الهی مقاومت کند، اراده الهی بر او چیره خواهد شد.  وقتی انسان از مسیر نقشه الهی منحرف شده و در مسیر اجرای نقشه های دیگر قرار می گیرد، دچار گرفتاری های فراوانی می شود که نمونه هایی از آن را در جریانات سیاسی و اتفاقات دیگر مشاهده می کنیم . و اينک ؛ در آخرالزمان که باطل به تمامي جلوه کرده است و دنيا را به آشوب کشيده شياطين انسي و جني و جنود ابليس مي تازد بر قلب ايمان هاي اهل حق ، چشم عقل و دل که بگشايي خواهي ديد اين امتداد همان شرارت ها و کارشکني هاست که در حق اتمام نعمت غديري شد.

مي بيني آن طومار که در مخالفت با حکم خدا نوشته شد و آن توطئه ها و آن گردنکشي ها و صف آرايي ها در برابر امر ثمين ولايت و آن جبت و الطاغوت و ... آن جبهه قاسطين و مارقين و ناکثين ، ثمره اش امروز جبهه تکفيري هاست . ثمره اش النصره و داعش و صهيونيسم است ... مي بيني در سراسر دنيا اين حزب خداست که در لبنان مردانه و عاشورايي مقاومت ميکند.اگر سرنوشت کشورهای اسلامی را بررسی کنید متوجه می شوید که هر چند در ظاهر به قرآن پرداخته اند اما از داعش حمایت کرده و فرمان جهاد نکاح می دهند که از هر ننگی برای زنان سنگین تر است و بنیان خانواده را از بین برده و سلامت اخلاقی انسان را به شدت در معرض آسیب قرار می دهد و از سوی دیگر موید وابستگی این گروه به غرب است که مانند غرب ازدواج سپید را درمیان زنان ترویج می دهند تا به منفت ها و اهداف پلید خود در غارت و کشتار انسان ها دست یابند.


تابعیت از فرهنگ غدیر همان اسلام ناب محمدی(ص) است، فراموشی فرهنگ غدیر سبب به وجود آمدن جریان کربلا و شهادت اهل بیت عصمت و طهارت(ع) شده است.فراموشی رسالت جهانی غدیر مشکلات عدیده ای را برای مسلمانان جهان به همراه داشته است.تمام مشکلات جهان اسلام، مسیحیت، یهودیت و مذاهب دیگر را به خاطر دوری از فرهنگ غدیر و انحراف از مسیر اصلی دین است  اگر بعد از رسول خدا امیرمؤمنان(ع) و پس از ایشان ائمه اطهار(ع) حکومت تشکیل داده بودند، امروز یا غیر مسلمان نداشتیم و یا خیلی کم داشتیم. ریشه حادثه کربلا در سقیفه بود، ریشه انحراف‌های بعدی نیز در سقیفه است؛ به وجود آمدن مذاهب جعلی و داعش نیز ریشه در همین مسأله دارد.غدیر مبین آن است که نمی‌توان با قرآن به صورت سلیقه‌ای برخورد کرد و باید آن را از طریق اهل بیت(ع) دنبال کرد.این که اسلام لقلقه‌ای بر زبان برخی مدعیان مسلمانی شود، نتیجه غفلت از غدیر است.حادثه ی عاشورا ریشه در غدیر و حوادث بعد از آن دارد، مسلمانان و اصحاب سقیفه سخنان روز غدیر پیامبر(ص) را نادیده گرفته و حکومت را به دست گرفتند و اهل بیت پیامبر و امامان از حکومت دور مانده که باعث شد اسلام از مسیر اصلی خود فاصله بگیرد و تا آنجا که امام حسین (ع) مجبور شد با خون خود و یارانش به غدیر حیات همیشگی دهد و آن را برای همیشه جاودان کند. اگر همان روز اول، غدیر ا ارج نهاده می شد شاید ما امروز از وجود امام عصر (عج) بی بهره نبودیم و وضع امروزی جامعه این چنین نبود.


غدیر رسالت پیامبر(ص) را بیمه کرد و موجب استمرار دین اسلام شد، اگر حضرت علی (ع) به عنوان جانشین پیامبر(ص) معرفی نمی شدند به مرور زمان رسالت پیامبر(ص) در معرض فراموشی قرار می گرفت و مانند خورشیدی می شد که ذره ذره نور خود را از دست می دهد.راه نجات مسلمانان جهان مراجعه به دستورالعمل الهی در غدیر و احقاق حقوق اهل بیت (ع) است، بداخلاقی های بعد ارتحال پیامبر گرامی اسلام از عدم ولایت پذیری از دستور خدا و رسولش است که مردم زمان اهل بیت(ع)  قدردان امام زمانشان نبودند.

 

برخی فکر می کنند که در روز غدیر تنها ولایت امیر مؤمنان(ع) مطرح بوده و مردم تنها با آن حضرت بیعت کردند؛ در صورتی که در روز غدیر طرح جامع امامت پس از رسول الله(ص) تا ظهور و ولادت حضرت مهدی(عج) و دوران پس از ظهور و شهادت و دوران رجعت تا قیامت مطرح بود. پیامبر در آن روز از مردم خواست تا به امامت دوازده امام(ع) اعتراف و سپس با امیر مؤمنان(ع) بیعت کنند و از فرمان حضرت علی(ع) نیز تحت هیچ شرایطی سرپیچی نکنند. وفاداری پس از بیعت با حضرت علی(ع)، دوستی با دوستان و دشمنی با دشمنان امیر مؤمنان(ع) و ابلاغ حادثه غدیر به غایبان و همچنین انتقال آن حادثه به نسل های آینده را مهم ترین مسؤولیت حاضران روز غدیر از زبان رسول الله(ص) بود.


غدیر آغاز راهی است که باید به مسأله مهدویت ختم شود چرا که در این صورت به سعادت و کمال انسان منتهی می‌شود،   چکونه ممکن است انسانی بدون پذیرش ولایت بتواند به حکومت موعود برسد زیرا شرط رسیدن به حکومت موعود عمل به قرآن و دستورات دین است و از آن جایی که مهم ترین مفسران قرآن و دین اهل بیت هستند بدون مرجعیت آنها به جای رسیدن به مهدویت گرفتار انواع نحله های انحرافی و شیطانی که جعلی هستند می شویم.

غدیر یک تفکر و اندیشه جامع برای سعادت بشریت است که همه ائمه را در زمان های مختلف معرفی می کند تا مردم در طول دوران های مختلف کلید دست یابی به سعادت را در اختیار داشته باشند و بهانه ای برای گمراهی و دوری از صراط مستقیم وجود نداشته باشد.اگر غدیر میراث ماندگار جاودان را برجای گذاشت، حضرت علی(ع) اکنون پاسدار یک مجموعه کامل برای حیات بشری می باشد. اگر دین اسلام گردآورنده همه نیازهای انسان است جانشین آن نیز توان برآورده کردن همه نیازهای انسان را بر اساس دین دارد،اگر پیام غدیر پیام آور کامل شدن و میراث داری از دین است و مجموعه آموزه ها را برای همه نیازهای اندیشه ای و رفتارهای انسان ها در هر زمان پيش بيني كرده است، شيعيان در مقام عمل و رفتار تا چه اندازه با این پیام ها سازگاری دارند.   


اعتقاد به تمامیت پیام غدیر نشان دهنده این است که نباید خودسر عمل کرد؛ قرآن و عترت در تمام موارد زندگی سخن گفته اند.بايد از خود بپرسيم برای نحوه فراخواندن این پیام و تببین میراث ماندگار غدیر چه کرده ایم.   بياييد در غدير، خود را به علي عليه‎السّلام، به رفتار علي، به گفتار علي و به اخلاق علي عرضه كنيم. از آن حضرت درس و سرمشق بگيريم.آيا در كمك به مستضعفان و محرومان در راه علي مي‎رويم؟ آيا در لباس و غذا، در مظاهر زندگي، در ساده‎زيستي و بي‌تكلّفي، نشاني از علي عليه‌السّلام داريم؟ آيا مي‎خواهيم با اين تجمّل‌پرستي‎ها و اسراف و تبذيرها، با اين جدا بودن از طبقات محروم، شيعه راستين علي عليه‌‎السّلام باشيم؟ اگر عدالت علي عليه‌السّلام، زهد علي عليه‎السّلام، شجاعت علي عليه ‎السّلام، حلم و صبر علي عليه ‎السّلام، حق‎پرستي علي عليه ‎السّلام، تواضع علي عليه‎السّلام و ساير فضايل بزرگ علي عليه‌‎السّلام ما را شيفته و دلباخته او كرده است، بايد از اين اخلاق بي بهره نباشيم. خود آن حضرت فرمود: «أَلَا وَ إِنَّ‏ لِكُلِ‏ مَأْمُومٍ‏ إِمَاماً يَقْتَدِي بِهِ وَ يَسْتَضِي‏ءُ بِنُورِ عِلْمِه‏».

 

غدیر صرفاً یک حادثه تاریخی نیست و باید در متن زندگی مسلمانان جاری باشد. دلیل این که ما در عاشورای حسینی عزاداری می‌کنیم و در عید غدیر جشن می‌گیریم این است که همه این وقایع جریانات زنده، پویا و بالنده ای هستند که در زندگی ما تأثیر دارد. علت ماندگاری انقلاب اسلامی ایران این است که در همه معادلات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جهانی تآثیر گذار بوده است، بسیاری انقلاب هایی که در جهان رخ داده، تنها در گوشه ای از تاریخ و تنها به عنوان یک حادثه از آنها یاد شده است، اما انقلاب اسلامی ایران چون ریشه در غدیر و عاشورا دارد، به الگویی برای جهانیان تبدیل شده است. انقلاب اسلامی برآیند غدیر است، باید نمایی از حکومت حضرت علی(ع) و امام عصر(عج) باشد.

غدیر یک مسأله‌ تاریخی محض نیست بلکه یک مسأله‌ سیاسی و اعتقادی است و قدرت سیاسی اسلام متجلی در غدیر است. غدیر نقطه‌ وحدت است و نباید به بهانه از بین رفتن وحدت غدیر را مطرح نکنیم؛ غدیر قضیه‌ای است که بیش از صد صحابی آن را روایت کرده‌اند و حدیثی متواترتر از غدیر نداریم. حدیث غدیر در اعلی درجه‌ تواتر است و پشتوانه‌ قطعی روایی و قرآنی دارد و باید بدون توجه به تعصبات مطرح شده و نقطه وحدت قرار گیرد.کسانی که ولایت امیر مومنان(ع) را قبول ندارند چگونه می گویند به موعود از نسل فاطمه معتقد هستند در حالی که همانطور که ادعا می کنند خداوند پس از پیامبر(ص) جامعه را بدون پیشوا رها کرد از کجا معلوم که این مضوع در خصوص مهدویت ایجاد نشود بنابراین اثبات مهدویت و اعتقاد به آن خود نشان دهنده ولایت امیر مومنان(ع) در غدیر بر مردمان است.


 اگر تربیت جامعه بشری را مهم ترین لازمه استمرار غدیر و فرهنگ مهدویت و موعود بدانیم باید بگوییم زنان در این زمینه مهم ترین نقش را دارندسعادت ما و ترقّي و تعالي ما، در پيروي از مكتب علي و فاطمه زهرا سلام‌الله عليهما است؛حضرت فاطمه(س)، حضرت زینب و حضرت فاطمه معصومه(س) برای امتداد و استمرار غدیر و ولایت زحمات بسیار زیادی کشیدند، این بانوان در نهایت آگاهی، وظیفه شناسی، بصیرت و موقعیت شناسی اقدام به دفاع از ولایت کردند و چهره بیعت شکنان با ولایت را تحت امر ولی، برای مردم آشکار ساختند.تحت امر ولایت بودن، تحقق رهنمودهای نایب امام زمان (عج الله) ، موقعیت شناسی،ظرفیت شناسی، برنامه ریزی، حرکت گام به گام و هدفمند، آگاهی و داشتن بصیرت از احکام و دستورات شرعی و توجه به زن بودن و تربیت فرزند از مهم ترین ویژگی های یک زن غدیری و منتظر است، زن منتظر ابتدا به رهنمودها نایب امام زمان عمل کرده و تلاش می کند تا رهنمودهای نایب امام زمان را تا جایی که امکان دارد در زندگی خود محقق کند تا امام زمان(عج الله) از او راضی باشد.

 

غدیر یک پیام همیشگی دارد و آن این که الگوی جامعه اسلامی و رهبر و مقتدای  آن بعد از پیامبر ص باید حضرت علی ع و امثال او از امامان معصوم باشند. آنان کسانی هستند که بر ما ولایت و سلطه دارند و باید با تقرب به آن بزرگواران تحت سلطه تکوین و تشریع آنان قرار گرفته تا از برکات فیض وجودشان بهره مند شویم. اگر زنان ایرانی می خواهند استمرار دهنده فرهنگ غدیر باشند باید به رهنمودهای مقام معظم رهبری در حوزه های مختلف از جمله حوزه فرزند آوری و افزایش جمعیت توجه کنند و بدانند آسیب جمعیتی به شدت کشور و خانواده ها را تهدید می کند زیرا نمی توان جمعیت را از سایر کشورها وارد کرد بنابراین اگر ادعای ولایت مداری و حرکت در مسیر غدیر را داریم باید بدانیم شغل اولین اولویت زنان نیست بلکه اولویت اول زنان تربیت فرزند است و سایر افراد جامعه هم باید در این زمینه زنان را یاری دهند.مطالعه و تبیین خطبه غدیر باید به نحو ارزنده ای صورت گیرد، باید بررسی کنیم در غدیر چه دستورالعمل و چه بیانی را خداوند متعال بیان کرده اند که شهدای ما نیز این مسیر را انتخاب کردند.  اگر همه مسلمانان می خواهند راه فلاح و رستگاری را پیدا کنند به طور قطع باید در این مسیر باشند و بیاییم در دفاع از حقوق مسلمانان جهان در مقابل ایادی کفر ایستادگی کنیم.پیام اصلی غدیر، بازگشت به تعالیم الهی است و ریشه آن نیز قرآنی است و وظیفه ما این است که با تمسک به جریان غدیر و آموزه های الهی و قرآنی، در مسیر نقشه الهی حرکت نماییم. عید غدیر را بايد به حق از عظيم ترين اعياد ناميد، همان گونه كه در روايات بر اهمّيّت فراوان اين روز و برترى آن بر ساير اعياد تأكيد شده است.  ما باید به نسل‌های آینده عید غدیر و اهداف آن را برسانیم و جامعه جهانی را از حقانیت واقعه غدیر آگاه سازیم تا بتوانیم با نشر دانش و فرهنگ علوی در مسیر اصلاح زندگی بشر گامی بزرگ برداریم.

حديث ولايت و اكمال دين
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه بیستم بهمن 1392 |

عيد غدير خم و تعيين جانشينى براى رهبرى امت اسلامى از مهم ترين و عمده‏ترين مسايلى بود كه پيامبر اكرم (ص) از سوي خداوند براى دوام و عزت و شكوه اسلام و قرآن بايد انجام مي داد .و او در بازگشت از حجة‏الوداع آخرين رسالت‏خويش را انجام داد. زيرا خدايش فرموده بود: «يا ايها الرسول بلغ ما انزل اليك من ربك و ان لم تفعل فما بلغت رسالته والله يعصمك من الناس ان الله لا يهدى القوم الكافرين ؛اى پيامبر، آنچه از سوى پروردگارت بر تو نازل شده ابلاغ كن و اگر نكنى پيامش را نرسانده‏اى خداوند تو را از گزند مردم نگه مى‏دارد. خداوند گروه كافران را هدايت نمى‏كند.» (1)

در پى اجراى اوامر پروردگار و معرفى وصى و جانشين خود على‏بن‏ابى‏طالب(ع) آيه اكمال دين: «اليوم اكملت لكم دينكم و اتممت عليكم نعمتى و رضيت لكم الاسلام دينا ؛ امروز دين شما را كامل كردم و نعمت‏خود را بر شما تمام نمودم و اسلام را به عنوان آيين (جاودان) شما پذيرفتم‏» (سوره مائده، آيه 2) نازل و روز غدير جشن ولايت و وصايت‏شد.اگر چه اين اعلام عمومى، به فرمان خداوند صورت گرفت، ولى صرف نظر از جنبه آن، مى‏توانست‏ حاكى از دغدغه طبيعى معمار و بنيانگذار مكتب نسبت ‏به آينده امت ‏باشد، اين اقدام يك ضرورت اجتماعى اجتناب‏ناپذير بود، و از انتظارات عقلاى عالم به شمار مى‏آمد و آن حضرت حتى در زمان حيات خويش از آن مهم غفلت نمى‏ورزيد.

او مى‏دانست كه جامعه بى سرپرست مانند رمه بى‏چوپان كه هرلحظه درمعرض اختلاف، گسستگى و هجوم فرصت‏طلبان است. لذا هر وقت‏براى جنگ يا غزوه‏اى از مدينه خارج مى‏شد، شهر را بدون امير و خليفه وا نمى‏گذاشت، پس هنگامى كه سفرى ابدى در پيش رو داشت، چگونه ممكن بود امت را به حال خود واگذارد. (2)

اين بود كه در زير آفتاب سوزان بيابان تفتيده حجاز در ميان جمعى از بزرگان اصحاب، كوشيد تا رسالت ‏خويش را به پايان رساند. علماى شيعه و شمارى از دانشمندان اهل سنت‏ بر اين باورند كه سوره مائده، به ويژه آيه‏67، آخرين كلامى بود كه بر پيامبر(ص) نازل شد.بسيارى از علماى اسلام معتقدند كه آيه مزبور در روز هجدهم ذى‏حجه، پس از تمام شدن اعمال حجة‏الوداع در غدير خم و قبل از آنكه پيامبراسلام (ص) على(ع) را خليفه خود معرفى كند، نازل شده است آنها شأن نزول اين آيه را انتصاب على(ع) به جانشينى پيامبر(ص) مى‏دانند. (3)

و باز هنگام حركت‏به سوى تبوك به على(ع) فرمود: انت منى بمنزلة هارون من موسى الا انه لا نبى بعدى; نسبت تو به من مانند نسبت هارون به موسى است، جز اينكه پس از من پيامبرى نخواهد بود.پيامبر(ص) با اين سخن مقام وزارت، اختصاص در دوستى، برترى بر همگان و جانشينى در زمان حيات و پس از وفاتش را براى على(ع) ثابت كرد. زيرا قرآن كريم به تحقق همه اين موارد هارون گواهى مى‏دهد. (4)

 

ويژگي هاى على(ع) از نگاه پيامبر(ص)

پيامبر(ص) بارها به موقعيت معنوى على(ع)، فضايل آن حضرت، امتيازات او بر ديگران و مقام وصايت و وراثتش تاكيد ورزيده است.آن بزرگوار در گفتار بلندى به دخترش فاطمه(س) مى‏فرمايد:« اى فاطمه، آيا خشنود نيستى من تو را به همسرى كسى درآوردم كه اسلامش پيشتر از ديگران و دانشش بيشتر از همگان است؟ به راستى خداى تعالى به اهل زمين توجه فرمود، از ميان ايشان پدرت را برگزيد و او را پيغمبر قرار داد، دوباره به آنها توجه فرمود، از ايشان شوهرت را برگزيد و او را وصى قرار داد، خداى تعالى به من وحى فرمود: كه تو را به ازدواج او درآورم. اى فاطمه، آيا نمى‏دانى كه خداوند به خاطر بزرگداشت تو، تو را به همسرى بزرگترين، بردبارترين و دانشمندترين مردان، كسى كه پيش از ديگران اسلام اختيار كرد، درآورد؟»

فاطمه - عليها السلام - از اين سخنان خندان و شكفته شد، پس رسول خدا - صلى الله عليه و آله و سلم - به او فرمود: اى فاطمه، به راستى براى على هشت فضيلت است كه مانند آن به هيچ يك از پيشينيان و آيندگان داده نشده: او در دنيا و آخرت برادر من است و اين فضيلتى است كه هيچ كس داراى آن نيست. تو، كه بانوى زنان بهشتى، همسر او هستى، دو نتيجه و زاده رحمت [حسن و حسين] كه فرزندزادگان منند، فرزندان اويند، برادرش[جعفر بن‏ابى طالب] كسى است كه با دو بال در بهشت آرايش شده و با فرشتگان هر كجا خواهد پرواز مى‏كند، علم اولين و آخرين نزد اوست، او نخستين كسى است كه به من ايمان آورد، او آخرين كسى است كه هنگام مرگ با من ديدار مى‏كند و او وصى من و وارث همه اوصياست.

و باز رسول خدا (ص) به على (ع) فرمود: يا على، با تو مخاصمه و پيكار مى‏كنند و تو به سبب هفت‏خصلت و فضيلت‏بر ديگران پيروز مى‏شوى كه هيچ كس داراى آن هفت‏خصلت نيست:1. تو نخستين ايمان‏آورندگانى 2. در پيكار و جهاد با دشمنان دين از همگان بزرگتر و برترى 3. داناترين ايشان به روزهاى خدا هستى 4. در پيمان با خدا با وفاترين و پايدارترين آنهايى 5. با مردم مهربانتر از ديگرانى 6. در تقسيم بيت‏المال به خاطر رعايت مساوات بر ديگران برترى دارى 7. در فضيلت ها و مزيت ها در نزد خدا از همگان برتر و بزرگترى. (5)

 

غدير در سيره اهل بيت (ع)

اهل بيت پيامبر و امامان بر حق شيعه، كه نگاهبان اسلام حقيقى بودند و سعى داشتند آن را از خطرات دور سازند، از هر فرصتى بهره بردند تا غدير را زنده بدارند و آن خاطره گرامى و به ياد ماندنى را مطرح كنند، زيرا در تابش آفتاب غدير اهداف والاى پيامبر جامه عمل مى ‏پوشد و براى فتنه‏ انگيزى كج‏انديشان فرصت ‏باقى نماند.نگاهى گذرا به سيره فاطمه و اميرمؤمنان - عليهما السلام - و ديگر امامان راستين شيعه ما را با اهميت واقعه غدير و نقش عظيم و سرنوشت ‏ساز آن هدايت و نيكبختى بشر آشنا مى‏سازد.

 

فاطمه زهرا (س) بر مزار حمزه سيد الشهداء (احد)

روزى در احد بر مزار عموى پدرش «حمزه سيدالشهداء» ايستاده بود و عزادارى مى‏كرد. محمود بن‏لبيد فرصت را غنيمت‏شمرده، پس از عزادارى پرسيد: اى دختر پيامبر خدا(ص) آيا براى امامت و زعامت على بن‏ابى‏طالب(ع) از سخنان پيامبر خدا(ص) دليلى به ياد دارى؟

فاطمه فرمود:«و اعجبا انسيتم يوم غدير خم؟... اشهد الله تعالى لقد سمعته يقول: على خير من اخلفه فيكم و هو الامام و الخليفة بعدى و سبطاى و تسعة من صلب الحسين، ائمة ابرار، لئن اتبعتموهم وجدتموهم هادين مهديين و لئن خالفتموهم ليكون الاختلاف فيكم الى يوم القيامة ؛شفگتا! آيا حادثه عظيم غدير خم را فراموش كرده‏ايد؟... خدا را گواه مى‏گيرم كه خود شنيدم آن بزرگوار مى‏فرمود: على بهترين كسى است كه او را در ميان شما جانشين خود قرار مى‏دهم، على [عليه السلام] امام و خليفه بعد از من است.دو فرزندم حسن و حسين[عليهما السلام] و نه نفر از فرزندان حسين[ع] پيشوايان و امامانى پاك و نيك‏اند.اگر از آنان اطاعت كنيد، شما را هدايت‏خواهند كرد و اگر با آنها مخالفت ورزيد، تا روز قيامت تفرقه و اختلاف در ميانتان حاكم خواهد بود.» (6)

 

على(ع) و استدلال به غدير

سليم بن‏ قيس هلالى مى‏گويد: در زمان خلافت عثمان، در مسجد النبى(ص) نشسته بودم. جمعى از مردم نيز در مسجد در حال گفتگو بودند. على بن‏ابى‏طالب(ع) به پاخاست، سوابق خويش در خدمت‏به اسلام را برشمرد و همگى بر درستى گفتارش گواهى دادند حضرت درباره روز غدير خم فرمود:مردم درباره ولايت و وصايت از پيامبر خدا(ص) پرسيدند، در آن هنگام خداوند به پيامبرش فرمان داد تا خليفه و جانشين بعد از خود را معرفى كند و توضيح دهد، همان‏طور كه درباره نماز، روزه، زكات و حج جزئيات را بيان كرده است.آنگاه امام (ع) ادامه داد: «فنصبني للناس علما بغدير خم... فقال(ص): ايها الناس اتعلمون ان الله- عز و جل - مولاى و انا مولى المؤمنين و انا اولى بهم من انفسهم قالوا بلى يا رسول الله. قال(ص): قم يا على، فقمت. فقال: من كنت مولاه فعلى مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه‏؛

در غدير خم پيامبر خدا(ص) مرا چنين معرفى كرد: اى مردم، آيا مى‏دانيد كه خداوند ولى و سرپرست من است و من ولى و سرپرست‏شما مؤمنان هستم، و من نسبت‏ به جان هاى شما از خودتان سزاوارترم؟ همگى پاسخ دادند: چنين است اى پيامبر خدا.سپس فرمود: على به پاخيز. من برخاستم، آنگاه فرمود:هر كس من ولى و سرپرست او هستم على بن‏ابى‏طالب(ع) بر او ولايت دارد، بار خدايا دوست‏بدار هر كه على را دوست دارد، و دشمن بدار هر كه على را دشمن مى‏دارد.» (7)

 

غدير خم در خطبه امام مجتبى(ع)

حسن بن‏على(ع) در برابر طاغوت شام و مردم كوفه خطبه‏اى خوانده، مردم را به بالاترين نعمت از دست رفته، كه حاكميت اهل بيت(ع) بود، توجه داد. شايستگى و لياقت‏خويش و مشروعيت ‏خلافتش را متذكر شد و داستان روز بياد ماندنى غدير را چنين بازگو كرد: «وقد سمعت هذه الامة جدي - صلى الله عليه و آله - يقول: ما ولت امة امرها رجلا و فيهم من هو اعلم منه الا لم يزل يذهب امرهم سفالا حتى يرجعوا الى ما تركوه و سمعوه - صلى الله عليه و آله - يقول لابى: انت منى بمنزلة هارون من موسى الا انه لا نبى بعدى. و قد راوه و سمعوه(ص) حين اخذ بيد ابي بغدير و قال لهم: من كنت مولاه فعلي مولاه اللهم وال من والاه و عاد من عاده ثم امرهم ان يبلغ الشاهد منهم الغائب ثم قال... ؛

مردم سخن جدم پيامبر(ص) را به ياد دارند كه مى‏فرمود: هر گاه مردم كسى را به رهبرى خويش برگزينند در حالى كه لايقتر و آگاهتر از آن فرد وجود داشته باشد، براى خويش تيره‏بختى خريده‏اند مگر اينكه دوباره بدانچه رهاكردند و به فراموشى سپردند بازگردند و آنچه را كه از پيامبرشان در باره پدرم شنيده‏اند دنبال كنند، رسول خدا مى‏فرمود: اى على تو بعد از من مانند هارون پس از موسى هستى، او جانشين برادرش موسى بوده تو نيز جانشين و خليفه منى; تنها تفاوت [ميان آنها و ما] اين است كه بعد من پيامبرى و نبوت نخواهد بود. امام مجتبى(ع) سپس فرمود: اين مردم پيامبر خود را ديدند و سخنانش را در «غدير خم‏» شنيدند. در آن روز جدم رسول خدا(ص) دست پدرم(ع) را گرفت و در برابر آنان گفت: هر كس من مولا و سرپرست او هستم على مولاى او خواهد بود; خدايا، دوست‏بدار هر كس او را دوست دارد و دشمن بدار هر كس او را دشمن دارد... سپس جدم پيامبر(ص) دستور اكيد داد كه، حاضران مطالب غدير را به غايبان برسانند.» (8)

امام حسين(ع) و حديث غدير در منا

يك سال قبل از مرگ معاويه، امام حسين - عليه السلام - به زيارت بيت الله الحرام در مراسم پر شكوه، حج مشرف شد عبدالله بن‏عباس و عبدالله بن‏جعفر او را همراهى نمودند. آن سال عده زيادى از زنان و مردان بنى‏هاشم حضور داشتند. امام حسين(ع) در ايام تشريق آنان را در سرزمين منا جمع نمود در آن اجتماع عظيم بيش از هفتصد نفر از مردان تابعين و دويس نفر از صحابه پيامبر خدا(ص)گرداگرد وجودش زير خيمه حلقه زدند و منتظر سخنان امام خويش بودند، حضرت بپا خاست و پس از حمد و ثناى الهى فرمود:«شما شاهد و ناظر تجاوزات معاويه جنايتكار نسبت‏به ما و شيعيان هستيد و از آنها اطلاع داريد، سخنان مرا گوش كنيد و بنويسيد [تا براى آيندگان بماند] و به ديگر شهرها و قبائل و افراد مؤمن و مورد اعتماد خود برسانيد و آنان را دعوت به اداء حق ما (اهل بيت) كنيد ترس آن دارم كه وقتش بگذرد و حقوق ما مغلوب ستمگر گردد، گر چه خداوند بالاترين پشتيبان است. سپس فرمود: شما را به خدا سوگند: بياد نمى‏آوريد كه پيامبر خدا(ص) روز غدير خم پدرم على(ع) را وصى و امام بعد از خود قرار داد و حديث ولايت را بر شما خواند و فرمود همگى بايد اين پيام را به ديگران برسانيد پاسخ دادند: چرا ما به ياد داريم.» (9)

 

امام محمد باقر - عليه السلام -

فضيل بن‏يسار، بكير بن‏اعين، محمد بن‏مسلم، بريد بن‏معاوية و ابوالجارود همگى در محضر امام باقر(ع) بودند حضرت در باره ولايت على بن‏ابى‏طالب(ع) و روز غدير فرمودند:

«خداوند پيامبرش را مأمور به ولايت على [عليه السلام] كرد و اين آيه شريفه را نازل كرد: «انما وليكم الله و رسوله و الذين آمنوا الذين يقيمون الصلاة و يؤتون الزكاة‏» (10)

با نزول آيه فوق ولايت اولى الامر واجب گرديد و لكن عده‏اى نفهميدند اولى الامر چه كسانى هستند؟ خداوند به محمد - صلى الله عليه و آله - دستور داد تا آن را توضيح دهد و همانند نماز و زكات و روزه و حج مصاديق خارجى آن را روشن سازد. در آن هنگام اضطراب او را فرا گرفت و ترسيد عده‏اى بواسطه آن از آيين اسلام برگردند و او را تكذيب كنند او به خدا پناه برد در آن هنگام آيه تبليغ (يا ايها الرسول بلغ (11) … نازل گشت پيامبر خدا(ص) امر حق را اجرا نمود و در غدير خم ايستاد و فرمان اجتماع مردم و زوار بيت الله الحرام را داد و در آنجا على بن‏ابى‏طالب (ع) را ولى بعد از خود معرفى كرد و دستور داد آنانى كه در آنجا(غدير خم) بودند پيام خداوند (ولايت على(ع)) را به ديگر افراد برسانند.

 

امام صادق(ع) در مسجد غدير

حسان جمال مى‏گويد: همراه امام صادق(ع) از مدينه به مكه مسافرت كردم. در نزديكى ميقات جحفه، چون به «مسجد غدير» رسيديم امام - عليه السلام - به جانب چپ مسجد نگريست و فرمود: اين مكانى است كه پيامبر خدا(ص)، در روز غدير، على را جانشين خود معرفى كرد و فرمود: من كنت مولاه فعلى‏ ، مولاه.آنگاه امام(ع) به جانب ديگر نگاه كرد، جايگاه خيمه‏هاى ديگران را نشان داد و فرمود: سالم غلام ابوخذيفه و ابوعبيده جراح نيز در آنجا بود. گروهى از مردم چون على(ع) را بر روى دست پيامبر ديدند با حسادت به وى نگريستند و به يكديگر مى‏گفتند: به دو چشم او [پيامبر] نگاه كنيد، چگونه همانند ديوانه به اطراف خويش مى‏نگرد و قرار ندارد. در اين هنگام جبرئيل نازل شد (12) و اين آيات را بر پيامبر خدا(ص) قرائت كرد:«و ان يكاد الدين كفروا ليزلقونك بابصارهم لما سمعوا الذكر و يقولون انه لمجنون و ما هو الا ذكر للعالمين‏» (13)آنان كه كافر شدند، چون قرآن را شنيدند چيزى نمانده بود كه تو را چشم بزنند. آنها مى‏گفتند: او واقعاً ديوانه است، در حالى كه قرآن جز بيدارى و آگاهى براى جهانيان نيست. (14)

 

امام كاظم(ع) و مسجد غدير

عبدالرحمان بن‏حجاج گفت: خدمت موسى‏بن‏جعفر(ع) رسيدم. در حالى كه قصد سفر داشتم، از آن حضرت در باره مسجد غدير خم پرسيدم.

امام - عليه السلام - فرمود: در آن مسجد نماز بخوانيد كه فضيلت و ثواب بسيار دارد، پدرم [به هر كه عازم آن ديار بود] فرمان مى‏داد تا در مسجد غدير نماز بگذارد. (15)

امام رضا (ع)

الف) عرشيان و روز غدير

احمد بن‏ محمد بن ‏ابى ‏نصر بزنطى مى‏ گويد: در منزل امام هشتم على بن‏موسى‏الرضا(ع)نشسته بودم، جمع بسيارى نيز در منزل حضرت گرد آمده بودند كه گفتگو در باره روز غدير آغاز شد. بعضى از افراد وجود روز غدير را در صدر اسلام منكر شدند و بعضى آن را از شعائر اسلامى مى‏دانستند.دراين هنگام،على بن‏موسى‏الرضا(ع) فرمود: پدرم ازجدم«جعفر بن‏محمد» چنين نقل مى‏كرد:

آسمانيان روز غدير را بهتر از زمينيان‏مى‏شناسند، خداوند در بهشت‏برين ساختمان بزرگى را به خود اختصاص داده است. اين ساختمان از آجرهاى نقره و طلا ساخته شده، در آن صد هزار گنبد از ياقوت سرخ و صد هزار گنبد از ياقوت سبز وجود دارد، خاك و گل‏هاى به كار گرفته شده در اين قصر از مشك و عنبر است، در آن چهار جوى (يا رودخانه) به چشم مى‏خورد كه در هر يك از آنها خمر و آب زلال و شير و عسل جريان دارد. در اطراف اين جويبارها درختان انبوهى از ميوه‏هاى مختلف روييده، بر روى آنها پرندگانى پرواز مى‏كنند كه بدنشان از لؤلؤ و پرهايشان از ياقوت است; آنها با پرواز خويش‏صداهاى دلنوازى ايجاد مى‏كنند.

روز غدير در اين قصر بزرگ باز مى‏شود. فرشتگان و اهل آسمان ها تسبيح‏گويان به قصر داخل مى‏شوند. آن پرندگان به پرواز درآمده در جويبارها خود را مرطوب مى‏سازند و سپس به آن مشك و عنبر آغشته كرده، و عطرش را در فضاى ملكوتى قصر منتشر مى‏سازند. فرشتگان الهى به نام فاطمه زهرا(س) به يكديگر هديه مى‏دهند. چون پايان روز غدير فرا مى‏رسد، به فرشتگان گفته مى‏شود به جايگاه هاى خويش برگرديد شما تا سال آينده، مثل چنين روزى، از اشتباه و لغزش در امان هستيد و بدانيد همه اين موهبت‏ها به خاطر عظمت پيامبر ما محمد و وصى او على بن‏ابى‏طالب - عليهما السلام – است

ب) بركات عيد غدير

سپس على بن‏موسى‏الرضا(ع) رو به احمد بن‏محمد ابى‏نصر كرد و فرمود:

اى فرزند ابونصر، هر جا كه بودى روز غدير سمت مرقد امير مؤمنان - عليه السلام - بشتاب.

1 - خداوند گناهان شصت‏ساله هر مؤمن زيارت‏كننده او را مى‏آمرزد.

2 - خداوند، به بركت روز غدير دو برابر گروهى كه در ماه رمضان، شب قدر و شب عيد فطر آزاد مى‏كند، از آتش جهنم مى‏رهاند.

3 - پروردگار يك درهم انفاق به مستحق را هزار برابر پاداش خواهد داد.

 

سپس فرمود: روز غدير به برادران دينى خود برترى و فضيلت ده و مردان و زنان با ايمان را خوشحال و مسرور نما. (16)

 

پي نوشت ها:

1-- سوره مائده، آيه‏67

2- سوره مائده، آيه 3

3 - براى آگاهى بيشتر رجوع شود به كتاب «ماجراى سقيفه‏» نوشته محمدرضا مظفر، ترجمه سيد غلامرضا سعيدى، ص‏39

4- براى آگاهى بيشتر رجوع شود به كتابهاى «على در قرآن و حديث‏» و «تجلى امامت‏» تاليف سيد على‏اصغر ناظم‏زاده

5-  ارشاد، ج 1، ص 32

6- بحارالانوار، ج‏36، ص‏353 – 354؛ اسمى المناقب، علامه شمس‏الدين ابن‏جزرى، ص 32؛ نهج الحياه، ص 38

7- احتجاج طبرسى، ج 1، ص‏213 – 214

8- بحارالانوار، ج 10، ح 5، ص 144 – 138

9- الغدير، ج 1، ص 198

10-سوره مائده،آيه 55

11-سوره مائده، آيه 67

12- فاصله مسجد غدير با ميقات جحفه سه ميل (تقريبا 5760 متر) مى‏باشد. (معجم معالم الحجاز، ج 2، ص 124)

13- سوره قلم آيه 52 - 51

14- فروع كافى، ج 4، ص‏566

15- وسائل الشيعه، ج‏3، ص‏549

16- تهذيب الاحكام، ج‏6، ص 24

 

خوشه معرفت-پست ثابت
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه بیستم دی 1392 |


http://mobasherghadir.ir/image/image_gallery?img_id=18263

فَاخْزُن لِسَانَکَ کَمَا تَخْزُنُ ذَهَبَکَ وَوَرِقَکَ فَرُبَّ کَلِمَةٍ

سَلَبَتْ نِعْمَةً وَجَلَبَتْ نِقْمَةً.

همان‌گونه که طلا و نقره‌ات را نگاه می‌داری، زبانت را نیز نگاه‌دار،
بسا کلمه‌ای که نعمتی را سلب کند، و عذابی را نزد تو آورد.

Therefore, guard your tongue as you guard your gold and silver, for often one expression
snatches away a blessing and invites punishment
.

نهج‌البلاغه، حکمت 381





http://static.mihanblog.com//public/user_data/user_template/217/649222_photo_top.jpg






نهم ربیع الاول امتداد غدیر و آغاز امامت امام زمان(ع)
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در پنجشنبه نوزدهم دی 1392 |

امروز، خورشید مهربان‏تر از همیشه بیدار می‏شود. روز از شانه‏های تو آغاز می‏شود تا جهان، بزرگی‏ات را ببیند؛ چون بزرگی ابراهیم خلیل علیه‏السلام در برابر بتانی که فرو ریختند. ملکوت را در دست‏هایت به تماشا می‏گذارند تا رسولان بی‏رسالت دنیازده، بهشت را پیچیده در قنوتت به تماشا بنشینند. جهان، خلاصه‏ای از لبخند توست که امامتت را تمام آبشارها قیام می‏کنند و جنگل‏ها قامت می‏بندند. بزرگی؛ چون پیامبر گرامی اسلام صلی ‏الله‏ علیه ‏و‏آله . بزرگی؛ چون وحی، چون پدرانت ردای پیامبر صلی‏ الله ‏علیه ‏و‏آله بر دوشت آواز عدالت سر می‏دهد و شمشیر سرْ شکافته پدر بزرگوارت علی علیه‏السلام ، در دست‏هایت مشق عشق می‏کند. چشم‏هایت بوی مهربانی زهرا علیهاالسلام می‏دهد. امروز، روز بزرگی توست؛ بزرگی تو بزرگ‏تر از تمام پیامبران است. بزرگی تو سال‏ها خواهد بود؛ بزرگی تو از ازل آغاز شده و با ابدیت به پایان می‏رسد.

خدا از امروز، تو را بزرگ‏تر از هر کسی می‏خواهد. امروز از آن توست؛ مثل تمام فرداهای نیامده، مثل تمام دیروزها، مثل تمام روزها، هفته‏ ها، ماه‏ها و سال‏ها. تمام فصل‏های سال، نامت را از بر کرده‏اند؛ مثل تمام درخت‏ها و آب‏ها. امروز، روز آغاز مهربانی خداوند با دنیاست، روز مهربانی تو با جان‏های تشنه ما. امروز، روز آشنایی و آشتی لبخند و آینه‏ هاست؛ روز شکوفا شدن گل‏های محمدی در دامنه نام شکوهمند تو. امروز، عطر گل‏های محمدی فراگیر می‏شود و باغ‏های عصمت، در شکوه امامتت شکوفه خواهند کرد، با نفس‏های معطرت. امروز، فروردین‏ها از لبخند تو شکوفه خواهند داد و اردیبهشت‏ها با نفس‏هایت بهشتی می‏شوند. ابدیت در تو خلاصه می‏شود و شادی، با لبخندت به نهایت کمال می‏رسد. بعد از امروز، جهان آغاز می‏شود؛ جهان از امروز، دوباره متولد خواهد شد. پیش از این، نمرودها، رودهای آتش را گرداگرد زمین شعله کشیده بود؛ اما امروز با تو دنیا سربلند بیرون می‏آید از این همه آتش طغیان. مانند ابراهیم خلیل، آتش‏ها را گلستان کرده ‏ای. امروز، نوح، کشتی نجاتش را به دست تو می‏سپارد تا سینه سخت ‏ترین توفان‏ها را به سمت ساحل‏های امن بشکافی. ای منجی، ای یگانه منجی! از امروز، سکان هدایت بشر به دست توست. از امروز، شادی‏های ما آغاز خواهد شد؛ مثل غم‏ های طولانی تو. بر ما ببار، ای رحمت بی‏کران خداوند!
بر ما ببار که سال‏هاست کویر سینه ‏هامان، تشنه باریدن زلال توست !

http://imamhussein.tv/fa/images/stories/9rabiaa-omar.jpg

نهم ربیع الاول روز عمل به سیره معصومین(ع) و حاصل بذر غدیر است. پس شایسته است، تجدید بیعتی با امام عصر(ع) داشته باشیم. لازم است در این روز منتظران ظهور حضرت در تمامی کشورهای اسلامی با برنامه های ویژه تجدید بیعت و پیمانی با امام زمان(ع) داشته باشند. یکی از ضرورت های این روز شناخت مقام و منزلت خاتم الانبیاء(ع) است و همانطور که مقام، منزلت و شئونات حضرت رسول(ص) را باید بشناسیم. باید توجه داشته باشیم که اکمال امامت در این روز اتفاق افتاده است.باید در این روز سیره حضرت مهدی را بشناسیم چرا که این روز عامل به سیره معصومین است و این روز را دومین غدیر و در راستای واقعه غدیر مطرح شده است پس شایسته است تجدید بیعتی با حضرت حجت داشته باشیم.در روز نهم ربیع الاول نگاهی دوباره به دعای عهد داشته باشیم و به وظایف خود در مقابل این امام دقت کنیم.

ولایت امام زمان(ع) به عنوان سرپرستی و حاکمیت وی بر افراد جامعه است و این ولایت رکن و اساس دین و کلید گشایشگر و راهنمای انسان مسلمان در همه ابعاد دین است.نهم ربیع الاول، نه تنها نخستین روز امامت امام عصر(ع) است، بلکه آغاز دوره ای حیاتی و مهم در تاریخ شیعه نیز به شمار می آید. درآستانه سالروز نهم ربیع الاول که یادمان آغاز امامت ولی عصر(ع) است، به رخدادهایی که پس از شهادت امام حسن عسکری(ع) در سامرا روی داد، اشاره می کنیم.

روز جمعه، هشتم ربیع الاول سال 260 هـ.ق، امام حسن عسکری(ع) پس از اینکه نماز صبح را خواندند، بر اثر زهری که 8 روز قبل معتمد به ایشان خورانده بود، به شهادت رسید. این حادثه در شرایطی روی داد که امام یازدهم افزون بر اینکه مانند پدران خود زمینه را برای غیبت آماده کرده بود، شب پیش از شهادتشان، دور از چشم مأموران خلیفه، نامه های بسیاری به شهرهای شیعه  نشین فرستادند. خبر شهادت امام در سراسر شهر سامرا پیچید و مردم به احترام او عزاداری کردند. به گفته مورخان، در روز شهادت امام، سامرا به صحرای قیامت تبدیل شده بود.

عثمان بن سعید عمری، به نمایندگی از حجت بن الحسن(ع) متصدی غسل و کفن و دفن حضرت شد و براساس گفته شیخ صدوق، خود امام زمان(ع) با کنار زدن عمویش جعفر که قصد نمازگزاردن داشت، بر بدن پدر بزرگوارش نماز خواند.حکومت عباسی از مدت ها پیش براساس سخن رسول الله(ص) و امامان معصوم(ع) مبنی بر اینکه مهدی فرزند امام حسن عسکری(ع) است، امام یازدهم را زیر نظر داشت و مراقب بود تا فرزندی از ایشان نماند، ولی امام یازدهم با پنهان نگه داشتن خبر ولادت فرزندش این نقشه را باطل کرده بود. پس از شهادت امام کم کم خبر فرزندی به نام مهدی(ع) پخش شد و تلاش چند باره خلیفه عباسی برای یافتن امام مهدی(ع) به نتیجه نرسید.

عثمان بن سعید، نائب اول امام بود و با آغاز غیبت ولی عصر(ع) توقیعات حضرت را به شیعیان می رساند. از همین زمان بود که شیعیان برای نخستین بار طعم غیبت را چشیدند. آغاز غیبت صغرا مصادف با آغاز امامت حضرت مهدی(ع) بود تا مردم آرام آرام با مفهوم تلخ و دردناک غیبت آشنا شده، بتوانند تا آن زمان که به اشتباه خود پی می‌برند و به وظایف خود در برابر امامان آگاه می‌شوند، همچنان دیندار بمانند.

در دوران غیبت صغرا 4 نایب خاص، امر وساطت میان امام(ع) و شیعیان را به عهده داشته و چنان‌که خواهیم دید، همه آنها معروف و سرشناس بوده‌اند. آنان احکام دین را از وجود اقدس امام زمان(ع) گرفته و در اختیار شیعیان می‌گذاشتند. سؤالات [کتبی و شفاهی] ایشان را به حضور امام زمان(ع) برده و سپس پاسخ را به شیعیان می‌رسانیدند و همچنین، وجوه شرعی شیعیان را با وکالتی، که از امام داشتند، می‌گرفتند [و به حضرت تحویل می‌دادند یا با اجازه ایشان مصرف می‌کردند] آنان جمعی بودند که امام حسن عسکری(ع) در زمان حیات خود عدالتشان را تأیید فرمود و همه را به عنوان امین امام زمان(ع) معرفی کرد و بعد از خود، ناظر املاک و متصدی کارهای خویش گردانید، و آنها را با نام و نسب به مردم معرفی نمود.اینها، همه دارای عقل، امانت، وثاقت، دِرایت، فهم و عظمت بودند.

امامت کودک

مسأله خلافت و امامت در اسلام، تنها براساس لیاقت و شایستگی افراد بوده و سن و سال هیچ تأثیری نداشته است. پیامبر اکرم(ص) در سال سوم هجرت بعد از دعوت خویشان خود به اسلام، علی(ع) را که نوجوانی پیش نبود به خلافت و وصایت منصوب کرد و به قوم خود دستور داد که از او اطاعت کنند. همچنین در واقعه مباهله با نصارای نجران، آن حضرت امام حسن و امام حسین(ع) را درحالی که کودک بودند به همراه خویش برد. شیخ مفید در این‏باره می‏نویسد: پیامبر همراه حسنین در حالی که طفل بودند با نصارا مباهله کرد. بعد از آن، این امر هیچ گاه سابقه نداشت. این وقایع و شواهد بسیار دیگر تاریخی، دلایلی است که امامت حضرت ولی عصر(ع) را در سن کودکی تأیید می‏کند.

امامت و نبوت کودک از نگاه قرآن

قرآن مجید در آیه 12 سوره مریم، درباره نبوت حضرت عیسی(ع) می‏فرماید: "ای یحیی تو کتاب آسمانی را به قوت فراگیر، و ما فرمان نبوت در کودکی به او دادیم".همچنین خداوند در همان سوره با اشاره به سخن گفتن حضرت عیسی در گاهواره، نبوت او را تأیید می‏کند.فخر رازی در تفسیر خود درباره حکمی که خداوند به حضرت یحیی داد می‏گوید: "مراد حکم، همان نبوت است؛ زیرا خداوند عقل او را در کودکی محکم و کامل کرد و به او وحی فرستاد و این بدان جهت است که خداوند، حضرت یحیی و عیسی را در کودکی به رسالت مبعوث کرد، برخلاف حضرت موسی و محمّد که در بزرگ سالی مبعوث شدند؛ از این رو چه مانعی دارد که خداوند این دوران را بر عده‏ای کوتاه سازد و حضرت مهدی(ع) را در کودکی حکمت و امامت عنایت فرماید.

چرا کودک امام باشد؟

چه ضرورتی دارد که امام، کودک باشد؟ این امر برای آن است که بدانیم، امامت، ازسوی خداست؛ چراکه اگر امامان تنها در بزرگسالی به مقام امامت می‏رسیدند ممکن بود تصور شود مقامات و کمالات آنان، اکتسابی است؛ اما با امامت کودک چنین گمانی برده نمی‏شود، اگر طفلی، به فضیلت امامت رسید، بدون شک می‏یابیم که او ازسوی خداوند متعال به چنین مقامی رسیده است.ازسوی دیگر، این امر برای آن است که بدانیم مقام و منزلت، بر اساس لیاقت است نه بزرگی سن،  چنان که در تاریخ زندگی پیامبر(ص) آورده‏اند که ایشان فرماندهی سپاه خود را به اُسامه بن زید که جوانی 19 ساله بود واگذار کردند درحالی که عده‏ای از صحابه به برکناری او معتقد بودند، پیامبر به دلیل لیاقت او، به فرماندهی‏اش اصرار داشت.

امامت، یعنی نایب شدن از پیامبر و پذیرش ریاست بر تمام اشیا و موجودات، با شروطی پدید می‏آید که نمی‏توان آنها را از راه رنج، ریاضت، عبادت و تحصیل در تمام عمر به دست آورد. پس تعیین امامت فقط با خداوند عزوجل است که هرکه را خواست تربیت کند، حکمت بیاموزد و قابل ریاست و امامت کند؛ البته در نزد خداوند، انسان کوچک و بزرگ در این مسئله یکسان است.نهم ربیع الاول، سالروز آغاز امامت حضرت ولی عصر(ع) در حقیقت امتداد غدیر بلکه خود غدیری دیگر است. باید در این چنین روزی با امام زمان(ع) براساس مفاد روایات و دعاها به ویژه دعای "عهد" پیمانی دوباره بست معرفت، محبت، ولایت و اطاعت برخی از اصول این پیمان نسبت به حضرت صاحب الزمان(ع) است.ولایت امام زمان(ع) به عنوان سرپرستی و حاکمیت وی بر افراد جامعه است و این ولایت رکن و اساس دین و کلید گشایشگر و راهنمای انسان مسلمان در همه ابعاد دین است.


معرفت، محبت و ولایت امام(ع)، زمینه‌ساز عهد و پیمان با ایشان است، چراکه عشق و ولایت بدون مسئولیت پذیری هوسی بیش نیست. عهد، التزام و نوعی تعهد پذیری در مقابل شخص یا کاری می‌باشد و باید خود را به وظایفی که نسبت به امام زمان(ع) داریم ملتزم سازیم و با ایشان برای انجام آرمان‌هایش عهد ببندیم و کسانی می‌توانند در عصر ظهور به این عهدها عمل کنند که در عصر غیبت به پیمان خود با امام عصر(ع) عمل کرده باشند. عهد و اطاعت، تجلی و نمود عشق و محبت است و زمینه‌سازی برای ظهور ایشان، بسط عدالت و فرهنگ عدل پذیری در جامعه و نهادینه کردن آن است.با برنامه ریزی برای این روز سعی کنیم که تغییری در سبک زندگی ایجاد کنیم.  شادی حضرت فاطمه زهرا(س) و سایر معصومین در این است که ما در مسیری باشیم که مورد رضایت حضرت باشد و در عرضه اعمال خود به ساحت حضرت سرافکنده نباشیم.نهم ربیع الاول عید ولایت و حاصل بذر غدیر است این روز روز امامت، انتظار، ولایت و بیعت دوباره با حضرت حجت(ع) است و در یک جمله نهم ربیع الاول برای پاسداشت آخرین غدیر با احیای فرهنگ تجدید عهد و پیمان گام برداریم.

در ادامه خورشید امامت پدر، تابیدن گرفتی. همه نشانه هایی که پدر داد، با تو بود. نام گرامی ات را از زمان پیامبر صلی الله علیه و آله دهان به دهان و سینه به سینه، معطر نقل کرده اند. همه پدرانت، آرزوی دیدنت را داشتند؛ چنان که ما حسرت بوییدنت را. از ازل تاکنون، در خواب همه انسان ها قدم زده ای. تو را به اندازه همه قِدْمت تاریخ، گواهی داده اند؛ که روزی امام خواهد آمد.

اگر به عشق تو نبود...

تو آخرین ستاره امیدی. به امید دیدن توست که شب های بی ماه، خودکشی نمی کنند. اگر عطر وجود تو نبود، کوه ها، این میخ های پوسیده، خیال نگاه داشتن زمین را نداشتند. اگر سایه مهربانی تو بر سر خاک نبود، هیچ دانه ای جوانه نمی زد و هیچ ابری نمی بارید. اگر به امامت تو ایمان نداشت، اگر ولایت تکوینی تو نبود، خاک، نفس کشیدن را فراموش می کرد و اگر ولایت تشریعی ات نبود، بهشت و جهنم، در غم آب و نان، لای آواز رودهای مسافر گم می شد. اگر به عشق رد پای تو نبود، هیچ موجی پا به ساحل نمی گذاشت.

از ما فاصله گرفتی تا به تو نزدیک تر شویم

تا جهانی شدن گل های محمدی، پشت پرده غیبت، نفس های غم ناک زمین را می شماری. از ما فاصله گرفتی تا آسمانی تر شویم. از ما دور شدی تا در غم ندیدنت با باران های بی وقفه، سقف آسمان پایین بیاید؛ شاید به آسمان نزدیک تر شویم. تنهای مان خواستی، تا تنهایی تو را حس کنیم که تنهاتر از آسمان بودی در بین ما دنیازدگان. یک روز، آسمان را تا ارتفاع سرانگشتانم پایین می کشم و دردهای تنهایی ام را به خورشید می گویم. کاش چشمانمان به دیدن خورشید عادت کند، تا تو را که نورانی تر از خورشیدی، تاب بیاوریم!

تو هستی؛ اما ابرهای تردید ما، مانع تجلی تواند

سایه ابرها چقدر بر سرمان سنگینی می کند، وقتی خورشید را دریغ می کنند و نمی بارند. تو را از پشت این همه ابر، تماشا می کنم؛ آنچنان که خورشید روزهای ابری را. تو هستی؛ اما ابرهای تردید من، آفتاب دیدنت را حصار شده اند. کجای این خاک، می توانم قدم بگذارم و بوی تو را حس نکنم؟! کجای این آسمان، می توانم پرنده باشم و در عطر تو پرواز نکنم؟!

نفس بکش، تا ابرهای تردیدمان را باد ببرد و بتاب تا یخ کفرمان آب شود. ابرها، سال هاست که می آیند و می بارند و می روند؛ اما تو همچنان همان آفتاب جوان مانده ای که بر بهارهای آمده و نیامده ما می تابد.

روزی، این همه یهودا را رسوا خواهی کرد

به انتظار دیدنت، روزهای تقویم را هاشور می زنم و صبح های آفتابی را می شمارم. هر غروب، با خورشید در دل دریاها غرق می شوم و هر صبح، به شوق دیدن تو جان می گیرم. اگر هزار سال نوری به انتظارت بنشینم تا سنگ شوم، شک نمی کنم. شاید روزی قدم مبارکت را بر شانه های سنگی ام حس کنم. بگذار ریشخندم کنند! بگذار به اسم تو، سکه بزنند! بگذار دیوارهای ریایشان را به اسم منتظران تو بالا ببرند! روزی خواهی آمد و این همه یهودا را رسوا خواهی کرد.

تمام شد غم تاریخی بشر

جهان با هزار دهان تو را به ستایش نشسته است. دنیا از هزار دریچه آمدنت را کل می‏کشد. آمدنت، بشارت صبح است برای شب‏های تاریک بشر؛ بشارت رهایی است برای پرندگان دل‏مرده؛ مژده باران است برای دشت‏های حسرت به دل. زمین در خود مچاله شده است؛ جهان از ستم خسته، چشم‏ها به در سپید و فریادها در گلو خفه شده است. مبارک باد پادشاهی‏ ات بر عالم! دنیا از امروز نفس راحتی می‏کشد. هستی، در سایه‏ سار ولایت تو آرام می‏گیرد. پادشاهی ‏ات، امان‏نامه آسمان‏ها و زمین است! مژده آمدنت، بادها را این‏ چنین عاشق و آواره کرده است. به اشتیاق توست که درختان، ایستاده ‏اند. به احترام توست که کوه ‏ها قیام کرده ‏اند. روز پادشاهی توست؛ روز تاج‏گذاری دوباره عدالت، روز بر تخت نشستن عزت، روز پایان اندوه، روز لبخندهای فراگیر، روز شادی همگانی، روز خوش‏بختی خاکیان، روز تحیت و سلام مدام فرشتگان، روز روزهای خوش آینده، روز لحظه‏ های مبارک و شیرین، روز چشم ‏انتظاری جهان.تمام شد غم تاریخی بشر امشب  و روزگار یقین در خودش نمی‏گنجد 

روز توست؛ روز ولایت باشکوه تو، روز امامت تو و چشم‏روشنی دین، روز امامت تو و احیای قرآن، روز امامت تو و شکوفایی «معروف»، روز امامت تو و براندازی «منکر»، روز امامت تو و تحقق آرزوها. تو حسن ختام یازده آغاز تا ابد؛ آخرین بازمانده خاندان کرامتی، آخرین باقی‏مانده خداوندی در زمین. ای ذخیره همیشه خدا برای روزهای مبادا، برای روزهای سخت انسان، رؤیای دیرسال عدالت در جهان. سرنوشت محتوم عالم...!

جهان در پوست خود نمی‏گنجد؛ از این همه شادی فراگیر. از این همه خوش‏بختی... .

سلام بر تو و بر سجده‏ های افلاکی‏ات!

سلام، ای وعده بی‏دروغ الهی! وقت آن است که از پشت پرده غیبت بیرون آیی؛ که زخم فدک، دیری است لب به شکایت گشوده است.بیا تا زمین را از خواب غفلت بیدار کنی؛تا مرهمی باشی بر دردهای زینب علیهاالسلام .هنوز سر بریده حسین علیه‏السلام ، در انتظار انتقام توست! آتش سینه فاطمه علیهاالسلام ، خنکای ظهور تو را می‏طلبد!

برخی از علما نهم ربیع الاول را غدیر ثانی نامیده اند بدین معنی که پس ازبیعت با امیر مومنان در روزغدیر، شیعیان با بیعت با امام دوازدهم در روز نهم ربیع الاول اطاعت محض و تمام و کمال خود را از شجره طیبه امامت و ولایت از امام اول تا امام خاتم اعلام می کند و خط بطلان بر تمامی فرق دیگر می کشد. افتخار بیعت با امام عصر(عج) وشناخت و معرفت نسبت به امام حی و حاضر آنقدر شعف انگیز است که دلهای شیعیانش را به وجد می آورد. لذا در این عید بزرگ نه تنها شیعیان بلکه همه انبیاء و اوصیاء و ملائک الهی شادند و برای سلامتی امام عصر(عج) دعا کرده و عرش را چراغانی می کنند.ما نیزدر این عید بزرگ به شکرانه این موهبت الهی جشن میگیریم و از خداوند متعال فرج آن حضرت را خواهانیم.

غدیر؛ تلاقی کاروان رسالت با طلایه دار امامت
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در پنجشنبه نوزدهم دی 1392 |

http://media.qudsonline.ir/larg/1393/07/15/IMG22510340.jpg

در حدیثی از پیامبر مکرم اسلام (ص) آمده است که اگر تمامی درختان قلم شده و تمامی دریاها مرکب و همه جنیان حسابگر و انسانها نویسنده شوند، هرگز نمی‌توانند درباره علی حق مطلب را ادا کرده و فضایل ایشان را به شمار بیاورند. در کلامی گهربار از رسول خدا(ص) آمده است: «ای علی هیچ کس تو را نمی تواند بشناسد جز خدا و رسولش» در کلام امام رضا(ع) هم درخصوص برگزیده شدن امام علی(ع) به امامت آمده است: مساله امامت از اکمال دین و تمامیت دین مبین اسلام است، همچنین حضرت فاطمه (س) فرموده‌اند: خدا پس از روز عید غدیر برای احدی حجت و عذر نگذاشته است، امام رضا(ع) فرموده‌اند: پیامبر خدا از دنیا نرفت تا برای امتش دانستنی‌های دین را بیان فرموده و راهشان را آشکار ساخته و آنها را در مسیر حق قرار دهد، توجه به سخنان امام علی(ع) نشان دهنده قدر و منزلت ایشان نزد پیامبر است، زیرا فرموده‌اند: در خردسالی پیامبر خدا من را در کنار خود پرورانده و در آغوش می‌کشید، در بستر خود می‌خواباند من نور وحی را می‌دیدم و بوی نبوت را استشمام می‌کردم، زمانی که پیامبر اسلام به رسالت مبعوث می‌شوند، امام علی(ع) هم صدای شیطان را می‌شنود و از پیامبر (ص) در این باره سوال می‌فرمایند: پیامبر می‌فرماید: ای علی هر آنچه را من می‌شنوم تو می‌شنوی و هر آنچه را من می‌بینم تو هم می‌بینی، تنها تفاوت این است که من خاتم پیامبرانم و تو پیامبر نیستی.همچنین در ذکر فضایل حضرت علی(ع) حضور مستمر ایشان در جهادهای صدر اسلام و حمایت همه جانبه از حریم رسول خدا و قرآن، عایشه از قول رسول خدا گفته محبوبترین مردان علی و محبوبترین زنان نزد رسول خدا فاطمه بوده‌اند، پیامبر اسلام بارها گفته اند: حق با علی است و علی با حق است،یا جمله «انا مدینه العلم و علی بابها» در هر زمان و مکانی پیامبر اکرم با پرداختن به ذکر فضایل آن حضرت به دیگران متذکر می‌شدند که علی مانند دیگر صحابه نیستند و از فضیلتهایی برخوردارند که پیامبران و اولیای الهی داشته اند.


 در حجه الوداع سال دهم هجری آیه هایی بر پیامبر نازل می‌شود که امامت و ولایت علی(ع) را اثبات و به مسلمانان تذکر می‌دهد (یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت رسالته و ا... یعصمک من الناس) به نقل از امام صادق(ع) پیامبر خدا(ص) در هجدهم ذی الحجه در بازگشت از سفر حج تمتع دستور می‌دهند کرسی برای ایستادن ایشان فراهم کنند، در حضور 120 هزار نفر از مسلمانانی که از اطراف و اکناف حجاز و دیگر سرزمینهای مسلمان آمده بودند ایشان در جایگاه ایستاده و خطاب به دیگران از آنها می‌پرسد، آیا من به شما از خودتان اولی تر نبوده و حق تصرف در امور شما را خواهم داشت؟ که همگی یکصدا این گفته را تایید می‌نمایند، آنگاه پیامبر اکرم دست علی را آنقدر بالا می‌برد که سفیدی زیر بغلها آشکار می‌شود و می‌فرماید: «پس از من علی وصی و جانشین و امام امت می‌باشد، پس سخنش را گوش نموده و از او اطاعت کنید» و سپس می‌فرمایند:«مرگ به من نزدیک شده و بزودی از میان شما می‌روم، اما دو چیز گرانبها برایتان به امانت می‌گذارم کتابم و اهل بیت و عترتم، پس هر کس که من مولای او بودم علی مولای اوست و دست به دعا برداشته و از خداوند متعال می‌خواهند دوستدار دوستان علی و دشمن دشمنان علی باشد».

بنابراین، اگر به زندگی سراسر رحمت رسول اکرم(ص) نگاهی بیندازیم می‌بینیم نه تنها در واقعه غدیر، بلکه سالها پیش از آن در آغاز بعثت و دعوت از بستگان که هیچ کس دعوت پیامبر را لبیک نگفت پیامبر (ص) علی (ع) را به عنوان وصی و برادر و جانشین خود به همگان معرفی نموده و نور امامت را در ایشان در همان سنین نوجوانی می‌دیده است، بارها در عرصه‌های مختلف به همگان یادآور شده‌اند که علی نسبت به من مانند هارون نسبت به موسی می‌باشد، بنابراین در دفعات و عرصه‌های گوناگون پیامبر اسلام که علم لدنی داشته اند مردم را به امامت و ولایت امام علی(ع) رهنمون شده‌اند.


در آیه 67 سورره مائده (یا ایها الرسول...) آمده است که پیامبر فرمان خداوند را به مردم بگوید تا رسالتش کامل شود، فرمانی که پیامبر(ص) برای ابلاغ آن مامور شده بود آن چنان خطیر و عظیم بوده که هر گاه پیامبر (بر فرض محال) در آن زمان از ترس دشمنانی که به علی (ع) کینه داشتند و... اگر در ابلاغ فرمان به خود ترس یا سستی راه می‌دادند و آن را ابلاغ نمی‌کردند رسالت الهی خود را انجام نداده بود، بلکه با انجام این ماموریت رسالت وی تکمیل می‌شود. به عبارت دیگر هرگز مقصود از (ما انزل علیک) مجموع آیات قرآن و دستورهای اسلامی نبوده، زیرا ناگفته پیداست هرگاه پیامبر(ص) مجموع دستورهای الهی را ابلاغ نکند رسالت خود را انجام داده و تا آن زمان که به پایان عمر ایشان می‌رسیم در تمامی امور پیام آور وحی بوده و لحظه ای در انجام ماموریت الهی غفلت نکرده‌اند، بنابراین یک چنین امر بدیهی نیازی به نزول آیه قرآن نداشته است، بلکه مقصود از آن ابلاغ امر خاصی است که ابلاغ آن مکمل رسالت شمرده می‌شود و تا ابلاغ نشود وظیفه خطیر رسالت رنگ کمال به خود نمی‌گیرد، بنابراین مورد مأموریت یکی از اصول مهم اساسی است که با دیگر اصول و فروع اسلامی پیوستگی داشته و پس از یگانگی خدا و رسالت پیامبر از مهمترین مسائل دینی به شمار می‌رفته است، بنابراین  می‌توان گفت این آیه فقط و فقط بر به امامت رسیدن علی(ع) دلالت داشته و آن را اتمام حجتی برای مسلمان می‌داند که بدانند پس از پیامبر زمین خداوند از حجت خالی نخواهد ماند.


اراده حکیمانه خداوند بر این تعلق گرفته که واقعه تاریخی غدیر در تمام قرون و اعصار به صورت زنده در دلها و به صورت مکتوب در اسناد و کتب و قرآن تازه بماند و در هر عصر و زمانی نویسندگان اسلامی در کتابهای تفسیر و حدیث و کلام و تاریخ از آن بگویند، کمتر واقعه تاریخی همچون رویداد غدیر مورد توجه دانشمندان اعم از محدث و مفسر، متکلم و فیلسوف، خطیب و شاعر، مورخ و سیره نویس قرار گرفته است و تا زمانی که قرآن باقی است این واقعه هم باقی خواهد ماند از مراجعه به تاریخ در می‌یابیم روز هجدهم ذی الحجه در میان مسلمانان به نام روز عید غدیر معروف بوده تا آنجا که ابن خلکان درباره مستعلی بن المستنصر می‌گوید: «در سال 487ه.ق. در روز عید غدیر مردم با او بیعت کردند»، در اهمیت این رویداد تاریخی همین اندازه کافی است که 110 نفر از صحابی، حدیث غدیر را نقل کرده اند، که در کتب اهل سنت نام 110 تن به چشم می‌خورد، درست است که پیامبر(ص) سخنان خود را در اجتماع عظیمی بیان فرمودند ولی گروه زیادی از آنان از نقاط دور دست حجاز آمده بودند و حدیثی ننوشته و گروهی از آنان که این واقعه را نقل کرده اند تاریخ موفق به ثبت آن نشده است. اما آنچه به نقل از علامه امینی (ره) در تاریخ ثبت شده از آن حکایت دارد که 150 تن از صحابه نزدیک رسول اکرم و 84 نفر از تابعان و 361 نفر از علمای بزرگ اهل سنت در خصوص صحت واقعه غدیر سخن گفته اند، زیرا مسلم است غدیر از متن قرآن و آمیخته با قرآن است.


اگر همه فضایل و خوبیها در یک انسان جمع شود می‌توان گفت او غدیری است، کسانی که در راه ولایت سر از پا نمی‌شناسند و همه هستی خود را در راه دفاع از حریم ولایت فدا می‌کنند، افرادی مانند میثم تمار که در زندان شکنجه شده و زبان از کامش بیرون کشیده می‌شود وبدنش را با مقراض ذره ذره می‌کنند و بر درخت خرما آویزان می‌کنند، اما جز در مدح و ثنای علی (ع) چیزی نمی گوید، مالک اشترها، عمار یاسر و اویس قرنی ها و امام راحل و مقام معظم رهبری که در راه صیانت ولایت و حفظ ارزشهای دین مبین اسلام کوشیده و می‌کوشند غدیریان واقعی هستند، به نظر بنده شهیدان دوران دفاع مقدس، چمران ها و همت ها، بابایی ها و صیاد شیرازی هایی که شناخته یا گمنام مانده اند غدیریان راستین هستند، خاطره ای نقل شده که مادری در محضر امام عکس چهار فرزند شهیدش را با معرفی نام یکی یکی به ایشان نشان می‌داد، به عکس چهارم که می‌رسد تا می‌خواهد آن را از زیر چادر خارج و به امام راحل (ره) نشان دهد می‌بیند تن امام می‌لرزد و اشک بر گونه‌های مبارک جاری شده، عکس را زیر چادر پنهان کرده می‌گوید، اماما من این چهار فرزند را داده ام تا اشک شما را نبینم، این زن، مادر نمونه یک غدیری واقعی است که وفاداری‌اش به امامت و ولایت آن قدر به او جرات داده که بی قطره ای اشک جان فرزندانش را با افتخار به اسلام و حراست از آیینی که محمد مصطفی(ص) به علی مرتضی(ع) و خاندان نبوتش سپرده تقدیم نماید و از حفظ و حراست از ارزشهای ولایت و امامت از هیچ چیزی نهراسد.

مخالفان حدیث غدیر عقیده دارند حدیث غدیر محتوای چندانی را فراروی مخاطب نمی نهد! و این در حالی است که آیه شریفه «یا ایهاالرسول بلغ ما انزل الیک و ان لم تفعل فما بلغت رسالتک و ا... یعصمک من الناس» مخاطبان را به دو پرسش مهم و اساسی زیر رهنمون می‌شود: چه برنامه تبلیغی بود که تا آخر عمر پیامبر(ص) زمین مانده و لازم بود ابلاغ گردد؟ چه برنامه ای بوده که ابلاغ آن وحشت آفرین بوده که خداوند برای زدودن غم حضرت رسول اکرم(ص) «... وا... یعصمک من الناس» را قید می‌کند؟ قطعا برنامه رسالت پیامبر(ص) با انتخاب ولی و حجت خدا در زمین تکمیل می‌شد و در غیر این صورت بخشی از رسالت نبوی بر زمین می‌ماند. ایشان درباره اهمیت قضیه ولایت علی بن ابی طالب(ع) به خطبه نورانی حضرت رسول (ص) اشاره کردند.


از اینکه حضرت رسول(ع) پس از اعتراف گرفتن از مردم با این جمله که «الست اولی بکم من انفسکم» جمله «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» را گوشزد کردند، چنین بر می‌آید که ولایت حضرت علی(ع) امری مهم بوده است. ضمن اینکه علی(ع) محب ومحبوب خداست و هر کس محب و محبوب خدا باشد ذات اقدس ا... مجاری ادراکی و تحریکی او را تأمین می‌کند. وقتی علی(ع) را به عنوان معصوم کامل شناختیم معنای حقیقی خطبه حضرت رسول(ص) «علی مع الحق یدور معه حیث ما دار» مشخص می‌شود. بنابراین دوری جستن از ولایت امیرمؤمنان (ع) خروج از ایمان است.

روشن بودن واقعه غدیر و امامت حضرت علی (ع) مسأله ولایت، مسأله پیچیده و دشواری نیست، ولی متأسفانه حرکتهای سیاسی پس از رحلت پیامبر (ص) به خاطر حب و بغض‌ها مسیر آن را تغییر داد. ضمن اینکه به استناد تاریخ و روایات موکد تشیع و تسنن،غدیرخم را روز نصب امامت ائمه اطهار (ع) خوانده اند و افزون بر آن، بخشی از روایات غدیر مربوط به قیام حضرت مهدی(عج) است که توجه کمتری به آن شده است. به استناد این روایات گره زدن مهدویت به غدیر خم ابتکار خوبی است و از این امر معلوم می‌شود که غدیر سرمایه کل امامت و ولایت است.

غدیر خم یک نقطه عطف و سرنوشت‌ساز در تاریخ اسلام ناب محمدی است. برای تداوم اتحاد و وحدت و انسجام مسلمانان باید بدانیم که پیامبر(ص) چه سیره و روشی را در روز عید غدیر خم مدنظر قرار داده است. واقعه غدیر خم به قدری مهم و معتبر است که 30 نفر از علمای برجسته اهل سنت این واقعه را نقل کرده‌اند. پس باید حق، عدل و انصاف را بپذیریم و در برابر خداوند، خود را مسوول دانسته و طبق مسوولیتی که داریم عمل کنیم. غدیر، روز اکمال دین، اتمام نعمت و موجب خشنودى خداست؛ روز بزرگ، روز گشایش و روز تکامل است؛غدیر، نه تاریخ است، نه جغرافیا و نه روایت، بلکه ولایت است؛ پیشوند غدیر، رسالت است و پسوند آن، ولایت و امامت. غدیر به مهدویت و ظهور امام زمان(عج) هویت می‌دهد. مساله مهدویت از مسلمات دین است، چنانکه در روایات دینی از فروع مهدویت مانند مشخصات ظاهری حضرت مهدی (عج) و چگونگی قیام آن حضرت سخن گفته شده، که این نشانه مسلم بودن اصل مهدویت است.

غدیر واقعه اثرگذار بر تاریخ مسلمانان بوده است و اساسا واقعیت این روز بزرگ بر جریان‌های تاریخی بعد در جهان اسلام اثر عمیقی داشته است.  واقعه غدیر مخالفان و موافقان این واقعه را به تایید این مهم وا می‌دارد که اساسا غدیر آینده را تغییر داد و نکته مهم دیگر در این راستا آن است که سنت خداوند تغییرناپذیر است. در واقعه غدیر اتفاقی که می‌افتد آن است که با شرایطی که ایجاد می‌شود عهد جدید برپا شده و شرایط تغییر می‌کند، البته برخی می‌گویند غدیر ناکام ماند و به انجام نرسید اما اگر خداوند را حاکم زمان گذشته و آینده بدانیم این قضیه و حکمت آن مشخث و بیش از پیش قابل تامل می شود. غدیر آینده را می‌سازد، داستان غدیر هرگز به اتمام نرسید بلکه در حال بازسازی و بازپردازی و تمدن‌سازی است، از این نظر دایما برکات این واقعه در جامعه گفتمان ایجاد کرده و جامعه را می سازد.

غدیر یک مسأله همیشگی اسلام است و مخصوص زمان پیامبر (ص) نیست و امروز که ما در عصر غیبت به سر می بریم مسأله ولایت فقیه دنباله‌ی همان غدیر است حادثه غدیر برای همیشه تاریخ یک ترازو را برای سنجش مسیر حق و باطل ایجاد کرد. دشمنان اسلام به خوبی متوجه شدند که غدیر نقطه اتکا و رمز پیشرفت و ترقی مذهب تشیع خواهد بود به همین خاطر از روزهای نخستین این واقعه تا امروز با دسیسه چینی و توطئه افکنی، تلاش کردند تا با ایجاد شبهه در حادثه غدیر، اهمیت آن را نزد مسلمانان کم رنگ کنند. پیام غدیر به زمان و مکان خاصی تعلق ندارد بلکه این حادثه این پیام را به گوش همه مردم جهان در همه عصرها و زمان ها رساند که تنها راه نجات بشریت از گردنه های سخت و دشوار، ولایت است و هر کس می خواهد از  این مسیر با سربلندی بیرون بیاید باید از ولایت تبعیت کند.

غدیر یعنی سرمشق دفتر زندگی
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه یکم دی 1392 |

غدیر نماد اسلام ناب و زندگی پاک و حیات طیبه

http://ts2.mm.bing.net/th?id=H.4639089889773361&pid=1.7

غدیر نماد اسلام ناب و زندگی پاک و حیات طیبه بر اساس نقشه الهی است. غدیر سه رکن دارد: 1:مکتب یعنی نقشه الهی که جامع و کاملش قرآن است 2: امام و پیشوای ربانی 3: یاران خدا و پیروان شایسته.  این سه رکن کنار هم باشد شجره طیبه ای را که قرآن فرموده تشکیل خواهند داد. انما المومنون اخوه فاصلحوا بین اخویکم، عقد اخوت ارتباطی است که خدای متعال برقرار کرده. چه بخوانند و چه نخوانند خدای متعال خوانده است.  امیرمومنان(ع) از پیامبر(ص) نقل می کنند: اصلاح بین مومنین از یکسال نماز ارزشش بالاتر است.انسان های مومن بایدبه سه لحاظ(طریق) باهم پیوند بخورند 1: فکری (اعتقادی )2: ارتباط قلبی «فالف بین قلوبکم» 3: ارتباط عملی که عبارت است از تعاون و همکاری «واعتصموا بحبل الله جمیعا».

یاس یادآور مهربانی هاست; اما نه، بگذار آرامتر بگویم. آهسته، آهسته. یاس یادآور حماسه زهراست، در میان کوچه. یاس یادآور چادر خاکی گلی است که در کناری سوخته. نام یاس یادمان می آورد غربت علی و دستان بسته را. نام یاس یادمان می آورد ربت سیلی به صورت نیلی را. نام یاس غدیر را غمگین و دل پیامبر را خون می کند.

غدیر از راه می رسد، با هزار آوای شورانگیز. آوای خوش پیامبر که مولای شما بعد من، یارم علی است. نامردمانی که گل یاس را پرپر کردند، مرد ایثار و جهاد را هر چه زودتر زمینگیر کردند. غدیر از راه می رسد، انوار ولایت همچنان می تابد. صدای علی از حنجره سید علی به گوش ها می رسد. علی آن روز با چاه درد و دل می کرد و سید علی امروز با ما. ما قدر غدیر را بدانیم تا یاس سیلی نخورد. ما قدر غدیر را بدانیم تا نور با ما بماند. ما قدر غدیر را بدانیم تا مولایمان مهدی (عج) با دست گلی از یاس برسد.

«هنّئونی هنّئونی ان الله تعالی خصّنی بالنبوة و خصّ اهل بیتی بالامامة؛ به من تبریک بگویید، به من شادباش بگویید، چون خدای تعالی مرا به پیامبری و اهل بیتم را به امامت برگزید». اینها جملات سراسر شور و شعف پیامبر اعظم(ص) بود که پس از بیان ولایت امام علی علیه السلام در روز غدیر بیان می­کردند.(الغدیر، ج1، ص513.)

یک: ولایت در کلام ولی

مسئله غدیر، مسئله‌ای نیست که بنفسه برای حضرت امیر یک مسئله­ای پیش بیاورد؛ حضرت امیر مسئله غدیر را ایجاد کرده است. آن وجود شریف که منبع همه جهات بوده است، موجب این شده است که غدیر پیش بیاید. غدیر برای ایشان ارزش ندارد؛ آنکه ارزش دارد، خود حضرت است که دنبال آن ارزش، غدیر آمده است. خدای تبارک و تعالی که ملاحظه فرموده است که در بشر بعد از رسول اللّه کسی نیست که [آنچه] دلخواه است انجام بدهد، مأمور می‌کند رسول اللّه را که این شخص را که قدرت این معنا را دارد که عدالت را به تمام معنا در جامعه ایجاد کند و یک حکومت الهی داشته باشد، این را نصب کن.( امام خمینی رحمة الله علیه)

روز عید غدیر که به نام عید ولایت نامیده می شود،... روزی است که مفهوم ولایت اسلامی، به وسیله پیامبر اکرم یک مصداق روشن و عینی پیدا کرد. برای کسانی که می خواهند از... اسلام نمونه ای ذکر بکنند، بهترین نمونه، همان کسی است که نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله او را به الهام الهی و به دستور پروردگار عالم، برای منصب عظیم ولایت آن روز معیّن فرمود. ولایت که عنوان حکومت در اسلام و شاخصه نظام اجتماعی و سیاسی برای اسلام است، یک معنای دقیق و ظریفی دارد که معنای اصل ولایت هم همان است و آن عبارت است از پیوستگی، پیوند، در هم پیچیدن و در هم تنیدگی؛ این معنای ولایت است. (امام خامنه­ای حفظه الله)

دو: انوار عرشی

دو همراه همیشگی

برای بهتر انجام شدن کارهای مهم، انسان باید یاری همدل و همفکر داشته باشد.به همین خاطر حضرت موسی (ع) از خداوند درخواست نمود که برادرش هارون را یارو یاورش قرار دهد.خداوند مهربان برای هدایت بشر، آخرین و بهترین پیامبرش را به سوی مردم فرستاد و تبلیغ او را با انتصاب امیرالمومنین (ع) تکمیل کرد.برای پیامبر خاتم، یاری را انتخاب کرد که جان وجانان ، عاشق و فدایی پیامبر بود.همراهی پیامبر(ص) و علی علیه السلام آنقدر وسیع است که قبل از خلقت این جهان نیز با هم بوده اند.

پیامبر اكرم(ص) فرمود: «كنتُ اَنَا و عَلیِّ بنِ اَبِی طالب ـ علیه السّلام ـ نوراً بین یدی الله قبل أن یخلق آدم باربعه آلاف عام، فلمّا خلق آدم قسّم ذلك النور جزئین. فجزء أنا و جزء علیّ ؛ چهارده هزار سال پیش از اینکه آدم آفریده شود، من و علی نوری بودیم در برابر خدای متعال. چون خدای تعالی آدم را آفرید آن نور را دو نیمه کرد؛ نیمی از آن منم و نیمه دیگر علی است». ( تذكرة الخواص، ص46)

نکته قابل تأمل، در هم تنیدگی، همراهی و پیوستگی این دو نور می­باشد؛ بدین معنا که نمی­توان بین نور نبوت و ولایت فاصله انداخت و شرط تحقق هدایت مدنظر الهی برای سعادت بشریت، قبول همراهی و پیوند این دو نور با یکدیگر است.

سه: پدران امّت

پیامبر(ص) و علی علیه السلام، در واقع نور واحدی هستند که برای هدایت بشر،پا به عرصه این زمین خاکی نهاده اند.چراغ روشنی بخشی هستند که هدایت،کمال، تعلیم و تربیت و رسیدن به سعادت و خوشبختی دنیا وآخرت انسان ها را برعهده گرفته اند. آنان پدرانی دلسوز و مهربان اند که همواره سختی­ها را به جان می­خرند تا خوشبختی و موفقیت فرزندان خود را مشاهده نمایند. پیامبر اکرم(ص) فرمودند: «أنا و علي أبَوَا هَذِهِ الأُمّة؛ من و علي دو پدر اين امت [مسلمان] هستیم». (تاريخ ابن عساكر، ج2، ص271. علل الشرائع، ج‏1، ص)

و فرمود: «حقُّ علیِّ بنِ اَبی طالب عَلَی هذهِ الاُمَّه لَحَقَّ الوالد علی وَلدَهِ: حقی که علی(ع) بر این امت دارد، همچون حقی است که پدر بر پسرش دارد. ( بحار الانوار، ج ۳۶، ص ۵)

بعدها امیرالمؤمنین علیه السلام خودشان فرمود: نمازی همراه پیامبر به جا آوردم، پس از نماز آن حضرت دست راستش را به دست راستم گذاشت و به سینه خود چسبانید و فرمود: «ای علی!» عرض کردم: «بلی یا رسول خدا!». فرمود: من و تو پدران این امّت هستیم. لعنت خدا بر کسی که عاق ما باشد، بگو آمین!». من هم «آمین» گفتم. (معانی الأخبار، ص118)

چهار: من و علی(ع)

هنگامه انجام فرمان الهی برای هدایت مردم فرا رسیده بود و علی علیه السلام توسط خداوند بلندمرتبه، برای همراهی پیامبر برگزیده شده بود، زیرا پروردگاربه جز علی علیه السلام، کسی را لایق همراهی و همدلی با رسول خاتم و محقق ساختن اهداف عالیه سعادت بشریت نمی­دانست.

رسول خدا(ص) نیز همواره این همراهی و همدلی را در مناسبت­های مختلف بروز می­دادند و می­فرمودند:

« من منذر و علی هادی است». ( تفسیر طبری، ج13، ص 72. جامع البیان، ذیل آیه)

«یا علی! کسی که با تو مخالفت کند با من مخالفت کرده است و کسی که با من مخالفت کند با خدا مخالفت کرده است».( بحار الانوار، ج ۳۸، ص۳۰)

« من شهر علم و علی درب آن است، هر كسی كه اراده كرده است شهر علم را دریابد، باید از درب آن وارد شود». ( مستدرك حاكم، ج32، ص 136)

« تو برادر من و من برادر توأم». (صحیح ترمذی، ج5، ص601، ح 3736. مستدرك حاکم، ج3، ص 16، ح 4289)

« اي علي! خدا را نشناخت جز من و تو، و مرا نشناخت جز خدا و تو و تو را نشناخت مگر خدا و من». (روضة المتقين، محمد تقي مجلسي، ج 13، ص 273 )

پنج: راز انتخاب

به راستی چرا خداوند متعال از میان مخلوقات خود، حضرت علی(ع) را برای همراهی با پیامبر خاتم خود انتخاب کرده است؟

راز این همراهی را باید در سخن خود پیامبر خاتم(ص) جست،.

فرمان الهی

سوگند به خدایی که مرا به نبوت مبعوث کرد... من علی را به عنوان جانشین در میان امت خود نَصب نکردم، مگر آنکه خداوند قبلاً او را در آسمان­هایش ستایش کرده و نام او را به عظمت برده و ولایت او را بر فرشتگان واجب کرده بود».( بحارالانوار، ج ۳۹، ص ۹۲.)

علی(ع) عصاره پیامبران

هر که مى­خواهد به آدم و علم او و نوح و تقواى او و ابراهیم و دور اندیشى و بردبارى او و موسى و هیبت او و عیسى و عبادت او بنگرد، به على بن ابى طالب بنگرد».

مرد فضیلت­ها

«خداوند براي برادرم علي عليه السلام فضايلي قرار داده كه از شماره بيرون است». (قندوزي، ينابيع المودة، ص 121)

«اگر تمام باغ‏ها قلم گردد و همه درياها مركب باشد و كليه جن‏ها حسابگر و انسان‏ها نويسنده باشند، تا فضايل و مناقب على بن ابيطالب عليه السلام را بشمارند، نمى‏توانند». ( بحار الانوار، ج 28، ص 197 )

نماد ایمان

«اگر تمام هفت آسمان و زمين در يك كفه ترازو قرار بگيرد و ايمان على عليه السلام در كفه ديگر، ايمان او سنگينى مى‏نمايد». ( مستدرک الوسائل، ج15، ص 338. تاریخ مدینه دمشق، ج42، ص 341)

شهرت آسمانی

جبرئيل در عالم‏«معراج‏» در مورد«على بن ابى طالب‏» عليه السلام به رسول اكرم(ص) فرمودند: سوگند به آن خدايى كه تو را به حق مبعوث ساخته است، اهل آسمان‏ها على را بهتر از ساكنين زمين مى‏شناسند، على هرگز در جنگى‏ «تكبير» نگفت، مگر اينكه ما نيز با او تكبير گفتيم، و هيچ وقت ‏به گروهى حمله نكرد، جز اينكه ما نيز حمله كرديم، و هر كجا او شمشير زد ما نيز در كنارش به كمك وى مى‏شتافتيم. (بحارالانوار، ج39، ص 98)

شش: محبوب پیامبر(ص)

فاصله زمانی پا به زمین گذاشتن نور الهی علی علیه السلام ، دلتنگی و شوق دیدار را در پیامبر (ص) افزون نموده بود؛ به همین دلیل هنگامى که فاطمه بنت اسد نوزاد را خدمت پیامبر آورد، با علاقه شدید آن حضرت نسبت ‏به کودک رو به رو شد. پیامبر(ص) از وى خواست که گهواره على(ع) را در کنار رختخواب او قرار دهد. نه تنها پیامبر گهواره حضرت على(ع) را در موقع خواب حرکت مى‏داد، بلکه در مواقعى از روز بدن او را مى‏شست و با او با کمال ملاطفت ‏سخن مى‏گفت. گاهى او را به سینه مى‏فشرد و مى‏گفت: این کودک برادر من است و در آینده ولى و یاور و وصى و همسر دختر من خواهد بود.پیامبر اعظم(ص) به سبب علاقه‏اى که به حضرت على(ع) داشت، هیچ گاه از او جدا نمى‏شد و هر موقع از مکه براى عبادت به خارج شهر مى‏رفت، ‏حضرت على علیه السلام را همچون برادر کوچک یا فرزند دلبندى همراه خود مى‏برد. (کشف الغمة، ج‏1، ص‏90. نهج البلاغه، خطبه قاصعه)

هفت: جانِ پیامبر(ص)

حضرت علی(ع) دست در دست پیامبر(ص) مراحل رشد و کمال را طی نمود و در همه مراحل همدوش و همپای رسول الله گام بر می­داشت، تا آنجا که خداوند او را جان و نفس پیامبر خاتم معرفی کرد. این لقب والا در ماجرای مباهله رخ داد.

مسیحی‏ها وقتی که استدلال‏های متقن پیامبر(ص) را دیدند، حاضر به بحث نشدند و فقط می‏گفتند: ما حقیم و دین ما بر حق است. پیامبر(ص) برای روشن شدن حق و باطل ، راهی را پیشنهاد کردند که هر دو گروه آن را قبول داشتند. حضرت فرمود: «اگر راست می‏گویید بیایید مباهله کنیم؛ یعنی هر دو گروه در یک مکان مشخص حاضر شویم و از خدا بخواهیم هر که بر باطل بود مورد لعنت خدا قرار بگیرد و نابود شود».

آن‏ها ابتدا قبول کردند و به همین خاطر رؤسا و بزرگان خود را جمع کردند و منتظر ماندند تا پیامبر هم با یاران خودشان بیایند. آنان خیال می‏کردند الان پیامبر با عده‏ی زیادی خواهد آمد. اما یک دفعه با صحنه‏ی عجیبی مواجه شدند. همراهان پیامبر فقط پنج تن بودند. محمد امین، علی، فاطمه، امام حسن که دستش در دست‏های پیامبر بود و امام حسین علیهم السلام که در بغل پیامبر قرار داشت. این‏جا بود که بزرگِ مسیحیان که خودش بهتر از هر کسی می‏دانست حق با کیست، گفت: به خدا چهره‏هایی نورانی را می‏بینم که اگر دست به آسمان بلند کنند و ما را نفرین کنند، یک نفر مسیحی در جهان زنده نخواهد ماند. بیایید برگردیم. لذا حاضر شدند به پیامبر(ص) و حکومت اسلامی جِزیه و مالیات بدهند و دیگر دشمنی نکنند. تفسیر مجمع البيان، طبرسي، ذيل آيه مباهله.

در این هنگام آيه‏ی مباهله نازل شد كه: فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ اَبْناءَنا وَ اَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ اَنْفُسَنا وَ اَنْفُسَكُمْ ...؛ بگو: بياييد ما فرزندان خود را دعوت كنيم، شما هم فرزندان خود را، ما زنان خويش را دعوت نمایيم، شما هم زنان خود را، ما از جان‏هاي خود دعوت مي‏كنيم شما هم از جان‏هاي خود؛ آن‏گاه مباهله كنيم و لعنت خدا را بر دروغ‏گويان قرار دهيم»

بدین ترتیب حضرت علی علیه السلام به عنوان نفس و جان پیامبر(ص) در این مباهله شرکت جستند و بار دیگر همراهی و همدلی خود را نشان دادند.

هشت: اولین همراه

سه سال از بعثت پيامبر(ص) گذشته بود که آيه «و اَنذِر عَشِیرَتَكَ الأقرَبِينَ»(سوره شعرا، آیه214) نازل شد و فرشته وحی دستور جديدي از طرف خداوند بر پيامبر ابلاغ کرد. پيامبر نیز پس از چند جلسه پذيرايي، دعوت خود را با آنان در ميان گذاشت و درجمع سران بني هاشم فرمود: «من خير دنيا و آخرت را براي شما آورده­ام. خداوند به من امر كرده است كه شما را به آن دعوت كنم. كدام يك از شما مرا در نشر اين آيين ياري مي­كند تا برادر و وصي و جانشين من در ميان شما باشد؟»

حضرت سه مرتبه اين سخن را تكرار نمود و در هر بار تنها علي عليه السلام آمادگي خود را اعلان كرد. در اين موقع پيامبر(ص) دست علی علیه السلام را بالا گرفت و فرمود: «ان هذا اخي و وصيي و خليفتي فيكم؛ او برادر و وصي و جانشين من در ميان شماست.» (تاريخ طبري، ج 2، ص 64 ؛ مسند احمد بن حنبل، ج 1، ص 159)

نه: علی علیه السلام تمام ایمان

جانفشانی­ها و مبارزات علی علیه السلام زبانزد خاص و عام شده بود. در هر جنگی که پیش می­آمد، مرد میدان و یکه­تاز پیروز تمامی میدان­های مبارزه، تنها علی علیه السلام بود که با شکست مدعیانی همانند عَمرِو بنِ عَبدوُدّ، حمایت از پیامبر در جنگ اُحد، شکست یهودیان خیبر و... مدال­های متعددی از سوی رسول الله(ص) دریافت می­نمود. برخی از این مدال­ها عبارت بودند از:

«برز الايمان كله الي الشرك كله؛ تمام ايمان در مقابل تمام كفر قرار گرفت». ( بحارالانوار، ج29، ص11)

«لا فتي الا علي، و لاسيف الا ذوالفقار؛ جوانمردي چون علي و شمشيري چون ذوالفقار نيست». ( بحارالانوار، ج20، ص 105)

«ضربة علي عليه السلام في يوم الخندق افضل من عبادة الثقلين؛ یک ضربت علی در روز خندق، از عبادت جن و انس برتر است». ( بحارالانوار، ج20، ص 205. مستدرک حاکم، ج3، ص 32)

«به خدا قسم علي عليه السلام يك لشكر است [در جنگيدن] در راه خدا». ( محمدي ري شهري، شهادت، ص 7 )

«يا علي! اگر تمام شرق و غرب عالم به جنگ تو آيند، توان جنگيدن با همه آنان را داري».(سفينة البحار، ج 1، ص 690)

ده: دو کار ناتمام

ده سال از هجرت پيامبر بزرگوار اسلام(ص) گذشته بود و اسلام قدرت روزافزونی یافته، بود. در این هنگام ناگهان جبرئيل بر پیامبر مهربانی ها نازل شد و ضمن خبر دادن از نزدیک بودن پایان مأموریت ایشان، فرمان الهی مشتمل بر اتمام دو کار ناتمام را ابلاغ نمود و پیام الهی را بر ایشان خواند: «وَ اَذِّن فِي النّاسِ بِالحَجّ...؛ و مردم را دعوت عمومي به حج كن...».

فریضه حج [تمتع]، یکی از احکامی بود که بنابه مصلحت­های گوناگون، خود پیامبر اعظم(ص) در آن شرکت نجسته بود. اما پس از این فرمان الهی، پيامبر(ص) آهنگ حج نموده و دستور داد: مؤذنان و مناديان اعلام كنند كه رسول خدا(ص) در اين سال به حج خواهد رفت و به همين منظور، نامه هاي فراواني به افراد، شخصيّت­ها، رؤسا و قبايل نوشت كه هر كه توانايي رفتن به حج دارد، خود را مهيّا سازد.

در همان سال با حضور پيامبر(ص) حج بسيار باشكوه و پر خاطره­اي برگزار شد و با پايان پذيرفتن حج، آن حضرت آهنگ بازگشت به مدينه را نموده و چون به «كراع الغميم» (محلي در بين راه مكّه و مدينه) رسيد، جبرئيل نزد حضرتش آمد و فرمان جدید و در واقع دومین کار ناتمام پیامبر را ابلاغ فرمود: «يا ايّها الرسول بلّغ ما انزل اليك من ربّك وان لم تفعل فما بلّغت رسالته واللّه يعصمك من النّاس؛ اي پيامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است، به مردم ابلاغ كن و اگر چنين نكني، رسالت او را انجام نداده­اي. خداوند تو را از (خطرات احتمالي) مردم حفظ مي­كند.»

یازده: چهار راه ولایت

با صدور فرمان تبليغ رسالت الهي و نصب علي عليه السلام به عنوان وصي و جانشين پيامبر(ص)، آن حضرت همانجا توقف كرده، دستور داد: اوّلين گروه مسلمانان كه به نزديكی هاي جحفه رسيده بودند، برگردند و آنكه از راه مي­رسد، توقّف كند. سپس بارهای خود را در محلي به نام غدير خم به زمين گذارد. (بحارالانوار، ج 37، ص 111 و ص 158؛ الغدیر، علامه اميني، ج 1، ص268.)

چرا غدیر خم؟

علت انتخاب غدیر خم برای سخنرانی و اعلام دومین و مهم­ترین کار ناتمام پیامبر(ص) چیست؟ چرا ایشان این امر مهم را در همان مکه یا مدینه اعلام نفرمود؟ علامه عسگری درباره علت این انتخاب می­نویسد: غدير براي اين بود كه پيامبر(ص) سخني در مورد علي عليه السلام بگويد كه بين صحابه تنها نباشد. جايي باشد كه تمام مسلمانان بشنوند، و الاّ حضرت رسول مكرر در مورد جانشيني او صحبت كرده بود و حتي اسامي دوازده امام را برده بود. بايد تعيين علي عليه السلام در جايي باشد كه از كنترل كردن صحابه در مدينه خارج باشد.«غدير» كه قبل از «جُحفه» قرار دارد، محل جدا شدن اهل مدينه و مصر و اهل عراق و اهل نَجد بود و آبگير و درختان كهنسالي در آن وجود داشت. به امر الهي اين مكان براي اجتماع انتخاب شد و طبق دستور پيامبر اكرم ص) بيش از يكصد و بيست هزار نفر همراه ايشان براي اجتماع در آنجا اجتماع كردند، حتي دوازده هزار يمني كه مسيرشان به سمت شمال نبود، تا غدير همراه آن حضرت آمدند.(الغدیر، علامه اميني، ج 1، ص 268)

دوازده: رسول خدا را اجابت کنید!

جمعيت به غدير خم رسيده بود و دیگر بیش از یکصد هزار حاجی آنجا جمع شده بودند. زیر آفتاب، کنار برکه­ی غدیر تا چشم کار می‌کرد مرد و زن ایستاده بودند، همه منتظرند پیامبر از فراز منبری که از پالان شترها درست شده، چه می‌خواهد بفرماید؟! بعضی‌ها روی انگشتان پا ایستاده‌اند تا در میان جمعیّت چهره­ی پیامبر را ببینند. شدت گرما به حدي ناراحت كننده بود كه مردم گوشه­اي از لباس خود را به سر انداخته و گوشه­اي از آن را زير پاي خود قرار داده بودند و عده­اي از شدت گرما، عباي خود را به پايشان پيچيده بودند.رسول خدا(ص) در حالي كه از شدت گرما گوشه پيراهن مبارك را بر سر خود قرار داده بود، مردم را برای شنیدن پیام الهی تشویق نموده، می­فرمود: «ايها الناس اجيبوا داعي الله، انا رسول الله؛ اي مردم! دعوت كننده خدا را اجابت كنيد، من فرستاده خدايم».

این فرمایش حضرت، كنايه از آن بود كه وقت ابلاغ پيام بس مهمي فرا رسيده است و همه باید با گوش جان پذیرای شنیدن آن شوند. پس از اين دستور، همه مركب­ها متوقف و جلو رفته­ها بازگشتند.

سیزده: پیام آسمانی

جمع حاجیان رفته رفته تکمیل می­شد و لحظات سخنرانی در آن بیابان گرم و سوزان نزدیک می­گشت. با توجه به جمعیت انبوه حاضر، پيامبر(ص)، دستور دادند تا محل سخنرانی را آماده كنند. سپس با كمك سنگ­ها و جهاز شتران، منبري به بلندي قامت آن حضرت ساختند.بعد از اقامه نماز ظهر، حضرت بر بالاي منبر رفت و اميرمؤمنان عليه السلام را نيز فرا خواند و به او دستور داد، بالاي منبر بيايد و در سمت راستش يك پله پايين­تر، بر فراز آن قرار گيرد.

سکوت و انتظار

پیامبر سکوت را می‌شکند و بعد از حمد و ثناي الهي می فرماید: «‌ای مردم من برای شما چگونه پیامبری بودم؟»

حرف­هایش بوی رفتن می‌داد، این حس را هیچ­گاه در ایشان ندیده بودیم، چه می‌خواهد بگوید. آخرین سخن چیست؟ پیامبر صحبت­هایش را ادامه می‌دهد: فرشته وحی بر من نازل شد و از طرف حق تعالی به من دستور داد که پیام مهمی را به شما برسانم. (بحارالانوار، ج 21، ص 387؛ الغدير، ج 1، ص 10 و ص 24؛ عوالم، ج 15، ص44 و 97 )

چهارده: ولایت، راز جاودانگی

حضرت رسول(ص) فرمود: «اقرار مي­كنم به بندگي خدا و شهادت مي­دهم كه او پروردگار من است و آنچه به من وحي نموده، ادا مي­نمايم وگرنه ترس آن دارم عذابي بر من فرود آيد... خداوند بر من چنين وحي كرده است: اي پيامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده ابلاغ كن و اگر انجام ندهي، رسالت او را نرسانده­اي و خداوند تو را از مردم حفظ مي­كند.

اي مردم! من در رساندن آنچه خداوند بر من نازل كرده كوتاهي نكرده­ام، جبرئيل سه مرتبه بر من نازل شد و از طرف خداوند سلام رساند... و مرا مأمور كرد كه در اين محل اجتماع بپا خيزم و بر هر سفيد و سياهي اعلام كنم: «ان علي بن ابي طالب اخي و وصيي و خليفتي والامام من بعدي...؛ همانا علي بن ابي طالب، برادر، وصي و جانشين من و امام بعد از من است. كسي كه نسبت او به من همانند نسبت هارون به موسي است، جز اينكه پيامبري بعد از من نيست و او صاحب اختيار شما بعد از خدا و رسولش مي­باشد».

پیامبر اعظم(ص) پس از سخنرانی مفصل و جامع خود، چند مرتبه مسلمانان را شاهد گرفت كه آيا فرمان خدا را رسانده و تبليغ كردم و در هر مرتبه آنان مي­گفتند: آري، يا رسول الله!

هنوز خطبه و سخن پيامبر(ص) پايان نپذيرفته بود كه جبرئيل بار ديگر نازل شد و گفت: «اليوم اَكمَلتُ لَكُم دِينَكُم وَ اَتمَمتُ عَلَيكُم نِعمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الإسلامَ دِينَاً؛ امروز دين را براي شما كامل كردم و نعمت خود را بر شما تمام نمودم و اسلام را به عنوان آئين (جاودان) شما پذيرفتم.» (سوره مائده، آیه سوم)(علامه اميني، الغدير، ج 1، ص 159)

پانزده: ولایت یا محبت؟

بدون شک، در زمانی که رسول خدا(ص)در حال سخنرانی و اعلام وصایت و جانشینی حضرت علی علیه السلام بودند، هیچ یک از حاضران از فرمایشات ایشان صرف دوست داشتن امیر مؤمنان(ع) را برداشت ننمود، زیرا پیامبر(ص) نه تنها در جمله معروف «مَن کنتُ مولاه فهذا علیٌّ مولاه»، بلکه در جای جای خطبه خودشان، بارها با صراحت به ولایت به معنای جانشینی و رهبری پس از خود تأکید کردند. از جمله فرمودند:v او صاحب اختيار شما بعد از خدا و رسولش مي باشد، همانگونه که خداوند فرموده: «صاحب اختيار شما، خدا و رسولش هستند و كساني كه ايمان آورده و نماز را بپا مي دارند و در حال ركوع زكات مي دهند.» و علي بن ابي طالب است كه نماز را بپا داشته و در حال ركوع زكات داده و در هر حال خداوند عزوجل را قصد مي كند.

اي مردم! از او (علي عليه السلام) به سوي ديگري گمراه نشويد، و از او روي بر مگردانيد و از ولايت او سرباز نزنيد. اوست كه به حق هدايت نموده و به آن عمل مي كند، و باطل را ابطال نموده و از آن نهي مي نمايد.

اي مردم! او را فضيلت دهيد كه خدا او را فضيلت داده است، و او را قبول كنيد كه خداوند او را منصوب نموده است.

اي مردم! او از طرف خداوند امام است و هر كس ولايت او را انكار كند خداوند هرگز توبه اش را نمي پذيرد و او را نمي بخشد.

شانزده: هر عاقلی ولایت را می فهمد!

پیامبر اکرم( صلی الله علیه و آله) در چند جای مختلف خطبه ای که در روز عید غدیر ایراد فرمود به ولایت امیرالمومنین علیه السلام تصریح فرمود تا شبهه ای برای کسی باقی نماند. از آن جمله:

جبرئيل از جانب خداوند اين خبر را براي من آورده است و مي گويد: «هركس با علي دشمني كند و ولايت او را نپذيرد لعنت و غضب من بر او باد.

واو علي بن ابي طالب، برادر و جانشين من است و ولايت او از جانب خداوند متعال است كه بر من نازل كرده است.

بدانيد من پيام خدا را رساندم، و وظيفه خود را ادا كردم، بدانيد كه من به شما رساندم، بدانيد كه من (مساله ولايت و امامت را) توضيح دادم و روشن نمودم، بدانيد كه خداوند فرموده است و من از جانب خداوند عز وجل مي گويم، بدانيد كه اميرالمؤمنين، غیر از اين برادرم علي(ع) نيست.

اي مردم! اين علي، وصي من، جامع علم من و جانشينم در ميان امتم مي باشد... او خليفه رسول خدا، اميرالمؤمنين و امام هدايت كننده از طرف خداوند است.

اي مردم! خداوند دين شما را با امامت او كامل نمود، پس هر كس به او و كساني كه جانشين او از فرزندان من و از نسل او هستند تا روز قيامت و روز رفتن به پيشگاه خداوند اقتدا نكند، چنين كساني اعمالشان در دنيا و آخرت از بين رفته و در آتش دائمي خواهند بود، عذاب از آنان تخفيف نمي يابد و به آنان مهلت داده نمي شود.

هفده: همه تبریک گفتند حتی ...

با پایان یافتن سخنرانی و معرفی امیرمؤمنان علیه السلام به عنوان جانشین پیامبر خدا(ص)، نزول آیه اکمال نیز مهر تأیید نهایی پروردگار بر حقانیت این انتصاب بود. پس از نزول این آیه، پيامبر(ص) تكبير گفت و فرمود: «الله اكبر علي اكمال الدّين و اتمام النّعمة و رضي الرّبّ برسالتی و ولاية عليّ من بعدي؛ الله اكبر به كامل شدن دين و تمام شدن نعمت الهي و خشنودي پروردگار بر اداي رسالت او و ولايت و جانشيني علي عليه السلام پس از من».

سپس از منبر پائين آمد و دستور داد: براي علي چادري نصب نمايند و مسلمانان حاضر دسته دسته بر او وارد شده و به او به خاطر ولايت و جانشيني پس از پيامبر(ص) تبريك گويند.دو خیمه بر پا شد که در یکی خود آن حضرت و در دیگری امیرالمؤمنین علیه السلام، نشستند و مردم دسته دسته وارد خیمه حضرت می­شدند و پس از بیعت و تبریک، در خیمه امیرالمؤمنین علیه السلام حضور می­یافتند و با آن حضرت بیعت می­کردند و تبریک می­گفتند.

زنان نیز، با قرار دادن ظرف آبی که پرده­ای در وسط آب بود، بیعت نمودند. به این صورت که امیرالمؤمنین علیه السلام دست مبارک را در یک سوی پرده داخل آب قرار می­دادند و در سوی دیگر، زنان دست خود را درون آب قرار می­دادند.از جمله تبريك گويان، عمر بن الخطاب بود كه بر حضرت وارد شد و پس از تبريك اظهار داشت: «بخّ بخّ لك يابن ابي طالب اصبحتَ مولايَ و مَولي كُلّ مُؤمن و مؤمِنَه؛ گوارا باد بر تو، اى فرزند ابوطالب! مولاى من و مولاى همه زنان و مردان مؤمن شدى»( اعلام الوري، ص 139؛ الدر الثمين، ص 36)

هجده: نزول عذاب بر منکر علی علیه السلام در روز غدیر

در طول مدت سه روز اقامت در غدیر خم، اتفاقات و مؤیدات آسمانی و زمینی نمود یافت که همگی بر الهی بودن این انتخاب و معنای روشن ولایت، یعنی جانشینی پس از پیامبر(ص) تأکید دارند.

امضای الهی

محمد! ما را امر نمودی به گفتن: «لا إله إلاّ اللّه، مُحَمَّد رَسُولُ اللّه» ما قبول کردیم، امر کردی در پنج وقت نماز بگزاریم، پذیرفتیم، امر به زکاة، حج، روزه و سایر واجبات کردی، اطاعت نمودیم. به اینها راضی نشدی تا این که پسر عموی خود ـ علی‌ـ را به امامت و وصایت منصوب کردی. آیا این کار را از طرف خود انجام دادی یا خدا به تو دستور داد چنین کنی؟

اینها جملات بی ادبانه نُعمان بن حارث فِهْری بود که حاضر نبود نور علی(ع) را در تاریک خانه­ی جان خود بیفروزد.

رسول‌خدا‌(ص)در پاسخ او فرمود: به خدا سوگند، من به امر و فرمان پروردگار علی را منصوب نمودم.

نعمان بن حارث فهری روی برتافت و گفت: أللَّهُمَّ إنْ کانَ هذا مِنَ الْحَقِّ فَأمْطِرْ عَلَینا حِجارةً مِنَ السَّماءِ أوِ ائْتِنا بِعَذابٍ ألیمٍ؛ پروردگارا! اگر آنچه محمد درباره علی می‌گوید از جانب تو و بر حقّ است؛ پس از جانب آسمان بر سر ما باران سنگ ببار، یا به عذابی دردناک ما را گرفتار کن» نعمان بن حارث فهری هنوز به مرکب خود نرسیده بود که ناگهان سنگی از آسمان فرود آمد و برسر او اصابت کرد و در دم به هلاکت رسید.

در این هنگام این آیات نازل شد: «سَألَ سائِل بِعَذابٍ واقعٍ. لِلْکافِرینَ لَیسَ لَهُ دافِع. مِنَ اللّهِ ذِی الْمعارِج؛ تقاضا کننده‌ای درخواست عذابی کرد که واقع شد. این عذاب مخصوص کافران است و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را دفع کند. از سوی خداوندی است که ذی‌المعارج است. (فرشتگانش بر آسمان­ها صعود می‌کنند)» (سوره معارج، آیات3ـ1).

(تذکرة الخواص، سبط بن الجوزی، ص 37؛ شواهد التنزیل، ج 2، ص 286، ح 1030.)

نوزده: اقدام جالب پیامبر(ص)

با توجه به اهمیت موضوع و از آنجا که بیعت گرفتن از فرد فرد آن جمعیت انبوه، از طرفی ناممکن بود و از سوی دیگر امکان داشت برخی افراد به بهانه­های مختلف از بیعت شانه خالی کنند و حضور نیابند و در نتیجه نتوان التزام عملی و گواهی قانونی از آنان گرفت، لذا حضرت رسول(ص) دست به ابتکار و اقدام جالبی زدند و در اواخر سخنانشان فرمودند: ای مردم، چون با دست و با این وقت کم و با این سیل جمعیت، امکان بیعت برای همه وجود ندارد، خداوند عزّوجل به من دستور داده که از زبان شما اقرار بگیرم و پیمان ولایت علی امیرالمؤمنین را محکم کنم و نیز بر امامان پس از او که از نسل من و اویند؛ همان گونه که اعلام کردم که ذرّیّه من از نسل اوست.

پس شما همگی این سخنی را که من می­گویم تکرار کنید و بگویید: إِنّا سامِعُونَ مُطیعُونَ راضُونَ مُنْقادُونَ لِما بَلَّغْتَ عَنْ رَبِّنا وَرَبِّکَ فی أَمْرِ إِمامِنا عَلِی أَمیرِالْمُؤْمِنینَ وَ مَنْ وُلِدَ مِنْ صُلْبِهِ مِنَ الْأَئِمَّةِ. نُبایِعُکَ عَلی ذالِکَ بِقُلوُبِنا وَأَنْفُسِنا وَأَلْسِنَتِنا وَأَیْدینا؛ ما فرمان تو را که از جانب خداوند درباره علی بن ابی طالب و امامان از فرزندانش به ما رساندی اطاعت می­کنیم و به آن راضی هستیم، وبا تو پیمان می بندیم با دل و جان و زبان و دست­هایمان... و هرگز پیمانمان را دگرگون نخواهیم کرد و خداوند از ما عهد شکنی نبیند. و نیز فرمان تو را به نزدیک و دور از فرزندان و خویشان خود خواهیم رسانید و خداوند را بر آن گواه خواهیم گرفت. ( فرازهای پایانی خطابه غدیر)

بیست: چه زود فراموششان شد!

زمان کوتاهی از این ماجرا نگذشته بود که رسول مهربان امت به دیدار حق و جایگاه عرشی خود بازگشت و مسئولیت هدایت بر دوش علی (ع) گذارده شد. ولی هنوز جنازه مبارک پیامبر(ص) بر روی زمین بود و مراسم کفن و دفن انجام نشده بود که عده­ای در جایی به نام سقیفه بنی ساعده جمع شدند و به قول خودشان برای نجات مردم از پراکندگی و بلاتکلیفی به شور و مشورت نشستند تا از میان خود فردی را برگزینند تا رهبری و پیشوایی مردم را بر عهده بگیرد و جامعه از تشتت و سردرگمی بیرون بیاید!

یعنی آنان هم فهمیده بودند که جامعه نمی­تواند بدون رهبر بماند، پس اینان، چرا عید غدیر و دیگر مناسبت­هایی که پیامبر اعظم(ص) در آنها حضرت علی(ع) را به خلافت و رهبری معرفی کرد، توجیه نموده و نپذیرفتند؟ یعنی آنان اهمیت و جایگاه بی­بدیل این مطلب مهم را درک کردند، ولی خدا و پیامبرشان نه؟! مگر نه اینکه خداوند متعال بهترین فرد را برای رهبری امت برگزید؟مگر نه اینکه پیامبر(ص) امر خداوند را ابلاغ نمود؟مگر نه اینکه پدر مهربان امت که از هرکسی دلسوزتر است بهترین خلیفه و رهبر را به مردم معرفی نمود؟ پس چرا امر خدا را زیر پا نهاده و با عقل ناقص خود دنبال پیشوا و رهبر می گردند؟ پس چرا خودشان ندانسته و ناخواسته با عمل خود، سخن و سیره پیامبر(ص) را تأیید و عمل خودشان را باطل کردند!!

دعای عید

اَللّهُمَّ فَکَما جَعَلْتَهُ عیدَکَ الاْکْبَرَ

خدایا چنانچه آن را عید بزرگ خود قرار داده­ای

وَ سَمَّیْتَهُ فِی السَّمآءِ یَوْمَ الْعَهْدِ الْمَعْهُودِ وَ فِی الاْرْضِ یَوْمَ الْمیثاقِ الْمَاْخُوذِ

و نامیدی آن را در آسمان روز عهد معهود و در زمین روز پیمان گرفتن

صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ وَ اَقْرِرْ بِهِ عُیُونَنا

درود فرست بر محمد و آل محمد و روشن کن به وسیله آن دیدگان ما را

وَاجْمَعْ بِهِ شَمْلَنا وَلا تُضِلَّنا بَعْدَ اِذْ هَدَیْتَنا

و گردآور به دستش پراکندگی ما را و گمراهمان مکن پس از آن که هدایتمان کردی.

(اقبال الاعمال، سیدبن طاووس، ج2، ص 306)

آمین رب العالمین


http://media2.afsaran.ir/sijS78K_535.jpg

غدير عامل فهم اقامه عدل درحكومت سياسى
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در چهارشنبه بیستم آذر 1392 |
http://golgofteh.persiangig.com/blogphoto/Emam.jpg

عید غدیر در کلام حضرت امام خمینی رحمه الله

حضرت امام خمینی رحمه الله، عید غدیر خم را که کاشتن بذر ولایت در جان همه مسلمانان است، مختص گروه خاصی نمی‌دانست و در این باره می‌فرمود: «امروز که روز عید غدیر است، از بزرگ‌ترین اعیاد مذهبی است. این عید، عیدی است که مال مستضعفان است، عید محرومان است، عید مظلومان جهان است، عیدی است که خدای تبارک و تعالی به وسیله رسول اکرم صلی الله علیه و آله برای اجرای مقاصد الهی و ادامه تبلیغات و ادامه راه انبیا، حضرت امیر علیه السلام را منصوب فرمودند».

ارزش مولا علی علیه السلام

حضرت امام خمینی رحمه الله معتقد بود که بزرگیِ عید غدیر، از وجود با برکت علی علیه السلام است و می‌فرمود: «مسئله غدیر، مسئله‌ای نیست که بنفسه برای حضرت امیر یک مسئله ای پیش بیاورد؛ حضرت امیر مسئله غدیر را ایجاد کرده است. آن وجود شریف که منبع همه جهات بوده است، موجب این شده است که غدیر پیش بیاید. غدیر برای ایشان ارزش ندارد؛ آنکه ارزش دارد، خود حضرت است که دنبال آن ارزش، غدیر آمده است. خدای تبارک و تعالی که ملاحظه فرموده است که در بشر بعد از رسول اللّه کسی نیست که [آنچه] دلخواه است انجام بدهد، مأمور می‌کند رسول اللّه را که این شخص را که قدرت این معنا را دارد که عدالت را به تمام معنا در جامعه ایجاد کند و یک حکومت الهی داشته باشد، این را نصب کن.

غدير آمده بفهماند سياست به همه مربوط است‏

اين‏كه اين قدر صداى غدير بلند شده است و اين قدر براى غدير ارج قائل شده‏اند - و ارج هم دارد - براى اين است كه با اقامه ولايت - يعنى با رسيدن حكومت به دست صاحب حق - همه اين مسائل حل مى ‏شود، همه انحرافات از بين مى‏رود. اگر حكومت عدل به پا شود، اگر گذاشته بودند كه حضرت امير(ع) حكومتى را كه مى ‏خواهد، به پا كند، تمام انحرافات از بين مى‏رفت و محيط يك محيط صحيح و سالم مى ‏شد كه آن وقت مجال براى همه اشخاص كه داراى افكار هستند - عرفا، حكما، فقها - پيدا بشود. از اين جهت، اسلام بُنِىَ عَلى‏ خَمْس، نه معنايش آن است كه ولايت در عرض اين است، ولايت اصلش مسأله حكومت است، حكومت هم اين طورى است، حكومت حتى از فروع هم نيست.

آن چيزى كه براى ائمه ما قبل از غدير و قبل از همه چيزها بوده است، اين يك مقامى است كه مقام ولايت كلى است كه آن امامت است كه در روايت هست كه «الْحَسَنُ وَ الْحُسَين امامان قاما اوْ قَعَدا»، وقتى قعد است كه امام نيست. امام به معناى حكومت نيست، آن يك امام ديگرى است و آن مسأله ديگرى است. آن مسأله، مسأله‏اى است كه اگر او را كسى قبول نداشته باشد، اگر آن ولايت كلى را قبول نداشته باشد، اگر تمام نمازها را مطابق با همين قواعد اسلامى شيعه هم به‏جا بياوريد، باطل است، اين غير حكومت است، آن در عرض اين‏ها نيست، آن از اصول مذهب است، آنى است كه اعتقاد به او لازم است و از اصول مذهب است.انحرافى كه پيدا شده است - علاوه بر همه انحرافات - همين انحراف است كه ما باور كرديم كه سياست به ما چه ربط دارد.

غدير آمده است كه بفهماند سياست به همه مربوط است، در هر عصرى بايد حكومتى باشد با سياست، منتها سياست عادلانه كه بتواند به واسطه آن سياست، اقامه صلاة كند، اقامه صوم كند، اقامه حج كند، اقامه همه معارف را بكند و راه را باز بگذارد براى (صاحبان) افكار، يعنى افكارشان را با دلگرمى و با آرامش ارائه بدهند.

بنابراين، اين طور نيست كه ما خيال كنيم كه ولايتى كه در اينجا مى‏گويند، آن امامت است و امامت هم در عرض فروع دين است، خير، اين ولايت عبارت از حكومت است، حكومت مجرى اين‏ها است، در عرض هم به آن معنا نيست، مجرى اين مسائل ديگر است.( صحيفه نور، ج 20، صص 29 – 30)

غدير، روز تعيين الگوى هميشگى حكومت‏

روز عيد غدير روزى است كه پيغمبر اكرم(ص) وظيفه حكومت را معين فرمود و الگوى حكومت اسلامى را تا آخر تعيين فرمود، حكومت اسلام، نمونه‏اش عبارت است از يك همچو شخصيتى كه در همه جهات مهذب است.( صحيفه نور، ج 3، ص 197)

پیامبر اكرم(ص) هنگامه رحلت جانشين و جانشين‏ها را تا زمان غيبت تعيين كرد و همان جانشين‏ها امام امت را هم تعيين كردند و به‏ طور كلى اين امت را به خود وانگذاشتند كه متحير باشند، براى آن‏ها امام و رهبر تعيين كردند.تا ائمه هدى(ع) بودند، آنها رهبربوده وباشند و بعد فقها؛ آن‏هايى كه متعهدند، آن‏هايى كه اسلام‏شناسند، آن‏هايى كه زهد دارند، آن‏هايى كه از دنيا اعراض دارند، آن‏هايى كه توجه به زرق و برق دنيا ندارند، آن‏هايى كه براى ملت دلسوز هستند، آن‏هايى كه ملت را مثل فرزندان خودشان مى‏دانند، آن‏ها را تعيين كردند؛ براى پاسدارى از اين امت. مع‏الاسف اشخاصى كه اطلاع ندارند بر وضعيت برنامه‏ هاى اسلام، گمان مى ‏كنند كه اگر چنانچه ولايت فقيه در قانون اساسى بگذرد، اين اسباب ديكتاتورى مى ‏شود، در صورتى كه ولايت فقيه است كه جلوى ديكتاتورى را مى‏گيرد. اگر ولايت فقيه نباشد، ديكتاتورى مى‏شود. آن‏كه جلوگيرى مى ‏كند از اين‏كه رئيس جمهور ديكتاتورى نكند و...، آن فقيهى كه براى امت تعيين شده است و (به عنوان) امام امت قرار داده شده است، آن است كه مى ‏خواهد اين ديكتاتورى ‏ها را بشكند و همه را به زير بيرق اسلام و حكومت قانون بياورد.( صحيفه نور، ج 10، ص 174)

زنده ‏نگهداشتن غدير براى چيست؟

زنده نگه‏داشتن اين عيد، نه براى اين است كه چراغانى بشود و قصيده ‏خوانى بشود و مداحى بشود، اين‏ها خوب است، اما مسأله اين نيست. مسأله اين است كه به ما ياد بدهند كه چطور بايد تبعيت كنيم، به ما ياد بدهند كه غدير منحصر به آن زمان نيست، غدير در همه اعصار بايد باشد و روشى كه حضرت امير(ع) در اين حكومت پيش گرفته است، بايد روش ملت‏ها و دست‏ اندركاران باشد.( صحيفه نور، ج 10، ص 174)

ندای تاریخی وآسمانی میعادگاه غدیر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه هفدهم آذر 1392 |
ندای آسمانی غدیر ، مقدّمه ، متن و ترجمه ای است از بزرگترین سخنرانی تاریخ اسلام یعنی خطابه ی پیامبر صلی الله علیه و آله در میعاد گاه غدیر.تأکید خداوند متعال به پیامبر گرامی اسلام در خصوص غدیر نشان دهنده اهمیت این موضوع است.قرآن و سیره پیامبر گرامی اسلام فضایل، شخصیت و کمالات نخستین امام همام را برای مردم به خوبی بیان کرده است.واقعه غدیر سبب اکمال دین و اتمام نعمت شد، برای هیچ واجبی تا این حد تأکید نشده است و این بر اهمیت مسأله غدیر تأکید دارد.
http://www.ghadiresf.com/wp-content/uploads/2013/09/khotbe-khani-650x380.jpg

ای مردم! با روی گرداندن از علی(ع)، خود را در گمراهی گرفتار نکنید. از علی(ع) فاصله نگیرید و از ولایت و امامت او سرباز نزنید؛ زیرا علی(ع) تنها کسی است که به حق راهبر و خود عامل بدان است. او باطل را محو می نماید و شما را از آن بر کنار می دارد. او در راه خدا سرزنشِ سرزنش کنندگان را وقعی نمی نهد. او نخستین کسی است که به خدا و رسولش گرویده و کسی است که جان خود را در راه رسول خدا در طبق اخلاص نهاد و اول کسی است که همراه با رسول خدا(ص) پروردگار را عبادت نمود، آنگاه که احدی از مردان غیر از او با من، خدا را عبادت نمی کرد. ای مردم! علی(ع) را بر دیگران برتری دهید، پس به تحقیق که خدا او را برتری داده است و او را به امامت قبول کنید؛ زیرا خدا او را بدین مقام منصوب کرده است.»

غدیر تنها یک واقعه تاریخی در انتخاب جانشین نبی مکرم اسلام نیست بلکه استمرار حکم الهی در تداوم رسالت و شناساندن احکام امامت و ولایت در هدایت امت اسلامی است.واقعه غدیر یک اتفاق ساده و رویداد معمولی نبود بلکه مکتبی است که در آن آرمان‌های بشری به زیباترین شکل جلوه کرد و حقانیت دین اسلام در هدایت امت اسلامی نمود پیدا کرد.در این روز امت اسلامی شرف و مجد یافتند و در سایه ولایت حضرت علی (ع) توانستند به بزرگ‌ترین رستگاری دست پیدا کنند.

این روز در حقیقت نقطه تلاقی تداوم رسالت در مکتب امامت است، در این روز باید شعائر دینی و سنت نبوی احیا شود چرا که خداوند به پیامبر خود امر کرده است که اگر ولایت و امامت حضرت علی (ع) را بازگو نکند و در معرفی آن کوششی نداشته باشد کار به سرانجام نمی‌رسد.

‌از همین رو عید غدیر عید اکبر امت اسلامی است که ضرورت دارد در جامعه ابعاد این عید بزرگ به عموم مردم شناسانده شده و فرهنگ‌سازی در مورد آن انجام شود.جمهوری اسلامی ایران تبلوری از این حادثه عظیم در سایه رهبری صالح و ولی فقیه عادل است، همه ما افتخار می‌کنیم که در حکومت صالحان و رهبر شایسته‌ای همچون امام خامنه‌ای زندگی کرده و احکام اسلامی را اجرا می‌کنیم.

عید غدیر است که ریشه برخی از دشمنی‌ها و کدورت‌ها با مکتب اسلام به معنای واقعی روشنگری می‌شود، عمده هدف پیامبر مکرم اسلام از جمع شدن امت در منطقه غدیر خم در بازگشت از حجة‌الوداع آن است که نائب و جانشین خود را در امتداد خط نبوت و در مسیر ولایت نشان داده و معرفی کند.واقعه غدیر در طول تاریخ به نقطه روشن هدایت امت و نمودی از کج‌روی‌های برخی معترفان تبدیل شده است، اگر امروز امت اسلامی به فرق و گرایش‌های مختلف تقسیم شدند به واسطه نادیده گرفتن عظمت غدیر است که انحراف واقعی نیز از همین مسیر شروع شده است.

مسئله غدیر که اصل آن ولایت است باید به شکل روشن و قابل هضم برای نوجوانان و جوانان تبیین شود تا آنها با عمق کینه دشمنان حریم ولایت و امامت آشنا شده و بیش از هر زمان دیگر بکوشند راه درست و سعادت را دریابند.مهمترین بحثی که بعد از پایه‌گذاری اسلام مطرح شد مساله رهبریت بود که متاسفانه بی‌توجهی به این مهم حوادث تلخ بسیاری را در تاریخ اسلام ایجاد کرد.عید غدیرخم عید هدایت و سعادتمند شدن انسان و پیداکردن راه از بیراهه است،‌ بدون‌شک مسایلی که می‌تواند جامعه را از تاریکی نجات دهد، بحث ولایت‌پذیری است.

گاهی در تاریکی‌ها و غبارآلودگی فضای سیاسی، مردم دچار خطاهایی می‌شوند که لازم است راهنما و هادی وجود داشته باشد تا مردم را از این خطاها نجات دهند.در همه زمان‌ها این دست اشتباهات وجود داشته و درسی که عید غدیر به ما می‌دهد آن است که انسان‌ها را به این اصل رهنمون کند که بدون داشتن رهبری پیمودن مسیر راهی سخت و دشوار است.این عید تبعیت کردن از فرمان پیامبر (ص) در امامت امام علی(ع) است و به طور حتم غدیر نباید تنها در لفظ و بیان باشد بلکه لازم است در عمل و رفتار نیز ولایی و غدیری باشیم

اگر جامعه پس از پیامبر اسلام تحت زعامت و تربیت امام علی(ع) قرار می گرفت امروز وضعیت جامعه اسلامی این گونه نبود اگر امروز شعاعی از غدیر به هر کشور اسلامی بتابد وضع مسلمانان این گونه نخواهد بود که دو میلیون یهودی از گوشه کنار دنیا جمع شوند و نخستین قبله مسلمانان را اشغال کنند و بیش از یک میلیارد مسلمان جهان حریف اشغالگری این دو میلیون یهودی بی خانمان نشوند.شعاعی از غدیر در ایران تابید و انقلابی به این عظمت به وجود آورد، انقلاب اسلامی ایران شعاعی از غدیر است و این ملت را از ذلت به قله عظمت و عزت رساند.امروز به برکت نعمت ولایت فقیه و تابشی که از شعات غدیر به جامعه اسلامی می تابد نظام اسلامی در جهان عزت و عظمت دارد.موفقیت و عظمت امروز شیعه در جهان به برکت انوار نورانی غدیر است.باید از غدیر دفاع  و در جهت احیای آن گام برداریم و برای گسترش آن تلاش کنیم، باید مراقب باشیم که غدیر منشأ وحدت و انسجام اسلامی باشد و نه بستری برای اختلاف و انشقاق شود.

اختلاف میان مردم، شیعه و سنی مهم ترین برنامه و تلاش دشمنان در جهت تضعیف جایگاه اسلام ناب است.هیچ حربه ای جز اختلاف کارآمد نیست و دشمنان نیز در این جهت برنامه ریزی و سرمایه گذاری گسترده ای انجام داده و می دهند.ما یک شاخص داریم و آن ولایت فقیه است، آن چیزی که در این 34 سال زمینه اقتدار و عظمت نظام اسلامی را در عرصه جهانی فراهم کرد و کشور را از گردنه های هولناک عبور دارد اتحاد و حدت تحت زعامت ولایت فقیه بوده است.

 http://harfeto.ir/sites/default/files/894_17148.jpg?1382800947

هميشه امير/ مرتضي اميري اسفندقه

صدای کیست چنین دل‌پذیر می آید؟

کدام چشمه، به این گرم‌سیر می آید؟

صدای کیست که این گونه روشن و گیراست؟

که بود و کیست که از این مسیر می آید؟

چه گفته است، مگر جبرئیل با احمد؟

صدای کاتب و کلک دبیر می آید

خبر به روشنی روز، در فضا پیچید

خبر دهید؛ کسی دست‌گیر می آید

کسی بزرگ‌تر از آسمان و هر چه در اوست

به دست‌گیری طفل صغیر می آید

علی به جای محمد، به انتخاب خدا

خبر دهید؛ بشیری نذیر می آید

کسی به سختی سوهان؛ به سختی صخره

کسی به نرمی موج حریر می آید

کسی که مثل کسی نیست؛ مثل او، تنهاست

کسی شبیه خودش، بی‌نظیر می آید

خبر دهید که دریا، به چشمه خواهد ریخت

خبر دهید به یاران، «غدیر» می آید

به سالکان طریق شرافت و شمشیر

خبر دهید که از راه، پیر می آید

خبر دهید به یاران، دوباره از بیشه

صدای روشن یک شرزه شیر می آید

«خم غدیر» به دوش از کرانه‌ها، مردی

به آبیاری خاک کویر می آید

کسی دوباره به پای یتیم می سوزد

کسی دوباره سراغ فقیر می آید

کسی حماسه تر از این حماسه‌های سبک

کسی که مرگ، به چشمش حقیر می آید

«غدیر» آمد و من خواب دیده‌ام، دیشب

کسی سراغ من گوشه‌گیر می آید

کسی به کلبه‌ی شاعر، به کلبه‌ی درویش  

به دیده‌بوسی «عید غدیر» می آید

شبیه چشمه، کسی جاری و تپنده، کسی

شبیه آینه، روشن‌ضمیر می آید

علی همیشه بزرگ است، در تمام فصول

امیر عشق، همیشه امیر می آید

به سربلندی او، هر که معترف نشود          

به هر کجا که رود، سر به زیر می آید

شبیه آیه‌ی قرآن، نمی‌توان آورد

کجا شبیه به این مرد، گیر می آید؟

مگر ندیده‌ای آن اتفاق روشن را

به این محله، خبرها، چه دیر می آید؟!

بیا که منکر مولا، اگر چه آزاد است

به عرصه گاه قیامت، اسیر می آید

بیا که منکر مولا، اگر چه پخته ولی

هنوز از دهنش، بوی شیر می آید

علی همیشه بزرگ است، در تمام فصول

امیر عشق، همیشه امیر می آید

فرازهایی از امواج غدیر
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در سه شنبه دوازدهم آذر 1392 |
 http://negarkhaneh.ir/UserGallery/2011/4/goldoust_20120000_1_Fixed.jpg

پیامبر اکرم(ص): «مَن کنتُ مَولاه،فَهذا علیٌ مَولاه…»

هرمسلمانی که من تاکنون، عامل رشد و هدایت او بودم، پس ازاین، علی عامل رشد و هدایت اوست.

سطح آب از نوازش نسیم می لرزید، نسیمی که آهسته از روی ریگ ها می گذشت و از لابلای سنگ ها عبور می کرد.کرانۀ برکه از هجوم موج طراوتی یافته بود، گاهی برگی نیز دستخوش لرزش آب می شد. صخره ها با اندک سایه ای که افکنده بودند، شکوه و جلال طبیعت را مجسّم می کردند، تپّه ها…سر به درون یکدیگر نهاده در کرانه های ابهام آمیز صحرا ناپدید می گشتند، قطعه ابری درافق دور دست دیده می شد، وپرندگانی برفراز ریگ زارهای وسیع در پرواز بودند. سکوتی عمیق همه چیز را فراگرفته بود، آسمان نیز عکسی از آرامش صحرا بود، جز زمزمۀ هستی، آوایی به گوش نمی رسید.

زمان منتظر حادثه ای شورانگیز بود؛ و طبیعت به استقبال آهنگی خوش نوا می شتافت.لحظاتی دقیق گذشت…لرزش های صداها، سینۀ فضا را شکافت؛ در دل کوهسارطنین افکنده ؛ با اشعّۀ آفتاب درآمیخت و به روی برکه فرود آمد…آب می لرزید، و امواج دلپذیرش را گسترش می داد؛ امواجی جاوید و همیشگی …مسیر این امواج تنها آن برکه نبود، فضای صحرا تا آخرین چشم انداز دشتها، تادرون درّه های عمیق و فراز بیابان های خاموش، قبّۀ نیلگون سپهر تا سراپرده های افلاک که جایگاه فرشتگان است، زوایای اندیشه ها،اعماق روان ها، و در یک سخن امتداد تاریخ انسان دستخوش این امواج گشت… نغمه های پاک و الفاظ جذّابی که در آن روز، درآن دشت ساکت، و در آن اجتماع پهناور صحرایی، چون روحی مصفّا با جان ها درآمیخت؛ وچون فروغی گسترده، در دل ها پرتو افکند.

از منبری طبیعی، از جهاز شتران، از روی تخته سنگ های استوار، در هوای صاف ظهر بیابان، همراه نوایی آسمانی و دل انگیز، در دامان آرامش دهندۀ صحرا؛ جایی که سکوت مطلق طبیعت، اندیشه ها را متمرکز می سازد و هدف وجود، بشر غافل را به خود می آورد؛ جایی که عظمت آفرینش از رازهای خود پرده می افکند، و شکوه کاینات و مظاهر هستی، انسان سهل انگار را به تأمل وتدبّر وا می دارد.

آنجا …آنجا که از محیط محدود شهرها وآبادی ها اثری نیست؛ و از در و دیوارهای عمارت های مأنوس یادی به جای نمانده است؛ و روان انسان چون صفحه ای سپید، آمادۀ پذیرش هر حقیقتی است. از زبان برگزیدۀ کائنات، که به گفتۀ فیلسوف انگلیسی، توماس کارلایل  «راز هستی برابر دو چشمش فروغ می کشید، و آوایش چنان بود که گویی از دل طبیعت بر می خاست.»

آری،از محمّد(ص) از این رهنمای گرامی و کانون مهر و فضیلت، از این مُربّی رنجدیده و فداکار، که هم اکنون روزهای عمر پُر انقلاب خود را پس از ادای وظایف پیامبری به پایان می برد. به یاران و اصحاب، به مسلمانانی که مناسک حج را به جای آورده اند، و آن صحنۀ عبادت اجتماعی را برگزار کرده اند، و هنوز خاطرات حج را- که زایل کنندۀ غرور و خودخواهی است – از یاد نبرده اند؛ و صفایی از پرستش و نیایش، روحشان را سرشار ساخته است. و در چنان موقعیّتی حسّاس، که برای ابد، جامع‌ترین طرح قسط و عدل و تعالی اخلاقی ریخته می شود؛ و در دقایقی که راز بقای دین و تربیت، آشکار می‌گردد، و نتیجۀ نهایی آفرینش (حکومت دین کامل در جوامع بشر) در آشکار ترین صورت، خودنمایی می کند؛ و هستۀ مرکزی سازمان هدایت یکجا به بشریّت رو می آورد؛ زبان وحی سخن می گوید و فروغ الهامی را که در سینۀ پاکش درخشیده است به صفحات افکار و روان ها می تابد؛ و زحمات طاقت فرسای پیامبران ، همراه مجاهدات بیست و سه سالۀ او هم اکنون دراین چند ساعت خلاصه می شود، و برنامۀ هدایت و سعادت بشر تا دامنۀ رستاخیز تنظیم می گردد.

معرفی انسانی الاهی و برتر از انسان ها، دست در دست معلّم انسانیّت، در گرمای سوزان غدیر، در منظر توده‌ای انبوه از انسان ها، با حضور زبدۀ مسلمانان، موضوعی ساده نبود، اینجا بود که نیروی انقلاب معنوی می رفت که مسیر تاریخ را دگرگون سازد و مکتب یکتا پرستی و انسان دوستی، سراسر گیتی را زیر نفوذ تعلیمات خود گیرد، محمّد(ص) با این معرّفی روشن و تعلیم زنده، کارنامۀ آموزش و پرورش را کامل ساخت، و وظیفۀ گران و نهایی خویش را به پایان برد، و در تاریخ جهان موجی نوسان خیز افکند؛ موجی که به دست او از سرچشمۀ الهام به حرکت در آمد، و کشتیی را که بادبان عدل و دادگستری و شجاعت و ایمان، رهبری‌اش می کرد بر اقیانوس بیکران زمان، به سوی ساحل خوشبختی و سعادت روان ساخت.

کاروان همسفر پیغمبر، پس از اقامت سه روزه، از بیابان غدیر حرکت کرد، و مردم را به وطن‌های خود باز رسانید، مردم در انجمن‌ها و محفل‌ها نشستند؛ و حدیث غدیر را بازگو کردند، و به کوچک و بزرگ و قبایل و طوایف رساندند. کاروانیان مدینه نیز به سر منزل خویش فرود آمدند، در این میان، چند روزۀ دیگرِ عمر پیغمبر سپری گشت، اشعّۀ وحی گسستگی یافت، و چهرۀ منجی بزرگ جهان درخاک های مدینۀ پاک پنهان شد، محمّد(ص) جهان را بدرود گفت؛ درود خدا بر او و خاندان او باد. در اثر این حادثه سهمگین، اوضاع مرکز اسلام برآشفت، علی و آل هاشم به ضروری ترین وظیفۀ خود، یعنی برگزاری مراسم کفن و دفن بدن رسول الله، اشتغال ورزیدند، در انظار عموم، خلافت و امامت علی جای تردید نداشت، و کسی فکر نمی کرد که عرب این امر را از خاندان نبوّت بیرون برد؛ و از پرورش یافتگان دامن وحی، راهی جدا گیرد؛ و در مرکز حکومت اسلام و قرآن، شخصی مانند علیّ بن ابیطالب را یک ربع قرن خانه نشین سازد. نویسندة مشهور مصری، «عبدالفتّاح عبد المقصود»، استاد دانشگاه اسکندریّه می گوید: دسته دسته اصحاب، گاه پنهان و گاه آشکار، گرد هم جمع می شدند و مردم را به طرف فرزند ابوطالب دعوت می کردند، زیرا او را سزاوارتر از همه به تصرّف در امور خلافت دیده بودند، بعد گرداگرد خانة علی اجتماع کردند. به نام او شعار می دادند و می خواستند بیرون آید تا میراث گرفته شده اش را به او باز گرداند. این امور زمینه ساز شد که مسلمین در برابر این پییشامد، پاره ای مددگار شدند، و برخی سر مخالفت برداشتند، و ناگاه در مدینه دو دستگی بر پاشد و آن وحدت و یگانگی که محلّ امید بود شکاف برداشت، بطوری که نزدیک بود مدینه از هم بپاشد؛ و جز خدا کسی نمی دانست عاقبت این اوضاع چه خواهد بود.

باز امواج طوفانی غدیر بود که روزی خاندان پیامبر را به دفاع از حقوق امامت برانگیخت و برای اصلاح مبانی اقتصادی وسیاسی به قیام واداشت، آن روز که بانوی بزرگ، حضرت فاطمه(س) به مسجد پیغمبر درآمد؛ و در پسِ پرده ای که در زاویة مسجد آویخته بودند، با شکوهی که خاصّ نوامیس نبوّت است، میان زنان آل هاشم به پا خاست؛ وخطبة شور انگیز مسجد مدینه رابر اجتماع مسلمین فرو خواند، اودرخلا ل آن کلمات سوزان، که ارکان مدینه را لرزان و در تار و پود تاریخ زمزمه ای غم انگیز افکند، خطاب به جوانان غیور مسلمان چنین فرمود: ای گروه جوانان! ای بازوان ملّت و یاران اسلام! ای انصار! این چه سُستی است دربارة یاری من؟ بدانید! من درست درک کردم که شما به طرف خوشگذرانی روآوردید، و از محدودیّت وظایف(وحکومت دقیق علی«ع»)شانه تهی کردید! آنچه را گرفته بودید(اشاره به بیعت روز غدیر)کنار گذاشتید؛…

و روز دیگر، در بستر بیماری، به وسیلة بانوانی که به عیادتش آمده بودند، پیامی آتشین به مسلمانان فرستاد و در آن پیام فرمود: شگفتا از اینان! خلافت را از مراکز استوار رسالت و پایگاه‌های عالی نبوّت به کجا انتقال دادند! بدانید که زیان آشکار، همین است…

باز امواج پُر تلاطم غدیر را، که به صورت «احتجاج» خروش می کرد، می نگریم. در مواردی خود امام علیّ بن ابیطالب به حدیث غدیر احتجاج واستدلال کرده است؛ از جمله در مسجد مدینه، پس از در گذشت پیامبر؛ و روزی که خلیفة سوم به وسیلة عبد الرّحمان عوف خلیفه گشت.

دانشمندان اهل تسنّن روایت کرده اند که یکی از موارد استدلال امام، روزی بود که در کوفه خطبه ای خواند، و پس از ستایش آفریدگار هستی فرمود: من شما را به خدا سوگند می دهم ، هرکس در غدیر حاضر بوده بایستد، تنها کسانی بایستند که به گوش خود شنیدند و فرا گرفتند؛ نه آنان که می گویند: به ما خبر رسیده ودانسته ایم…آنگاه جمعی از بزرگان اصحاب به پاخاستند؛ که احمد حَنبَل- محدّث متبحّر و پیشوای مذهب حنبلی- در کتاب «مناقب» می گوید: «آن جمع سی نفر بودند که به شنیدن حدیث غدیر گواهی دادند».

امام حسن مجتبی«ع» نیز غدیر را یادآور گشت؛ و در ضمن خطبه ای فرمود: همین امّت از جدّم شنیدندکه می گفت: «مردمی که امرشان را به شخصی بسپارند که داناتر از او در میانشان باشد، همواره روزگارشان به پستی و سِفلِگی می‌گراید»… و نیز شنیدند هنگامی که دست پدرم را در غدیر خُم گرفت و گفت: «مَن کُنتُ مَولاه فَهذا عَلِیٌ  مَولاه…»؛ و فرمود تا هر کس شاهد آن مراسم بود به دیگران ابلاغ کند…


http://ts2.mm.bing.net/th?id=H.4844629827390393&pid=1.7

امواج غدیر همچنین در حال نوَسان و خروش بود ؛ و به کیفیّت‌های گوناگون آشکار می گشت؛ و در کانون مقدّس دین و محبّت، عناصر زنده ای پدید می آورد؛ و آزاد مردانی تربیت می کرد که صفحات تاریخ با جانبازی‌های آنان درخشان است؛ در میدان کوفه، مردی پارسا و زاهد ـ میثم تمارـ را بنگریدکه فروغ ایمان از رخساره اش آشکاراست؛ و آثار سجود و شب زنده داری درخشش ویژه‌ای به سیمایش بخشیده است؛ و با دست و پای قطع شده و بدن آغشته به خون، بر سرِ دار، با مردم سخن می گوید و دل‌ها را به بیان فضائل علی(ع) زنده می کند، و در لحظات آخر زندگی، مدافع حقوق انسانیّت را می شناساند، درود بر این روح وارسته و فکر آزاد و زندگی پاک…!

به نقل محدثان سنی و شیعه – پیامبر فرموده است: «علیٌ مَعَ الحَق والحَقُّ مَعَ علی» علی با حق است و حق با علی است. آلوسی بغدادی _ عالم متعصب سُنّی _ در تفسیر خود (ج۲۳/۷۴)، درذیل این آیه: «وَ قِفُوهُم اَنَّهُم مَسؤولُون؛ نگاه داریدشان که مسئولند»؛ می گوید: نزدیک‌ترین قول به صحت، این است که در آن روز، از عقاید و اعمال می پرسند، و در رأس اینها همه، (یعنی: اقرار به یگانگی خدا) است وازمهمترین آنها(یعنی: آنچه در قیامت از آن می پرسند وباز خواست می کنند) ، ولایت علی – کَرَّمَ اللهُ وَجهَه – است.

با همۀ این امواج هدایت گر، اما به گفتة وُلتر فیلسوف معروف فرانسوی: آخرین ارادة محمد انجام نشد، اوعلی را{به جانشینی خود}منصوب کرده بود.

آخر چگونه می توان امواج بلند غدیر را پوشاند؟!

طبری، مورّخ و مفسّر معروف سُنی (م۳۱۰) است. وی جریان آخرین حج پیامبر(حَجّه الوداع)را که همة جزئیات آن برای مسلمانان اهمیت بسیار دارد، ناقص ذکر می کند، یعنی دنبالة واقعه را از آخرین روزهایی که پیامبر اکرم(ص) در مکه است رها می کند و در مورد شرح باز گشت پیامبر تا مدینه خاموش می شود، تا مبادا کار به ذکر«واقعه غدیر» بکشد، با این همه، پس از مدت‌ها، به عنوان یک حافظ حدیث و فقیه ومورخ مسلمان ، بر کتمان واقعة دینی غدیر آرام نمی یابد و کتابی مستقل به نام «الولایه فی طُرق حدیث الغدیر»در بارة این ماجرای مهم اسلامی واسناد حدیث آن تألیف می کند.

ضیاء الدین مقبلی عالم سُنی(م-۱۱۰۸)می گوید: اگر حدیث غدیر مُسلّم نباشد، هیچ امر مسلّمی در اسلام وجود ندارد.خلیفة دوّم، عمربن خطاب، می گفت: علی از من و ابوبکر برای خلافت سزاوارتر بود.در حقیقت انکار «غدیر» و امواج بلند آن به انکار اصل اسلام خواهد انجامید. زیرا غدیر تعیین سرنوشت حیاتی اسلام است.

بر همین اساس، امام صادق(ع) از پدران خویش، نقل می کند که پیامبر فرمود: روز غدیرخُم، برترین عیدهای امت من است. وآن روزی است که خدای تعالی مرا امر کرد تا برادرم  علی بن ابیطالب را پیشوای امت خود قراردهم، تا پس از من به او اقتدا کنند، و آن روزی است که خداوند در آن روز دین را کامل کرد. واز اینجاست که امام محمد باقر و امام جعفر صادق و امام علی بن موسی الرضا، علیهم السّلام، غدیر را مطرح کرده اند و روز غدیر را عید می گرفته اند و به مردم یاد آوری می کرده اند که «غدیر» بزرگترین عید اسلام است.

ندایی به گوش رسید... همه سکوت کردند..
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در دوشنبه چهارم آذر 1392 |

سال دهم هجری...  حجهٔ الوداع... سرزمین «رابغ»... وقت ظهر... هوا، بشدت گرم... اقامه نماز ظهر...


«یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت رسالته والله یعصمک من الناس»


ندایی به گوش رسید... همه سکوت کردند...

 «مردم نزدیک است من دعوت حق را لبیک گویم و از میان شما بروم من مسؤولم و شما هم مسؤولید»


وصیت آغاز می شود...

«من دو چیز نفیس در میان شما به امانت گذاردم،

یکی کتاب خدا و دیگری عترت و اهل بیت من،

این دو هرگز از هم جدا نشوند.

مردم بر قرآن و عترت من پیشی نگیرید و در عمل به آنها کوتاهی نورزید که هلاک می‏شوید»


طرح یک سئوال...

«سزاوارتر بر مؤمنان از خود آنان کیست؟ همگی گفتند: خدا و پیامبر او داناترند»


دست هایشان در دست هم... دست ها به آسمان نزدیک شد... و حرف آخر...

«ای مردم هرکس من مولای اویم، علی مولای اوست،

خداوندا کسانی را که علی را دوست دارند، دوست بدار

و کسانی که او را دشمن دارند، دشمن دار و...»


سپس ندا آمد...

«الیوم اکملت لکم دینکم...»

آری غدیر، روز حماسه جاوید، روز ولایت، روز امامت، روز وصایت، روز اخوت،

روز رشادت و شجاعت و شهامت و حفاظت و رضایت و صراحت

روز نعمت، روز شکرگزاری، روز پیام رسانی، روز تبریک و تهنیت،

روز سرور و شادی و هدیه فرستادن، روز عهد و پیمان و تجدید میثاق،

روز تکمیل دین و بیان حق، روز راندن شیطان، روز معرفی راه و رهبر، روز آزمون،

روز یاس دشمن و امیدواری دوست و روز اسلام و قرآن و عترت،

روزی که پیروان واقعی مکتب حیات‏بخش اسلام آن را گرامی می‏دارند و به همدیگر تبریک می‏گویند...

درباره واقعه غدیر و اهمیّت این روز، آیاتى از قرآن نازل شده است. پیش از خطبه غدیر این آیه نازل شد:

 «یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ»[۱]؛ اى پیامبر! آن چه از جانب پروردگارت بر تو نازل شده است، (به مردم) ابلاغ کن؛ و اگر چنین نکنى، رسالت خدا را انجام نداده ‏اى.

آن گاه که پیامبر خدا «صلّى اللَّه علیه وآله» خطبه را به پایان رساند، این آیه کریمه فرو فرستاده شد:

 «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الْإسْلامَ دیناً»[۲]؛ امروز دین شما را به حدّ کمال رسانده و نعمت را بر شما تمام کردم و آیین اسلام را برایتان برگزیدم.

هنگامى که خطبه غدیر پایان یافت و مسأله بیعت با امیر مؤمنان على «علیه السّلام» به طور جدّى مطرح شد، عربى درخواست عذاب نمود و این آیه درباره او نازل شد: «سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ»[۳]؛ درخواست کننده ‏اى تقاضاى وقوع عذابى نمود. خلاصه شأن نزول این آیه مبارکه چنین است:

پس از آن که واقعه غدیر پایان یافت، شخصى به نام «حارث بن نُعمان فهرى» نزد رسول خدا «صلّى اللَّه علیه وآله» آمد و با حالى آشفته به حضرتش چنین خطاب کرد: ما را به نماز گزاردن امر نمودى امتثال کردیم. دستور به پرداخت زکات فرمودى اطاعت کردیم و… و اکنون‏ بازوى پسر عمویت را گرفته و او را به عنوان ولىّ و سرپرست بر ما نصب نمودى! آیا این دستور از پیش خود توست یا از خدا؟

پیامبر خدا «صلّى اللَّه علیه وآله» در پاسخ فرمود: والّذی لا إله إلّاهو، هذا من اللَّه؛ به خدایى که جز او معبودى نیست سوگند! این فرمانى از جانب خداوند است.

حارث پشت کرد و به طرف مرکب خود حرکت کرد و مى‏ گفت: خدایا! اگر آن چه محمّد می ‏گوید حق است، بارانى از سنگ‏ هاى آسمانى بر ما ببار و یا عذاب دردناکى بر ما فرو فرست!

هنوز به مرکبش نرسیده بود که خداوند سنگى فرو فرستاد که بر فرقش خورد و از دامنش بیرون گشت. در این هنگام خداوند این آیه را نازل فرمود: «سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ* لِلْکافِرینَ لَیْسَ لَهُ دافِعٌ»[۴]؛ درخواست کننده‏ اى تقاضاى وقوع عذابى کرد. این عذاب براى کافران است و هیچ کس نمى‏ تواند آن را دفع کند.[۵]

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّکِینَ بِوَلَایَةِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِین‏ علیه السلام

[۱]. سوره مائده، آیه ۶۷٫

[۲]. سوره مائده، آیه ۳٫

[۳]. سوره معارج: آیه ۱٫

[۴]. سوره معارج: آیات ۱ و ۲٫

[۵]. تفسیر ثعلبى، ج۱۰، ص ۳۵، شواهد التنزیل، ج۲، ص ۳۸۱ به نقل از نگاهى‏ به ‏حدیث‏غدیر، آیت الله سید علی میلانی، ص


از غدیر تا عاشورا
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در شنبه دوم آذر 1392 |

http://www.navideshahed.com/attachment/1389/08/272803.jpg

اولین شراره های آتش کین دشمن در کناره غدیر تولد یافت. آن زمان که علی (ع) بر ساقه بازوان پیامبر شکفت، دانه های خشم در خاک دل دشمن، سرباز کرد. پیامبر، شاید سخن تازه ای نگفت، سرّ مکنونی را فاش نکرد و راز سر به مهری را نگشود. آنچه را که به رمز و کنایه در اینجا و آنجا فرموده بود با جامهای شفاف صراحت به گوش تک تک مردمان ریخت، همه مردمان. و این برای دشمن سنگین بود و شکننده. ممکن بود«انت منّی بمنرلة هرون من موسی الا انّه لانبی بعدی» را که همه کس نشنیده بود، به تعبیری دیگرگونه قلب کرد.

عید سعید غدیر عید بزرگی است که هر مسلمانی از یاد آن به شوق می آید و دلش از عشق به خدا و اولیائش به وجد آمده و نشاط و شادابی را در بیت خاندان پیامبر جستجو می کند و بر تمسک به ولایت امیرمومنان علی علیه السلام افتخار می نماید لکن باید توجه داشت که این یک روی سکه است و این نوشتار در صدد پرداختن به عمق ماجرا می باشد.

سروده «انّ مثل اهل بیتی کسفینة نوح» را به آهنگی دیگر نواختن یا به بیغوله های فراموشی مقدور می نمود. اولین اسلام آورنده بودن علی را و اولین مأموم  پیامبر بودن او را پوشیده نگاه داشتن میسور می نمود.لوح محفوظ، کتاب مبین، قرآن ناطق، امام مبین، رحمت واسعه و ... که همه را پیامبر به علی تعبیر کرده بود، می شد آنچنان در پرده تحریف پیچید، که نافذترین دقتها هم حتی دریافتشان را نتواند.

شان نزولی دیگرگونه جعل کردن بر سوره «هل اتی» که هدیه خداوند بود به علی و جبرئیل این هدیه را با بالهای امانت خود حمل کرده بود و پیامبر با دستهای عصمت خویش آن را بر قلب علی نشانده بود، محال به نظر نمی رسید و ... شاید می شد همه آنچه را که پیامبر امین خداوند در شءن علی سلام الله علیه فرموده بود، در پشت ابرهای نفاق و کینه و شرک پنهان کرد. لیکن این دم آخری در این حج واپسین، این کلام آخرین در حضور نمایندگان خواه و ناخواه تمامی مردم روی زمین انکار کردنی نبود. پوشیدنی و تحریف کردنی نبود.

روشن بیان کرده بود پیامبر به روشنای روز- به همان روشنی که دستها بر پشمها حایل می کردند که از تشعشع مستقیم آفتاب در امانش نگاه دارند.اول از صداقت و امانت خویش پرسیده بود و همگان سر بر آستان صداقتش ساییده بودند.و بعد اعتراف گرفته بود بر ولایت خویش، و همگان مقر آمده بودند که از خویش بر خویش اولی تر پیامبر است. پس از اثبات صریح و مکرر منزلت خویش در میان مردم، علی را بر گلدسته دست خویش نشاند و کلام آخر... اتمام و اکمال دین  که:

آنچه من بر شما بوده ام، از این پس علی بر شماست.هر که به کشتی نبوت من درآمده است، اینک در ساحل امامت علی پیاده شود وگرنه بی تردید غرقه می گردد. آمده بودم که از ظلمت وارهانمتان و اینک خورشید در دستهای علی است.

آمده بودم که از عذاب الهی بترسانمتان، بترسید از خیانت به علی. آمده بودم که راه بهشت را بنمایمتان، پا جای پای علی بگذارید.آمده بودم که دین را بیاورم، صراط مستقیم، صراط علی است، دین، علی است به تمامه. علی مظهر اَتَم واَکمل دین است. راه، با علی هدایت است و بی علی ضلالت.

سخن تمام و... نیز رسالت من. «الیوم اکملت لکم دینکم...» و این برای دشمن سنگین بود و شکننده، دشمن به اینجا رسید که: تا غروب خورشید پیامبر، دندان بر جگر باید نهاد و در ظلمت فقدان او دست به کار استمرار شب می باید شد. و ... چنین شد. لیکن شب به اراده شب پرستان نمی پاید و خدا جهان را بی روشنی، بی نور، بی خورشید، بی حجت رها نمی کند. پس چه باید کرد؟!

حال که وجود خورشید حجت ناگزیر است و لامحاله، و در روز روشن ولایت، از دیوار آگاهی مردم بالا نمی توان رفت و همت به سرقت گنج ایمانشان نمی توان گماشت، تنها دو کار می توان کرد:یا خورشید را زندانی سکوت باید ساخت یا چشم و دل مردم را از نور فرو باید بست. مردم را کور باید کرد... و اگر این هر دو شد که غایت مطلوب است و نهایت مأمول.

و این هر دو شد، هم علی خانه نشین شد و هم پرده های سیاه جهل و کفر و نفاق، چشم دل مردم را پوشاند که این هر دو بی دیگری نمی شد.اگر مردم زندانی جهل خویش نبودند، علی را به زندان انزوا تاب نمی آوردند و بالعکس اگر موجودیت اسلام تهدید نمی شد و علی را مجال شمشیر برافراشتن بود، هیچ پرده جهل و کفر و نفاقی بر هیچ چشم و دلی نادریده نمی ماند.

اما با این دو مصیبت عظمی- خانه نشینی خورشید و سیاه دلی مردم- اسلام غریب شد و آرام آرام آن دشنه ها که در کارگاه انکار غدیر، ساخته و پرداخته شده بود، از نیام خباثت درآمد و مهیای قتل آل الله شد. با اولین ضربه، عرش و فرش به لرزه درآمد، فرق امید شکافته گشت و خون یاس، محراب مظلومیت را پوشاند. با دومین ضربه، امام حسن و با سومین و چهارمین... امام حسین عصاره مظلومیت تاریخ به خون نشست و منکران غدیر و خفاشان ولایت گریز، حضور ممتد و مستمر شب را جشن گرفتند.و از آن پس تاکنون و تا قیام قائم آل محمد آنچه تعدی و ستم بر اسلام و اسلامیان رفته و می رود، همه به دست نوادگان و اخلاف همان کودک انکاری است که در غدیر زاده شد.

پرسش مهم اینست : چه رابطه ای بین غدیر و عاشورا وجود دارد؟

غدیر واژه ای است مظلوم که شیعیان آن را عید بزرگی می دانند اما باید برای داستان غدیر خون گریست .

آیا مسلمانان با همه اختلافات ، در اینکه واقعه غدیر اتفاق افتاده تردیدی دارند؟

آیا در قرآن کریم ابلاغ امامت امیرالمومنین علی علیه السلام بعنوان اتمام رسالت ذکر نشده است ؟

اطلاع رسانی ولایت مولای متقیان در آخرین حج پیامبر اکرم چه معنایی می تواند داشته باشد ؟

مگر همه برای بیعت با خلیفه تعیین شده از جانب خدا باحضور رسول گرامی اسلام از یکدیگر سبقت نمی گرفتند ؟

پس چرا بیعت شکنی ؟ پس چرا تخلف از میثاق ؟ پس چرا فراموشی غدیر ؟

بین غصب خلافت پیامبر و شهادت ام ابیها حضرت زهرا سلام الله علیها زمان چندانی نبود ولی از غدیر تا عاشورا حدود نیم قرن طول کشید ، در این فاصله زمانی مسلمانان بکلی دگرگون شدند ، اگر روز نخست غصب خلافت ، خواص جامعه از اسلام روی گرداندند ، در محرم سال 61 هجری قمری توده اجتماع هم بواسطه همراهی با ظالمان از نور ایمان تهی گشته راه شقاوت را برگزیدند.باید بپذیریم ایمان آوردن دشوار نیست ، پاسداری از ایمان سخت است زیرا شیطان حضور ایمان را برای عصیان خدای متعال مانعی جدی و اساسی می داند وهمه وسوسه هایش را برای ازبین بردن آن بکار می گیرد .

ایمان یعنی پذیرش ولایت خدای متعال :** الله ولی الذین امنوا یخرجهم من الظلمات الی النور والذین کفروا اولیائهم الطاغوت یخرجونهم من النور الی الظلمات **اما کفر یعنی خروج از حاکمیت امام معصوم و قبول ولایت طاغوت بنابراین انسانهایی که تحت ولایت و حکومت خدای متعال هستند از ظلمت نفس بسوی نور هدایت و رستگاری در حال حرکتند والبته این حکومت باید توسط خداوند به اهلش واگذار شود و غدیرخم میعادگاه اهل ایمان با جانشینان خدا در زمین است اما آنان که کفر ورزیدند و ایمان خویش را تباه ساختند پس بجای ولایت خدا ، اولیاء خود را طاغوت قرار داده و از ولایت امیرالمومنین و فرزندان معصوم و امامان تعیین شده از جانب خدای متعال خارج گردیدند و این همان خروج از نور بسوی ظلمت است که فرجام تلخش واقعه خونین عاشورا خواهد بود

منبع: شجاعی، سید مهدی، خدا کند تو بیایی

بررسی ارتباط غدیر و عاشورا
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در شنبه دوم آذر 1392 |

http://ts4.mm.bing.net/th?id=H.4803338018947455&pid=1.7


چکیده :

ماجرای کربلا فقط ریشه در چند ماه به حکومت رسیدن یزید نداشت بلکه ریشه ی اصلی آن از زمان غدیر و مخالفت های اهل سقیفه با جانشینی امام علی (ع) و حوادثی که بعد از آن صورت گرفت و اسلام را از مسیر اصلی اش خارج کرد و منجر به قیام امام حسین (ع) شد تا دوباره غدیر را احیا کند.

کلید واژه ها:

غدیر – عاشورا – امامت – کربلا – قیام امام حسین (ع)

  مقدمه:

آدمی در هر زمان و مکان به امام نیازمند است و بدون امام این جهان قادر نیست لحظه ای را ادامه دهد.

امامت به دو معناست :

۱-  به معنای عام

۲- به معنای خاص

منظور از امامت عامه : رهبری مردم است به طور مطلق به صورتی که شامل ولایت فقیه میشود.

منظور از امامت خاصه : امامت معصومین است که از سوی ÷یامبر اکرم (ص) منصوص به نصوص خاصه می باشد. ( مکارم شیرازی، ۱۳۸۵، ص ۱۱)

امامت به هر دو معنا تاریخچه ای بسیار طولانی در اسلام دارد و هیچ شمشیری در اسلام در امور دینی کشیده نشده است، ان گونه که برای امامت کشیده شده است. از این رو با جستجو در تاریخ می توان فهمید که ریشه اصلی حادثه کربلا امامت و آغاز آن از غدیر است.

« فلعن الله  امه اسست اساس الظلم و الجور علیکم اهل البیت و لعن الله امه دفعتکم عن مقامکم و ازالتکم عن مراتبکم التی رتبکم الله فیهما» (زیارت عاشورا)

اختلاف بنی امیه و بنی هاشم:عبد مناف جد سوم پیامبر اسلام ۰ص) هیچگاه  در صدد به دست آوردن موقعیت برادر خود در انجام مناصب عالی کعبه نبود. ولی دو تن از فرزندان عبد مناف به نام های هاشم و عبد شمس که دو قلو بودند در این باره به جدال می پرداختند.اختلاف دیرینه ی بنی هاشم و بنی امیه از این جا بود که بنی هاشم همیشه خصلت خوبی داشتند و اعمال و مناصب کعبه را بر عهده داشتند ولی بنی امیه از آن محروم بودند و این کینه ی بنی امیه از بنی هاشم به جریان دوره های اسلام و بعد عاشورا  کشیده شد. از جمله ویژگی های بنی هاشم  که آتش حسد بنی امیه را بر بنی هاشم می افروخت عبارتند از : آراستگی به علم و فضیلت ،پاکی و تقوا و اصالت خانوادگیی، شایستگی های فردی.(قمی،۱۳۸۶،صص۲۶-۱۲)

جریان غدیر:

پیامبر اکرم (ص) در سال دهم هجری ، از مدینه به قصد انجام دادن اعمال حج به مکه سفر کرد. سفر پیامبر بیشتر به اطلاع مسلمانان نواحی مختلف رسیده بود و از این رو جماعتها و گروه های بسیاری برای اینکه اعمال حج را در حضور پیامبر (ص) انجام دهند و آداب و مناسک حج را از خود او بیاموزند ، آمدند .(حکیمی،۱۳۳۶،صص۳۶-۳۴)

پس از اعمال حج و در راه برگشت در غدیر خم جبرئیل نازل شد و گفت : «یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت رسالته و الله یعصمک من الناس»

«ای فرستاده ی خدا ، دستوری که خدا برای تو فرستاده است ، به مردم برسان و گر نه ، تبلیغِ رسالت نکرده ای! خدا تو را از شر دشمن نگه خواهد داشت.»(قرآن کریم)

با توجه به اینکه آن ایام، ماه های آخر عمر پیامبر بود و پیامبر همه احکام را تبلیغ کرده بود. سپس معلوم بود که این پیام مربوط به جانشینی است. ÷یامبر فرمودند که منبری از پالان شتران درست کردند و پیامبر بالای آن رفت و مورخان اهل سنت نوشته اند در آن روز ۱۲۰۰۰۰ تن در پای آن منبر حضور داشتند.«سپس پیشوای سالخورده ی اسلام در آن اجتماع بزرگ و روز داغ ، برای اینکه کمترین ابهامی نماند دست علی (ع) را گرفت و بلند کرد ، چنانکه سپیدی زیر بغل آن دو نمایان شدو آن گاه فرمود : (من کنت مولاه فهذا علی مولاه)(جمعی از دبیران،۱۳۶۲،صص۳۹-۳۸)

«در جای دیگر ابوبکر احمد بن علی معروف به خطیب بغدادی طی سندی از عبدالله بن اسعد بن زراره ، از پدرش، از رسول خدا (ص) روایت می کند فرمود:«من کنت مولاه فعلی مولاه» و نیز فرمود : «هر کس که من ولی امر او هستم علی نیز ولی امر اوست.» و فرمود :«پروردگار متعال در باره ی علی بن ابی طالب به من وحی فرمودند که او امیر المومنان و سید و سرور مسلمانان و پیشوای سفید رویان است.»(طلوعی گرگانی،۱۳۸۲،ص ۲۷)

اهمیت غدیر در تاریخ

دانشمند بزرگ و محقق ف نویسنده ی «الغدیر» در ابتدای نخستین جلد کتاب جهانی خود تحت عنوان «اهمیت غدیر در تاریخ»بحثی علمی و جالب کرده که خلاصه آن را با بیان ساده در این جا ذکر می کنیم:

«در نظر خردمندان ، ارج و شرف هر چیز وابسته به نتیجه ی آن است و به اندازه ی ثمره ای است که می بخشد. بنابر این در دامنه ی پهناور تاریخ و موضوعات آن ، مهمترین مطلبی که نظر به نتیجه اش ، دارای موقعیت شایانی است آن بخش هایی است که پیدایش ادیان را نشان می دهد و پایه گذاری مذهب بر آن نهاده شده است و سر چشمه ی عقاید ملت ها و جمعیت هایی قرار گرفته است. از این رو ، این بخش از تاریخ که مبدا پیدایش اعتقادات و مقدمات ملت هاست به ابدیت راه بسته است و هیچگاه تاریخ جهان آن را فراموش نمی کند و با جاودانی و همیشگی در سراسر دوران آینده تاریخ پا بر جای است.»(امین،۱۳۶۶،صص۲۷-۲۰)

سقیفه:

پس از رحلت پیامبر (ص) در حالی که حضرت علی (ع) و جمعی از یاران با وفای پیامبر مشغول عزاداری و در غم پیامبر بودندف بنی امیه که سال ها کینه ی بنی هاشم را به دل داشتند و با ظهور اسلام قدرت از آنها گرفته شده بود ، دوباره فرصت یافتند تا قدرت را دوباره به دست گیرند.«در سقیفه گروهی از نصار گرد هم آمدند تا برای پیامبر جانشین پیدا کنند ولی قریشیان از جمله ابو بکر و عمر معتقد بودند که حاکم باید از قریش انتخاب شود و چون قریش قبیله ی پیامبر است و جز قریش عرب حکومت هیچ کس را قبول نمی کند.»(داودی و رستم نژاد،۱۳۸۴،صص۱۱۵-۱۱۴) و به این گونه در سقیفه با مکر و حیله ابوبکر به عنوان پیشوای مسلمانان و خلیفه ی اول و جانشین پیامبر انتخاب شد و واقعه ی غدیر به کل فراموش شد.

منافقان غدیر سازندگان روزهای سقیفه

«همان مجموعه ای که همزمان با غدیر صحیفه ی ملعونه را امضا کردندو در مقابل منبر غدیر ناروا گفتند و کسانی که در توطئه ی قتل پیامبر (ص) و علی (ع) شرکت داشتند، همان ها در ماجرای سقیفه و احراق بیت فاطمه (س) و فدک حضور داشتند و به عنوان عوامل اصلی عمل می کردند.»(انصاری ،۱۳۸۶،ص۱۲۰)

مهمترین پیامدهای غدیر:

الف) شکسته شدن حرمت پیامبر(ص) و اهل بیت(ع)

یکی از مهمترین پیامد های سقیفه فراموشی سخن پیامبر در باره ی خلافت و رهبری علی (ع) بود که این خود موجب بی حرمتی هایی از جمله آتش زدن در خانه ی حضرت فاطمه (س) که تا چندی قبل از آ« حتی به مخیله ی مسلمانان خطور نمی کردصورت گیرد.(داودی ،۱۳۸۴،۱۱۷-۱۱۵)

ب) تبدیل شدن خلافت عهد الهی به امری بشری

دومین نتیجه ی روشنی که از سقیفه به دست آمد تبدیل شدن خلافت الهی ، که اعتبارش از نص و تعیین مستقیم خداوند و رسولش نشات می گرفت ، به یک امر عادی بشری بوده آن هم به گونه ای که می توان سر نوشت مسئله ای به این اهمیت را در ی کمشاجره ی کوتاه میان انصار و تنی چند از قریش ، بدون حضور بزرگان اسلام تعیین کرد.(داودی و رستم نژاد،۱۳۸۴،ص۱۱۸)

ج) به قدرت رسیدن بنی امیه در شام (تبدیل خلافت به پادشاهی)

شاید حاضران در سقیفه از ابتدا فکر نمی کردند چیزی که آنها تصویب می کنند پس از یکی  دو دهه ی دیگر تبدیل به یک حکومت سلطنتی موروثی خواهد شد . خلافت که عهدی الهی بود، در سقیفه به زمامداری فردی از قریش تنزل یافت و در ادامه راه ، به حکومت سلطنتی بنی امیه در شام تبدیل شد.(داودی و رستم نژاد،۱۳۸۴،ص۱۱۹)

به خلافت رسیدن عمر:

«ابن احمر»مورخ معروف می گوید: «ابوبکر در حال احتضار ، عثمان ررا احضار کرد تا وصیتی در امر خلافت بنویسد ، به او گفت : بنویس”بسم الله الرحمن الرحیم این وصیتی است که ابوبکر به مسلمانان نموده ام بعد…” ابوبکر در همین حال بیهوش شد ولی عثمان خودش این جمله را نوشت : “من عمر بن خطاب را خلیفه بر شما قرار دادم و از هیچ خیر و خوبی برای شما فرو گذار نکردم!»(داودی و رستم نژاد،۱۳۸۴،ص۱۳۲)و به این ترتیب خلافت به عمر واگذار شد. در دوران خلافت عمر مسائل مهمی پیش نیامد ولی از جمله نکته های مهم حمایت عمر از معاویه بود که فرصت رشد را به معاویه داد.

شورای انتصابی عمر و به قدرت رسیدن عثمان:

زمانی که عمر در بستر مرگ بود چنین گفت : «پیامبر هنگام مرگ از این شش نفر راضی بود؛ علی ، عثمان ، طلحه ، زبیر ، سعد بن ابی وقاص و عبد الرحمن بن عوف. لذا امر خلافت باید به مشورت این شش نفر انجام شود، تا یکی از میان خود انتخاب کنند.»(داودی، رستم نژاد،۱۳۸۴،ص۱۳۲) ولی انچه روشن است این است که عمر در انتخاب این شورا کاری کرد تا در آخر نتیجه به نفع عثمان تمام شود چون در میان این شش نفر تنها شانس با علی (ع) و عثمان بود، ولی اعضایس شورا طوری انتخاب شده بودند به اکثریت آراء با عثمان شود و این تشکر عمر از عثمان بود و در برابر کمکی که او برای به خلافت رسیدن عمر کرده بود.

پیامدهای خلافت عثمان و نقش آن در تحکیم قدرت بنی امیه:

پس از به خلافت رسیدن عثمان قدرت دوباره به بنی امیه راه یافت  و زمینه انتقام از آل رسول الله (ص) فراهم شد.از جمله این که مناصب کلیدی در اختیار امویان قرار گرفت و سیل اموال عظیمی به سوی بنی امیه سرازیر گشت و آنها را بیش از پیش قدرتمند کرد.(داودی و رستم نژاد،۱۳۸۴،صص۱۴۰-۱۳۲) امام علی (ع) در نهج البلاغه در باره ی به خلافت رسیدن عثمان میفرماید:«سرانجام یکی از آنها (اعضای شورا) به خاطر کینه اش از من روی برتافت و دیگری خویشاوندی را بر حقیقت مقدم داشت و به خاطر دامادی اش به دیگر(عثمان)تمایل پیدا کرده، علاوه بر جهات دیگر که ذکر آن خوشایند نیست.»(نهج البلاغه،خطبه ی شقیقه)سرانجام چنین انتخابی ، این پیامدها را به دنبال داشت.

به خلافت رسیدن امام علی (ع):

«پس از قتل عثمان ، مردم به خانه ی علی (ع) رفته و خواستار بیعت با او به عنوان خلیفه شدند ،ابتدا حضرت نپذیرفت و علتش این بود که امام می دانست با کسانی روبروست که طی این۲۵سال از مکتب اسلام دور شده اند و حکومت بر آنان کاری بسیار دشوار است ولی به دنبال اصرار و پافشاری مردم، حضرت علی (ع) خلافت را پذیرفت و در سال ۳۵هجری رسما کار خلافت را در شهر مدینه آغاز کرد. »(هنرمند نیا،۱۳۷۹،صص۳۷-۳۶)در این دوران بود که تاریخ زندگانی بشر نمونه ای از حکومت عدل الهی را مشاهده کرد ولی «در صورتی که اگر علی (ع) ، پس از رحلت پیامبر بلافاصله به خلافت نشسته بود و به پرداختن به امور اسلام و مسلمانان نایل گشته بود ، یک وظیفه ی اساسی بیشتر نداشت : ادامه دادن روش پیامبر. اما اکنون دو وظیفه ی مهم و بسیار سخت داشت ، یکی بازگردانیدن مردم به حالت سالهای آخر عمر پیامبر و وادار ساختن آنان به عمل بر طبق اسلام محمد، دوم ادامه دادن آن حالت و آن اسلام.حالا آیا مدتی کمتر از ۵ سال که از عمر او ، در آن اوقات باقی مانده بود ،برای این دو کار بزرگ بس بود.»(حکیمی،۱۳۳۶،ص۸۰)

«قُلۀ مَا سَاَلتُکُم مِن اَجرٍ فَهُوَ لَکُم اِن اَجرِیَ اِلَّا عَلَی الله»(سبا-آیه ی۴۷) «بگو مزدی را که در خواست کردم چیزی است که سودش عاید خود شماست.مزد من جز بر خدا نیست. »

«یعنی آنچه را من به عنوان مزد خواستم عاید شما می گرد نه عاید من.این دوستی کمندی است برای تکامل و اصلاح خودتان . این اسمش مزداست اولا در حقیقت خیر دیگری است که به شما پیشنهاد می کنم.»(مطهری،۱۳۸۸،ص۸۵)باز هم مسلمانان یکی از نیکی های خدا را دفع کردند و با ۲۵سال خانه نشیشنی علی (ع)راضی نشده و او را به شهادت رساندند.

توطئه در عصر امیر مومنان (ع)

از جمله عواملی که در تحقق حادثه کربلا تاثیر بسزایی داشت، توطئه هایی بود که توسط معاویه در زمان حکومت علی (ع) صورت پذیرفت.با بررسی شواهد تاریخی می توان به وضوح دستان آلوده ی وی را در پشت صحنه ی حوادث آن دورارن که از قتل عثمان شروع شده بود ، مشاهده کرد.

برخی از این حوادث عبارتند از:

۱) ترک حمایت از عثمان

۲) جنگ جمل یا رویارویی غیر مستقیم معاویه با امام علی (ع)

۳) جنگ صفین یا رویارویی مستقیم معاویه با امام علی (ع)

۴) ایجاد رعب و وحشت در قلمرو حکومت امام (ع)(داودی و رستم نژاد،۱۳۸۴،صص۱۵۳-۱۴۰)

جریانی که منجر به خلافت رسیدن معاویه شد.

پس از به خلافت رسیدن امام حسن (ع) معاویه سعی در این کرد که به مبارزه با امام حسن (ع) بپردازد وبا او جنگ کند و حیله و نیرنگ های بسیار می کرد . امام که از این موضوع آگاه بود نامه ای به معاویه نوشت و در آن گفت : «جاسوسان می فرستی و مکرها و حیله ها می انگیزی، فکر می کنم اراده ی جنگ داری ، اگر چنین است من نیز مهیای جنگم» سپس امام لشکری آماده کرد تا به جنگ با معاویه بپردازد ولی و یاران امام به او خیانت کرده و بسیاری از سپاهیان او به معاویه پیوستند و حتی چند تن از خوارجی که در سپاه امام بودند و در ظاهر به امام ابراز وفاداری می کردند اما در سینه کینه ی امام علی (ع) را داشتند به جان امام قصد کردند ولی کارهای آنها موثر نشد ، سرانجام امام ناچار شد به دلیل جنگ های بسیاری که شیعیان آنها در رکاب امام علی (ع) کرده و خسته بودند و چون دیگر یاران واقعی در رکاب او کم بودند و به اصرار اطرافیان با معاویه صلح کرد.(حکیمی،۱۳۳۶،صص۱۱۷-۱۱۳)

دوران خلافت معاویه:

دوران بیست ساله ی خلافت معاویه را میتوان از مهم ترین عوامل زمینه ساز ماجرای کربلا دانست .

در این دوران حوادثی اتفاق افتاد که مقدمات پدید آمدن ماجرای کربلا را فراهم ساخت. در واقع، این دوران از دو زاویه به فرایند حادثه ی کربلا کمک کرد:

از یک سو، ستم ها ، قتل ها و غارت ها و بدعت ها و دین ستیزی های معاویه ،شکل گیری ماجرای عاشورای سال ۶۱ هجری را برای امویان و انتقام آنان از اسلام را آسان می کردو از سوی دیگر حوادث دوران او ، به ویژه زمینه سازی برای خلافت فرزند فاسدش یزید، عکس العمل شدیدی را از سوی مسلمانان به ویژه اهل بیت (ع) رسول خدا (ص) به رهبری امام حسین (ع) به همراه داشت. این عکس العمل ها با شروع خلافت یزید و اصرار او برای بیعت گرفتن از همه ی مسلمین و رسمیت بخشیدن به همه ی خلافتش شدید تر شد تا آنحا که در پی یک سری حوادث – به عاشورای سال ۶۱منتهی گردید.(داودی و رستم نژاد،۱۳۸۴ص۱۶۲)

انتقام دشمنان اسلام از شکست های زمان رسول خدا (ص):

یکی دیگر از ریشه های جریان عاشورا انتقامی بود که بنی امیه از شکست های خود در زمان رسول خدا (ص) گرفتند.بنی امیه به ویژه ابوسفیان از شکست هایی که در زمان پیامبر متحمل شده بودند و همچنین کشته هایی که داده بودند بسیار کینه به دل داشتند و با اینکه در جنگ احد سپاه اسلام را شکست دادند ولی بازهم در صدد انتقام بودند .(داودی و رستم نژاد،۱۳۸۴،صص۱۰۲-۱۰۱)

«بنا به نقل بلاذری تعداد نوزده نفر از کشته شدگان قریش در بدر تنها به دست امام علی (ع) انجام شده است.»(جعفریان ،۱۳۸۶،ص۱۱۲)

حیات حقیقی غدیر :

غدیر از همان روز کربلا حیات حقیقی خود را آغاز کرد و پس از پنجاه سال در چنگال سقیفه گرفتار بود، برگ جدیدی از تاریخ خود را ورق زد . با شهادت امام حسین (ع) برای بار دوم آوازه ی غدیر تا دورترین نقاط دنیا رفت و حتی کفار و مشرکین ، اهل سقیفه را لعنت کردند و سرفرازی غدیر را آفرین گفتند.(انصاری ،۱۳۸۶،ص۱۱۶)

بررسی جریان های زمان حکومت یزید«از نیمه ی دوم خلافت عثمان تا پایان دوران حکومت معاویه به تدریج، اصول و یا بعضی از اصول رژیم حکومت اسلامی دگرگون شد و به اصطلاح مسلمانان بدعت ها در دین پدید گشت .در حکومت معاویه این دگرگونی به نقطه ی اوج رسیده از آن جمله عدالت که رکن اصلی این دین است ،تقریبا منسوخ گردید.قتل ها ، تبعید ها مصادره ی اموال بدون مجوز شرعییا به استناد مجوزهای قابل انتقاد، شکنجه و آزار به خاطر گرویدن به مذهبی خاص، یا داشتن طرز تفکری مخصوص ، رواج یافت. ظهور این بدعت ها سبب پدید آمدن و رشد سریع مردم ناراضی شد و جامعه ی عربستان آن روز را مهیای شورش ساخت اما در سراسر زندگانی معاویه مانعی بزرگ مجال نمی داد  ناخشنودان ، با وی یا با عاملان وی در افتند این مانع ، قدرت مرکزی شام در سایه ی زیرکی و کاردانی زمامداران از یک سو و هوشیاری و شدت عمل حاکمان و ماموران ، آشکار و مخفی آنان از سوی دیگر بود. تسلط دستگاه بر اوضاع ، هر اجتماع مخالفی را در هم می ریخت ، هر توطئه  را در کوتاهترین مدت سرکوبی می کرد. مرگ معاویه و زمامداری یزید دریچه ای به روی مردم ناراضی گشود .آنان فرصتی یافتند تا گرد هم آیند و یزید را که گذشته از نداشتن شرایط اخلاقی لازم برای عهده داری خلافت، بر خلاف رژیم مامور اسلامی عهده دار حکومت شده بود براندازند ، و خلافت را به مسیر نخستین خود ، انتخاب پیشوا از راه اجماع امت – مراجعه به آراء عمومی – برگردانند و چندان که بتوانند بدعت ها را نسخ کنند. به ظاهر هدف مخالفان و نا خشنودان این بود . اما از سوی دیگر حکومت تازه دمشق که بر پایه ی قدرت موروثی – و بر خلاف سیرت مسلمانی بنا گردید میخواست تا هر چه زود تر اساس سلطنت نو بنیاد را محکم کند .طبیعی است که در موقعت ، نخستین اقدام او مطیع ساختن ایالت های اسلامی –حجاز و عراق- تابع دمشق و بیعت گرفتن از نامزدهای احتمالی خلافت در این ایالت ها   و تسلیم کردن آنان بود. حجاز از اهمیت معنوی خاص برخوردار بود.و مردم آن در دیده ِ مسلمانان ارجی مخصوص داشتند. اسلام در شهر مکه آشکار شد . قبله ِ مسلمانان و زیارتگاه هر ساله ایشان در این شهر قرار داشت. مدینه مقر پیغمبر (ص) و خلفای او بود .۳۵سال کارهای حوزه اسلامی در این شهر حل و فصل میشد. قبر پیغمبر و مسجد او که مسلمانان به آن ارج فراوان می نهادند در این شهر بود مسلم است که سیاست پیشگان دمشق موقعیت این شهر ها را به خوبی می دانستند ، اما اطمینان داشتند از جانب مکه خطری متوجه آنان نیست، زیرا گروهی بزرگ از خویشاوندان حکومت جدید (بنی امیه)درآن شهر به سر می بردند از سوی مردم مدینه نیز چندان نگران نبودند ، زیرا از سالها پیش مهاجران از تیره های ابوسفیان و دوستان او به این شهر آمده بودند،آنان هیچگاه طرف بنی امیه را به خاطر بنی هاشم یا دیگر تیره ها  رها نمی کردند . کارشکنی امویان پس از قتل عمر در راه خلافت علی (ع) –به هنگام تشکیل شورای شش نفری و –انتخاب عثمان نمونه ای از قدرت این دسته در این شهر است تنها ایالتی که حکومت تازه از آن نگرانی داشت عراق و از تنها نامزد خلافت که می ترسید حسین بن علی (ع) بود.این نوشته ای است از جانب حسین بن علی (ع) به جماعت بنی هاشم. اما بعد ، هر کس از شما به من بپیوندد شهید گردد و آن که تخلف نماید به پیروزی نرسد . والسلام»(سید ابن طاووس،۱۳۸۶،ص۱۲۳)

همان طور که معاویه در وصیت خود به یزید گفته بود : «من نمیترسم که کسی در حکومت تو نزاع کند مگر سچهار کس که خطرناک ترین آنها حسین بن علی (ع) است.»(قمی،۱۳۸۱،صص۸۸-۸۷)

در عراق از سال ها پیش کفه ی تیره ی اموی وزنی نداشت، بدین جهت عراق دیده به بنی هاشم دوخته و از بنی امیه ناخشنود بود.یزید سخن پدر را به خاطر داشت که :«اگر عراقیان هر روز از  تو بخواهند حاکمی را عزل و حاکمی را نصب کنی بپذیر، زیرا عوض کردن حاکم آسان تر است تا رویارویی با صد هزار شمشیر.»هنگامی که یزید به پادشاهی رسید سه تن از فرزندان صحابه در مدینه به سر می بردند . این سه تن در دیده ی مردم بزرگ بودند حسین بن علی(ع) عبدالله پسر زبیر و عبدالله پسر عمر، مسلم بود که پسر زبیر و پسر عمر آن شایستگی را که حسین می داشت نداشتند اگر عراقیان او را به سوی خود می خواندند و اگر او به پا می خواست دمشق با فاجعه ای بزرگ روبرو می شد.آن نامه یزید در نخستین روزهای خلافت برای حاکم مدینه نوشت نتیجه ی همین احساس خطر بود .اگر یزید کار حسین را قبل از رسیدن به عراق تمام می کرد حکومتش بیمه مکی شد (شهیدی،۱۳۸۴،صص۱۳-۹)

سرانجام امام حسین (ع) به شهادت رسید ولی با این کار باعث جاودانگی اسلام راستین و سقوط حکومت بنی امیه شد همان طور که پیامبر فرموده بودند: «حسین منی و انا من حسین»«رسول الله (ص) فرموده است «حسین منی و انا من حسین»یعنی من هر چه دارم حضرت حسین (ع) همه ی آنها را از من به ارث می برد و «انا من حسین»یعنی اوست که دین من را زنده می کند و دین من فقط به وجود او احیا می گردد. همه ی حقیقت دین من به وسیله او متجلی می شود.(زاهدی،۱۳۸۵،ص۱۵۳)

عاشورا پیام ها و درس هایی دارد . عاشورا درس می دهد که باید برای حفظ دین فداکاری کرد.در راه قرآن باید از همه چیز گذشت. درس می دهد که در میدان نبرد حق و باطل ،کوچک و بزرگ،زن و مرد، پیر و جوان، شریف و وضیع، امام و رعیت، همه با هم در یک صف قرار گیرند و جبهه ی دشمن با همه ی توانایی های ظاهری بسیار آسیب پذیر است.همچنان که جبهه ی بنی امیه به وسیله ی کاروان اسیران عاشورا در کوفه آسیب دید، در شام و در مدینه آسیب دید.(موسسه ی فرهنگی ولایت،۱۳۸۷،ص۷۶)

نتیجه گیری:

همان طوری که در طی مقاله مشخص شد هر کس می تواند بفهمد که حادثه ی عاشورا ریشه در غدیر و حوادث بعد از آن دارد که مسلمانان و اصحاب سقیفه سخنان روز غدیر پیامبر را نادیده گرفته و حکومت را به دست گرفتند و اهل بیت پیامبر و امامان از حکومت دور مانده و گوشه گیر شدند که باعث شد اسلام از مسیر اصلی خود فاصله بگیرد و تا آنجا که امام حسین (ع) مجبور شد با خون خود و اهل بیت خود به غدیر حیات همیشگی دهد و آن را برای همیشه جاودان کند ولی اگر به غدیر از همان روز اول ارج نهاده می شد شاید ما امروز از وجود امام عصر (عج) بی بهره نبودیم و وضع امروزی جامعه این چنین نبود.

فهرست منابع:

۱) قرآن

۲)نهج البلاغه

۳)مفاتیح الجنان

۴) آیت الله مکارم شیرازی ، ناصر – تفسیر نمونه،چاپ ۲۹-تهران،دارالکتاب الاسلامیه

۵) علامه امینی،(۱۳۶۶)-الغدیر،جلد اول ،چاپ دوم-تهران،دارالکتاب الاسلامیه

۶)انصاری،محمد باقر(۱۳۸۶)-ژرفای غدیر ،چاپ اول-قم،انتشارات دلیل ما

۷) جعفریان،رسول(۱۳۸۶)تاریخ سیاسی اسلام(۱)،چاپ ششم –تهران ، انتشارات دلیل ما

۸)جمعی از دبیران(۱۳۶۳)حساس ترین فراز تاریخ یا داستان غدیر، چاپ اول-انتشارات دفتر تبلیغات حوزه علمیه قم

۹) حکیمی محمد رضا(۱۳۳۶)-بعثت ،غدیر، عاشورا، مهدی-تهران،انتشارات پرتو

۱۰)  سید ابن طاووس- لهوف،چاپ هشتم-مترجم محمد رضا دزفولی(۱۳۸۶)-قم،انتشارات مومنین

۱۱)  شهیدی ، جعفر(۱۳۸۴-قیام امام حسین (ع)،چاپ سی و چهارم-تهران، انتشارات دفتر نشر و فرهنگ اسلامی

۱۲)  داودی ،سعید و رستم نژاد،مهدی(۱۳۸۴)- عاشورا ، چاپ دوم- قم، انتشارات مدرسه الامام علی بن ابی طالب (ع)

۱۳) زاهدی ، مرتضی(۱۳۸۵)- اسرار نهفته در کلمه مقدسه ابا عبد الله ، چاپ اول- قم، انتشارات موسسه فرهنگی صابره (س)

۱۴)  نظری منفرد،علی(۱۳۷۷)-قصه کربلافچاپ سوم-انتشارات سور

۱۵) قمی،عباس-آن چه در کربلا گذشت،چاپ چهاردهم-مترجم:محمدباقر کوه کمری(۱۳۸۱)-قم،انتشارات مسجد جمکران

۱۶)   قمی،عباس(۱۳۸۶)-منتهی الامال،جلد اول،چاپ چهارم-قم،انتشارات نسیم حیات

۱۷)  طلوعی گوگانی،محمود(۱۳۸۲)-حدیث ولایت در روایت صحابه،چاپ اول-قم،انتشارات دلیل ما

۱۸)  مطهری،مرتضی (۱۳۸۸)-جاذبه و دافعه علی،چاپ شصت و پنجم-قم،انتشارات صدر

۱۹)  موسسه فرهنگی قدر ولایت(۱۳۸۷)-امانتداران عاشورا،چاپ ششم-تهران،انتشارات موسسه فرهنگی قدر ولایت

۲۰)  مکارم شیرازی،ناصر(۱۳۸۵)-امامت،چاپ اول-قم ،دارالکتب الاسلامیه

21)هنرمند نیا،اسماعیل(۱۳۷۹)-زندگانی۱۴معصوم فچاپ اول-قم،انتشارات طه

 

غدیر آغاز عاشورا است
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه یکم آذر 1392 |

http://www.aftabir.com/news/2007/jan/08/images/b4fb91507bf3140280f3b66e249a8b64.jpg

عجیب نیست اگر حُسن غدیر را درحُزن عاشورا جست ، هر چند دو اتفاق با فاصله زمانی است اما به اتفاق در هر مکانی است، در واقع از امضاء مکتب تا اجراء ایدئولوژی فاصله ای نیست .نهال دینی که در غدیر کاشته شد   در حال  خشک شدن  بود  که عاشورا آن را با خون آبیاری نمود و اسلام را ستود.غدیر را تولّی آفرید و عاشورا را تبرّی؛ غدیر غفلت را زدود و درد را دِرود و یاران راه  را  سرود  و این همان مکتب بود و عاشورا عشق را آفرید و آب را ندید و شوق وصل را پرورید و راه حق را دید و قانون رفتن را بر گزید ...

عید است امروز ،نامش غدیر . به طمع آب آمده ایم ، همگان تشنه لب .نشاطی وجودمان را در برگرفته ، اما نمی دانم چرا غم رهایمان نمی کند ؟! چرا با ذکر علی می گرییم ؟!

غدیر بزرگترین عید این امت است ، اما اشک در چشمانمان موج می زند به جای لبخند بر لبانمان !

این چه اندوهی است که آغازش غدیر است غدیر آغاز درد عمیق است ، آغاز آه و اشک و نالهء انسانیت در طول تاریخ است

غدیر آغاز عاشورا است

غدیر آغاز سوختن است ، آغاز تشنگی است .

چه رودی است که برکهء غدیر را به نهر علقمه شریعه فرات وصل کرده

نمی دانم چرا صدای کودکان حسین کنار برکهء خم اینقدر بلند است ! العطش

غدیر همنشینی آب و دست ، و عاشورا هم

غدیر آسمانیان را به سجده وا می دارد ، و عاشورا هم

در غدیر حقیقت هویدا گشت و در عاشورا حق پیدا؛ در غدیر دستها بالا می روند تا وحی حق بیان گردد و در عاشورا  سرها تا حق وحی عیان ،  یکی را  عشق  می بینی  و سرور  و دیگری را مشق می بینی و شور ونوری عظیم را برظلمت آفریده شده به دست ابلیس رجیم، چنان در مهرورزی رحیم که  هفتاد و دو پروانه دل به او دوختند و بر شعله های عشقش سوختند...

تاریکی به پیکار شمسه ای تاخت ، غافل از  اینکه  روشنائیش را چندین برابر ساخت و در دل انوار درخشنانش رنگ باخت .غدیر می رباید دلها را بسوی  کشتی نجات و   عاشورامی سراید حماقت طوفان اهریمن بد ذات را بر شکستن نیّات، در همایش تاریخ بر دو منبر تلاوت نور شد ، منبری بر فراز جهاز و دیگری بر کشته های حجاز تا بینایان راه را از چاه باز شناسند و نابینایان کوه را از کاه، غدیر آموخت نیاز مبرم بشر   را به روشنایی برمسیر حیات و عاشورا ، انتخاب مسیر روشنایی را از هزاران صراط..؛ غدیر سرنوشت را رقم زد و عاشورا سرشت را.؛ در غدیر تقدیر مشق شد و در عاشورا تقدیر عشق...

غدیر ، دستی را بالا برد مه پاره و در عاشورا  دستها پاره پاره؛ در غدیر دست بر امانت زدند و در عاشورا دست بر خیانت و آفریدند جنایت. غدیر بزمی ساخت بر سِماط دل و عاشورا بر خون ریخته شده بر گِل؛ در غدیر بهار می بینی و شکفتن و نغمه خوانی سار و در عاشورا لیل و نهار را در ستیزه و پیکار به خیال خام خزان بهار...

عاشورا ، می نوازد زخمه شمشیر بر پیکره های نور، چون برید و از هم درید پرده ی ظلمت و سیاهی غفلت، تا یاد آرد غدیر و روشنایی تقدیر و ... می نوازد زخمه شمشیر، تا طلوع فجر نرگس خورشید از کنار خانه ی امید با سلام عدل از آن سلاله پاک و آن منتقم خونهای ریخته شده بر خاک

ابراهیم فخر می فروشد که خداوند سرانجام از نوادگانش قربانی می پذیرد اسماعیل به نشاط آمده ، چون گلویش که تشنهء لب تیز تیغ است ، اکنون سیراب گشته بار دیگر عیسی مصلوب می شود در کربلا و ایوب است که به پای صبر سجاد نمی رسد و حسین یوسف زمان ، یونسی است که میماند تا قومش را با خونش هدایت کند دست عباس دست علی است که این بار به آسمان می رود ، چون زمین لیاقت این دست را ندارد دستی که هم شمع است و هم پروانه

از غدیر تا عاشورا، آنچه فاصله ای اندک بین هبوط و سقوط است. غدیر روزی است که محمد مصطفی(ص) در پیشگاه مسلمین دست علی (ع) را به عنوان جانشین و ولی امر مسلمین بالا برد و عاشورا روزی است که دست فرزند علی (ع) توسط عده زیادی از همان مسلمین قطع شد و بر روی زمین افتاد. غدیر سند حقانیت شیعه بود و عاشورا سند مظلومیت شیعه ، در غدیر راهی روشن برای مسلمین باز شد و در عاشورا سیاهی و تباهی در مسیر استقرار کامل ترین پیام خدا به بشر قرار گرفت، غدیر روز خدا پرستان بود و عاشورا روز گندم پرستان.غدیر پدر پر سوز و درد عاشوراست . حسین(ع) شهید دشت نینوا نبود ، حسین(ع) در فراموشی غدیر شهید شدو این سرنوشت به پای تک تک اولاد علی (ع) تا روز محشر نوشته شده است. روز غدیر خیلی ها برای تبریک به امیرالمومنین آمدند، خیلی ها با علی (ع) پیمان برادری بستند، دست های زیادی به سوی بیعت با حیدر کرار دراز شد اما دیری نپایید که غدیر فراموش شد و باید یافت علت این فراموشی را!

بشر دوبار از بهشت رانده شد یکبار بر اثر غفلت ادم و حوا و بار دوم بعد از فراموشی غدیر و در هر دوبار دوری از فرمان الهی علت آن بود و افسوس که درخشندگی متاع دنیایی چشم را برحقایق می بندد و سرانجام تلخ را برای همه نسل بشر پدید می آورد.پیام غدیر حب به علی (ع) به عنوان یک اسم نیست ، حب به انسانیت و بندگی حقیقی خداست، علی (ع) با همه عظمتش با همه قدرتش با همه القابش ، سر تسلیم نهاده به استان الهی بود ، علی وجودش را در سجودش در نیمه شب های عرفانیش می دانست و برای خلقت بشری چون علی (ع) بود  که خداوند به خود فتبارک الله احسن الخالقین گفت و فرمان به سجده بر انسان کرد .دست علی (ع) به عنوان انسان کامل بعد از حیات پیامبر بالا رفت تا خدا حجت را بر منتخب ترین بندگانش ، مسلمین ، تمام کرده باشد.

غدیر یک روز نیست و عاشورا نیز همچنین !

هر کجا که ادعای حب به علی (ع) باشد اما نامی و اسمی،  در پس آن عاشورایی خواهد بود. سردار جان بر کف سپاه علی (ع) در صفین هم باشی مطمئن باش اگر پیام غدیر را نفهمی در عاشورایی خنجر به دست سر از تن فرزند علی (ع) جدا خواهی کرد.

ما افتخار می کنیم که  شیعه بهترین بندگان خدا  ،علی بن ابی طالبیم . کاش روزی برسد که این افتخار در تک تک ما تجلی اعمال و رفتارمان باشد و به قول علی شریعتی بزرگ معلم علی(ع)  شناسیم، از محب علی(ع) بودن به شیعه علی (ع) بودن برسیم .

تشابهات غدیر و عاشورا

با توجه به این که محرم و عاشورا هستند و محرم مفسر غدیر است و تمام ارزش های غدیر در عاشورا احیا می شود و واقعه عاشورای محرم سال 61هجری ، سال ثمر دادن دو درختی بود که در غدیر و بد از آن کاشته شدند. وابستگی و تشابه این دو واقعه به سادگی آشکار و قابل بررسی است ، اینک به چندین تشابهات از این دو واقعه مهم می پردازیم :

1- در هر دو امتحان به ولایت و اثبات ولایت صورت گرفته

امتحان به ولایت سنگین ترین امتحانی است که خداوند متعال در این دو واقعه  از بندگان خود گرفته است ، یعنی در حادثه غدیر با تعیین ولی و امام ودر حادثه عاشورا با تبعیت از امر ولی و امام مورد امتحان قرار گرفتند تا آزمایش شوند چقدر از جایگاه ارزشمند رهبری وولایت دفاع می کنند و از آنها بهره می گیرند. علت نیاز به ولایت این است که امامت و رهبری نقش تعیین کننده ای در رشد و تکامل فردو جامعه دارد و بدون رهبری صحیح ، پیمودن راههای تکامل غیر ممکن است وچون امامت و رهبری انسانها یکی از اصول جاودانه سعادت و هدایت است همراه با آفرینش انسان ، طرح جامع رهبری از طرف پروردگار جهانیانیان انجام می پذیرد.

2- طرح جامع رهبری در آغاز آفرینش

هر مخترع و سازند ه ای ، و هر مبتکر و طراحی ، برای ساخت و پرداخت و تولید انبوه و تداوم تولید خود «با آینده نگری مثبت » بر طرح جامع اختراع خود می اندیشد که - چگونه ساخته شده و به تکامل رسد؟ چگونه یک اختراع مراحل تکاملی خود را پشت سر گذارد؟ و پس از تکمیل چگونه به تولید انبوه رسد؟ و برای تداوم تولید چه باید کرد؟ اگر مسائل اساسی یاد شده درست ارزیابی نگردد و مشکلات آن برطرف نشود و زمینه های مناسب پیدایش پدید نیاید، یک اختراع ، یک ابتکار ارزشمند تحقق نمی پذیرد، تداوم نمی یابد و به بار نمی نشیند. پروردگار انسان نیز در آغاز آفرینش به تمام مسائل کوتاه مدت و دراز مدت انسان توجه داشت که آفرینش انسان چگونه از خاک آغاز گردد، روح آدمی چگونه پدید آید؟ و با جسم چگونه پیوند گیرد؟ و پس ازآفرینش انسان و تشکیل امت و جامعه  انسانها چگونه باید فرد و جامعه راه تکامل را به   پیمایند؟

http://www.navideshahed.com/attachment/1389/08/272803.jpg

نگاهي به قرآن و غدير
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه یکم آذر 1392 |
http://www.parsiblog.com/PhotoAlbum/heyatalijan/top-m.JPG

غديرخم در حقيقت چهار راهي است كه مردم سرزمين حجاز را از هم جدا مي‌كند. راهي به سوي مدينه در شمال و راهي به سوي عراق در شرق و راهي به سوي غرب و سرزمين مصر و راهي به سوي يمن در جنوب پيش مي‌رود. و درست در مكاني كه مسلمانان شركت كننده در حجة‌الوداع كه از سرزمين‌هاي مختلف آمده بودند در اين مكان از هم جدا شده و به سوي سرزمين خود مي‌روند. خداوند در آخرين حج پيامبر (ص) در مهمترين و حساس‌ترين مكان‌ها به ايشان فرمان مي‌دهد. شريف‌ترين و مهمترين موضوع يعني ولايت و جانشيني پس از خود را اعلام كند و علي (ع) را به عنوان ولي و رهبر و زمامدار مسلمين پس از خود معرفي كند.

«غدير» واقعه‌اي است لايق لقب «قرآني»! نقطه آغاز آن با قرآن، همه مراحل آن با نزول پي در پي قرآن، تار و پود خطابه ‌اش آميخته با آيات قرآن و خاتمه آن با حضور قرآن است كه اين همه واقعه ‌اي در سايه ‌سار قرآن براي ما ترسيم مي‌كند.كجاي تاريخ اسلام را سراغ داريم كه در يك ماه بيش از دويست آيه قرآن در فراز و نشيب يك ماجرا نازل شده يا مورد استناد قرار گرفته باشد يا كدام خطابه را سراغ داريم كه بيش از صد آيه قرآن در آن شاهد آورده شده باشد.

كدام برنامه اسلام را مي‌شناسيم كه دو آيه بسيار مهم قرآن مستقيماً و صريحاً معرف آن باشد؛ يكي دستور به ابلاغ آن با «يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ» كه با ضمانت الهي به استقبال مبلغ اعظم غدير مي‌آيد و ديگر نتيجه ابلاغ آن با «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً» كه امضاي خالق جهان را بر اين ابلاغ عظيم اعلام می نماید.


آیات در مورد غدیر

نخستین آیه غدیر در مدینه:

ماه ذی القعده سال دهم هجری، مدینه غافل از مراسم عظیمی بود که در آینده نزدیک در مکه و در غدیر به وقوع می پیوست، هنوز سفر حج از سوی خدا و رسول خدا صلی الله علیه و آله اعلام نشده بود که آماده سازی فکری مردم برای پذیرش و درک مفاهیم بلند ولایت و امامت با نام قرآن آغاز شد.این شروع با نزول آیه بسیار مهمی از قرآن درباره ی مقام با عظمت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بود که بعد از آن محور غدیر قرار گرفت.

آیه ششم سوره احزاب «النَّبِيُّ أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنفُسِهِمْ...» درباره ی مقام با عظمت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در آن روزهای در مدینه بر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نازل شد که صاحب اختیاری آن حضرت را بر مردم بیان می کرد و مقدمه ای بود برای کلمه «مولی» در «مَن کُنتُ مَولاهُ فعلیٌّ مَولاهُ» که در غدیر اعلام شد.با این اقرار که مردم در برابر مقام «اولی به نفس بودن پیامبر صلی الله علیه و آله» نمودند آیه هفتم سوره مائده به عنوان سندی از این اعتراف نارل شد: «وَاذْكُرُواْ نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَمِيثَاقَهُ الَّذِي وَاثَقَكُم بِهِ إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ»

در مرحله بعد آیه 59 سوره نساء: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ...» و آیه 55 سوره مائده: «إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ» و آیه 16 سوره توبه: «أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تُتْرَكُواْ وَلَمَّا يَعْلَمِ اللّهُ الَّذِينَ جَاهَدُواْ مِنكُمْ وَلَمْ يَتَّخِذُواْ مِن دُونِ اللّهِ وَلاَ رَسُولِهِ وَلاَ الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً...» نازل شد.

مردم پرسیدند: یا رسول الله آیا این سه آیه و عناوین اصلی آن ها یعنی «اولی الامر» و«مؤتی الزکاة فی الرکوع» و «المؤمنین» درباره گروه خاصی از مؤمنین است؟ در پاسخ خداوند متعال به پیامبرش دستور داد والیان امر مردم را به آنان بشناساند و ولایت را برای آنان تفسیر و بیان کند همانگونه که نماز و زکات را برایشان بیان کرده است و از همین جا بود که برنامه غدیر تدارک دیده شد.پس از دستور الهی، پیامبر صلی الله علیه و آله منادیانی را در مدینه و اطراف آن فرستادند تا اعلان کنند که هر کس بخواهد می تواند همراه حضرت باشد.پس از اعلان عمومی، عده بسیاری از اطراف مدینه به شهر آمدند تا همراه حضرت و مهاجرین و انصار به سوی مکه حرکت کنند. همچنین در بین راه افراد زیادی با حضرت همراه شدند تا حدی که جمعیتی حدود 20 هزار نفر در مراسم حج شرکت کردند.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله از هر فرصتی برای آماده سازی مردم نسبت به اعلان ولایت استفاده می کردند. آن حضرت کنار کعبه ایستاده بودند در این حال حضرت علی علیه السلام به طرف پیامبر آمدند. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند: «برادرم نزد شما آمد» و کمی از فضائل حضرت را بیان کردند. اینجا بود که سایه سنگین وحی بر کعبه افتاد و آیه 7 سوره بیّنه نازل شد: «انّ الذینَ آمَنوا و عَمِلوا الصّالحات اولئک هُم خیرُ البریّه»، پیامبر در حضور اصحاب فوراً آیه را تفسیر کردند و با اشاره بر امیرالمؤمنین علیه السلام فرمودند: «خیر البریة» آمد.شروع حج با دو آیه قرآنی از سوی خداوند به پیامبر صلی الله علیه و آله اعلام شد که با پایان این آخرین واجب الهی، برنامه اعلان ولایت و منصوب نمودن حضرت علی علیه السلام آغاز شود. این دستور با آیه 7-8 سوره انشراح نازل شد:«فَاذا فَزَعتَ فانصب و اِلی ربّکَ فارغَب»، و چنین تفسیر شد که «هرگاه از بیان همه واجبات-که آخرین آنها حج است- فراغت یافتی، علی علیه السلام را منصوب کن و برای حرکت به سوی پروردگارت آماده باش».

در روز یازدهم ذی الحجه پیامبر صلی الله علیه و آله با مردم در منا بود، و سه جمره را رمی کردند و پس از نماز ظهر و عصر در مسجد خیف  خطبه ای ایراد کردند که ضمن آن به حدیث ثقلین اشاره کردند و قرآن و اهل بیت علیهم السلام  را قرین قرار دادند. بعد از خطابه حضرت هفت آیه دیگر نازل شد که هر یک پشتوانه یکی از ثقلین بود.

آیات 41 و 42 سوره زخرف «فَإِمَّا نَذْهَبَنَّ بِكَ فَإِنَّا مِنْهُم مُّنتَقِمُونَ أَوْ نُرِيَنَّكَ الَّذِي وَعَدْنَاهُمْ فَإِنَّا عَلَيْهِم مُّقْتَدِرُونَ» که علی علیه السلام را معرفی می کرد نازل شد و  این آیات طبق خطابه پیامبر صلی الله علیه و آله تفسیر شد که «فَاِنا مُنتَقِمونَ بِعَلیّ بن ابیطالِب» یعنی «اگر تو را از این جهان ببریم به وسیله علی بن ابیطالب علیه السلام انتقام می گیریم»

آنگاه آیات 93 و94 سوره مؤمنون نازل شد: «قُل رَّبِّ إِمَّا تُرِيَنِّي مَا يُوعَدُونَ رَبِّ فَلَا تَجْعَلْنِي فِي الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ و این اشاره به روزگار سیاه بعد از پیامبر صلی الله علیه و آله بود که فتنه های تاریک آن بسیاری را گمراه کرد.

در پی آن آیه 43 سوره زخرف در معرفی حضرت علی علیه السلام نازل شد: «فَاسْتَمْسِكْ بِالَّذِي أُوحِيَ إِلَيْكَ إِنَّكَ عَلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ» و تفسیر شد که آنچه وحی شده درباره حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام است.

سپس برای معرفی حضرت علی علیه السلام به عنوان تنها راه نجات به آیه 61 سوره زخرف اشاره شد که «وَإِنَّهُ لَعِلْمٌ لِّلسَّاعَةِ » «و تفسیر شد که منظور از این آیه حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام است.

آنگاه آیه 44 سوره زخرف به عنوان مسئولیت مردم در باره ولایت حضرت علی علیه السلام نازل شد:

« وَإِنَّهُ لَذِكْرٌ لَّكَ وَلِقَوْمِكَ وَسَوْفَ تُسْأَلُونَ » و تفسیر شد که درباره حضرت علی  علیه السلام مورد سوال قرار خواهید گرفت.

بعد از پایان رسیدن مراسم حج برای اعلام رسمی ولایت راهی غدیر خم شدند با اینکه انتظار می رفت پیامبر خدا صلی الله علیه و آله در این اولین و آخرین سفر حج خود مدتی در مکه بمانند اما حضرت دستور حرکت دادند و برای مردم بسیار جالب بود که پیامبرشان پس از ده سال دوری از مکه بدون آن که مدتی اقامت کنند تا مسلمانان به دیدارشان بیایند بعد از اتمام مراسم حج فوراً از مکه خارج شدند.وقتی به غدیر خم رسیدند پیامبر صلی الله علیه و آله مقداد و سلمان و ابوذر و عمار را فراخواندند و به آنان دستور دادند تا به محل پنج درخت کهنسال که در یک ردیف کنار برکه غدیر بودند بروند و آنجا را آماده کنند سپس حضرت بر روی منبر رفتند و خطابه را شروع کردند.

آن حضرت اعلام فرمودند که درباره برنامه ای که در پیش است وحی خاصی از طرف خدا نازل گشته و در این فرمان به من گفته شده  که اگر آنچه در حق علی علیه السلام بر من نازل فرموده ابلاغ نکنم رسالت او را نرسانده ام و فوراً تصریح کردند: خداوند برای من حفظ از شر مردم را ضمانت فرموده است.

با این مقدمه آیه نازل شده را-که آیه 67 سوره مائده است- قرائت فرمود: «يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ » و در حین قرائت کلمه «ما اُنزلَ» را تفسیر کرد که منظور خلافت علی بن ابیطالب علیه السلام است.

قبل از بیان علت نزول آیه این مسئله را مطرح کردند که خداوند درباره ولایت علی بن ابیطالب علیه السلام آیه خاصی بر من نازل کرده و سپس آیه 55 سوره مائده را قرائت کرد: « إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ »سپس آن را به علی علیه السلام تفسیر کردند و فرمودند: «علی است که نماز را به پاداشته و در رکوع زکات داده است.»

سپس مراحل صاحب اختیاری خدا و رسول و علی و یازده امام علیهم السلام را بصورت سلسله متصل ترسیم نمودند و با بلند كردن و معرفى اميرالمؤمنين عليه السلام فرمودند: 'مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِىٌّ مَوْلاهُ، اَللَّهُمَّ والِ مَنْ والاهُ وَ عادِ مَنْ عاداهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ'.

وسپس حضرت با اشاره به آیه 217 سوره بقره فَأُوْلَئِكَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَأُوْلَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

صريحاً فرمودند: 'هر كس از ولايت ائمه عليهم السلام سر باز زند اعمال نيكش سقوط مى كند و در جهنم خواهد بود'. بعد از آن شمه اى از فضائل اميرالمؤمنين عليه السلام را متذكر شدند.در بخش های دیگر خطبه پيامبر صلى اللَّه عليه و آله جنبه ى غضب الهى را نمودار كرد وفرمود'منظور از اين آيات عده اى از اصحاب من هستند كه مأمور به چشم پوشى از آنان هستم، ولى بدانند كه خداوند ما را بر معاندين و مخالفين و خائنين و مقصرين حجت قرار داده... بعد از آن، حضرت درباره اثراتِ ولايت و محبت اهل بيت عليهم السلام فرمودند: 'اصحاب صراط مستقيم در سوره ى حمد شيعيان اهل بيت عليهم السلام هستند'.

در بخش بعدی خطبه به اوصاف و شئون خاص حضرت بقية اللَّه اشاره كردند و آينده اى پر از عدل و داد به دست ایشان را به جهانيان مژده دادند.

در بخش نهم با اشاره به آیه 10 سوره فتح(إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ) فرمودند: پس از اتمام خطابه شما را به بيعت با خودم و سپس بيعت با على بن ابى طالب دعوت مى كنم. پشتوانه ى اين بيعت آن است كه من با خداوند بيعت كرده ام، و على هم با من بيعت نموده است؛ پس اين بيعتى كه از شما مى گيرم از طرف خداوند و بيعت با حق تعالى است . بخش پایانی خطبه، به بیان بالاترين امر به معروف و نهى از منكر یعنی تبليغ پيام غدير درباره ى امامان عليهم السلام و بیعت لسانی اختصاص یافت و آیه 96 سوره اسراء (قُلْ كَفَى بِاللّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ إِنَّهُ كَانَ بِعِبَادِهِ خَبِيرًا بَصِيرًا) را بیان فرمودند و خدا را بر این بیعت لسانی شاهد گرفتند. سپس مراسم مربوط به انجام بیعت در خیمه های مخصوص به اینکار برگزار شد.كلمات نهايى پيامبر صلى اللَّه عليه و آله دعا براى اقراركنندگان به سخنانش و نفرين بر منكرين اوامر آن حضرت بود و با حمد خداوند خطابه ى حضرت پايان يافت.

«الحمدلله الذي جعلنا من المتمسكين بولاية اميرالمؤمنين والائمة عليهم السلام»

  منابع:

- قرآن كريم

- الغدير علامه اميني

- گزيده جامع از الغدير – محمدحسن شفيعي شاهرودي

- تفسير نمونه آيت‌الله مكارم شيرازي

- تفسير طبري، محمدبن جرير طبري

- فروغ ولايت، آيت‌الله سبحاني

-کتاب واقعه قرآنی غدیر، محمد باقر انصاری

زائر، همیشه بعد نجف، کربلا رود    

                            یعنی "غدیر" اذن دخول محرم است...


چـــه کوتاه است فاصله میان بالا رفتن دست علـی (ع)وبالا رفتن سر حسیــن (ع)

فاصلـه ای از ظهر غدیــر تا ظهر عاشـــورا  !!!


منتظران واقعی بدانند که...
حسین علیه السلام را منتظرانش نکشتند!
حسین علیه السلام کشته ی پیمان سقیفه بود!!
حسین علیه السلام کشته ی پیمان شکنی غدیر بود!!!

غدیر یعنی بلوغ تفکر انسانیت
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه یکم آذر 1392 |
http://booshehr.namaz.ir/booshehr/images/articles/f_ji0xbb3m_ec82069.jpg

ای غدیر! تو برکة آرمیده در دل صحرا؛ اما جاری تا عمق تاریخی؛ تو چشمة؛ جوشان عشق و ایمانی؛ تو پیام آور آزادی انسانی. ای غدیر! تو برکه ای از نور؛ طنینِ آواز حقیقت؛ بر آمده از نایِ سبزه زارانِ حیاتی. ای غدیر! ای سایه سارِ امید رهایی بشر؛ روح ماندگار معنا و ای حدیث حادثة والا. تو یادگار یادها و تلاوت ارزشهای تاریخی. تو؛ تداوم رسالت و توحید؛ تو؛ باز تاب فریادهای خورشیدی.

ای غدیر! تو نه یک برکه؛ که دریایی نشأت گرفته از ازل و جاری تا ابد. تو دل مایة ابراهیم خلیل در پی ریزی کعبة ایمان و فرا بُردن پایه های اسلام؛ تا عرش خداوندی هستی ای غدیر! تو سرشار از برکت نوحه های نوح و مددکارِ رهایی کشتی او در تلاطم طوفانی. ای غدیر! تو فرزند سعیِ ساره و هجرِ هاجر و زمزمة زمزمی.

ای غدیر! تو پاره ای از نیل که موسائیان به نشانه فرو رفتن در رحمت و برکت پروردگار؛ در آن گام نهادند و به سلامت و میمنت و برکت از آن فراز آمدند. تو جان بخش دلها ؛ همچون دم عیسای مسیح و متبرک از زهد زکریّای پیامبری. تو شفافترین آبهایی و منعکس کنندة خورشیدی. تو تصویرگر قَدَر مردی هستی که تعظیم همة عصرها و نسلها را به پیشگاه پاکِ خویش برانگیخته است.

ای غدیر! تو امروز آبیار هر چه گل خوشبوی ولایتی. تو شاهد بودی که کدامین انسان والا در آن روز بزرگ بر فراز همة اعصار، جای گرفت و بر تیغ فضیلت و راهبری فرا رفت. این حقیقت را فریاد کن؛ تا هر که؛ در هر کجا؛ بداند که علی- علیه السلام- ؛ آن دریای کرامت و انسانیت؛ بر حق است. ای برکه سترگ! ای روح آبی صحرا! ای انعکاس حقیقت مطلق! ای جاودانة جاری؛ برگوی! از آن  روز جاودانه سخن بِران.

ای غدیر! از دریا بگو؛ از روح پاک عالم معنا بگو. از اسرار نهان و هویدا بگو. از پیشوای ما بگو، از آن عقد ثریا بگو، از آن محشر برپا بگو، از آن ماه تَولا بگو، از آن کعبه دلها بگو……

هان! ای غدیر! به تاریخ بسپار! که این خاطرة خطیر را هماره به یاد داشته باشد؛ و به یاد داشته باشد که اگر در برابر آن دریا سدّ نمی بستند و اگر سینه ال ا…. را نمی خستند؛ نقش همة دلها ؛ امروزه لا اله الا الله بود.

هان! ای غدیر! گواه مظلومیت مولا باش. گواه بیت الاحزان دلها باش. گواه غنچه های لیلاها باش.

هان! ای غدیر! ای بیان قدرت ایمان! ای افتتاح خط امامت! ای امتدادِ راه رسالت! ای تبلور عظیم ترین حماسه جاودانه! ای یگانه! هم چنان؛ موج گستر بمان هم چنان ما را به خود بخوان. هم چنان؛ عظمت را از آنِ دریا بدان. ای برکه! ای غدیر! ای دریا! ای علی- علیه السلام- ! هم چنان جاودانه بمانید تا نهایت دنیا.

روز غدیر.. نسیم عطرآگین نبوت و شمیم روح افزاى رسالت و دستاورد همه پیامبران و رسالت‏ هاى الهى است.روز غدیر.. سرآغاز سیرت هماره جوشان و راه قرآن گویا و كامل كننده دین حنیف و فرجام بخش نعمت‏هاى خداوندى و موهبت ‏هاى قدسى است روز غدیر..همان روزى كه پیامبر پس از بازگشت از حجة الوداع (سال 10 هجرى) آخرین خطبه خود را در بدترین شرایط آب و هوایى و وزش بادهاى تند و سوزناك و كارشكنى منافقان و بازیگرى بیماردلان و سخنان ناامید كننده و شایعة پراكنى شایعه سازان و آشوبگرى اوباش خواند! پیامبر در میان آنان برخاست تا اعلام كند على(ع) وصى او، جانشین او، نایب او و وزیر اوست.

او داراى ولایت پیامبران و حكومت رسولان و رهبرى حق و حقیقت در میان مردم است. آنچه رسول خدا (ص) از آن برخوردار بوده على همان را برخوردار است و هر كه پیامبر بر او ولایت و سرپرستى داشت، على نیز سرپرست اوست. منزلت او بسان منزلت پیامبران است و رهبرى و ولایتش مطلق است. هیچ قید و شرط و مانع و بازدارنده‏اى ندارد. خداوند متعال این رویداد بزرگ جهانى را چنین معرفى كرده است: « الْیَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِینَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْكُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَكُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا» امروز دین شما را برایتان كامل كردم و نعمت خود را بر شما تمام نمودم و اسلام را براى شما (به عنوان) دینى برگزیدم».

آرى روز غدیر این چنین است. روزى كه از آن به عنوان تكامل و بلوغ راه آسمانى و پیام و اندیشه حق از زمان آدم ابوالبشر(ع) تا عصر حضرت ختمى مرتبت (ص) یاد مى ‏شود. از این رو روز غدیر نه تنها براى مسلمانان - كه همواره براى حق آغوش مى‏ گشایند و بر اساس آن زندگى مى‏كنند - روز عید و شادمانى شد، كه براى دیگر ملّتها نیز به یك روز شناخته شده‏اى تبدیل گشت (2) چرا كه غدیر از جمله روزهاى خداوند متعال است روزى كه سیر تاریخ و مسیل رویدادها را دگرگون كرد.و راز آن در دو چیز است.

1- به این اعتبار كه غدیر سرآغازى براى خط وصایت و جانشینى و استمرارى براى رخداد پیامبرى بود تا حركت پیامبران جاودانه شود و امت اسلامى بعد از رحلت پیامبر گرد این خط فراهم آید.

2- و به اعتبار كسى كه امیر و صاحب روز غدیر است.

غدير، دورنمايي از حقايق امامت در دقايق صحرا.
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در جمعه یکم آذر 1392 |
http://ts4.mm.bing.net/th?id=H.5022196650411431&pid=1.7

لحظه‏ هاى معصوم عشق، بر شنزارهاى تشنه حجاز باريده است. صحراى سوزان شوق است و بر مأذنه ‏هاى امروز، پيغام تازه نور روييده است. همراه با كاروان سرنوشت، حادثه ‏اى سپيد، زير آفتاب مى‏ايستد. ازدحام قافله نياز را غزلستانِ «حجة‏الوداع» به خوبى سروده است: این آخرین نظاره‏های خورشید است. شلاق شن‏های روان و صدای زنگ بی‏گاه شتران؛ آخرین تصویر دست‏ها و چشم‏های داغدار.کویر، دو زانو نشسته است، سنگ‏ریزه‏ها و شن‏های داغ ـ حجة الوداع ـ نفس‏های گلوگیر. صدایی نیست؛ سکوت، هیاهوی حوالی را می‏شکند.سرهای آوار بر زانون، محزون و ماتم‏زده؛ «خداحافظ مکه، مدینه، شعب...»این آخرین کلماتی‏ست که از گلوی خورشید شنیده می‏شود.گرمای تابستان بر تن دقایق، عرق کرده است. خداحافظ، هوای نفس‏گیر مکه، خداحافظ مدینه!

بغض‏هایی تنومند، زائرانی خسته، چشم‏هایی بارانی، سر بر گریبان اندوه، آخرین نظاره‏های خورشید.خداحافظ، رسول! پس از سال‏ها تلاش، سفرت را آغاز کرده‏ای به سوی آرامش، به سوی معبود.خداحافظ، رسول! بیست و سه سال سکوت علی، نشانی از بیعت در این هنگامه تاریخ‏ساز است. از دوردست، صدایی، سکوت صدا را می‏آشوبد. به گمانم صدای زنگ کاروان است که در همهمه وحشت‏افزای تنهایی برکه می‏پیچد.ای کاش لحظه‏ای کنار من درنگ کنند تا تنهاییِ خود را با حضورشان قسمت کنم.ای کاش آبی داشتم تا عطش و خستگی راه را با خنکای وجودم فرو می‏نشاندند! غدیر، خسته و تنها، سر در گریبان فرو برده و رؤیاهایش را آه می‏کشد.

«بایستید! دهان‏های باز برگشتند تمام گردنه ‏های حجاز برگشتند همین که پرده خاموش کاروان افتاد صدا دوید و در آغوش کاروان افتاد» رفتگان را فرا خوانید و جاماندگان را دریابید که پیامی مهم دارم.کاروانيان از حج بازگشته‏‌اند و سوغاتي از توحيد به همراه دارند. بركه در بركه، آواز بلند علوي ات پيچيد و نگاه كوير آلودگان را به جاري شدن فرا خواند. آسمان ها، دف زنان و هلهله كنان، سروري زمين را ستاره پاشيدند. درختان، قامت هاشمي ات را به احترام ايستاده اند؛ همچنان كه تاريخ، ثانيه هاي بي رمقش را با نام تو برمي خيزد. بايستيد! ... دين كامل شدبايستيد كه آفتاب، روشن شدن ستاره اي بي بديل را مژده خواهد داد! بايستيد كه امروز، نعمت تمام مي شود و دين كامل ... و ايستادند؛ کاروان نزدیک و نزدیک‏تر می‏شود. سکوت، به زمزمه نشست. زمزمه‏ها بلند و بلندتر و موجی از همهمه در کاروان افتاد ناگاه، صدایی، در سکوت کاروان پیچید. صدایی، حجاز را به لرزه افکند. دستان خدا در دست رسول اللّه‏ صلی‏الله ‏علیه‏ و‏آله ، بالا رفت. در كنار بركه اي كه رسالت اقيانوس، در نگاهش مي تپد. ناگاه دست‏هاى غدير، به تكبير بالا رفت و دل‏ها به بشارتى بارانى فراخوانده شدند. دست فاتح خيبر بالا مي رود و آوايي در فضا مي پيچد«من كنت مولاه فهذا علي مولاه»  گويا همه ملكوت، تذهيبى بوده است براى نگارش خطِ نورانىِ «مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ... .» زمان، دوست داشتنى‏تر پيش رفت و بركه آن حوالى كوچك شد در برابر حريقى از محبت كه در دل عشاق افتاد. شادى جهان به تكثير رسيد و تجلى رشيدترين قامت دين، در آينه غدير تماشايى شد.

تو دين مرا اگر چه ياري کردي

در مکتب عشق جان نثاري کردي

ابلاغ ولايت علي گر نکني

انگار نه انگار که کاري کردي

چشم می‏چرخاند از زاویه وداع، دست بالا برده است و چشم‏های نظاره ‏گر را شاهد می‏گیرد به پیمانی که دست‏هایش را در دست‏های علی گره می‏زند.آرام آرام هیاهو رنگ می‏گیرد ـ لبخندها و کینه‏ ها ـ . دست‏های بیعت و خنجرهای گره شده در مشت. سر بر گریبان،های‏ های اشک می‏ریزند وداع با رسول را و رسول که صدایش در بیابان‏های تفتیده، خواب خاک را می‏شکافد که:

افراشتم دو دست که می‏خواهمت علی

این برکه شاهد است که می‏خواهمت علی

وقتی رسول دست علی را گرفته بود

لبخند می‏زد و دلش اما گرفته بود

کنارِ برکه، سکوي جاودانگي بود که از يک سو اتمام دين را ديد و از ديگر سو، آغاز معرفيِ همگانيِ علي را. غدير، نشان داد خدا عادل است و ولايت را در وجود سزاوارترين، مستقرّ مي‌‏سازد. دستي، جانشينِ دستي شد و از اين گل تازه، افسردگيِ آن صحرا زدوده شد.

تاریخ سال‏خورده حجاز، هنوز هم هجوم بی‏دریغ دستانی را که برای بیعت پیش می‏ آمدند، به خاطر دارد.شادباش‏های آمیخته با کینه فرود آمدند.سیل تبریک‏های پیاپی که بوی نفرت می‏داد.عقده‏ ها سر باز کرده و زخم‏های چرکینی که متولد شد.و خدا، ولایت علی علیه‏السلام را به انسان هدیه کرد و حصار محکم خود را به بشر ارزانی داشت. چشمه حیات جاری شد تا بنی‏آدم، عطش بی‏حد و حصر خود را فرو بنشاند به زلالیِ محبت مولا.

و حب علی، سرآغاز همه خوبی‏ها گشت. راه راست نمایان و دین خدا تکمیل شد.آینده تاریخ انسان، به دست‏های «ید اللهی» علی سپرده شد تا در سایه‏سار محبت و عدالت بی‏دریغش، به آرامش برسد.بارانی از رحمت، باریدن گرفت. خدا، مهر علی را به خاک هدیه کرد و خاک، بارور شد، نام علی را به گوش آب‏ها خواند و رودها خروشیدند، یاد علی را به درخت‏ها، سپرد و درخت‏ها، سبز شدند.

صدای هلهله می‏ آید؛ اما حزنی غریب، گلوی لحظات را می‏فشرد غدیر، شاد و غمگین است.اینجا نقطه آغاز دلتنگی‏های علی است؛ شروع داستان حق‏ طلبی فاطمه علیهاالسلام . غدیر، رنج روزهای نیامده علی است؛ ابتدای بیست و پنج سال خانه‏نشینی ذوالفقار.غدیر، اولین پژواک از اندوه بی‏شمار، چاه دلتنگی‏های مرتضی است.و صدا در گوش‏ها به نجوا درآمد.«هر کس من مولا و سرورش هستم، پس از من پسر عمو و جانشینم وصی و ولی الامر مسلمین علی ابن ابی‏طالب مولا و سرورش است.»

و صدا در هاله‏ای از صوت بلند صلوات به محمد و آل محمد، به سمت آسمان‏ها و عرش بال گشود تا بشارت ولی امری امیر المؤمنین در ملائک نیز ولوله ‏ای آسمانی به پا کند.صدا در عرش، به طنین مبارک باد مبدل شد و بر خاک نازل گردید. در کنار برکه غدیر، مردم موج برمی‏داشتند تا دست علی را بفشارند به نشانه بیعت و چشمه چشمه، چشم‏ها به اشک می‏نشستند از اشتیاق. عطر دل‏ انگیز وحدت در هوا پراکنده شده است و دست‏ها یکی یکی دست علی را می‏فشرند؛ دستی را که پیامبر بارها و بارها فشرده است.صورت علی غرق بوسه می‏شود؛ صورتی را که رسول اللّه‏ بسیار در آن با تبسم به نظاره نشسته است؛ جلوه لایزال خداوندی را.دست علی، گرمای دستان مردم را حس می‏کند و در چشمانشان می‏بیند برقی را که به ظاهر از شوق است.

دل‏هاى غديرى

آرى! امروز، غدير است. امروز، ترجمه طواف بال‏هاى فرشتگان، سپاس از غدير است. نعمت والايى است غديرى كه بر لبان متبسمش، قصيده خوش‏آهنگ هدايت‏گرى و راه‏گشايى است. هنوز در اطراف يادهاى قدسى ايّام، گرم‏ترين صدا، «أَلْيَومُ أَكْمَلْتُ لَكُم دينكُم» است.

نوروز روح

باريده است رؤياى خيس شاعرانگى. تابيده است حس ماهتابِ پرشعف. لحظه‏ هاى امروز، يكى پس از ديگرى، همچون عابرانى دقيق به ديدار غدير مى ‏آيند. واژه‏ هاى شاعرانِ ستايش نيز يكى پس از ديگرى، به غدير و تمامت زيبايى‏اش احترام مى‏گذارند. غدير، تنها يك بركه نيست؛ كه اقيانوسى از زلالى است و همه اعياد، تشنه آنانند.امروز، غدير است، كه تاريخ بر گونه آن بوسه‏ها زده است.غدير آمده است تا فرسنگ‏ها فاصله را براى رسيدن به نوروز كامل روح، كوتاه كند.

ميمنتى براى هميشه

اينكه تنها يك روز براى احترام به غدير كنار بگذاريم، مانند آن است كه بخواهيم تمامى تصاوير عاشقانه دنيا را در يك جمله خلاصه كنيم كه هرگز نمى‏شود. دنيا، ديارى دل‏گشاتر از بوستان غدير به ياد ندارد كه از چتر خورشيدش، اين همه سپيدى فروزان عشق ببارد. رازى است در غدير كه شكفتن آن، همه آفرينش را از لذت دلباختگى سرشار مى‏كند.بايد هميشه و هرگاه از غدير و غديريه‏ ها، محراب دل را گلباران كرد. شناخت هويت غدير، از سفرِ آفاق پربارتر است. هر چشمى كه در غدير تأمل كند، به فرزانگى منتسب مى‏شود.

اين دست‏ها را به خاطر بسپاريد!

كابين اشتران فكرتان را روى هم بگذاريد! خاطره‏ هاى بدر و احد و خندق را فراخوانيد! نگذاريد جمعيت فكرتان پريشان شود و آن‏گاه كه محمد صلى ‏الله ‏عليه ‏و‏آله ، از كابين اشتران بالا رفت، بينديشيد؛ بر اين ايستادن و بر اين تعجيل بينديشيد. دستش را ببينيد و دست يارى‏تان را به خاطر بسپاريد! اى مهاجرين مبعث عشق؛ اى انصار هجرت نور! دست على را به خاطر بسپاريد!

اينك شما پيامبريد!

از دور دست تاريخ، آن سوى غدير؛ از دور دست خاطره‏ هاى آفتاب سوزان حجاز، صداى محمد صلى‏الله ‏عليه ‏و‏آله به گوش مى ‏رسد. گويى استمداد مى ‏كند از زمان؛ گويى ياور مى ‏خواهد از تاريخ؛ گويى مى‏خواهد خاك‏هاى گرم غدير را شاهد بگيرد بر اين انتصاب آسمانى.اينك پيامبر، جبرئيل است و اينجا غدير وحى. اى از حج برگشتگان مدينه! زين پس شما پيامبريد، تا خبر ولايت على را پيش قوم خود بريد.

غدیر، سفره‏ای است که برای تمامی گل‏ها پهن کرده‏اند.غدیر، گلبانگ عاشقانه و جاودانه هستی است.غدیر، یک اتفاق ساده نیست؛ یک گزینش رحمانی است.غدیر، یک کلمه نیست، یک برکه نیست؛ یک دریاست؛ رمزی است بین خدا و انسان.غدیر، گل همیشه بهار زندگی است. دریایی بی‏کرانه است؛ جاری بر جان‏های پاک و اندیشه‏ های تابناک.غدیر، تجلی خواست خالق، روح آفرینش، برانگیزاننده ستایش و دست‏های بلندی است که انسان خاکی را به افلاک می‏کشاند.غدیر، ریزش باران الطاف رحمانی بر گلزار جان‏های تشنه است.

غدیر، برکت همه احساس‏های معنوی و دریای جاری خیرات نبوی است.در غدیر بود که تیرگی‏ها فراری شدند و نورانیت محض، خودنمایی کرد.در غدیر بود که قیافه ایمان، تماشایی شد و شاخه‏ های عشق، بر تن ایمان رویید.در غدیر بود که درخت هستی، به کمال رسید.در غدیر بود که قرابت انسان با خدا آشکار شد.در غدیر بود که نیلوفر عشق، بر گرد محور زمین پیچید.در غدیر بود که جوانه جاودانه ولایت عاشقانه، سر برکشید.

غدير، برکه‌‏اي از تدبير بود براي رسيدن به رستگاري‏هاي پياپي، رسيدن به هم‏ صدايي و هم سويي. غدير، مي‌خواست تماميِ فاصله‏‌ها را به صفر برساند و به مارهاي خفته و مترصد، طعم گس هلاکت بچشاند. مي‌خواست تحريف، در جامعه نيفتد.

سلام بر غدیر جاوید كه دین الهی جز با او جاویدان نیست، و رسالت پیامبر جز ابلاغ آن تمام و كامل شده نیست. سلام بر اوج همه خوبی‌ها و نقطه كمال همه رسالت‌ها و پایان همه نعمت‌هادر آینه غدیر از یك سو خدای مهربان را می‌بینم با همه لطف و رحمت و كرامتش كه انسان را بدون راهنما و راهبر و امیر نمی‌خواهد و از یك سو خود را می‌بینم كه چگونه و چه اندازه با آن برگزیده حق پیوند داریم و به دنبال او روانیم این است كه غدیر از یك سو یاد آور نعمت بزرگ پروردگار مهربان است كه باید سپاسگذار هماره او باشیم و از سوی دیگر نشانگر صدق راهیان و پیروان امامت تا بنگرند چه میزان رفتار و منش خود را غدیری كرده‌اند و بر آرمان‌های آن پای می‌فشرند.

سلام بر غدیر، سلام بر سرنوشت رقم خورده تاریخ، سلام بر چشمه همیشه زلال، سلام بر مولا علی بن ابیطالب- علیه السلام- و چه بهتر است بگوییم:« سلام بر مولا امیرالمؤمنین- علیه السلام- » زیرا که لقب خاص اوست زیرا این لقب را خداوند تعالی به ایشان عطا فرمودند. سلام بر مولا، سرور، صاحب اختیار، چرا که پیامبر فرمودند: «من کنت مولا فهذا علی مولا»

سلام بر چشمه همیشه زلال تاریخ، چشمه ای که از اشک زلال تر و از آیینه شفاف تر است. غدیر ای سرچشمه پاکی، غدیر ای حقیقت انکار ناپذیر، ای حقیقت جاودانه تاریخ، ای صراط مستقیم، مگر نه اینکه غدیر چراغ همیشه روشن است وهیچ وقت به تاریکی نمیگراید؛ پس چرا بعضی ها در تاریکی و ضلالت ماندند و جایی را ندیدند؟

شاید که چشمانشان طاقت نور را نداشت و شاید که خود چشمانشان را بستند و نخواستند که ببینند که صد البته اینگونه است. مگر نه اینکه غدیر حقیقت جاودانه تاریخ است وحقیقتی انکار ناپذیر؟ پس چرا منکر شدند و جمع منکران و انکار کنندگان به وجود آمد؟

مگر نه اینکه غدیر پیمان است و بیعت. پیمان و بیعتی که سعادت انسان در آن بوده و هست و سعادت زندگی انسانها در گرو آن بوده، پس چرا پیمان شکنان وجود داشته و دارند. غدیر ای پیمان نامة هنوز باز ، ما هم میخواهیم با مولایمان عهد و پیمان ببندیم ، ما هم می خواهیم بیعت کنیم ولی نمی خواهیم پیمان بشکنیم. پس مولا ما را هم قبول کن ما را هم از زمرة پیمان بستگان دار و از خدای تعالی به کرمت برای ما یاری جوی. وحال هرکس میخواهد عهد و پیمان ببندد به قلبش بنگرد و زیر لب زمزمه کند: « السلام علیک یا مولانا یا امیرالمؤمنین »

کدام زخم، با فراموشيِ اين ميثاق برابري مي‌کند آيا؟!

عيدي آمد و سوزندگيِ آن بيابان، خنکايِ بهار را لمس کردبرکه‌اي که ماناتر از اقيانوس بود، امامت را به جريان انداخت. غدير، آبراهه‏‌اي بود به خشک‌زار انديشه‌هاي تمام اَعصار.چه کوتاه است فاصله میان بالا رفتن دست علی (ع) بدست پیامبر و بالا رفتن سر  حسین(ع) بدست یزیدیان فاصله ای از ظهر غدیر تا ظهر عاشورا

به شكرانه این نعمت بزرگ لحظه‌های خود را به سپاس الهی معطر می‌كنیم و می‌خوانیم:الحمدا... الذی جعلنا مع المتمسكین به ولایة امیر المؤمنین و اولادهم معصومین خدای را سپاس كه ما را از متمسكین به ولایت امیر مؤمنان و فرزندان معصومش قرار داد و ما بر این تمسك افتخار می‌كنیم و مباهات تا لحظه‌ای كه جان در بدن داریم و هستیم

و باز می‌خوانیم: الحمدالله الذی هدانا لهذا و ماكنا لفهتدی لو لا ان هدانا الله.

همه پیام غدیر در این جمله كوتاه خلاصه شده است كه من كنت مولاه فهذا علیٌ مولا هر كه من مولای اویم علی مولای اوست یعنی هر كس ولایت مرا گردن می‌نهد باید بر ولایت علی (ع) نیز گردن بگذاردهر كه به دنبال رسالت است باید امامت را دنبال كند هر كه محمدی است لاجرم علوی باشد و گرنه محمدی نیست.

غدير، پيام رهايى است؛ پيام گسيختن زنجيرهاى بسته بر پاى بشر، پيام تداوم پيامبرى است با همه آرمان‏هاى بلندش.غدير، ادامه بعثت است براى شكستن بت‏هاى فكر و دل، براى عبور از خودپرستى به خداپرستى، براى بيرون آمدن از اسارت خويش و رسيدن به آزادگى حقيقى كه در سايه عبوديت حاصل مى‏شود.غدير، كمال نبوت است و دنباله خطى كه پيامبر ترسيم كرده؛ تا هر چه رنگ و بوى تعصب را بشويد و هرچه ديوار تبعيض را بكوبد.غدير، اتمام نعمت است و دست‏خدا بر سر اهالى زمين تا با عدالت علوى، باقيمانده رسوم جاهليت را بشكند، هرزه‏هاى شرك و نفاق را برچيند و خون طاغوت‏هاى جديد را بريزد.غدير، پايان رسالت است و على عليه‏السلام مولا مى‏شود تا پرچم پيامبر را پس از او به دست بگيرد و لباس رزم بپوشد براى آزادى بندگان خدا.

واپسين وصيت

پاى غدير، سرنوشت معنويت شيعه رقم مى‏خورد و پيام آسمانى توحيد، به كسانى كه خدا را نه با زبان، كه با مشاهده جان دريافته ‏اند، مى‏رسد.در گرماى بيابان، بر ريگ‏هاى تفتيده، بشر را به كسانى سپرده‏اند كه جامع صفات نيكويند؛ در تنهايى، مرد عبادت و در ميدان، مرد رشادت، در علم بى ‏نظير و در عمل بى‏بديل.در آخرين حج پيامبر، در نقطه جدايى كاروان‏ها، اسوه حكومت، معرفى مى ‏شود تا زمام‏داران آينده، مشقِ خويش را بدانند و راه خويش را بيابند.

پاى بركه‏ هاى غدير، وصيت پيامبر نوشته مى ‏شود:«كتاب خدا و اهل بيتم را به يادگار گذاشته‏ ام تا در كوره ‏راه‏هاى زندگى، گمراه نشويد. درس مساوات و برادرى را ميان شما به يادگار گذاشته ‏ام. شما با هم برادريد؛ خدايتان يكى و پدرتان يكى است؛ همه شما از آدميد و آدم از خاك است. عرب و عجم بر يكديگر برترى ندارند؛ بهترين شما باتقواترين شماست».

«رسوم جاهليت، باطل است ديگر. شيطان از اين آب و خاك نااميد شده است.» در عطش ‏زارِ دوردست، در آتشْ باران، وصيت پيامبر نوشته مى ‏شود؛ اما كجايند كسانى كه گردن نهند به پذيرش آن!

غدير، نه تنها در حجة‏الوداع پيامبر، كه بارها رخ داده بود؛ در دعوت «عشيرة الاقربين»، در «ليلة المبيت»، در غزوه خندق.غدير، نه تنها در حجة‏الوداع پيامبر، كه بارها شنيده شده بود؛ در «حديث منزلت»، در حديث «شهر علم»، در آيه‏ هاى ولايت.غدير، روزِ بعد از روز بعثت نيست؛ غدير روز اسلام است؛ از صبح تا شب؛ تمام دقيقه‏ هايش، منطبق‏اند بر دقيقه‏هاى روز بعثت.

بیعت، وظیفه‌ای غدیری است باید پای در پیش بگذاریم و با امام خود دست بیعت بدهیم. چنان كه غدیریان دستان مولایشان را به نشانه وفاداری فشردند و پیمان گذاشتند هر روز پیمان بیعت ما با فرزند امیر مؤمنان حضرت مهدی صاحب عصر و زمان (عج) است كه هر روز در دعای صحبگاهان یعنی دعای عهد با او پیمان می‌بندیم كه در راهش باشیم و در راه او تلاش و جانفشانی كنیم پیمانی راستین و استوار. تا نشان دهیم امروز نیز غدیری است كه فرزند علی (ع)، مهدی (عج) در آن امام بر حق است و پیروان او ، پیروان علی سلام الله علیه.

سند حقانيت على عليه‏السلام

غدير، اى امام آب‏ها! هر جا كه باشم، تو چاه خواهى بود و من تنهايى خسته و سرشار از رازهاى نگفته. غدير! تو از آن پس، در حجاز نماندى؛ با من از مدينه تا كوفه آمدى، مرهم خستگى‏هايم شدى و محرم دل‏بستگى‏هايم. با من در فراق فاطمه سوختى؛ در نهروان جنگيدى؛ با من در صفين و جمل زخمى شدى.حالا پسر ابوطالب، سفر كرده و تو زخمى در ميان جغرافياى مسلمين مانده‏اى.يادگار زخم‏هاى على! سند حقانيت قرآن ناطق باش تا عشق باشد؛ باش تا دين بماند.

غديريه

لب تشنه بود و سينه‏اش مى ‏سوخت صحرا

پيوسته از هرم عطش مى ‏سوخت صحرا

كم‏كم كويرستان سوت و كور مانده

از بارش ابر و طراوت دور مانده؛

ديد و شنيد آواى محزون اذان را

حس كرد بانگ كاروان حاجيان را:

اين بوى ناب عطر فردوس برين است؟

يا نه، نسيم نام خيرالمرسلين است؟

اينجا غدير است و على را مى‏شناسد

او از ازل قدر ولى را مى‏شناسد

آن روز خورشيد از توان ماه مى‏گفت

مثل هميشه جامع و كوتاه مى‏گفت

با چهره‏اى لبريز لبخند و تبسم

دست على را برد بالا، گفت: مردم

بعد از من از امر ولايت سر نپيچيد

از يارى مرد عدالت سر نپيچيد

فرمود: مردم طبق فرمان‏هاى سرمد

اين است مرد اول دين محمد

من يك مسلمانم ولى را مى‏شناسم

مولا على مولا على را مى‏شناسم

مهر على را تا ابد در سينه دارم

در سينه از مهر على گنجينه دارم.

استناد ابدى

اين‏سان كه قطره ‏قطره غدير در عمق ايمانم رسوب كرده، شگفت نيست كه مظلوميت تو را شمشير بر كشم به دفنِ بند بندِ شب ‏پرستان در خاك. آه! اى اعتبار بى ‏بديل! زخم‏هاى قديم را از خنجرهاى وقيح تاريخ كه بر پشت مى ‏نشستنددست ولايتت آن اهتزاز بلند غديرى تنها مرهم است. وقتى هفت پشت باورهايمان به حادثه عظيم شكوفايى‏ات در آينه غدير گرم است، وقتى استجابتمان را به عصمت ابدى‏ات استناد مى‏ كنيم، تا هميشه وقوع سبز تك‏سوار عشق را سربلند انتظار مى ‏كشيم.

منابع:

ماهنامه اشارات، ش57

ماهنامه اشارات، ش80

ماهنامه اشارات، ش92

ماهنامه اشارات، ش104

ماهنامه گلبرگ، ش13

بها دادن به غدیر کاشتن بذر ولایت در جانهاست.
+ نویسنده ابراهیم محمودزاده در یکشنبه بیست و ششم آبان 1392 |

 روزی که رسول خدا(ص)در «حرای حق » به نبوت مبعوث شد، فرمان هدایت و سعادت انسان ها را در کف داشت.آن روز هم در «پهنه غدیر» و در جمع حاجیان برگشته از زیارت خانه خدا به خطبه خوانی پرداخت، باز در اندیشه نجات امت وتضمین سعادت آنان بود.این است که «غدیر» را حلقه میانی «رسالت » و «امامت »می شناسیم و «ولایت » را تداوم «نبوت » می دانیم.

غدیر، از سویی به «بعثت در حرا» وصل می شود و از سوی دیگربه «شهادت در کربلا» پیوند می خورد و فاصله میان حرا تا کربلارا دریایی از باورهای پاک و هدایتهای آسمانی پر کرده است که در«غدیر» تجسم یافته است.دریای غدیر، از ریزش آبشارگون وحی بر جان محمد(ص)لبریز است وقامت دین در زلال «غدیرخم » انعکاس می یابد.«غدیر» ، هنوز هم چشمه ای لبریز از هدایت ها و کرامت هاست ودریایی مواج از آب حیات و باور و بصیرت، تا در کویر حیرت وهامون ضلالت، کام جانها را سیراب سازد و هادی اندیشه ها گردد.

غدیر، یک «کتاب مبین » است، سندی برای تداوم خط رسالت درجلوه امامت و صراطی مستقیم که به سنت پیامبر خدا منتهی می شود.امتی که پاسدار غدیر باشد، عاشوراهای مظلومیت و کربلاهای خون و شهادت را شاهد نخواهد بود و ولایت در محاق غربت و تنهایی نخواهد ماند.دریغ و صد دریغ که کوردلان و خفاشان به تابش خورشید، دل ودیده نسپارند و به تیرگی و ظلمت خو کنند و همچون گله ای باچوپان باشند و راهی بی راهنما و شبی بی چراغ و کشتی ای بی ناخداو دشتی بی چشمه و کویری بی آب...!

قافله ای که از زیارت کعبه بر می گشت و راهش حق بود و بارش ایمان و مقصدش «الله » ، وقتی به غدیر خم رسید، چشم به افقی دوخت که پیام هدایت داشت و دستی را دید که خورشیدی فرا دست بردو به همگان نشان داد که:هر که را باشم منش مولا و دوست ابن عم من علی، مولای اوست و گوش امت به دهانی بود که از وحی و غیب می گفت و به خدا وصل بود و دامن، دامن معرفت برای بندگان خدا هدیه می داد و خرمن،خرمن کرامت و معنویت پیش پایشان می ریخت، تا از وسوسه های نفس وتلبیس ابلیس و فریب نفاق رها شوند و همچنان «عبد خدا» و«مطیع رسول » بمانند.

ولی.... مگر شیطان می گذارد که بندگان خدا، راه بندگی را بی درد سر بپیمایند و به مقصد برسند؟!خطبه حضرت رسول در آن دشت سوزان، آب گوارایی برای روح های عطشناک بود که می رفت تا همیشه تاریخ را سیراب سازد.اما.... مگر گذاشتند که این زلال گوارا به جانهای تشنه برسد؟رسول خدا(ص)می خواست دست «امت » را در دست «امام » بگذارد،تا نه گمراه شوند و نه سرگردان، نه تشنه بمانند و نه در دام نفس بیفتند.این بود که منشور بلند و جاودانه «خطبه غدیر» را سرود و به گوش تاریخ سپرد.

مردم نیز پیمان ها بستند و تبریک ها گفتند و قول ها دادند.اما.... تاریخ نشان می دهد که آن عهدها شکستند و آن پیمان هااز یادها رفت.افسوس که گروهی از امت، در کلاس درسهای نبوت و وحی، مردودشدند و آن همه «یاد» ها را به «نسیان » سپردند.هزاران دست بیعتگر کجا رفت؟ وفا با آل پیغمبر کجا رفت؟ اگر «مولی » ، «ولی » می شد، چه می شد؟ خلیفه گر «علی » می شد، چه می شد؟ ولی... خاتم دوباره بی نگین شد عدالت با علی خانه نشین شد

اینک ماییم و علی(ع)که غدیر خم را از دریای فضایلش به موج نشانده است.علی(ع)، برگزیده محمد(ص)نبود، بلکه منتخب خدا بود.پیامبراکرم(ص)تنها مامور ابلاغ پیام آسمان بود «بلغ ما انزل الیک من ربک » و اگر در آن نیمروز داغ، آن پیام را نمی رساند، رسالت الهی را به انجام نرسانده بود.اینک ماییم و غدیر، که مرامنامه مکتب ما و محور وحدت ما وچراغ راهمان و راه زندگیمان است.

گرامیداشت غدیر، تکریم رسالت پیامبر(ص)و وحی خدایی است.تکریم غدیر، ارج نهادن به فضیلت های متبلور در وجود صاحب ذوالفقار و ساقی کوثر است.بها دادن به غدیر، ادای احترام به تکمیل دین و اتمام نعمت است.کاشتن بذر ولایت در جانهاست.نشان دادن خورشید به گرفتاران در ظلمتهاست.عید گرفتن غدیر، ارج نهادن به کرامت انسان است، چرا که غدیر،عید عدالت و رهبری، عید کمال طلبی و حق جویی، عید شعله افکنی براندیشه ها و امید آفرینی در دلهاست.غدیر، روز بشریت و روز «انسان » است، عید پیمان و میثاق وعهد است.

آیا دریغ نیست که بشریت امروز، علی(ع)را نشناسد و درک نکند واز زمزم زلال «علی شناسی » سیراب نشود؟ و دامن مهر در این دریانشوید و چراغ راه از این فروغ الهی نجورید؟!....رسالتی را که رسول در غدیر خم انجام داد، اطاعت امر خدا بودو حج آن سال، گرچه به «حجه الوداع » شهرت یافته است، لیکن درگذشته های دور و در متون کهن، از آن به «حجه الابلاغ » هم تعبیرشده است، که اشاره به همین فرمان «بلغ » است که نازل شد و چون ابلاغ انجام گرفت، آیه «اکمال دین » فرود آمد و حجت تمام شد وصراط، روشن گشت.

راویان شیعه و اهل سنت، همه در کتابها نوشتند و در نقل هاآوردند.شاهدان، بارها برای اثبات حق، به «خطبه غدیر» استنادکردند.مولفان، برای اینکه حق این روشن و مسلم انکار نشود، صدها سندبرای غدیر و خطبه رسول خدا و بیعت مردم آوردند و ثبت کردند، تااگر «انصاف » در میان باشد و هدف، شناختن حقیقت باشد، نه انکار لجوجانه خورشید و نه کتمان حسودانه فضایل و نه ستیزعنودانه با «ولی خدا» و «وصی رسول » ، به این آینه بنگرند،آینه غدیر، که همه حقیقت در آن متجلی است.

از این جهت، بر این باوریم که «خطبه غدیریه » حضرت محمدنیز، همچون خود غدیر خم مظلوم است و مورد بی مهری قرار گرفته است و جز چند جمله مشهور آن، چندان مطرح نیست، در حالی که سزاوار و بجاست که این منشور جاویدان، هر چه دقیق تر و گسترده ترو پرشورتر، مورد توجه و مطالعه و شرح و تفسیر قرار گیرد، تاچشمهای بصیر، از درخشش حکمتها و پندها و تذکارهای پر ارج این گنجینه معرفت، لذت ببرد و به تماشای «حقیقت ناب » بنشیند.

بر این باوریم که در ادای تکلیف نسبت به «غدیر» ، قصورکرده ایم.می بایست «غدی